บทที่ 190 - ภารกิจบริหารจัดการฟาร์มที่ 5

บทที่ 190 - ภารกิจบริหารจัดการฟาร์มที่ 5

หลังจากชาวบ้านกลับไปหมดแล้ว หลินซานเหนียงยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ความรู้สึกในใจยังไม่สงบลงง่ายๆ

นาง... ก็เป็นอาจารย์ได้ด้วยเหรอ?

ก็สามารถสั่งสอนคนอื่นได้ด้วยเหรอ?

ที่แคว้นเหลียง นางเป็นเพียงชาวบ้านผู้ยากไร้ ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นคนจนตรอกในหมู่คนยากจน นางเป็นแม่ม่ายที่ต้องกัดฟันเลี้ยงดูลูกถึงสามคน ถ้าไม่ได้ความช่วยเหลือจุนเจือจากพวกพี่น้อง ป่านนี้นางคงมีชีวิตรอดมาไม่ถึงทุกวันนี้แน่ๆ

แต่ตอนนี้ นางกลับได้เป็นถึงอาจารย์

ถึงแม้พวกคุณตาคุณยายในหมู่บ้านลู่อันจะชอบพูดจาหยอกล้อแปลกๆ ให้รู้สึกประหม่า แถมเวลาเรียนก็ยังชอบหัวเราะคิกคักกันไม่หยุด... แต่พวกเขากลับไม่ได้รู้สึกแปลกใจเลยสักนิดที่หลินซานเหนียงมาเป็น 'อาจารย์'

ดูเหมือนว่าที่นี่ ไม่ว่าใครก็เป็นอาจารย์ได้

ขอแค่เจ้ามีความรู้ในสิ่งที่คนอื่นไม่รู้

แถมยังไม่มีใครคิดด้วยว่า แก่ปูนนี้แล้วควรจะนั่งรอความตายอยู่เฉยๆ ไม่ควรและไม่อาจจะเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ ได้อีก

แม้แต่คนแก่ย่างเจ็ดสิบก็ยังดูมีชีวิตชีวา เปี่ยมไปด้วยความหวังในการใช้ชีวิต

ลานบ้านเงียบสงบ ได้ยินเพียงเสียงลมพัดใบไม้ดังกราว

จู่ๆ หลินซานเหนียงก็ยกมือปิดหน้า ร้องไห้โฮออกมา

ถ้าหาก... ถ้าหากแคว้นเหลียงมี 'เสรีภาพ' เช่นนี้บ้าง มีการให้ความสำคัญกับผู้คนเช่นนี้บ้าง... ชาวบ้านตาดำๆ ก็คงไม่ต้องมีชีวิตที่ยากแค้นแสนสาหัสแบบนี้ใช่ไหม?

"ซานเหนียง?"

เจี่ยนซิงเซี่ยกำลังวุ่นกับการจัดเก็บผักที่ต้าเฮยแบกมาส่ง เจ้านี่เล่นแบกผักมาทีเป็นร้อยๆ ชั่ง ผักลอตเมื่อวานเธอเพิ่งจะให้รถสามล้อขนลงไปให้ป้าลู่ช่วยแจกจ่ายไปทำผักกาดดองกับผักตากแห้ง วันนี้ก็ดันมีมาเพิ่มอีกแล้ว

พอหันกลับมา ก็เห็นหลินซานเหนียงยืนไหล่สั่นสะท้าน ร้องไห้อยู่ใต้ต้นไม้

"เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?"

เจี่ยนซิงเซี่ยตกใจ รีบเดินเข้าไปดึงแขนซานเหนียง "โดนทำให้ตกใจเหรอ? หรือว่าไม่อยากเป็นครูแล้ว? ไม่เป็นไรๆ เดี๋ยวฉันไปบอกพวกเขาเอง ให้พวกเขาไปหาคลิปในเน็ตเรียนเอาเองก็ได้"

เจี่ยนซิงเซี่ยกลัวว่าหลินซานเหนียงจะรู้สึกกดดันที่ถูกจับมาเป็นครูสอนแบบกะทันหัน

หลินซานเหนียงร้องไห้จนสะอึกสะอื้น นางอยากจะพูด แต่พออ้าปาก น้ำตาก็พาลจะไหลออกมาก่อน

ปาดน้ำตาอยู่นานก็ยังไม่ยอมหยุด สุดท้ายหลินซานเหนียงก็โผเข้ากอดเจี่ยนซิงเซี่ย ซุกหน้าลงกับไหล่ของเธอ แล้วร้องไห้ออกมาอย่างสุดกลั้น

"เปล่าเจ้าค่ะ คุณหนู ข้าชอบเป็นอาจารย์ ชอบที่ได้เป็นที่ยอมรับ ชอบที่ตัวเองมีปัญญาสั่งสอนผู้อื่น..."

หลินซานเหนียงสะอื้น "ข้าแค่รู้สึกว่า ชาวบ้านในบ้านเกิดของข้า ช่างน่าสงสารเหลือเกิน ทำไมชีวิตถึงได้ยากลำบากขนาดนี้นะ"

ถึงนางจะได้ยินบรรดานักท่องเที่ยวและชาวบ้านบ่นถึงความไม่สะดวกสบายในชีวิต และวิพากษ์วิจารณ์สังคมอยู่บ้าง

แต่ถึงกระนั้น ชีวิตความเป็นอยู่ที่นี่ ก็ยังเป็นสิ่งที่นางไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึง

เจี่ยนซิงเซี่ยประคองหลินซานเหนียงไปนั่งพักใต้ต้นไม้

เธอเข้าใจความรู้สึกของหลินซานเหนียงในตอนนี้ดี เหมือนกับคนสมัยชิงเมื่อร้อยกว่าปีก่อน ที่เพิ่งได้ก้าวออกสู่โลกกว้างไปเรียนต่อเมืองนอก สิ่งที่พบเห็น... คงทำให้รู้สึกไม่ต่างจากตอนนี้เท่าไหร่นัก

เหมือนกับที่เธอเผชิญหน้ากับระบบ เทคโนโลยีล้ำยุคที่โผล่มาจากมิติไหนก็ไม่รู้ เธอก็รู้สึกหวาดหวั่นและไม่มั่นคงเช่นเดียวกัน

แต่การมัวแต่เพ่งเล็งความแตกต่าง แล้วมานั่งเศร้าโศกเสียใจ มันไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลย

เวลาที่รู้สึกถึงช่องว่างระหว่างความคิดและความสามารถ สู้หันกลับมามองว่าตัวเองสามารถทำอะไรได้บ้างจะดีกว่า

บางทีความพยายามอย่างหนักในวันนี้ อาจจะช่วยลดช่องว่างนั้นลงได้เพียงน้อยนิด

แต่ในช่วงร้อยกว่าปีที่ผ่านมา ไม่ใช่เพราะผู้คนในทุกสาขาอาชีพพยายามลดช่องว่างทีละเล็กทีละน้อยหรืออย่างไร ถึงทำให้พวกเราก้าวจากการเป็นผู้ล้าหลัง กลายมาเป็นผู้ไล่ตาม และในที่สุดก็ก้าวขึ้นเป็นผู้นำได้สำเร็จ?

ความคิดอาจล้ำหน้าและจับต้องไม่ได้ แต่การกระทำนั้นเป็นรูปธรรมและมั่นคงเสมอ

เจี่ยนซิงเซี่ยพยายามอธิบายความคิดของเธอให้หลินซานเหนียงฟัง ด้วยถ้อยคำที่นางน่าจะเข้าใจได้ง่าย

น้ำตาของซานเหนียงค่อยๆ เหือดแห้ง นางมองเจี่ยนซิงเซี่ย ก่อนจะโพล่งขึ้นมาว่า "คุณหนู ข้าอยากเรียนหนังสือ อยากอ่านออกเขียนได้เจ้าค่ะ"

แววตาของหลินซานเหนียงกระจ่างใส นางรวบรวมความกล้าพูดต่อว่า "คุณหนู ข้ามักจะเห็นท่านจดบันทึกและวาดรูปในสมุดอยู่เสมอ ข้าอิจฉามากเลยเจ้าค่ะ"

"แต่ก่อนหน้านี้ข้าไม่กล้าบอกท่าน เพราะคิดว่าข้ามาเพื่อทำงาน ไม่ควรเอาเวลาไปเรียนหนังสือ"

"แต่ตอนนี้ข้าคิดตกแล้วเจ้าค่ะ คุณหนู ที่นี่ขนาดคนแก่หกเจ็ดสิบยังเรียนภาษาและธรรมเนียมของแคว้นเหลียงกับข้าได้เลย ข้าเองก็อยากเรียนบ้างเจ้าค่ะ"

ขอบตาของซานเหนียงยังแดงรื้น แต่น้ำเสียงดูมีชีวิตชีวาขึ้น "ตอนนี้ข้าเป็นพนักงานประจำแล้ว มีเวลามาอยู่ที่ฟาร์มมากขึ้น คุณหนู ช่วยสอนข้าอ่านเขียนเถอะนะเจ้าคะ!"

พูดรวดเดียวจบ หลินซานเหนียงก็แอบเขิน รู้สึกว่าตัวเองทำตัวบุ่มบ่ามเกินไป "ถ้า... ถ้าคุณหนูไม่มีเวลา ก็ไม่เป็นไรนะเจ้าคะ... ข้า... ข้าจะพยายามจำตัวหนังสือจากป้ายราคาเอาเองก็ได้เจ้าค่ะ"

นางรู้สึกกังวล กลัวว่าจะดูเหมือน 'ได้คืบจะเอาศอก'

เพิ่งจะได้เลื่อนขั้นเป็นพนักงานประจำไม่กี่วัน ก็กล้าร้องขออะไรแบบนี้ซะแล้ว

ต้องเข้าใจก่อนว่า ที่แคว้นเหลียง การเรียนหนังสือเป็นเรื่องของชนชั้นสูงเท่านั้น สำหรับชาวบ้านตาดำๆ อย่าว่าแต่ค่าเล่าเรียนหรือค่าหนังสือเลย แค่พู่กัน หมึก กระดาษ ก็ยังไม่มีปัญญาจะซื้อด้วยซ้ำ

หลินซานเหนียงพูดอย่างเจียมตัว แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามองเจี่ยนซิงเซี่ยด้วยความหวัง

แต่แล้วนางก็ต้องสบเข้ากับดวงตาที่เปล่งประกายด้วยความยินดีของเจี่ยนซิงเซี่ย

"เยี่ยมไปเลย! ซานเหนียง การที่เธอมีความคิดอยากจะเรียนรู้และอ่านหนังสือ ถือว่ายอดเยี่ยมมาก! สมแล้วที่เป็นคนที่ฉันเลือก!"

เจี่ยนซิงเซี่ยดีใจสุดๆ เธออยากจะพูดเรื่องนี้มาตั้งนานแล้ว—เวลาซานเหนียงจดบัญชีลงในสมุด นางต้องวาดรูปนั่นนี่มาอธิบายให้เธอฟัง ซึ่งมันก็เหนื่อยทั้งคนจดและคนอ่าน

แต่เจี่ยนซิงเซี่ยเห็นว่าฟาร์มสเตย์กำลังยุ่ง พนักงานที่มีอยู่ก็น้อยนิด ต้องทำงานกันสายตัวแทบขาด เลยไม่อยากเอ่ยปากเพิ่มภาระให้อีก

พอซานเหนียงเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาเอง เจี่ยนซิงเซี่ยก็ดีใจจนเนื้อเต้น

"พอดีเลย อาฟิงกับเถายาก็อยู่ในวัยที่ควรจะเรียนหนังสือ สู้เรียกมาเรียนด้วยกันเลยดีกว่า..."

【ติ๊ง—】

เจี่ยนซิงเซี่ยชะงักไป

จู่ๆ ระบบก็ส่งข้อความแจ้งเตือนมา

【ตรวจพบว่าสถานะการดำเนินงานของฟาร์มอยู่ในเกณฑ์ดี (เฉพาะระดับปัจจุบัน) พนักงานของฟาร์มมีการพัฒนาและเลื่อนขั้นอย่างสมเหตุสมผล และมีความต้องการพัฒนาตนเอง ตามหลักการที่ว่า 'เมื่อพนักงานพัฒนา ฟาร์มก็พัฒนา' จึงขอออกภารกิจบริหารจัดการฟาร์มที่ 5 เพื่อปลดล็อกโซนใหม่ของฟาร์ม】

【ภารกิจบริหารจัดการฟาร์มที่ 5: ภายใน 24 ชั่วโมง ทำให้พนักงาน 3 คนขึ้นไป สามารถจดจำตัวอักษรของโลกปัจจุบันได้ ≥100 ตัว ความคืบหน้าปัจจุบัน: 0/100 เมื่อทำภารกิจสำเร็จ จะได้รับรางวัลเป็น โรงเรียนฟาร์ม *1】

"โรงเรียนฟาร์ม?"

นี่มันอะไรกันเนี่ย? ฟังดูเหมือนศูนย์ฝึกอบรมของบริษัทเลยแฮะ

พูดตรงๆ นะ พนักงานบริษัทยุคใหม่ส่วนใหญ่เกลียดการอบรมของบริษัทจะตายไป ไม่ค่อยมีใครปลื้มพวกศูนย์ฝึกอบรม หรือโรงเรียนสอนพนักงานของบริษัทสักเท่าไหร่หรอก

แต่สำหรับพนักงานจากยุคโบราณ มันอาจจะไม่ใช่อย่างนั้นก็ได้

และเจี่ยนซิงเซี่ยก็คือเจ้าของฟาร์มที่เคยได้รับรางวัลจากระบบมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน แถมยังไม่เคยผิดหวังเลยสักครั้ง

ขนาดเป็นคนยุคใหม่ เธอยังอดรู้สึกตื่นเต้นและอยากรู้เกี่ยวกับ 'โรงเรียนฟาร์ม' นี่ไม่ได้เลย

"เรียน! เรียนสิ! เริ่มเรียนตอนนี้เลย!"

(จบแล้ว)