บทที่ 420 - ง่ายดายเหลือเชื่อ

บทที่ 420 - ง่ายดายเหลือเชื่อ

ในเมื่อแดนปีศาจมีผู้รอดชีวิตคนอื่นหลงเข้ามาจริงๆ งั้นพวกเขาก็น่าจะอยู่ที่ท่านผู้นำที่พวกปีศาจพูดถึง

หากต้องการแกนพลังงานของรถไฟ เกรงว่าคงต้องหาตัวท่านผู้นำอะไรนั่นให้เจอก่อน

ตอนนี้เขาอยู่ในระดับหกแล้ว เขามั่นใจว่าวิชาแปลงกายของเขาไม่มีใครมองออกแน่นอน

"เอ่อ..." ลูกกระจ๊อกหลายตนสบตากัน ก่อนจะพูดด้วยสีหน้าลำบากใจว่า "พี่ชาย ตอนนี้คงไม่ได้หรอก ได้ยินมาว่าท่านผู้นำค้นพบดอกบัวดอกหนึ่งบนหน้าผา ตอนนี้ท่านกำลังรอให้ดอกบัวสุกงอมอยู่ เลยไม่ยอมพบใครทั้งนั้น!"

"ดอกบัว? ดอกบัวอะไร?"

"ก็จริง พี่ชายอาจจะไม่ค่อยรู้เรื่อง หลังจากบุกโจมตีนครแห่งสวรรค์พลาดคราวก่อน ท่านผู้นำก็ล้มเลิกความคิดนั้นไปชั่วคราว"

"รอให้ดอกบัวสุกงอมก่อน พอท่านผู้นำกินดอกบัวนั่นเข้าไป ก็จะเลื่อนขั้นไปถึงระดับแปดได้ ถึงตอนนั้นก็จะเป็นจุดจบของพวกเผ่าพันธุ์เทวทูตสวรรค์แล้ว!"

พอได้ยินแบบนั้น รูม่านตาของฉินม่อก็หดเล็กลงทันที

ไม่นึกเลยว่าจะมีผลพลอยได้แบบนี้ด้วย!

ในเมื่อเขามาถึงนี่แล้ว ดอกบัวนั่นก็คงตกไปอยู่ในมือของท่านผู้นำอะไรนั่นไม่ได้หรอก

ต้องขอโทษด้วยแล้วกันนะ~

คิดได้ดังนั้น ฉินม่อก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า "งั้นพวกเจ้าบอกข้าได้ไหมว่าท่านผู้นำอยู่ที่ไหน? ข้าจะไปหาท่านผู้นำเอง ถ้าท่านไม่อยากพบข้าก็ไม่เป็นไร"

เมื่อพวกลูกกระจ๊อกเห็นว่าฉินม่อยืนกราน ก็เลยขี้เกียจพูดอะไรต่อ จัดการชี้บอกทิศทางให้ฉินม่ออย่างมีน้ำใจ

ฉินม่อพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินมุ่งหน้าไปตามทิศทางนั้นอย่างช้าๆ ปีศาจพวกนี้ก็แค่ลูกกระจ๊อก เขาจึงขี้เกียจสนใจ

จากนั้น ฉินม่อก็เร่งความเร็วบินไปตามเส้นทางที่พวกลูกกระจ๊อกบอก

ตลอดทาง เบื้องล่างเต็มไปด้วยเหมืองแร่ขนาดเล็กใหญ่ มองไปรอบทิศทางก็มีแต่ความรกร้างว่างเปล่า ไม่เห็นพืชสีเขียวแม้แต่ต้นเดียว

ถ้าไม่ใช่เพราะแกนพลังงานของรถไฟ สถานที่แบบนี้หมายังไม่อยากมาเลย

แต่ตอนนี้พอรู้ว่ามีดอกบัวอยู่ ก็ถือว่าเป็นกำไรก้อนโต

ระหว่างบิน ฉินม่อก็ได้เห็นปีศาจระดับห้าและระดับหกมากมาย ส่วนระดับต่ำกว่านั้นมีนับไม่ถ้วน

แต่ตอนนี้เขาอยู่ในร่างปีศาจ จึงไม่มีใครสังเกตเห็นเขาเลย และไม่มีใครคาดคิดด้วยว่าจะมีมนุษย์กล้าบุกเดี่ยวเข้ามาในแดนปีศาจแบบนี้

ด้วยเหตุนี้ ฉินม่อจึงเข้าสู่พื้นที่ชั้นในของแดนปีศาจได้อย่างง่ายดาย

ไม่รู้ว่าบินมานานแค่ไหน ในที่สุดฉินม่อก็หยุดลงที่ริมหน้าผาที่มีการคุ้มกันอย่างแน่นหนา

มองออกไป ปีศาจระดับหกนับสิบตนตั้งค่ายอยู่บนไหล่เขา และบนยอดเขาอันรกร้างแห่งนั้น มีปีศาจในชุดคลุมดำปิดบังใบหน้านั่งขัดสมาธิอยู่

มันก็คือท่านผู้นำของเผ่าพันธุ์ปีศาจ และเป็นผู้มีพลังพิเศษระดับเจ็ดเพียงตนเดียว

เบื้องล่างของปีศาจตนนั้น มีดอกบัวที่เปล่งแสงสีขาวบริสุทธิ์ตั้งตระหง่านอยู่อย่างเงียบงัน ดอกบัวนั้นใกล้จะเบ่งบานเต็มที่แล้ว เพียงแค่เข้าใกล้ก็สามารถได้กลิ่นหอมกรุ่นที่แผ่กระจายออกมา

แม้แต่ไอหมอกสีดำหนาทึบรอบๆ ก็ยังถูกพัดเป่าจนจางหายไป

นี่น่าจะเป็นดอกบัวที่พวกมันพูดถึงสินะ

ฉินม่อหรี่ตาลง ค่อยๆ เปิดใช้เนตรสัจธรรม

【ดอกบัวเทวะเซิ่งอี่ กินแล้วสามารถเพิ่มระดับพลังพิเศษได้หนึ่งระดับทันที】

เชี่ยเอ๊ย?!

งั้นถ้าเขากินเข้าไป ก็ต้องเลื่อนเป็นระดับเจ็ดเลยน่ะสิ?

ไม่ได้การละ! ของสิ่งนี้ยังไงเขาก็ต้องแย่งมาให้ได้!

คิดได้ดังนั้น ฉินม่อก็กวาดสายตามองไปรอบๆ เร่งพลังกลั้นหายใจจนถึงขีดสุด พยายามลดกลิ่นอายของตัวเองให้ต่ำที่สุด

แล้วก็ไปหลบอยู่หลังก้อนหินใหญ่ก้อนหนึ่ง

ดูจากสภาพดอกบัวแล้ว น่าจะใช้เวลาอีกหลายวันกว่าจะสุกงอมเต็มที่ เรื่องแกนพลังงานของรถไฟพักไว้ก่อน ขอแค่ได้ดอกบัวนี้มา พลังของเขาก็จะบรรลุระดับเจ็ด

ถึงตอนนั้น ทั่วทั้งแดนปีศาจก็ไม่มีใครเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้อีก

พอถึงเวลานั้นก็ค่อยใช้กำลังบีบบังคับให้พวกมันยอมจำนนซะ จะได้ไม่ต้องวิ่งพล่านหาเองเหมือนแมลงวันหัวขาด

วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า จนกระทั่งสองวันผ่านไป

รุ่งอรุณของวันใหม่ แสงทองเรืองรองสาดส่องขับไล่หมอกหนายามค่ำคืน แสงแดดส่องสว่างไปทั่วทั้งแดนปีศาจ

ทุกคนต่างตื่นเต้นยินดีกันอย่างถ้วนหน้าในเวลานี้

เพราะว่า... ดอกบัวกำลังจะเบ่งบานแล้ว

ที่หลังก้อนหินใหญ่ ฉินม่อจ้องมองดอกบัวด้วยสายตาเคร่งเครียด เขาตื่นตั้งแต่เช้าตรู่ เตรียมพร้อมจะใช้วิชาวาร์ปตลอดเวลา

ขอแค่ได้ดอกบัวมา พวกปีศาจเหล่านี้ก็เป็นได้แค่ไก่อ่อนสำหรับเขาเท่านั้น!

"ฟุ่บ!"

ชั่วพริบตานั้น กลีบดอกบัวก็ค่อยๆ เบ่งบานออกทีละกลีบ ทุกกลีบล้วนเปล่งประกายแสงสีขาวอันศักดิ์สิทธิ์

กลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่วยอดเขา ปีศาจนับไม่ถ้วนต่างเงยหน้าขึ้น สูดดมกลิ่นอายที่พวยพุ่งออกมาจากดอกบัวอย่างเต็มปอด

แค่สูดเข้าไปเฮือกเดียว หลายตนก็รู้สึกได้ว่าพลังของตัวเองเพิ่มขึ้นไม่น้อย

ปีศาจระดับเจ็ดที่เฝ้ารออยู่ริมหน้าผามาเนิ่นนาน ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ร่างกายสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุมได้

นั่นคือความตื่นเต้น

ขอเพียงได้กินดอกบัวดอกนี้เข้าไป มันก็จะบรรลุระดับแปดที่เฝ้าใฝ่ฝัน ถึงตอนนั้น โลกใบนี้ก็จะเป็นของมันแต่เพียงผู้เดียว!

ทุกคนกลั้นหายใจ เฝ้ารอคอยที่จะได้เป็นสักขีพยานในเหตุการณ์ประวัติศาสตร์

ทว่า...

จู่ๆ แสงสีขาวก็สว่างวาบขึ้น ดอกบัวที่อยู่บนหน้าผากลับหายวับไปกับตา แม้แต่รากก็ยังหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย

ปีศาจที่อยู่ในเหตุการณ์ถึงกับอ้าปากค้าง

ปีศาจระดับเจ็ดถึงกับขยี้ตาตัวเอง สงสัยว่าตาฝาดไปหรือเปล่า

แต่มัน... ไม่ได้ตาฝาด!

ดอกบัว... หายไปแล้วจริงๆ...

"อ๊ากกกกก!!!!"

"ดอกบัวล่ะ! ดอกบัวของข้าอยู่ไหน!"

"ใคร! ใครเป็นคนทำ! โผล่หัวออกมาเดี๋ยวนี้นะ!!!"

มันแผดเสียงคำรามอย่างบ้าคลั่ง ปลดปล่อยพลังกดดันอันน่าสะพรึงกลัวออกมาอย่างเต็มที่ แม้แต่ภูเขาหลายลูกก็ยังทนรับแรงกดดันไม่ไหวจนพังทลายลงมา

ส่วนฉินม่อที่หนีไปไกลถึงสองลี้แล้ว หันกลับไปมองแวบหนึ่ง ก่อนจะเหยียดยิ้มเยาะที่มุมปาก

"หึๆ... ในเมื่อเจ้าไม่เอา งั้นข้าก็ไม่เกรงใจล่ะนะ"

ตอนที่ดอกบัวสุกงอมเมื่อกี้ ไอ้ปีศาจนั่นสามารถเด็ดไปกินได้เลยแท้ๆ แต่มันกลับมัวแต่ยืนเก๊กทำซึ้งอยู่ได้ นี่ก็เลยเป็นโชคดีของเขา

ตอนแรกยังนึกว่าจะต้องเปิดศึกแย่งชิงกันซะแล้ว

ไม่คิดเลยว่า... เรื่องราวมันจะง่ายดายกว่าที่คาดไว้เยอะ

ฉินม่อใช้วิชาวาร์ปติดๆ กันอีกหลายครั้ง จนมาถึงถ้ำเหมืองร้างที่ไม่มีใครเฝ้า

เขาไม่ลังเลเลยที่จะยัดดอกบัวเข้าปากทันที

พลังงานอันบ้าคลั่งทะลักเข้าสู่ทุกอณูในร่างกายของเขาในพริบตา

"เชี่ยเอ๊ย?!"

"ทำไม... ทำไมมันปวดร้าวขนาดนี้ล่ะ!"

ถ้าตอนกินยาวิวัฒนาการแห่งชีวิตครั้งแรก มันปวดเหมือนโดนเข็มร้อยเล่มทิ่มก้น

ตอนนี้ก็เหมือนเข็มพวกนั้นถูกเผาจนแดงเถือก ไม่ใช่แค่แสบร้อน แต่มันปวดร้าวจากข้างในออกมาข้างนอก แถมยังปวดเป็นจังหวะจะโคน เหมือนจังหวะกลองศึกเลย...

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน ในที่สุดพลังงานที่บ้าคลั่งในร่างกายก็สงบลง

ฉินม่อเหงื่อแตกพลั่กไปทั้งตัว เหมือนเพิ่งถูกงมขึ้นมาจากน้ำ

เขาไม่มีเวลามาคิดเรื่องอื่น รีบตรวจสอบระดับพลังของตัวเองทันที ก่อนที่ใบหน้าจะเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มดีใจสุดขีด

ใช่แล้ว! นี่แหละพลังระดับเจ็ด!

ไม่คิดเลยว่าจะบรรลุระดับเจ็ดได้จริงๆ โชคดีชะมัด!

พอถึงระดับเจ็ด พลังพิเศษทุกอย่างของเขาก็จะเพิ่มอานุภาพขึ้นอีกเท่าตัว และยังมีสิ่งที่สำคัญยิ่งกว่านั้นอีก

นั่นก็คือเขาสามารถบินได้แล้ว ไม่ต้องพึ่งเครื่องร่อนอีกต่อไป

นี่คือความสามารถเฉพาะตัวหลังจากบรรลุพลังระดับเจ็ด

ถึงตอนนี้จะยังบินไม่ได้เร็วเท่าเครื่องร่อน แต่ถ้าเอามาใช้ร่วมกัน มันก็ไม่ใช่แค่หนึ่งบวกหนึ่งเท่ากับสองง่ายๆ หรอกนะ

หลังจากปรับตัวกับพลังใหม่ได้ครู่หนึ่ง ฉินม่อก็ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนพร้อมรอยยิ้ม

ต่อจากนี้ไป เขาก็สามารถเดินกร่างในแดนปีศาจได้อย่างสบายใจแล้ว!

พอดีเลยช่วงนี้เขากำลังขาดแคลนแกนคริสตัล คราวนี้ก็ถือโอกาสเก็บเกี่ยวแกนคริสตัลกลับไปเยอะๆ ซะเลย

จากนั้น ฉินม่อก็คืนร่างเดิมของตัวเอง ในเมื่อตอนนี้เขาไร้เทียมทานแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องซ่อนตัวอีกต่อไป

ระหว่างทางเจอตัวไหนก็ฆ่าทิ้งได้เลย

ฉินม่อใช้วิชาวาร์ปหายตัวไปจากตรงนั้น มุ่งตรงกลับไปยังยอดเขาเมื่อกี้

เขาจำได้แม่นยำว่าบนยอดเขานั้นมีปีศาจระดับหกตั้งสิบกว่าตัว พวกนั้นแหละคือแกนคริสตัลชั้นดีทั้งนั้น!

นอกจากนี้ยังมีปีศาจระดับเจ็ดอยู่อีกตัว ปล่อยให้รอดไปไม่ได้เด็ดขาด!

(จบแล้ว)