บทที่ 428 - ไม่มีคุณสมบัติ!
บทที่ 428 - ไม่มีคุณสมบัติ!
บทที่ 428 - ไม่มีคุณสมบัติ!
เมื่อจูหยาได้ยินประโยคนี้ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ ตระกูลสี แถมยังทำให้ไป่หลี่ปิงเกรงใจได้อีก?
เธอเดาฐานะของหญิงสาวตรงหน้าออกในทันที!
หรือว่าจะเป็นหลานสาวของท่านผู้นั้น?
ถ้าเป็นแบบนั้นจริง เธอก็ไม่มีปัญญาไปต่อกรด้วยหรอก
อย่าว่าแต่เธอเลย ทั่วทั้งหัวเซี่ย จะมีสักกี่คนที่กล้าหาเรื่อง?
เมื่อสีหรงเห็นแววตาหวาดกลัวของจูหยา ก็เชิดหน้าขึ้นด้วยความภาคภูมิใจ "เธอคงเดาฐานะของฉันออกแล้วสินะ เย่เฉินนั่นไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ ถึงขนาดจะไปสู้กับหลินเจวี๋ยหลงที่ลานประลองยุทธ์ เธอคิดว่าเขายังมีโอกาสรอดกลับมาอีกงั้นเหรอ? ฉันขอเตือนให้เธอไปหาผู้ชายคนอื่นซะเถอะ ด้วยหน้าตาอย่างเธอ คุณชายตระกูลดังๆ ในเมืองหลวงมีให้เลือกถมไป"
เมื่อได้ยินประโยคนี้ ดวงตาของจูหยากลับทอประกายแน่วแน่ เอ่ยทีละคำอย่างชัดเจน "ในสายตาฉัน คุณเย่ไม่มีทางแพ้ และต่อให้คุณจะเป็นหลานสาวของท่านผู้นั้น คุณก็ไม่มีคุณสมบัติมาตัดสินใจแทนฉัน!"
"ถ้าคุณยังขัดขวางไม่ให้ฉันไปอีกล่ะก็ ฉันจะ..."
ยังพูดไม่ทันจบ ฝ่ามือก็พุ่งเข้ามาประทะ!
"เพียะ!"
เรื่องที่ไม่มีใครคาดคิดก็เกิดขึ้น สีหรงถึงกับตบฉาดเข้าที่ใบหน้าของจูหยา
เสียงตบหน้าดังฟังชัด!
แถมยังแฝงพลังยุทธ์เอาไว้ด้วย จูหยาไม่มีแม้แต่โอกาสจะตอบโต้!
สีหรงเริ่มมีน้ำโห ตัวเองอุตส่าห์หวังดีมาเตือน แต่ผู้หญิงคนนี้กลับทำตัวเหมือนคุณปู่ของเธอ โดนไอ้หมอนั่นเป่าหูจนหลงหัวปักหัวปำ ถึงขนาดคอยปกป้องมันทุกวิถีทาง! ขนาดไม่สนแม้กระทั่งฐานะของเธอเลยด้วยซ้ำ!
ในเมื่อผู้หญิงคนนี้รักไอ้หมอนั่นมากนัก ก็ให้เธอเป็นคนชดใช้รอยตบที่คุณปู่ตบเธอเมื่อกี้ก็แล้วกัน!
จูหยาโกรธจัด ใครจะไปคิดว่าหลานสาวของท่านผู้นั้นจะพาลหาเรื่องได้ถึงขนาดนี้!
เธอเคารพท่านผู้นั้น แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะต้องเคารพลูกหลานของเขาไปด้วย!
ประเด็นคือดูแวบเดียวก็รู้แล้วว่ายัยเด็กนี่ถูกตามใจจนเสียคน!
เธอไม่ลังเลอีกต่อไป ฟาดฝ่ามือเข้าใส่สีหรง แต่ในตอนนั้นเอง สีว่านหูที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ก็ทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว
หน้าที่ของเขาคือการปกป้องคุณหนู ถ้าคุณหนูได้รับบาดเจ็บ เขาจะเอาหน้าไปสู้หน้าคุณท่านได้ยังไง!
ดวงตาของเขาฉายแววสังหาร นิ้วทั้งห้าคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของจูหยา แล้วผลักเบาๆ ร่างของจูหยาก็ล้มลงไปกองกับพื้นทันที
เขายืนตระหง่านขวางอยู่หน้าสีหรง พลางเอ่ย "ไม่ว่าใครหน้าไหน ก็ห้ามแตะต้องเธอทั้งนั้น ไม่ว่าเรื่องนี้ใครจะถูกหรือผิดก็ตาม"
สีหรงพอใจกับช่วงเวลานี้มาก เธอก้มมองจูหยาอย่างผู้มีชัย "จูหยา นี่ไม่ใช่เมืองเจียงหนาน แต่เป็นเมืองหลวง ฐานะของเธอมันไม่มีค่าอะไรที่นี่เลย! ฉันก็ไม่อยากจะหาเรื่องเธอหรอก ขอแค่เธอขอโทษฉัน ฉันอาจจะพิจารณาปล่อยเธอไป"
จูหยายันตัวลุกขึ้นยืน ตะคอกกลับด้วยความโกรธ "ฝันไปเถอะ! ต่อให้เบื้องหลังคุณจะมีอำนาจล้นฟ้า แต่คุณก็ไม่รู้จักคุณเย่เลยสักนิด ถ้าคุณไปยั่วโมโหเขาเข้า เขาไม่สนหรอกนะว่าคุณจะเป็นใคร หรือมีอำนาจล้นฟ้ามาจากไหน! นี่คือสิ่งเดียวที่ฉันจะบอกคุณได้!"
"ไม่ขอโทษงั้นเหรอ?" สีหรงเชิดหน้าขึ้นยิ้มเยาะ แล้วหันไปหาสีว่านหู "ว่านหู บางคนปากแข็งนัก ตบปากสั่งสอนสักสิบทีซิ"
สีว่านหูชะงัก สีหน้าลังเลเล็กน้อย "คุณหนูครับ เอาเป็นว่าปล่อยเรื่องนี้ไปเถอะครับ"
"ฉันบอกให้ตบปากสิบทีไง! อย่าลืมฐานะของตัวเองสิ!"
เสียงเย็นเยียบของสีหรงตวาดกร้าว!
"ครับ คุณหนู!"
สีว่านหูก้าวเท้าออกไป กำลังจะลงมือ แต่จู่ๆ ก็มีร่างหนึ่งพุ่งเข้ามาขวางหน้าจูหยาเอาไว้!
เป็นชายวัยกลางคนที่มีรอยแผลเป็นยาวบนใบหน้า
ชายวัยกลางคนคนนี้แผ่รังสีอำมหิตออกมาจางๆ ราวกับเป็นนักฆ่าก็ไม่ปาน!
ฐานะของเขาพิเศษมาก เขาคือยอดฝีมือที่ตำหนักมืดส่งมาประจำการอยู่แถวมหาวิทยาลัยครุศาสตร์เมืองหลวง
ไม่ได้มีหน้าที่ปกป้องเจ้าตำหนัก แต่ถ้าเกิดเรื่องอะไรที่เกี่ยวข้องกับเจ้าตำหนักในละแวกนี้ ก็ต้องรายงานให้ทราบทันที!
เขาย่อมรู้จักจูหยา เดิมทีก็กะจะซุ่มดูอยู่เงียบๆ แต่พอเห็นสีว่านหูลงมือ เขาก็ทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว
ไม่เพียงแค่นั้น เขายังรีบรายงานเรื่องนี้ให้เย่หลิงเทียนทราบในทันทีด้วย!
"คุณจู ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ"
ชายวัยกลางคนเอ่ยถามเสียงเรียบ
"คุณคือ..."
ชายวัยกลางคนไม่อธิบายอะไรมาก ปลดปล่อยรังสีอำมหิตออกมา "พวกคุณทำเกินไปแล้ว ถ้าทำให้คุณจูได้รับบาดเจ็บ เจ้าตำหนักต้องไม่พอใจแน่ แล้วผลที่ตามมามันจะร้ายแรงมาก"
สีหรงขมวดคิ้วมองชายวัยกลางคนที่โผล่มาขัดจังหวะ หันไปสั่งสีว่านหู "ให้เวลาสิบวินาที จัดการไอ้ผู้ชายคนนี้ซะ ส่วนผู้หญิงก็ตบปากสั่งสอน!"
"ครับ!"
สายลมม้วนตัว สีว่านหูพุ่งเข้าใส่พร้อมรอยฝ่ามือนับไม่ถ้วน ไอสังหารอันเย็นเยียบถูกปลดปล่อยออกมา! คลื่นพลังอันรุนแรงพัดเอารถปอร์เช่สีขาวให้ขยับเขยื้อนไปเล็กน้อย!
ยอดฝีมือตำหนักมืดสัมผัสได้ถึงอันตรายจากสีว่านหู เขาไม่ลังเล ชกหมัดออกไปรับมือทันที!
"ปัง!"
พลังสองสายปะทะกันอย่างจัง!
ยอดฝีมือตำหนักมืดถอยร่นไปถึงสิบก้าว ในขณะที่สีว่านหูยังคงยืนหยัดอย่างมั่นคง! ช่องว่างความต่างมันมากเกินไปแล้ว!
ชายวัยกลางคนมีตำแหน่งไม่สูงนักในตำหนักมืด ไม่อย่างนั้นคงไม่ถูกส่งมาสังเกตการณ์ที่มหาวิทยาลัยครุศาสตร์เมืองหลวง แต่สีว่านหูกลับเป็นหนึ่งในสิบยอดฝีมือของตระกูลสี ก็แหม ฐานะของสีหรงสูงส่งขนาดไหนกันล่ะ!
แล้วแบบนี้สองคนนี้จะสู้กันได้ยังไง!
ยังไม่ทันที่ชายวัยกลางคนจะตั้งตัว สีว่านหูก็พุ่งทะยานเข้าใส่ราวกับเงาพราย กรงเล็บของเขาเล็งตรงไปยังจุดตันเถียนของชายวัยกลางคน!
หากโดนเข้าไปเบาๆ ก็เสียพลังยุทธ์ทั้งหมด แต่ถ้าหนักหน่อยก็ถึงตาย!
ในเสี้ยววินาทีที่นิ้วทั้งห้าของสีว่านหูกำลังจะสัมผัสตัวเป้าหมาย เสียงเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความโกรธเกรี้ยวก็ดังขึ้นกะทันหัน!
"คนของฉัน แกกล้าแตะต้องงั้นเรอะ!"
ดวงตาของสีว่านหูเบิกกว้าง เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าอากาศตรงหน้าก่อตัวเป็นกำแพงที่มองไม่เห็น ทำให้เขาก้าวไปข้างหน้าไม่ได้เลยแมแต่นิดเดียว!
ในขณะเดียวกัน ชายหนุ่มคนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเขาในพริบตา!
แววตาของชายหนุ่มเย็นเยียบถึงขีดสุด ราวกับปีศาจร้าย!
"ไสหัวไปซะ!"
เย่เฉินชกหมัดออกไป!
หมัดที่ดูแสนจะธรรมดา! แต่กลับมีเสียง "กร๊อบ กร๊อบ กร๊อบ!" ดังขึ้นมาทันที!
มือขวาของสีว่านหูหักสะบั้น เลือดสดๆ ไหลทะลัก!
"ปัง!"
คลื่นพลังอันรุนแรงม้วนตัวพัดพาร่างของสีว่านหูกระเด็นลอยละลิ่ว ราวกับว่าวป่านขาด!
ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก!
ในตอนนี้ สายตาของทุกคนต่างก็จับจ้องไปที่ชายหนุ่มเพียงคนเดียว!
เย่เฉินนั่นเอง!
เย่เฉินได้รับสายจากเย่หลิงเทียนก็รีบลงมาทันที
ผ่านไปพักใหญ่ สีหรงถึงเพิ่งจะได้สติ รีบวิ่งไปหาสีว่านหู "นายเป็นยังไงบ้าง?"
สีว่านหูกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง ส่ายหน้า ไม่พูดอะไรเลย แต่กลับล้วงโทรศัพท์มือถือออกมากดหมายเลขชุดหนึ่ง
เมื่อสีหรงเห็นคนของตัวเองมีสภาพเช่นนี้ ก็ชี้หน้าต่อว่าเย่เฉินด้วยความโกรธ "เย่เฉิน นายกล้าทำร้ายคนของตระกูลสีเหรอ!"
เย่เฉินไม่สนใจ หันไปถามยอดฝีมือตำหนักมืด "ไม่เป็นไรใช่ไหม?"
"ท่านเจ้าตำหนัก ข้าไม่เป็นไรครับ!"
เย่เฉินพยักหน้า จากนั้นก็หันไปมองจูหยา เขาสังเกตเห็นรอยตบบนใบหน้าของเธอตั้งแต่แรกแล้ว
เขายื่นมือออกไป หวังจะสัมผัสรอยนั้น แต่แล้วก็ชะงักมือกลับมา
"ผู้หญิงคนนั้นตบเอาเหรอ?"
จูหยาส่ายหน้า "ปะ... เปล่าค่ะ ฉันไม่ระวังไปโดนเอง"
เธอย่อมรู้ดีถึงฐานะและอำนาจเบื้องหลังของสีหรง หากเย่เฉินไปล่วงเกินเข้า ก็คงไม่เป็นผลดีกับเย่เฉินแน่!
"อืม"
เย่เฉินพยักหน้า สีหน้าอ่านไม่ออก!
แต่จู่ๆ เย่เฉินก็เคลื่อนไหว!
พุ่งพรวดราวกับเงาพราย ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน เขาพุ่งเข้าไปตบหน้าสีหรงถึงสามฉาด!
"เพียะ!"
"เพียะ! เพียะ!"
เดิมทีใบหน้าซีกหนึ่งของสีหรงก็บวมเป่งอยู่แล้ว เจอสามฉาดของเย่เฉินเข้าไป ตอนนี้ใบหน้าของเธอก็บวมปูดไปทั้งสองข้างเลยทีเดียว!
(จบแล้ว)