ตอนที่1 : การถือกำเนิดของหงส์เพลิง

ราชวงศ์ต้าชุน เถียนวู่, ปีที่ 21

ค่ำคืนแห่งแสงจันทร์ที่สว่างไสวและดวงดาวส่องประกายวับวาว สายฟ้าที่ฟาดลงมาอย่างฉับพลันทำให้เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว แม้แต่หลังคาของพระราชวังก็ยังสั่นสะเทือนเล็กน้อย แต่ก็ปราศจากฝนที่จะตกตามมา

ภายในพระราชวัง โหราจารย์รีบวิ่งไปคุกเข่าทำความเคารพเบื้องหน้าฮ่องเต้เถียนวู่

"ฝ่าบาท มีปรากฎการณ์ลึกลับเกิดขึ้นบนท้องฟ้า ดาวหงส์เพลิงตกลงมาทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ"

พระหัตถ์ของฮ่องเต้เถียนวู่ที่ถือจอกน้ำชาอยู่สั่นเล็กน้อย

"ตะวันตกเฉียงเหนือ ... " ทรงทอดพระเนตรไปยังพระบัญชรที่เปิดออกไปด้านนอก  "เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ หมิงเอ๋อจะกลับมาเร็ว ๆ นี้"

...

เกิดฟ้าผ่าอีกสายหนึ่งขึ้นที่ชายแดนของต้าชุน ซึ่งได้ปลุกเด็กหญิงที่ตายแล้วให้ฟื้นคืนชีพขึ้นมา

เฟิงหยูเฮงพยายามยกร่างของนางขึ้นมานั่ง หลังจากที่เสียงพึมพำในหัวของนางได้จางหายไป ในที่สุดนางก็ได้สติขึ้นมา หลังจากที่นางลืมตาขึ้นมา นางมองไปบริเวณรอบ ๆ ซึ่งเต็มไปด้วยซากศพและโครงกระดูกจำนวนมากมายนับไม่ถ้วน

"โอ้ พระเจ้า!" นางกระพริบตาและยกกะโหลกศีรษะที่อยู่บนขาของนางออกไป นางมองสภาพแวดล้อมและครุ่นคิดว่า "ข้ายังมีชีวิตอยู่หรือว่าตายไปแล้ว ?"

นางจำได้อย่างชัดเจนว่านางกำลังขับเฮลิคอปเตอร์ซึ่งเกิดระเบิดขึ้นมา มันเป็นไปไม่ได้ที่จะมีชีวิตรอดจากเฮลิคอปเตอร์ที่เกิดระเบิดและตกลงมาจากความสูงในระดับนั้น ในฐานะเจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ระดับสูงในกองทัพ นางจำเป็นต้องควบคุมสติให้ดีแม้กระทั่งยามที่นางรู้สึกว่านางกำลังเผชิญหน้ากับความตาย ดังนั้นนางจึงมั่นใจแน่นอนว่าก่อนหน้านี้นางได้เสียชีวิตไปแล้ว

ใช่ นางเสียชีวิตไปแล้ว ฟื้นคืนชีพขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

นางขยับแขนขาและลุกขึ้นยืนบนกองซากศพและโครงกระดูก ในวินาทีต่อมาความทรงจำต่าง ๆ ที่ไม่คุ้นเคยก็ไหล่บ่าเข้ามาในสมองของนาง ชื่อของนางคือเฟิงหยูเฮง อายุ 12 ปีและเป็นลูกสาวคนโตของเฟิงจินหยวน เสนาบดีฝ่ายซ้ายของฮ่องเต้ สามปีก่อนครอบครัวฝ่ายมารดานางกระทำผิดและถูกย้ายไปยังดินแดนทุรกันดาร บิดาและย่าของนางได้ลดตำแหน่งมารดาของนางลง และยกฮูหยินรองขึ้นเป็นฮูหยินเอกเนื่องจากกลัวว่าจะพัวพันติดร่างแหเข้าไปด้วย

เท่านั้นยังไม่พอ ยังมีซินแสต่ำช้าซึ่งไม่รู้ที่มาที่ไปชี้มือชี้ไม้มาที่เฟิงหยูเฮงและทำนายออกมาว่า "เด็กคนนี้เป็นตัวกาลกิณี ถ้านางยังพำนักอยู่ในคฤหาสน์นี้ต่อไป ตระกูลเฟิงจะต้องล่มสลายในไม่ช้า "

จากนั้น ย่าของนางก็ขับไล่เฟิงหยูเฮง, มารดาของนางและน้องชายของนาง เฟิงจื่อหรูที่พึ่งจะอายุ 3 ขวบเดินทางไปอยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ ทางตะวันตกเฉียงเหนือที่ห่างไกล ซึ่งที่นั่นพวกเขาต้องต่อสู้ดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอดตามด้วยตัวเอง

"ชีวิตบัดซบ!" นางเห็นความเป็นมาของชีวิตในอดีตราวกับว่ามันเป็นภาพยนตร์ เฟิงหยูเฮงตระหนักถึงบางอย่าง "ข้าข้ามมิติมา !"

ยุคที่แตกต่างกัน อายุที่แตกต่างกัน โลกที่แตกต่างกัน รูปลักษณ์ที่แตกต่างกัน มีเพียงชื่อเท่านั้นที่เหมือนกัน

"ไม่ต้องกังวล!" นางโบกมือและพูดว่า "ความทุกข์ยากและความทุกข์ทรมานของเจ้า ข้าเข้าใจมันทั้งหมด ในเมื่อข้ามาอยู่ที่นี่ ข้าจะไม่ปล่อยให้คนที่รังแกเจ้าอยู่อย่างมีความสุข ข้าจะจัดการให้คฤหาสน์เฟิงชดใช้หนี้แค้นเหล่านี้"

ทันใดนั้นนางก็ถอนหายใจเบา ๆ เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งลอยเข้ามาในความคิดของนาง และพูดวลีหนึ่งออกมา "ขอบคุณ" จิตใจของนางสั่นไหวเล็กน้อยเนื่องจากสิ่งที่ได้ยินค่อย ๆ จางหายไป

เฟิงหยูเฮงหัวเราะเบา ๆ ดูเหมือนว่าเจ้าของร่างกายคนเก่าจะตายตาไม่หลับ หลังจากฟังคำสัญญาของนางแล้ว นางยินดีที่จะจากไป อย่างไรก็ตามสำหรับบิดาที่มีชีวิตอยู่ ครอบครัวที่มีความผูกพันกัน ความเกลียดชังพวกเขาเป็นเรื่องธรรมดา

นางเป็นคนหนึ่งที่รักษาคำมั่นสัญญาไว้เสมอ ในเมื่อนางเข้ายึดร่างนี้ การแก้แค้นก็เป็นสิ่งที่สมควรอย่างยิ่ง

เฟิงหยูเฮงเปลี่ยนเครื่องแต่งกายของนางโดยนำเสื้อผ้าหยาบ ๆ มาใส่ นางปีนออกจากกองซากศพ ก่อนที่นางจะมีโอกาสได้สำรวจสภาพแวดล้อมของนาง ก็มีเสียงของคนพูดคุยกันลอยเข้าหูมา

"การขายเด็กสาวคนนี้ให้กับหอนางโลมในเมืองหลวง น่าจะได้สัก 50 เหรียญเงิน ตราบใดที่เราสามารถทำให้การค้านี้เกิดขึ้นได้ ข้าก็มีเงินพอที่จะแต่งเด็กสาวเข้ามาเป็นอนุอีก 2 คน ลืมฮูหยินเอกไปได้เลย"

"อย่าแม้แต่จะคิดฝัน ! ถ้าเจ้ากล้าที่จะแต่งอนุเข้าบ้าน ! ข้าจะแจ้งให้ทางการทราบ แม้ว่าข้าจะต้องติดคุกไปกับเจ้า !"

"ตกลง ตกลง ข้าแค่พูดเล่นเท่านั้น  เจ้าก็ช่างปากคอเราะร้ายเสียจริง ! "

เฟิงหยูเฮงขมวดคิ้วขึ้น ความทรงจำของเจ้าของเดิมของร่างกายก็โผล่ขึ้นมาอีกครั้ง มารดาของนางป่วย ดังนั้นนางจึงไปที่ภูเขาใกล้ ๆ เพื่อเก็บสมุนไพร นางถูกปล้น และหมดสติ  นางคิดย้อนกลับไปตอนก่อนที่จะหมดสติ และได้เห็นว่าผู้ชายที่ทำร้ายนางคือหวังซูเจินของตระกูลหวัง หัวหน้าหมู่บ้านซีปิง

นางขยับไปอย่างช้า ๆ ในตำแหน่งที่ 8 นาฬิกาข้างหลังนาง และเดินเข้าไปใกล้เสียงขณะที่หลบซ่อนตัว นางรีบมองไปรอบ ๆ เมื่อเห็นบริเวณที่มีต้นไม้ขึ้นหนาแน่นบนเนินเขา นางแอบตามหลังพวกเขา