บทที่ 280 - อนาคตที่คาดหวังได้

บทที่ 280 - อนาคตที่คาดหวังได้

จ้าวเหม่ยฮวาเฝ้ารอแล้วรอเล่า ก็ไม่เห็นวี่แววว่าเจี่ยนซิงเซี่ยจะประกาศรับสมัครคนเย็บผ้าสักที

หลูหมิงหมิงได้ลองใส่ทั้งชุดผู้ชายและชุดผู้หญิงจนครบทุกแบบแล้ว โชคดีที่ยังเด็กอยู่ แถมตอนนี้เด็กๆ ในหมู่บ้านลู่อันก็หันมาใส่ชุดฮั่นฝูกันหมด กางเกงหรือกระโปรงก็ใส่ได้ทั้งหญิงและชาย ก็เลยไม่มีใครมาล้อเลียนอะไร

จ้าวเหม่ยฮวาซ้อมเย็บผ้าไปก็ชะเง้อรอไป

จนกระทั่งวันหนึ่ง ในที่สุดเจี่ยนซิงเซี่ยก็โทรศัพท์มาหา ไม่สิ คอลไลน์มาหาต่างหากล่ะ

จ้าวเหม่ยฮวาประคองโทรศัพท์ไว้ในมือ แทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง — นางฝันเห็นเจี่ยนซิงเซี่ยทักมาเรียกไปทำงานที่ฟาร์มสเตย์อยู่บ่อยๆ

จ้าวเหม่ยฮวารีบกดรับสายอย่างลุกลี้ลุกลน "ฮัลโหล เซี่ยเซี่ย? จะเรียกให้ไปช่วยตัดชุดใช่ไหม? ฉันว่างนะ ฉันทำได้!"

"เอ๊ะ?" ปลายสาย เจี่ยนซิงเซี่ยชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นได้ แล้วรีบตอบกลับอย่างเกรงใจ "ไม่ใช่จ้ะพี่เหม่ยฮวา เรื่องคนตัดชุดฉันหาได้แล้วล่ะ"

"อ้าว เหรอ..."

จ้าวเหม่ยฮวาแอบผิดหวังนิดหน่อย จักรเย็บผ้าราคาตั้งสามพันหยวนตรงหน้า ดูสว่างวาบทิ่มตาซะเหลือเกิน

แต่นางก็รีบปรับอารมณ์ให้กลับมาสดใสอย่างรวดเร็ว "แล้วเซี่ยเซี่ยโทรมาหาพี่มีธุระอะไรหรือเปล่าจ๊ะ?"

อะไรที่นางทำได้ นางก็พร้อมจะลองทำดู อะไรที่ทำไม่เป็น นางก็พร้อมจะเรียนรู้

เจี่ยนซิงเซี่ยหัวเราะ "ฉันโทรมาถามเรื่องที่หัวหน้าฉีเคยบอกว่า บ้านพี่มีห้องว่างสี่ห้องที่เปิดเป็นโฮมสเตย์ได้น่ะค่ะ ตอนนี้เตรียมห้องไปถึงไหนแล้วคะ พร้อมรับแขกหรือยังเอ่ย?"

จ้าวเหม่ยฮวาอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความดีใจจนเนื้อเต้น — โอกาสมาถึงแล้ว! โอกาสมันมาหาถึงที่แล้ว!

จ้าวเหม่ยฮวาผุดลุกขึ้นยืนรวดเร็ว ทำเอาหลูหมิงหมิงที่กำลังนั่งเล่นของเล่นอยู่ข้างๆ สะดุ้งตกใจ

แต่จ้าวเหม่ยฮวาไม่มีเวลามาสนใจแล้ว นางกลัวหลูหมิงหมิงจะไปซนกับจักรเย็บผ้า ก็เลยอุ้มลูกขึ้นมาแล้ววิ่งขึ้นไปชั้นบนทันที

"พร้อมแล้วจ้ะ! พร้อมแล้ว!" จ้าวเหม่ยฮวาตอบเสียงสั่นด้วยความตื่นเต้น "ห้องพักทั้งสี่ห้องทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว จัดเตรียมทุกอย่างตามที่หัวหน้าฉีสั่งเป๊ะเลย ทั้งเตียง โต๊ะหัวเตียง โต๊ะ เก้าอี้ ราวแขวนเสื้อ กาต้มน้ำ... มีครบหมดแล้วจ้ะ!"

จ้าวเหม่ยฮวาร้อนใจจนทนไม่ไหว รีบเสนอตัว "เซี่ยเซี่ย เดี๋ยวพี่เปิดกล้องให้ดูเลยดีไหม!"

"ได้เลยค่ะ งั้นเดี๋ยวฉันวางสายแล้วคอลวิดีโอไปใหม่นะคะ"

พอวิดีโอคอลติดปุ๊บ เจี่ยนซิงเซี่ยที่กำลังเท้าคางอยู่ตรงเคาน์เตอร์ต้อนรับก็ยิ้มทักทาย "พี่เหม่ยฮวา"

จ้าวเหม่ยฮวายิ้มจนตาหยี "เซี่ยเซี่ย เดี๋ยวพี่สลับกล้องให้ดูนะ"

ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์ของเจี่ยนซิงเซี่ย คือห้องพักที่ดูเรียบง่ายแต่สะอาดสะอ้าน

เตียง โต๊ะ เก้าอี้ กาต้มน้ำ... มีครบทุกอย่างตามที่บอกไว้จริงๆ

บนเตียงปูด้วยผ้าปูที่นอนสีพื้น ปลอกผ้านวมก็ดูสะอาดสะอ้านเหมือนเพิ่งซื้อมาใหม่

เจี่ยนซิงเซี่ยแอบประหลาดใจนิดๆ "พี่เหม่ยฮวา ชุดเครื่องนอนพวกนี้ซื้อมาใหม่เหรอคะ?"

จ้าวเหม่ยฮวาหัวเราะอย่างอารมณ์ดี "ใหม่จ้ะ แต่ไม่ได้ซื้อมาหรอกนะ พี่เย็บเองกับมือเลยล่ะ"

ตอนที่สั่งซื้อจักรเย็บผ้ามา นางก็สั่งซื้อผ้ามาด้วย การเย็บชุดเครื่องนอนมันไม่ได้ยากอะไรเลย แค่เย็บเส้นตรง ไม่ต้องจับจีบอะไร จ้าวเหม่ยฮวาก็เลยลองเย็บดู

ห้องพักสี่ห้อง นางก็จัดการเย็บชุดเครื่องนอนไปสี่ชุดเลย

พอเย็บเสร็จ นางก็เอาไปซักตากจนแห้ง แล้วก็เอามาปูบนเตียงเพื่อดูผลงาน

ใครจะไปคิดล่ะ ว่าเจี่ยนซิงเซี่ยจะโทรมาหาพอดีเป๊ะ

"ฝีมือพี่เหม่ยฮวาพัฒนาขึ้นเยอะเลยนะคะเนี่ย!" เจี่ยนซิงเซี่ยเอ่ยปากชมยิ้มๆ แล้วก็ขอให้พาไปดูห้องน้ำต่อ

บ้านของชาวบ้านทั่วไปคงจะทำห้องน้ำในตัวทุกห้องไม่ได้หรอก แต่ปกติบ้านตามชนบทก็จะมีห้องน้ำชั้นละห้องอยู่แล้ว ให้แขกสองห้องใช้ห้องน้ำร่วมกันหนึ่งห้อง ก็ยังพอรับได้

แต่ตามที่ฉีซานเล่าให้ฟัง ตอนแรกก็ตั้งกฎเกณฑ์ไว้ดิบดี มีการลงพื้นที่ตรวจสอบและให้คำแนะนำในการปรับปรุง

แต่พอรอมาหลายวันแล้วยังไม่มีนักท่องเที่ยวมาพักสักที ชาวบ้านหลายคนก็เริ่มถอดใจ ปล่อยให้ห้องน้ำกลับไปมีสภาพเหมือนเดิม

ถ้าไม่สกปรกเลอะเทอะ ก็เอาของเข้าไปวางสุมๆ ไว้ หรือไม่ก็ไม่ได้ทำความสะอาดฆ่าเชื้อให้เรียบร้อย

นี่คือสิ่งที่เจี่ยนซิงเซี่ยกังวลที่สุด

แต่จ้าวเหม่ยฮวาไม่มีลังเลแม้แต่น้อย พอเดินออกจากห้องพัก นางก็ผลักประตูห้องน้ำให้ดูทันที

"พี่เตรียมพร้อมไว้ตลอดเลยนะ พี่สั่งห้ามเด็ดขาดเลยว่า หลูเซี่ยงสุ่ยกับหลูหมิงหมิงต้องใช้แต่ห้องน้ำชั้นล่างเท่านั้น"

จ้าวเหม่ยฮวาแพนกล้องให้เจี่ยนซิงเซี่ยดูรอบๆ ห้องน้ำ "ตั้งแต่หัวหน้าฉีมาตรวจคราวก่อน แล้วบอกให้เตรียมพร้อมไว้ตลอดเวลา พี่ก็ไม่เคยเข้ามาใช้ห้องน้ำนี้อีกเลย ทำแค่ขึ้นมาเปิดหน้าต่างระบายอากาศทุกวันเท่านั้นแหละจ้ะ"

ห้องน้ำดูเรียบง่าย มีแค่ประตู หน้าต่าง กระจก และอ่างล้างหน้าแบบธรรมดาๆ ส่วนโซนอาบน้ำก็ไม่มีฉากกั้น มีแค่ผ้าม่านพลาสติกกั้นไว้เท่านั้น

แต่ถึงจะดูเรียบง่าย ก็สะอาดสะอ้านและสว่างไสว ไม่ได้สกปรกซอมซ่อเลยสักนิด

เจี่ยนซิงเซี่ยพอใจมาก เธอยิ้มแล้วพูดว่า "โอเคค่ะ ขอบคุณมากนะคะพี่เหม่ยฮวา ฉันเห็นภาพแล้วล่ะ รบกวนพี่ช่วยรักษาความสะอาดแบบนี้ไปก่อนนะ แล้วก็อย่าลืมเตรียมพวกยากันยุง สเปรย์กันยุง แล้วก็ของใช้ในห้องน้ำแบบใช้แล้วทิ้งไว้ด้วยนะคะ"

"ถ้าไม่มี ก็ลองไปถามเสี่ยวหูลิ่วดูนะ เขาน่าจะมีสต็อกของพวกนี้อยู่" เจี่ยนซิงเซี่ยพูดต่อ "ฉันเดาว่า น่าจะเร็วๆ นี้นี่แหละค่ะ ที่จะมีลูกค้าไปพักที่หมู่บ้าน"

ก็เธอรู้ดีกว่าใครนี่นา ว่าขนาดยังไม่ทันเที่ยงเลย ห้องพักทั้งหกห้องก็เต็มหมดแล้ว

แถมยอดจองอาหารกลางวันก็กำลังพุ่งพรวดๆ เดาว่าน่าจะมีลูกค้าที่กินข้าวเสร็จแล้วอยากจะพักค้างคืนต่อแน่ๆ

จ้าวเหม่ยฮวาทั้งประหลาดใจทั้งดีใจ "จริงเหรอจ๊ะ?"

เจี่ยนซิงเซี่ยไม่ได้ตอบรับตรงๆ "เอาเป็นว่า พี่เตรียมตัวรอไว้ได้เลยค่ะ"

ครั้งนี้ จ้าวเหม่ยฮวาไม่ต้องรอนานเลย เพราะบ่ายวันนั้นเอง ฉีซานก็มาแจ้งข่าวดี "วันนี้อาจจะมีนักท่องเที่ยวสองกลุ่มไปพักค้างคืนนะ"

พอมีคนในหมู่บ้านคอยเป็นไกด์แนะนำ นักท่องเที่ยวที่ขับรถมาจากต่างถิ่นก็มักจะถามหาที่พักในหมู่บ้าน

วันนี้จู่ๆ ก็มีรถทะเบียนต่างถิ่นโผล่มาสองคัน พอถามดู ก็บอกว่าอยากหาที่พักทั้งสองคันเลย

ฉีซานรีบวิ่งรอกไปตรวจดูสภาพห้องพักตามบ้านชาวบ้านที่เคยลงทะเบียนไว้ ปรากฏว่า มีแต่บ้านของจ้าวเหม่ยฮวาบ้านเดียวเท่านั้นที่มีสภาพพร้อมรับแขก

"งั้นเอาบ้านพี่ก็แล้วกัน!"

...

พอฉีซานกลับไป จ้าวเหม่ยฮวาก็อุ้มหลูหมิงหมิงขึ้นมาหอมฟอดใหญ่ "บ้านเราจะมีแขกมาพักแล้วลูก!"

จากนั้นนางก็รีบไปเช็กความเรียบร้อยของห้องพักอีกรอบ ฉีดยากันแมลง แล้วก็วิ่งไปขอเบิกชุดของใช้ในห้องน้ำแบบใช้แล้วทิ้งจากเสี่ยวหูลิ่วมายี่สิบชุด

นางตบหัวตัวเองเบาๆ "พี่ยังเตรียมตัวไม่ดีพอจริงๆ ด้วย"

แต่เสี่ยวหูลิ่วกลับหัวเราะร่วน "ไม่ต้องเตรียมหรอกครับ พี่เซี่ยเซี่ยบอกผมไว้ตั้งนานแล้ว ว่าโฮมสเตย์ในหมู่บ้านมันกระจายกันอยู่ จะให้พวกพี่เตรียมของพวกนี้เองคงไม่สะดวก วันหลังถ้าขาดเหลืออะไรก็มาเบิกที่ผมได้เลยครับ"

จ้าวเหม่ยฮวาฟังแล้วก็ยิ่งปลื้มใจ ยิ่งเจี่ยนซิงเซี่ยฉลาดและรอบคอบมากเท่าไหร่ นางก็ยิ่งรู้สึกว่าอนาคตของตัวเองต้องสดใสตามไปด้วยแน่ๆ

รอไม่นาน ฉีซานก็พานักท่องเที่ยวทั้งสองกลุ่มมาส่งจริงๆ ด้วย

แต่ไม่ได้เปิดแค่สองห้องนะ เพราะในกลุ่มนักท่องเที่ยวมีคนที่นอนห้องเดียวกันไม่ได้ สุดท้ายนักท่องเที่ยวสองกลุ่มนี้ก็เหมาห้องพักไปถึงสามห้อง

ราคาห้องพักในหมู่บ้านก็เป็นราคามาตรฐานที่คณะกรรมการหมู่บ้านกำหนดไว้ ถ้ามีห้องน้ำในตัวก็คืนละ 80 หยวน ถ้าไม่มีก็คืนละ 60 หยวน

บ้านนางเปิดไปสามห้อง ก็ได้เงินมา 180 หยวน

แต่เงินก้อนนี้คณะกรรมการหมู่บ้านจะเป็นคนเก็บรวบรวมไว้ก่อน นางมีหน้าที่แค่คอยบริการต้อนรับแขกให้ดี พอถึงสิ้นเดือนก็ค่อยมาเคลียร์บิลรับเงินทีเดียว

พอตกดึก ก็มีนักท่องเที่ยวมาเพิ่มอีกสองคน แล้วก็เหมาห้องพักห้องสุดท้ายที่เหลือไปหน้าตาเฉย

จ้าวเหม่ยฮวารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังฝันไป

ฉีซานพูดให้กำลังใจนาง "ตอนแรกคณะกรรมการหมู่บ้านกะว่าจะใช้วิธีจัดคิวให้แขกสลับไปพักตามบ้านต่างๆ ให้ทั่วถึงกัน แต่บังเอิญวันนี้เราเรียกขอความร่วมมือแบบกะทันหัน แล้วบ้านพี่ก็เป็นบ้านเดียวที่ผ่านเกณฑ์ เราก็เลยส่งแขกมาให้บ้านพี่ทั้งหมดเลย ถ้าไม่มีลูกค้าคอมเพลน หรือไม่มีปัญหาอะไรเกิดขึ้นล่ะก็ ค่าที่พักสี่ห้องนี้ก็จะเป็นของพี่คนเดียวเต็มๆ เลยนะ"

แต่ถ้ามีลูกค้าร้องเรียน คณะกรรมการหมู่บ้านก็จะเป็นคนเข้ามาจัดการ และจะพิจารณาหักเงินตามความเหมาะสม

จ้าวเหม่ยฮวาพยักหน้ารัวๆ "พี่จะดูแลต้อนรับแขกอย่างดีที่สุดเลยจ้ะ!"

คราวก่อนรับจ้างตัดชุดได้เงินมา 120 หยวน แต่คราวนี้เปิดโฮมสเตย์คืนเดียวได้เงินมาตั้ง 240 หยวนเลยนะ

หัวใจของจ้าวเหม่ยฮวาเต้นตึกตัก อนาคตที่สดใสรออยู่ อนาคตที่คาดหวังได้จริงๆ ด้วย!

(จบแล้ว)