บทที่ 489 - ลองถามดาบของข้าดูสิว่ามันจะยอมไหม!(เป็นตอนซ้ำ ต้นฉบับตอนหายแนะนำอ่านตอนต่อไปครับ)
บทที่ 489 - ลองถามดาบของข้าดูสิว่ามันจะยอมไหม!(เป็นตอนซ้ำ ต้นฉบับตอนหายแนะนำอ่านตอนต่อไปครับ)
บทที่ 489 - ลองถามดาบของข้าดูสิว่ามันจะยอมไหม!
ในที่สุด ฝีเท้าของเย่เฉินก็หยุดลง เขาจ้องมองฟางเจิ้นเยี่ยที่อยู่ไกลออกไปด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะเอ่ยขึ้น "เรื่องนี้มันเป็นความแค้นระหว่างแกกับฉัน ทำไมถึงต้องลากคนบริสุทธิ์เข้ามาเกี่ยวข้องด้วย"
เมื่อครู่นี้ เขาอยู่ไม่ไกลนัก ย่อมได้ยินคำพูดของฟางเจิ้นเยี่ยอย่างชัดเจน!
และได้รู้ผลสรุปของการประชุมโต๊ะกลมบ้าบอนี่ด้วย!
พวกที่อยู่สูงส่งคับฟ้า แค่ประชุมกันส่งเดช ก็กุมชะตาชีวิตคนอื่นได้แล้วงั้นรึ?
ไอ้คนพวกนี้คือผู้พิทักษ์แห่งหัวเซี่ยจริงๆ เหรอ?
แม่งก็แค่ปกป้องผลประโยชน์ของตัวเองทั้งนั้น!
เย่เฉินโกรธจัดแล้ว! เขารู้ดีว่าครั้งนี้มีแต่ตายกับตาย แต่ไม่ว่ายังไง ศึกครั้งนี้ก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้!
ร่างกายของเขาถูกปรับให้อยู่ในจุดสูงสุดแล้ว! มังกรโลหิตในกายราวกับพร้อมจะพุ่งทะยานออกมาได้ทุกเมื่อ!
ไม่เพียงเท่านั้น กระบวนท่าที่สามของเจตจำนงกระบี่ทะลวงฟ้า เมื่อคืนนี้เขาก็ได้ลองทดสอบในสุสานสังสารวัฏมาบ้างแล้ว
เมื่อเปิดใช้งานยันต์วิญญาณต้นกำเนิดและมังกรโลหิตพร้อมกัน บวกกับกลืนโอสถเข้าไปเป็นกำๆ กระบวนท่าที่สาม เขาย่อมรับไหว!
นี่ไม่ใช่ไพ่ตายที่แกร่งที่สุดของเขา ไพ่ตายที่แท้จริงคือการค้นพบว่าสุสานสังสารวัฏกำลังสั่นสะเทือนอย่างต่อเนื่อง เขาสัมผัสได้ว่าราชันย์กระบี่หมื่นวิถี เฉินเทียนหลี่ กำลังเข้าใกล้เขามากขึ้นเรื่อยๆ!
เบื้องหลังเขาไม่มียอดฝีมือระดับสูงงั้นรึ?
แค่ราชันย์กระบี่หมื่นวิถีคนเดียว ก็บดขยี้ได้ทุกสรรพสิ่งแล้ว!
ฟางเจิ้นเยี่ยจ้องมองเย่เฉิน ในใจก็แอบดีใจ
รอนแรมแทบตายกลับไม่ได้มา บทจะได้มากลับไม่ต้องเหนื่อยแรง!
"ไอ้หนู ข้าคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าแกจะกล้าเหยียบขึ้นมาบนภูเขาเจียงเต้า ดี! ดีมาก! แบบนี้ก็ช่วยประหยัดเวลาข้าไม่ต้องไปตามหาแกเอง! หลังจากวันนี้ ที่นี่แหละคือหลุมฝังศพของแก!"
ดวงตาของเย่เฉินเย็นเยียบ ดาบผ่ามังกรยังคงมีหยดเลือดไหลริน รังสีอำมหิตรอบกายพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ เขาเค้นเสียงถาม "พวกหลินเจวี๋ยหลงอยู่ที่ไหน! แล้วก็ พ่อของฉันอยู่ที่ไหน?"
ฟางเจิ้นเยี่ยปรายตามองผู้พิทักษ์แห่งหัวเซี่ยคนอื่นๆ ที่อยู่ด้านหลัง ย่อมไม่มีทางยอมรับแน่
"ข้าไม่เข้าใจว่าแกพูดเรื่องอะไร!"
เย่เฉินรู้อยู่แล้วว่าจะต้องได้คำตอบแบบนี้ ไม่ว่ายังไง คำตอบบางอย่าง ก็คงต้องใช้กำปั้นง้างออกมาสถานเดียว!
เขาไม่อยากพูดพร่ำทำเพลงอีก พุ่งทะยานเข้าหาฟางเจิ้นเยี่ยทันที!
พายุหมุนกรรโชกรอบกาย รังสีอำมหิตพุ่งเทียมฟ้า!
ขณะที่กำลังจะปะทะกับฟางเจิ้นเยี่ย ร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ามาขวางหน้าเย่เฉินเอาไว้
เขาคือเปาเผยหมินนั่นเอง
เย่เฉินย่อมจำเปาเผยหมินได้ จึงเอ่ยเสียงเย็น "หรือว่าแม้แต่คุณก็คิดจะขวางฉัน?"
เปาเผยหมินส่ายหน้า กลับพูดกับเย่เฉินว่า "เย่เฉิน เรื่องนี้ฉันช่วยอะไรนายไม่ได้เลย สิ่งเดียวที่ฉันพอจะทำได้ตอนนี้ ก็คือการช่วยถ่วงเวลาฟางเจิ้นเยี่ยและคนอื่นๆ ให้นาย นายไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกมันหรอกนะ นายไม่ควรเหยียบขึ้นมาบนภูเขาเจียงเต้าเลยจริงๆ"
"ตอนนี้นายรีบหนีไปซะ ฉันคงทนได้ไม่นานหรอก"
สิ้นคำพูด เปาเผยหมินก็ชักกระบี่เย็นเยียบออกมา ปลดปล่อยกลิ่นอายอันทรงพลัง ก่อนจะชี้ปลายกระบี่ไปทางฟางเจิ้นเยี่ย "ฟางเจิ้นเยี่ย ต่อให้ทุกคนจะยืนอยู่ข้างแก การตัดสินใจของข้าก็ไม่มีวันเปลี่ยน"
ฟางเจิ้นเยี่ยแค่นเสียงหัวเราะเย็นเยียบ "เปาเผยหมิน ข้าดูออกตั้งนานแล้วว่าแกมีปัญหา ตอนนี้ดูเหมือนว่าแกจะกล้าขัดขืนแม้มติของการประชุมโต๊ะกลมสินะ รนหาที่ตายชัดๆ! คิดว่าแกเป็นผู้พิทักษ์แห่งหัวเซี่ย แล้วพวกเราจะไม่กล้าแตะต้องแกงั้นรึ!"
แววตาของเปาเผยหมินฉายแววแน่วแน่! เขาชื่นชมในตัวเย่เฉิน แต่การกระทำในตอนนี้ ก็เพื่อความสบายใจของตัวเองเท่านั้น!
และเป็นการไถ่บาปให้กับผู้พิทักษ์แห่งหัวเซี่ยด้วย!
ผู้พิทักษ์แห่งหัวเซี่ย ไม่ได้เป็นเหมือนเมื่อพันปีก่อน หรือร้อยปีก่อนอีกต่อไปแล้ว!
เน่าเฟะไปหมดแล้ว!
ถ้าเขายังฝืนทนทำผิดต่อความรู้สึกตัวเองต่อไป ผู้พิทักษ์แห่งหัวเซี่ยก็ไม่มีความจำเป็นต้องมีอยู่อีกต่อไป
ซุนเหมี่ยวที่อยู่ไกลออกไป มองดูเหตุการณ์ตรงหน้าโดยไม่พูดอะไร แม้เปาเผยหมินจะอยู่ฝั่งเดียวกับเขา แต่เปาเผยหมินก็ทำผิดกฎต้องห้าม!
มติของการประชุมโต๊ะกลม ผู้พิทักษ์แห่งหัวเซี่ยคนใดก็ไม่มีสิทธิ์ขัดขวาง
ผู้ใดฝ่าฝืน จะถูกขับออกจากกลุ่มผู้พิทักษ์แห่งหัวเซี่ย!
ประเด็นคือ เขาคิดไม่ออกจริงๆ ว่าทำไมเปาเผยหมินถึงต้องทำเพื่อไอ้เด็กเมื่อวานซืนคนนี้ด้วย?
ในมือของฟางเจิ้นเยี่ยปรากฏดาบยาวเล่มหนึ่ง เขาหันไปสั่งการผู้พิทักษ์แห่งหัวเซี่ยอีกสองคนที่อยู่ข้างๆ "พวกแกไปจัดการเย่เฉิน ข้าจะไปจัดการเปาเผยหมินเอง!"
"ตกลง!"
แววตาของผู้พิทักษ์แห่งหัวเซี่ยทั้งสองคนฉายแววอำมหิตวูบหนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเงาพร่ามัว พุ่งเข้าหาเย่เฉินอย่างรวดเร็ว!
พร้อมกันนั้น ฟางเจิ้นเยี่ยก็กำดาบยาวแน่น ดวงตาเย็นเยียบ พุ่งตรงเข้าหาเปาเผยหมิน "เปาเผยหมิน แกฝ่าฝืนมติการประชุมโต๊ะกลม ข้าฆ่าแก ก็ไม่มีใครกล้าปริปากหรอก!"
"ประจวบเหมาะ ข้าจะได้ลองรับมือเคล็ดวิชากระบี่ของแกดูสักตั้ง!"
เปาเผยหมินปรายตามองทั้งสามคนที่พุ่งเข้ามา ดวงตาหดแคบลง หันไปตะโกนบอกเย่เฉิน "ไอ้หนู นายหนีไปก่อน! วันนี้เป็นความผิดของผู้พิทักษ์แห่งหัวเซี่ยเอง ฉันจะช่วยถ่วงเวลาให้นายสามนาที! ภายในสามนาทีนี้ นายรีบลงจากเขาไปซะ! แล้วหาทางหนีออกจากหัวเซี่ยไปให้ได้!"
พูดจบ เขาก็ไม่สนใจเย่เฉินอีก พุ่งเข้าหาผู้พิทักษ์แห่งหัวเซี่ยทั้งสองคนที่กำลังพุ่งเข้ามาหา!
สิ่งเดียวที่เขารู้สึกโชคดีในตอนนี้ ก็คือคนที่เหลือเอาแต่ยืนดูอยู่เฉยๆ ไม่มีใครลงมือ!
รับมือกับคนสามคน เขายังพอจะถ่วงเวลาได้บ้าง!
"หยุดเดี๋ยวนี้นะ!"
ท่ามกลางเสียงคำรามลั่นของเปาเผยหมิน เขาก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว
ครืน...
ฝ่ามือเดียวซัดออกไป คลื่นฝ่ามือปะทุขึ้น ก่อตัวเป็นรอยฝ่ามือที่จับต้องได้ ราวกับดวงอาทิตย์แผดเผา พุ่งทะยานเข้าบดขยี้ทั้งสองคน
หากไม่ถึงคราวจำเป็นจริงๆ เขาไม่อยากใช้กระบี่!
เพราะหากใช้กระบี่เมื่อไหร่ เรื่องราวคงลุกลามใหญ่โตเกินแก้แน่!
เมื่อเห็นรอยฝ่ามือที่พุ่งเข้ามาบดขยี้ มุมปากของผู้พิทักษ์แห่งหัวเซี่ยทั้งสองคนที่เตรียมจะจัดการเย่เฉิน ก็แสยะยิ้มเหี้ยมเกรียมอย่างกระหายเลือด
"หมากตานี้ แกเดินผิดแล้วล่ะ!"
ทั้งสองคนซัดหมัดออกไปโดยตรง!
ครืน...
เงาพร่ามัววูบไหว คลื่นหมัดระเบิดออก
ราวกับดวงดาวร่วงหล่น ในวินาทีที่รอยฝ่ามือพุ่งเข้าปะทะร่างของพวกเขา คลื่นหมัดก็พุ่งเข้าโจมตีทันที!
ท่ามกลางกลิ่นอายอันดุดัน เงาหมัดและรอยฝ่ามือปะทะกันอย่างจัง
ราวกับภูเขาถล่มแผ่นดินทลาย
ท่ามกลางเสียงระเบิดดังกึกก้อง พายุหมุนไร้ที่สิ้นสุดพัดกรรโชกไปทั่วทุกทิศทาง
ผืนดินทั้งผืนสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น
นี่แหละคือพลังที่แท้จริงของยอดฝีมือ!
ยอดเขาเจียงเต้าปรากฏรอยร้าวขึ้นหลายแห่ง ต้นไม้ใหญ่รอบๆ โค่นล้มระเนระนาด!
คลื่นพลังอันมหาศาลซัดสาดออกไป!
ร่างของเปาเผยหมินถอยร่นไปถึงสองก้าวเต็มๆ เลือดลมพลุ่งพล่าน!
ส่วนอีกสองคนก็ต้องถอยหลังไปหลายก้าวเช่นกัน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง พวกเขาคิดไม่ถึงเลยว่าเปาเผยหมินจะมีพลังแข็งแกร่งขนาดนี้!
เวลานี้ พวกเขารู้สึกได้ชัดเจนว่าหมัดทั้งสองข้างชาหนึบ สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันบ้าคลั่งที่พุ่งทะลวงเข้าสู่ร่างกาย เมื่อมองเปาเผยหมินที่ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าดุจสายฟ้าฟาด และรับการโจมตีของพวกเขาไว้ได้ ทั้งสองคนก็มีสีหน้าหวาดหวั่น!
เปาเผยหมินทะลวงขีดจำกัดแล้วงั้นรึ!
เปาเผยหมินก้าวออกมาหนึ่งก้าว เอ่ยกับทั้งสองคน "ข้าไม่อยากลงมืออีก เพราะยังไงเราก็คือผู้พิทักษ์แห่งหัวเซี่ยด้วยกันทั้งนั้น"
ทั้งสองคนลังเลไปชั่วครู่ หากเปาเผยหมินทะลวงไปถึงขั้นนั้นแล้ว พวกเขาสองคนก็ไม่มีปัญญาจะขัดขวางได้เลย!
ในตอนนั้นเอง ฟางเจิ้นเยี่ยก็กำดาบยาว พุ่งตรงเข้าหาเปาเผยหมิน!
ดาบยาวร่ายรำ กลิ่นอายปะทุขึ้นอย่างรุนแรง
เพียงชั่วพริบตานี้ แววตาของฟางเจิ้นเยี่ยก็เต็มไปด้วยจิตสังหาร กลิ่นอายรอบกายพุ่งปะทุ
ในที่สุดเขาก็ไม่ปกปิดพลังของตัวเองอีกต่อไป!
แสงเย็นยะเยือกสว่างวาบ เคล็ดวิชาดาบถูกร่ายรำออกมา!
แสงเย็นยะเยือกนั้นรวดเร็วถึงขีดสุด ฟาดฟันทะลวงฟ้า ราวกับส่งตรงมาจากนรกภูมิ พร้อมกับเสียงเพรียกแห่งความตาย!
"ต่อให้แกจะทะลวงผ่านไปได้แล้วไง! ถ้าแกขวางหน้า ลองถามดาบของข้าดูสิว่ามันจะยอมไหม!"
เสียงคำรามของฟางเจิ้นเยี่ยดังก้องสะท้านฟ้าดิน!
(จบแล้ว)