บทที่ 440 - กำจัดจั๊กจั่นทองคำอย่างสิ้นซาก

บทที่ 440 - กำจัดจั๊กจั่นทองคำอย่างสิ้นซาก

"อืม..." ข้างหูมีเสียงครางเบาๆ ของอวิ๋นซูดังขึ้น ก่อนที่เธอจะค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา

เมื่อเห็นฉินม่ออยู่ตรงหน้า ใบหูของเธอก็ขึ้นสีแดงระเรื่อ ก่อนจะก้มหน้าลงด้วยความเขินอาย

เมื่อเห็นว่าหญิงงามตื่นแล้ว ฉินม่อก็โน้มตัวกระซิบข้างหูเธอเบาๆ ว่า "ต่อไหม?"

"อืม..." อวิ๋นซูตอบรับเสียงแผ่ว ใบหน้าก้มต่ำลงกว่าเดิม

มุมปากของฉินม่อยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ โน้มตัวลงไป

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน อวิ๋นเสวี่ยที่อยู่อีกด้านหนึ่งก็ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจนตื่นขึ้นมาเช่นกัน

เธอกวาดตามองทั้งสองคน ก่อนจะบ่นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ "หนอยแน่ะพวกเธอ! มีเรื่องดีๆ แบบนี้กลับไม่เรียกฉัน ฉันจะแจมด้วย!"

...

ตอนเที่ยง ฉินม่อที่ก้าวเดินออกจากกระท่อมไม้รู้สึกได้ถึงอาการขาอ่อนแรงนิดๆ

อวิ๋นซูกับอวิ๋นเสวี่ยมีระดับพลังพอๆ กับเขาอยู่แล้ว พละกำลังก็เหลือล้นจนน่าตกใจ เทียบกับพวกซูอวิ้นไม่ได้เลยสักนิด

การต้องรับมือกับผู้หญิงที่มีระดับพลังเท่าตัวเองถึงสองคนพร้อมกัน พูดตามตรงว่าแม้แต่ฉินม่อก็ยังแอบตึงมือ...

สองคนนี้สูบพลังเก่งยิ่งกว่าเครื่องดูดฝุ่นซะอีก จัดหนักจัดเต็มไปหนึ่งวันหนึ่งคืนเต็มๆ ถ้าฉินม่อไม่ได้มีพรสวรรค์และร่างกายแข็งแกร่งเป็นทุนเดิมล่ะก็ ตอนเดินออกจากกระท่อมไม้คงซูบผอมลงไปเป็นกองแน่ๆ...

เดิมทีกะจะไปคิดบัญชีกับเสวี่ยเหยาเหยาเรื่องยาสลบไม่ได้ผลซะหน่อย แต่ตอนนี้คงต้องพักไว้ก่อน...

ฉินม่อส่ายหน้า ก่อนจะเดินไปที่ยอดเขาแห่งหนึ่ง แล้วค่อยๆ หยิบผลึกทองบริสุทธิ์สุดขั้วออกมาจากช่องเก็บของของระบบ

วินาทีที่ผลึกทองบริสุทธิ์สุดขั้วปรากฏขึ้น มันก็สาดแสงสีทองอร่ามออกมาระยิบระยับ ก่อนจะแผ่ขยายออกไปรอบๆ โลกใบเล็กอย่างต่อเนื่อง

สุดท้ายมันก็กลายเป็นละอองแสงสีทองและจางหายไป ส่วนแกนคริสตัลที่ฉินม่อได้มาครั้งก่อนในช่องเก็บของของระบบก็อันตรธานหายไปจนหมดเกลี้ยงอีกครั้ง

เขากลับมาถังแตกอีกแล้ว...

"หมดแล้วเหรอ?" ฉินม่อเบิกตากว้างมองดูทุกสิ่งทุกอย่างในโลกใบเล็ก "ทำไมไม่เห็นมีอะไรเปลี่ยนไปเลยล่ะ?"

เมื่อก่อนตอนที่คริสตัลหลอมรวมเข้ากับโลกใบเล็ก มันมักจะนำความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่มาให้เสมอ แต่ผลึกทองบริสุทธิ์สุดขั้วก้อนนี้หลอมรวมเข้าไปแล้ว โลกใบเล็กก็ยังคงเป็นโลกใบเล็กเหมือนเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปแม้แต่น้อย

"ไม่ใช่สิ? ให้ฉันดูแค่นี้เองเหรอ?"

"นี่ไม่ใช่ผลึกทองบริสุทธิ์สุดขั้วของปลอมหรอกนะ?"

"ระบบ ช่วยอธิบายหน่อยสิ นี่มันเรื่องอะไรกัน?"

【ผลึกทองเป็นธาตุทอง มันถูกฝังลึกลงไปใต้ดินของโลกใบเล็กแล้ว โฮสต์ย่อมมองไม่เห็น】

【เมื่อมีธาตุทองเหล่านี้ช่วยเสริมความแข็งแกร่งให้ผืนดิน โลกใบเล็กถึงจะนับว่าเป็นโลกที่สมบูรณ์แบบ】

ได้ยินแบบนั้น ฉินม่อก็ถึงบางอ้อ

มิน่าล่ะ บนพื้นดินถึงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย ที่แท้มันก็อยู่ข้างใต้นี่เอง

นั่นก็หมายความว่า ต่อไปถ้าต้องการทรัพยากรแร่ธาตุอะไร ก็สามารถขุดเจาะจากโลกใบเล็กได้โดยตรง ถือว่าสะดวกขึ้นเยอะเลย

ฉินม่อมองดูช่องเก็บของของระบบที่ว่างเปล่า ก่อนจะถอนหายใจออกมา

แกนคริสตัลที่อุตส่าห์สะสมมาตั้งเยอะแยะ ตอนนี้หายวับไปกับตาหมดแล้ว

ดูท่าถ้าอยากจะอัปเกรดโลกใบเล็ก คงต้องเตรียมแกนคริสตัลก้อนโตไว้อีกแล้วสินะ

คิดได้ดังนั้น ฉินม่อก็หมุนตัวเดินกลับไปที่วิลล่า

ทำศึกหนักมาทั้งวันทั้งคืน เขาก็รู้สึกเหนื่อยล้าไม่น้อย ต้องพักผ่อนเอาแรงสักหน่อยแล้ว

ยังไงซะก็ยังมีศึกกับเสวี่ยเหยาเหยารออยู่อีก เขาตั้งใจไว้แล้วว่าจะสั่งสอนนางให้เข็ดหลาบ

ตื่นมาอีกที ก็ตกบ่ายซะแล้ว

"ปังๆๆ!"

ตอนนั้นเอง ก็มีเสียงเคาะประตูรัวๆ ดังขึ้น

"เข้ามา!"

สิ้นเสียง อวิ๋นซู อวิ๋นเสวี่ย และซูอวิ้นก็พากันพุ่งพรวดเข้ามาในห้อง

"แย่แล้วฉินม่อ พวกจั๊กจั่นทองคำมันกลับมาอีกแล้ว"

"อะไรนะ?!"

ประโยคนี้ทำเอาสีหน้าฉินม่อเปลี่ยนไปทันที

นี่ห่างกันตั้งร้อยล้านลี้ ไม่คิดเลยว่าพวกฝูงจั๊กจั่นทองคำแห่งห้วงมิติจะยังตามมาได้อีก

"พวกเธออยู่ในโลกใบเล็กนี่แหละ ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด ฉันจะออกไปดูเองคนเดียว!"

พูดจบ ร่างของฉินม่อก็วาร์ปหายไปจากตรงนั้นทันที

ในขณะเดียวกัน ด้านนอกขบวนรถไฟ

ฝูงจั๊กจั่นทองคำบินเกาะกลุ่มกันหนาแน่นราวกับฝูงตั๊กแตนบุกทำลายล้าง ปกคลุมไปทั่วห้วงอวกาศ แค่เห็นก็ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งตัว

จั๊กจั่นพวกนี้ทุกตัวมีระดับพลังขั้นหกขึ้นไป แถมเป้าหมายยังชัดเจน พวกมันทั้งหมดพุ่งเป้าไปที่รถไฟ

ฉินม่อลอยตัวอยู่กลางอวกาศ ใบหน้าฉายแววประหลาดใจ

เพราะตอนนี้พลังป้องกันบนตัวจั๊กจั่นพวกนี้แทบจะไม่เหลือแล้ว แถมพวกมันยังเปลี่ยนสีกลายเป็นจั๊กจั่นสีดำกันหมด

เมื่อก่อนตอนที่ต้องรับมือกับพวกมัน พลังป้องกันมหาศาลนั่นทำเอาเขาแอบตึงมืออยู่เหมือนกัน

แต่ตอนนี้... ในเมื่อไม่มีพลังป้องกันน่ารำคาญนั่นแล้ว จั๊กจั่นพวกนี้ก็เหมือนบินมาแจกแกนคริสตัลให้ถึงที่ชัดๆ!

พอดีเลย ในมือไม่มีแกนคริสตัลเหลือแล้ว งั้นก็ขอใช้พวกแกมาเติมเต็มส่วนที่ขาดหายไปก็แล้วกัน!

คิดได้ดังนั้น ฉินม่อก็ยกมือขึ้น "กักขังมิติ!"

ชั่วพริบตา พื้นที่ห้วงอวกาศในรัศมีหลายสิบลี้โดยมีฉินม่อเป็นศูนย์กลางก็หยุดนิ่งลงทันที

จั๊กจั่นนับหมื่นตัวที่พุ่งเข้ามาถึงหน้าฉินม่อเป็นกลุ่มแรก แขนขาแข็งค้าง ลอยตัวนิ่งอยู่กลางอากาศ

พื้นที่สิบลี้รอบตัวเขากลายเป็นเขตแดนกักขังมิติ จั๊กจั่นตัวไหนที่พุ่งเข้ามา ก็จะถูกแช่แข็งอยู่กับที่อย่างไม่มีข้อยกเว้น

ถึงแม้ฝูงจั๊กจั่นจะมีจำนวนมหาศาล บินซ้อนทับกันจนมืดฟ้ามัวดิน แต่กลับไม่มีจั๊กจั่นตัวไหนสามารถเข้าใกล้ฉินม่อในระยะสิบเมตรได้เลยแม้แต่ตัวเดียว

"คมมีดมิติ!"

ฉินม่อรวบนิ้วทั้งห้าเข้าหากัน คมมีดมิติที่บางเฉียบราวกับปีกจั๊กจั่นนับหมื่นเล่มก็พุ่งตัดผ่านอวกาศ จั๊กจั่นที่อยู่รวมกันเป็นกลุ่มก้อนถูกหั่นจนแหลกละเอียด ซากศพถูกกระแสอากาศปั่นป่วนฉีกกระชากจนหายไปในพริบตา

เพียงชั่วพริบตา จั๊กจั่นก็ตายเรียบไปกว่าหนึ่งในห้าส่วน

เมื่อเห็นดังนั้น จั๊กจั่นที่เหลือก็พากันบินกระจายตัวออกไป หวังจะบินอ้อมหลบคมมีดมิติเพื่อเข้าล้อมกรอบจากด้านข้างแทน

มุมปากของฉินม่อยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

"โอ๊ะ? สติปัญญาไม่เลวเลยนี่? รู้จักใช้กลยุทธ์ซะด้วย"

เขายกมือซ้ายขึ้นอย่างรวดเร็ว พลังสายฟ้าอันน่าสะพรึงกลัวก็พรั่งพรูออกมา

"ล้านโวลต์!"

กระแสไฟฟ้าสีม่วงอ่อนแล่นพล่านไปตามรอยแยกมิติ ถักทอรวมกันเป็นตาข่ายสายฟ้ายักษ์ครอบคลุมฝูงจั๊กจั่นเอาไว้

"เปรี๊ยะ!"

จั๊กจั่นที่บินขนาบข้างถูกช็อตจนไหม้เกรียมเป็นตอตะโก กลิ่นเหม็นไหม้ฉุนกึกคละคลุ้งไปทั่วห้วงอวกาศ

การโจมตีครั้งนี้ ทำให้จั๊กจั่นตายไปอีกสองในห้าส่วน

ระดับพลังอันน่าสะพรึงกลัวนี้ ทำเอาฝูงจั๊กจั่นที่เหลือถึงกับช็อกจนทำอะไรไม่ถูก

ดูเหมือนพวกมันจะกลัวกันหมดแล้ว ถึงกับหันหลังกลับเตรียมบินหนีสุดชีวิต

"ทำเท่เสร็จก็คิดจะหนีรึไง?!"

ฉินม่อแค่นเสียงเย็นชา ก่อนจะใช้วิชาวาร์ปหายตัวไปปรากฏอยู่ดักหน้าฝูงจั๊กจั่นทันที

"กักขังมิติ!"

"คมมีดมิติ!"

หลังจากการสังหารหมู่ผ่านพ้นไปอีกระลอก ซากศพของจั๊กจั่นก็เกลื่อนกลาดไปทั่วบริเวณ ไม่มีตัวไหนเล็ดรอดไปได้แม้แต่ตัวเดียว

หลังจากจัดการเก็บกวาดพวกที่เหลือรอดไปได้เสร็จสิ้น

ฉินม่อก็ทอดสายตามองดูแกนคริสตัลของจั๊กจั่นที่กองสูงเป็นภูเขาเลากา

"หึๆ... พวกแกนี่มันเป็นแมลงแสนดีจริงๆ เลย!"

"รู้ว่าฉันไม่มีแกนคริสตัลแล้ว ก็เลยอุตส่าห์บินมาแจกให้ถึงที่ หึๆ... เกรงใจจังเลยนะเนี่ย..."

ระหว่างที่พูด ฉินม่อก็โบกมือวูบ เก็บแกนคริสตัลทั้งหมดบนพื้นเข้ากระเป๋าไป

เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่มีอะไรตกหล่น ฉินม่อก็หมุนตัวกลับเข้าไปในโลกใบเล็ก

ณ ตอนนี้ ที่ห้องโถงชั้นหนึ่งของวิลล่า

สาวๆ ทุกคนกำลังจ้องมองภาพจากกล้องวงจรปิดด้วยความตื่นเต้น

ตอนแรกนึกว่าจะเป็นการต่อสู้เสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย ที่ไหนได้ กลับกลายเป็นการเดินทางมาส่งแกนคริสตัลให้ถึงที่ซะงั้น...

"เย้! ฉินม่อเก่งที่สุดเลย ฮ่าๆๆ..." หลินเสวี่ยเอ๋อร์กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ

อวิ๋นซูกับอวิ๋นเสวี่ยที่อยู่ข้างๆ ก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก

จั๊กจั่นพวกนี้เมื่อก่อนมันแข็งแกร่งขนาดไหน พวกนางสองคนย่อมรู้ซึ้งดี ไม่คิดเลยว่าจะถูกฉินม่อจัดการเรียบเป็นหน้ากลองราวกับเป็นแค่มอนสเตอร์ระดับต่ำแบบนี้

"ดูอะไรกันอยู่เหรอ?"

ตอนนั้นเอง ฉินม่อก็เดินยิ้มกริ่มเข้ามาจากนอกประตู

เมื่อได้ยินเสียง สาวๆ ทุกคนก็พากันวิ่งเข้ามารุมล้อมด้วยความดีใจ

"ฉินม่อ นายเท่สุดๆ ไปเลย!"

"ใช่ๆ! นายหล่อระเบิดไปเลย!"

"ฮ่าๆๆ... ไอ้พวกแมลงเหม็นพวกนั้น คราวนี้คงไม่กล้าโผล่หัวมาอีกแล้วล่ะ"

"หึๆ..." ฉินม่อหัวเราะเบาๆ โดยไม่พูดอะไร

แต่กลับเป็นหลินเสวี่ยเอ๋อร์ที่พุ่งเข้ามากอดคอเขา แล้วประทับริมฝีปากลงบนแก้มเขาฟอดใหญ่

"พี่ฉินม่อเก่งที่สุดเลย! เสวี่ยเอ๋อร์ล่ะปลื้มพี่ที่สุดเลย!"

(จบแล้ว)