บทที่ 8 - ถูกพิษ

บทที่ 8 - ถูกพิษ

ตระกูลซู เย่จวินหลินเดินทางมาถึงที่นี่!

"แกยังมีชีวิตอยู่อีกเหรอ?"

เมื่อซูเทียนกั๋ว ซูเทียนหมิน ตู้เมิ่งจวน และซูเทียนหลินเห็นเย่จวินหลิน แต่ละคนก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปและประหลาดใจยิ่งนัก

"พี่จวินหลิน!"

ซูเสวี่ยเอ๋อร์เห็นเย่จวินหลินก็ดีใจจนโผเข้ากอดเขาเต็มรัก

"เสวี่ยเอ๋อร์ กลับมานี่!"

ตู้เมิ่งจวนหน้าตึง รีบตวาดเรียกซูเสวี่ยเอ๋อร์ ก่อนจะหันไปจ้องเย่จวินหลิน "เย่จวินหลิน ถึงฉันจะไม่รู้ว่าแกเอาชีวิตรอดออกมาจากตระกูลไป๋ได้ยังไง แต่ฉันหวังว่าแกจะมองโลกในความเป็นจริงให้ชัดเจน ตอนนี้แกไม่ใช่นายน้อยตระกูลเย่เหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว แกไม่มีสิทธิ์มาข้องแวะกับเสวี่ยเอ๋อร์อีก และการมีอยู่ของแกก็มีแต่จะพาอันตรายมาให้นาง ยิ่งไปกว่านั้น มันยังจะนำความวิบัติมาสู่ตระกูลซูของเราด้วย!"

"แม่คะ~" ซูเสวี่ยเอ๋อร์กำลังจะท้วง แต่ซูเทียนกั๋วก็พูดแทรกขึ้นมาทันที "เสวี่ยเอ๋อร์ แม่ของหลานพูดถูกแล้ว ตอนนี้หมอนี่มันไปล่วงเกินตระกูลไป๋ ตระกูลไป๋ไม่มีทางปล่อยมันไว้แน่ ถ้าหลานยังขืนไปพัวพันกับมัน ก็มีแต่จะพาตระกูลซูไปตายด้วย ตระกูลซูคือหยาดเหงื่อแรงกายทั้งชีวิตของคุณปู่ หลานอยากจะทำให้คุณปู่อกแตกตายหรือไง?"

"หนู..."

ซูเสวี่ยเอ๋อร์หน้าเจื่อนลง ไม่รู้จะหาคำตอบใดมาอธิบาย

"ในเมื่อพูดยกอ้างปู่ซูขึ้นมาแล้ว งั้นก็ให้ปู่ซูออกมาพูดเองเลยดีกว่า!"

เย่จวินหลินกล่าวเสียงเรียบ

"ไอ้หนู พ่อฉันเป็นโรคหลอดเลือดสมองขยับตัวไม่ได้ พูดก็ไม่ได้ แกจะให้ท่านออกมาพูดอะไร?"

ซูเทียนกั๋วตวาดเสียงแข็ง

"ปู่ซูเป็นโรคหลอดเลือดสมองเหรอ?" เย่จวินหลินประหลาดใจ ซูเสวี่ยเอ๋อร์จึงอธิบาย "พี่จวินหลิน คุณปู่จู่ๆ ก็ป่วยเป็นโรคหลอดเลือดสมองเมื่อปีก่อนค่ะ จนถึงตอนนี้ก็ยังขยับตัวไม่ได้ แล้วก็พูดไม่ได้ด้วย!"

"เสวี่ยเอ๋อร์ ปู่ซูอยู่ที่ไหน พาพี่ไปดูหน่อยสิ" เย่จวินหลินร้องขอ

"เย่จวินหลิน แกคิดว่าตัวเองเป็นใคร? นายท่านผู้เฒ่าไม่ใช่คนที่แกนึกอยากจะเจอก็เจอได้หรอกนะ ใครก็ได้ โยนมันออกไป!"

แต่ก่อนที่ซูเทียนกั๋วจะเรียกคนมาจัดการ ซูเทียนหมินก็รีบพูดขัด "พี่ใหญ่ ยังไงซะเมื่อก่อนคุณพ่อก็เอ็นดูจวินหลินมาก ให้เขาไปดูอาการคุณพ่อหน่อยเถอะ ไม่แน่ว่าถ้าคุณพ่อได้เห็นจวินหลิน อาการอาจจะดีขึ้นก็ได้นะ!"

"เสวี่ยเอ๋อร์ เราไปกันเถอะ!" เย่จวินหลินไม่สนใจซูเทียนกั๋วแม้แต่น้อย เขาเดินตามซูเสวี่ยเอ๋อร์ไปที่ห้องของนายท่านผู้เฒ่าตระกูลซู

เวลานี้ ภายในห้อง มีชายชราผมขาวร่างผอมหนังหุ้มกระดูกนอนนิ่งอยู่บนเตียง ดวงตาเหม่อลอย สีหน้าแข็งทื่อ ไม่มีการตอบสนองใดๆ เขาคือ ซูซื่อไห่ นายท่านผู้เฒ่าตระกูลซู

เย่จวินหลินเดินเข้าไปดูใกล้ๆ ก่อนจะขมวดคิ้วแน่น

"พี่จวินหลิน มีอะไรผิดปกติเหรอคะ?"

ซูเสวี่ยเอ๋อร์เห็นสีหน้าเย่จวินหลินไม่สู้ดีจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย

"ปู่ซูถูกพิษ!"

เย่จวินหลินตอบกลับตรงๆ

พรึ่บ!

สีหน้าของซูเสวี่ยเอ๋อร์เปลี่ยนไปทันที เธออุทานลั่น "อะไรนะ? ถูกพิษ? จะเป็นไปได้ยังไง?"

"ไอ้หนู แกพล่ามอะไรของแก?"

จังหวะนั้น ซูเทียนกั๋วเดินตามเข้ามาพอดี เมื่อได้ยินเย่จวินหลินพูดก็แค่นเสียงเย็นใส่ ส่วนซูเทียนหมินที่ตามหลังมาก็ถาม "จวินหลิน ที่พูดเมื่อกี้เป็นเรื่องจริงงั้นเหรอ?"

"ปู่ซูถูกพิษจริงๆ ครับ และไม่ใช่พิษธรรมดาด้วย หมอทั่วไปหรือเครื่องมือทางการแพทย์ตรวจหาไม่เจอหรอกครับ เลยเหมาเอาว่าเป็นโรคหลอดเลือดสมอง!"

เย่จวินหลินอธิบายด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ในเมื่อแกบอกว่าหมอกับเครื่องมือยังตรวจไม่เจอ แล้วแกรู้ได้ยังไงว่านายท่านผู้เฒ่าถูกพิษ?"

"นี่แกกะจะแต่งเรื่องมาพูดจาเพ้อเจ้อเพื่อเรียกร้องความสนใจล่ะสิไม่ว่า?"

ตู้เมิ่งจวนชี้หน้าต่อว่าเย่จวินหลินอย่างเกรี้ยวกราด

"แม่คะ หนูเชื่อพี่จวินหลิน พี่เขาไม่โกหกหรอกค่ะ!"

ซูเสวี่ยเอ๋อร์รีบแก้ต่างแทน เย่จวินหลินเอ่ยเสียงเรียบ "จะถูกพิษจริงไหม เดี๋ยวรอปู่ซูตื่นมาก็รู้เองครับ!"

ฟุ่บ!

เย่จวินหลินตวัดมือขวา เข็มเงินสองเล่มก็ปรากฏขึ้นระหว่างนิ้วมือ เขาจับเข็มทั้งสองแทงลงที่จุดป๋ายฮุ่ยและจุดถานจงของนายท่านผู้เฒ่าซูอย่างแม่นยำ

"แกทำอะไรน่ะ? หยุดเดี๋ยวนี้นะ!"

ซูเทียนกั๋วเห็นเย่จวินหลินฝังเข็มให้นายท่านผู้เฒ่าก็หน้าถอดสี ทำท่าจะพุ่งเข้าไปขวาง

"หุบปาก!"

เย่จวินหลินปรายตามองซูเทียนกั๋ว สายตาอันดุดันนั้นทำเอาซูเทียนกั๋วใจสั่นสะท้าน ชาไปทั้งร่างจนก้าวขาไม่ออก

"ลุงใหญ่ ใจเย็นๆ ก่อนค่ะ พี่จวินหลินเขามีวิชาแพทย์ พี่เขากำลังช่วยรักษาคุณปู่อยู่นะคะ!" ซูเสวี่ยเอ๋อร์รีบอธิบาย

"มันเนี่ยนะมีวิชาแพทย์?" ตู้เมิ่งจวนปรายตามองเย่จวินหลินด้วยแววตาเคลือบแคลง

"จริงค่ะ ก่อนหน้านี้หนูก็บอกไปแล้วไงคะว่าหน้าของหนู พี่จวินหลินเป็นคนรักษาให้!" ซูเสวี่ยเอ๋อร์พยักหน้ายืนยัน

"ไร้สาระสิ้นดี ไอ้สวะสิ้นเนื้อประดาตัวอย่างมันเนี่ยนะจะรู้เรื่องวิชาแพทย์? ใครก็ได้ โยนไอ้เด็กนี่ออกไปเดี๋ยวนี้!"

ซูเทียนกั๋วประกาศกร้าว เตรียมจะเรียกคนรับใช้มาจัดการเย่จวินหลิน ทว่าจู่ๆ เสียงไอก็ดังขึ้น

ทุกคนในตระกูลซูหันขวับไปมอง แล้วก็ต้องอึ้งตะลึงงัน

ดวงตาของนายท่านผู้เฒ่าซูที่เคยเหม่อลอยไร้แวว บัดนี้กลับมามีสติแจ่มใส เขาลืมตาตื่นขึ้นมาแล้ว และเข็มเงินสองเล่มที่เย่จวินหลินปักไว้บนร่างก็เปลี่ยนเป็นสีดำสนิท มีไอสีดำลอยกรุ่นออกมา

เย่จวินหลินดึงเข็มเงินทั้งสองเล่มออก แล้วถามนายท่านผู้เฒ่าซู "ปู่ซู ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้างครับ?"

"จวินหลิน แกยังไม่ตายเหรอ? ดีเหลือเกิน!"

นายท่านผู้เฒ่าซูเห็นเย่จวินหลินก็ร้องออกมาด้วยความดีใจ

"คุณปู่!"

ซูเสวี่ยเอ๋อร์เห็นคุณปู่ตื่นก็รีบวิ่งเข้าไปหา

ส่วนซูเทียนกั๋วและคนอื่นๆ ต่างมีสีหน้าเหลือเชื่อ พากันอุทาน "คุณพ่อ!"

"หึ พวกแกนี่มันไม่ได้เรื่อง พ่อตัวเองเป็นโรคหลอดเลือดสมองหรือถูกพิษยังดูไม่ออก ถ้าไม่ได้จวินหลิน ฉันคงตายไปนานแล้ว!"

นายท่านผู้เฒ่าซูด่ากราดซูเทียนกั๋วและพวกพ้อง ทำเอาทั้งหมดได้แต่ก้มหน้างุด ไม่กล้าเถียงกลับ

"จวินหลิน ขอบใจมากนะ ถ้าไม่ได้เธอ ฉันคง..."

นายท่านผู้เฒ่าซูหันมาขอบคุณเย่จวินหลิน เย่จวินหลินจึงยิ้มรับ "ปู่ซู เมื่อก่อนปู่ดีกับผมมาก เรื่องแค่นี้เป็นสิ่งที่ผมสมควรทำอยู่แล้วครับ!"

"แต่ว่า ปู่ซูรู้ไหมครับว่าใครเป็นคนวางยาปู่?"

นายท่านผู้เฒ่าซูแววตาแข็งกร้าวขึ้นมาทันที เอ่ยเสียงเครียด "คนที่จะวางยาฉันได้ ก็มีแต่คนในตระกูลซูเท่านั้นแหละ"

"มีคนในตระกูลกล้าวางยาคุณพ่อเชียวหรือ ผมจะไปลากตัวมันออกมาเดี๋ยวนี้เลย!"

ซูเทียนกั๋วโพล่งขึ้นมา แต่นายท่านผู้เฒ่าซูกลับเบรก "ไม่ต้อง เรื่องสืบหาคนวางยา ให้เทียนหมินเป็นคนจัดการ!"

สีหน้าของซูเทียนกั๋วเปลี่ยนไปในทันที ส่วนซูเทียนหมินรับคำ "ครับ คุณพ่อ ผมจะรีบสืบหาตัวการให้เร็วที่สุดครับ!"

"ปู่ซู ถึงพิษในร่างกายจะถูกขจัดออกไปแล้ว แต่ปู่ก็อายุมากแล้ว ร่างกายยังต้องการการบำรุงฟื้นฟูนะครับ!"

เย่จวินหลินกล่าว ก่อนจะหันไปทางซูเสวี่ยเอ๋อร์ "เสวี่ยเอ๋อร์ เดี๋ยวพี่จะเขียนใบสั่งยาให้นะ เธอสั่งให้คนไปจัดยาตามนี้มาต้มให้ปู่ซูดื่ม มันจะช่วยให้ร่างกายฟื้นฟูได้เร็วขึ้น!"

"ได้เลยค่ะ!" ซูเสวี่ยเอ๋อร์พยักหน้ารับ

หลังจากเขียนใบสั่งยาเสร็จ เย่จวินหลินก็ขอตัวกลับก่อน ส่วนตระกูลซูก็เริ่มลงมือสืบหาตัวคนที่วางยานายท่านผู้เฒ่า

และภายในห้องใดห้องหนึ่งของตระกูลซู เสียงเย็นเยียบและเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวก็ดังขึ้น "ไอ้สารเลวเย่จวินหลิน กล้าดีมาพังแผนของฉัน!"

"นายท่าน แล้วขั้นต่อไปเราจะทำยังไงกันดีครับ?" อีกเสียงหนึ่งดังขึ้นถาม

"ถึงตาแก่จะตื่นแล้ว แต่เขาก็เริ่มสงสัยพี่ใหญ่แล้ว เริ่มแผนขั้นต่อไปได้เลย!"

เสียงเย็นเยียบและโกรธเกรี้ยวนั้นดังขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะเน้นย้ำ "ไอ้เย่จวินหลินนี่ ต้องกำจัดมันทิ้งซะ!"

ณ คฤหาสน์อีผิ่น!

เย่จวินหลินเพิ่งจะกลับมาถึง รถคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาจอดเทียบ เจียงมู่เกอก้าวลงมาจากรถ มองเขาด้วยความประหลาดใจ "คุณเย่ ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่คะ?"

"คุณนั่นเอง!"

เย่จวินหลินปรายตามองเจียงมู่เกอ แต่แล้วก็ต้องขมวดคิ้วแน่น ตะโกนลั่น "ระวัง"

(จบแล้ว)