บทที่ 415 - ไป่หลี่สยง!
บทที่ 415 - ไป่หลี่สยง!
บทที่ 415 - ไป่หลี่สยง!
...
สิบนาทีต่อมา เย่เฉินจัดการกับคนไปจำนวนหนึ่ง นำพาจูหยาและไป่หลี่ปิงย่างกรายเข้าสู่ดินแดนแห่งเส้นชีพจรมังกร
ทันทีที่ก้าวเข้าสู่ถ้ำ ความร้อนระอุอันรุนแรงก็พัดโหมกระหน่ำ อุณหภูมิภายในถ้ำสูงลิ่ว เดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว หญิงสาวทั้งสองก็เหงื่อท่วมตัว จนสามารถมองเห็นสีของเสื้อชั้นในและร่องอกได้อย่างชัดเจน
เย่เฉินส่ายหน้าอย่างจนใจ ปลดปล่อยไอพลังมังกรโลหิตออกมาบางเบา หญิงสาวทั้งสองจึงรู้สึกสบายตัวขึ้นมาก แถมเหงื่อบนตัวก็จางหายไปจนหมด
ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือพิเศษในกระเป๋าของเย่เฉินก็ดังขึ้น!
ไป่หลี่สยงอยู่ใกล้ๆ นี้!
เย่เฉินหรี่ตาลง เขาได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจากทางทิศใต้ แต่สัญลักษณ์บนโทรศัพท์กลับชี้ไปทางทิศตะวันตก!
ในขณะเดียวกัน ไป่หลี่ปิงราวกับสัมผัสถึงอะไรบางอย่างได้ เธอเดินมุ่งหน้าไปในทิศทางหนึ่ง!
ยิ่งเดินลึกเข้าไป ความร้อนรุ่มก็ยิ่งทวีความรุนแรง ผ่านไปหลายสิบก้าว กลับพบว่าเป็นหน้าผาสูงชัน!
บนหน้าผาเต็มไปด้วยแขนขาที่ขาดวิ่นและซากศพนับร้อยร่าง! กองสุมทับถมกันเป็นภูเขาลูกย่อมๆ เลือดสดๆ สาดกระเซ็นดูน่าสยดสยองเป็นอย่างยิ่ง!
ทว่าเบื้องล่างหน้าผานั้น กลับเป็นลาวาที่กำลังเดือดพล่าน!
"คุณเย่ ไม่รู้ทำไม ฉันรู้สึกได้ว่าพ่อต้องอยู่แถวนี้แน่ๆ หรือว่าพ่อจะตกลงไปในลาวาคะ?"
ไป่หลี่ปิงพยายามคุ้ยหาตามซากศพอย่างสุดกำลัง หวังจะพบร่องรอยการมีอยู่ของพ่อ
แต่ถึงจะค้นจนทั่ว ก็ยังไม่พบอยู่ดี!
"ตกลงไปแล้วจริงๆ เหรอ?" ไป่หลี่ปิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเลื่อนลอย
เธอถึงกับเห็นศพของนักรบกองกำลังค่ายเลือดเหล็กทั้งสี่คนนั้นด้วยซ้ำ มีเพียงศพของพ่อเท่านั้นที่ไม่เห็น!
ความรู้สึกกระวนกระวายใจเริ่มก่อตัวขึ้น
เย่เฉินไม่ตอบคำ หน้าจอโทรศัพท์มือถือยังคงกะพริบแสงสีแดงเตือนอย่างรุนแรง สิ่งนี้ยืนยันได้เรื่องหนึ่ง นั่นคือไป่หลี่สยงยังไม่ตาย และเขาต้องอยู่แถวนี้แน่ๆ!
เย่เฉินกวาดสายตามองไปรอบๆ บริเวณ ทันใดนั้นก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เขาก้าวพรวดไปข้างหน้า มองลงไปบนก้อนหินเบื้องล่างหน้าผา ร่างกายที่รวยรินร่างหนึ่งกำลังเกาะเกี่ยวอยู่ที่นั่น!
ร่างนั้นอาบชุ่มไปด้วยเลือดสดๆ! เสื้อผ้าฉีกขาดวิ่น! บริเวณหน้าอกมีรูโหว่ขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยเลือด!
มือที่ปูดโปนไปด้วยเส้นเลือดเกาะแน่นอยู่บนโขดหินที่ยื่นออกมาตรงริมหน้าผา!
ฝ่ามือเต็มไปด้วยเลือด!
ในตอนนี้ ไป่หลี่สยงได้รับบาดเจ็บสาหัส! แทบจะหมดสติอยู่รอมร่อ! การที่เขาฝืนทนต่อสู้สังหารผู้ฝึกตนและผู้ฝึกยุทธ์โบราณมาได้มากมายขนาดนี้ ในหัวเซี่ยจะมีสักกี่คนที่ทำได้?
มีเพียงบุคคลระดับไป่หลี่สยงเท่านั้น!
มือของไป่หลี่สยงในตอนนี้ อาศัยเพียงความมุ่งมั่นล้วนๆ ในการยึดเกาะก้อนหินนั้นเอาไว้! ไม่รู้ว่าเขาทนมานานแค่ไหนแล้ว!
เขาอยากมีชีวิตรอด!
มีชีวิตรอดเพื่อปกป้องแผ่นดิน ปกป้องหัวเซี่ย! ปกป้องเส้นชีพจรมังกรฉินหลิ่ง! ปกป้องประชาชนหลายร้อยล้านคน!
นี่คือความรับผิดชอบและภารกิจของเขาในฐานะทหาร ในฐานะนายพล!
ถ้าเขาตาย แผนการชั่วร้ายของกรมการยุทธ์แห่งหัวเซี่ยและขุมกำลังเหล่านั้นก็จะสำเร็จ!
หัวเซี่ยจะต้องพินาศย่อยยับ!
แววตาของเย่เฉินทอประกายซาบซึ้งใจถึงขีดสุด ไม่ลังเลอีกต่อไป เขากระโดดลงไปที่หน้าผา นิ้วทั้งห้าคว้าคอเสื้อของไป่หลี่สยงเอาไว้ เท้าข้างหนึ่งเหยียบลงบนผนังหน้าผา แล้วทะยานตัวลอยขึ้นมาด้านบน
ไป่หลี่ปิงกับจูหยาย่อมสังเกตเห็นไป่หลี่สยงที่อยู่ในมือเย่เฉิน
ไป่หลี่ปิงรีบพุ่งเข้ามา น้ำตารื้นเต็มสองตา "พ่อ!"
เย่เฉินวางร่างของไป่หลี่สยงลงบนพื้นอย่างทะนุถนอม
ในตอนนี้ไป่หลี่สยงไม่หายใจแล้ว หัวใจหยุดเต้น ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล
เย่เฉินไม่ต้องพึ่งวิชาค้นหามรรคายิ่งใหญ่ ก็รู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายบาดเจ็บสาหัสแค่ไหน เรียกได้ว่าก้าวเท้าข้างหนึ่งเข้าไปในประตูผีแล้ว
ถ้าไม่รีบรักษาตอนนี้ ต้องตายแน่!
เย่เฉินหยิบโอสถออกมาเม็ดหนึ่ง ป้อนเข้าปากไป่หลี่สยงทันที แต่กลับไม่มีวี่แววว่าจะดีขึ้นเลยสักนิด!
ภายในร่างของไป่หลี่สยงถูกพลังปราณแท้จริงของคนสำนักสับวิญญาณกระแทกเข้าใส่อย่างจัง อวัยวะภายในบอบช้ำอย่างหนัก!
แม้เขาจะเคยเป็นถึงยอดฝีมือระดับแนวหน้าของแวดวงผู้ฝึกยุทธ์หัวเซี่ย แต่ท้ายที่สุด เขาก็ยังเป็นแค่คน ไม่ใช่เครื่องจักร การต่อสู้ครั้งนี้ ทำให้เขาสูญเสียพลังไปมากมายมหาศาล!
บวกกับการตกหน้าผา และต้องทนรับความร้อนระอุจากลาวา การที่ยังไม่ตายก็นับว่าเป็นปาฏิหาริย์แล้ว!
ลมหายใจเฮือกนี้ พึ่งพาเพียงความมุ่งมั่นของเขาล้วนๆ
"พวกเธอสองคนคอยคุ้มกันให้ฉันด้วย เขาต้องได้รับการรักษาด่วนที่สุด"
เย่เฉินพูดจบ ก็ไม่สนใจทั้งสองคนอีก ในมือปรากฏหินวิญญาณหลายก้อน เมื่อซัดหินวิญญาณออกไป ค่ายกลก็ก่อตัวขึ้นในทันที!
ในขณะเดียวกัน เข็มเงินในมือของเย่เฉินก็ราวกับตัวโน้ตที่กำลังเริงระบำ พุ่งแทงเข้าไปในร่างของไป่หลี่สยงพร้อมๆ กัน!
ร่างของไป่หลี่สยงเต็มไปด้วยเข็มเงินนับไม่ถ้วนในพริบตา!
เย่เฉินประสานนิ้วร่ายมุทรา ระหว่างเข็มเงินราวกับมีเส้นด้ายที่มองไม่เห็นเชื่อมต่อกัน พลังงานสายหนึ่งไหลเวียนไปมาอย่างต่อเนื่อง
ราวกับเป็นค่ายกล!
พร้อมกันนั้น เย่เฉินก็นำสมุนไพรบางส่วนออกมาจากสุสานจุติวัฏสงสาร กำมือแน่น สกัดกลายเป็นของเหลวโอสถ ก่อนจะปล่อยให้ของเหลวเหล่านั้นซึมซาบเข้าสู่ร่างกายของไป่หลี่สยง
เย่เฉินนั่งขัดสมาธิ นิ้วหนึ่งจิ้มลงตรงกลางหว่างคิ้วของไป่หลี่สยง หลับตาลงอย่างสงบ พลังปราณบางเบาสายหนึ่งหลอมรวมเข้าด้วยกัน!
นี่คือขั้นตอนที่สำคัญที่สุด ต้องใช้เวลาต่อเนื่องถึงห้านาที จึงจะสามารถยื้อชีวิตของไป่หลี่สยงกลับมาได้
เวลาค่อยๆ ไหลผ่านไป
จูหยากับไป่หลี่ปิงกระวนกระวายใจอย่างหนัก
ทันใดนั้น เสียงหัวเราะดังกังวานก็ดังขึ้น!
"ฉันล่ะสงสัยจริงๆ ว่าใครมันช่างกล้าบุกเข้ามาในดินแดนเส้นชีพจรมังกร ที่แท้ก็เป็นไอ้เด็กเมื่อวานซืนที่ไม่รู้จักเจียมตัวอย่างแกนี่เอง!"
สิ้นเสียง คนนับสิบคนก็ปรากฏตัวขึ้นไม่ไกล!
ผู้ที่นำหน้ามาก็คือเจิ้งเหรินเจวี๋ยและยอดฝีมือจากกรมการยุทธ์แห่งหัวเซี่ย!
ไม่เพียงเท่านั้น ยังมียอดฝีมือจากสำนักสับวิญญาณและขุมกำลังอื่นๆ อีกด้วย!
คนพวกนี้แทบจะเป็นกลุ่มคนที่แข็งแกร่งที่สุดในเทือกเขาฉินหลิ่งเลยก็ว่าได้! มีเพียงผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดเท่านั้น จึงจะมีคุณสมบัติก้าวเข้าสู่ดินแดนแห่งเส้นชีพจรมังกรได้
เมื่อได้ยินเสียงนี้ หัวใจของจูหยากับไป่หลี่ปิงก็หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม
พวกเธอหันไปมองเย่เฉิน พบว่าอีกฝ่ายยังคงหลับตาพริ้ม ไม่มีทีท่าว่าจะลืมตาขึ้นมาเลย!
พวกเธอรู้ดีว่าการรักษานี้จะถูกขัดจังหวะไม่ได้เด็ดขาด!
แต่ด้วยพลังฝีมือของพวกเธอสองคน จะต้านทานคนพวกนี้ได้ยังไงกัน!
ทำยังไงดี?
เจิ้งเหรินเจวี๋ยเห็นเย่เฉินไม่ตอบรับ จึงสังเกตเห็นว่าเย่เฉินกำลังถ่ายทอดพลังปราณอยู่
เขาหัวเราะเยาะ "ไอ้หนู ใจคอแกนี่กว้างขวางจริงๆ ถึงกับคิดจะช่วยคนตายเนี่ยนะ! ไป่หลี่สยงมันตายไปตั้งนานแล้ว แถมยังถูกคนของฉันจับโยนลงบ่อลาวาไปกับมือ! นึกไม่ถึงเลยว่าศพมันจะไม่ถูกทำลาย น่าเสียดายจริงๆ"
"แต่แกคิดว่าตัวเองเป็นผู้วิเศษทำได้ทุกอย่างงั้นเหรอ? คิดจะช่วยมัน ฝันไปเถอะ!"
"ถ้าฉันเดาไม่ผิด ตอนนี้แกคงหยุดกลางคันไม่ได้สินะ ถ้าหยุด แกต้องถูกธาตุไฟแทรกซ้อนแน่ๆ"
มุมปากของเจิ้งเหรินเจวี๋ยปรากฏรอยยิ้มอันแสนเหี้ยมเกรียม ก่อนจะหันไปมองยอดฝีมือคนหนึ่งที่อยู่ข้างกาย แล้วเอ่ยว่า "ลวี่เจิ้น ช่วยเอาหัวของไอ้เด็กนั่นกลับมาให้ฉันที!"
ลวี่เจิ้นคือหนึ่งในผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดข้างกายเจิ้งเหรินเจวี๋ย แค่รับมือกับเย่เฉินก็เกินพอแล้ว!
"ครับ ปรมาจารย์เจิ้ง!"
ลวี่เจิ้นพุ่งทะยานเข้าหาเย่เฉินอย่างรวดเร็ว!
จูหยากับไป่หลี่ปิงสีหน้าเคร่งเครียด ขณะกำลังจะลงมือสกัดกั้น เย่เฉินก็ลืมตาขึ้น นัยน์ตาทอประกายราวกับดวงดาวในยามราตรี!
"พวกเธอมาหลบข้างหลังฉัน! เร็วเข้า!"
สีหน้าของจูหยากับไป่หลี่ปิงเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็เดินไปหลบอยู่หลังเย่เฉิน
ถ้าพวกเธอขยับตัว ก็เท่ากับรนหาที่ตาย!
มุมปากของลวี่เจิ้นปรากฏรอยยิ้มอันแสนเย็นชา ฟาดฟันกระบี่ออกไป พายุกระบี่พัดโหมกระหน่ำ อานุภาพรุนแรงสุดขีด!
เขารู้ซึ้งถึงความอันตรายของเย่เฉินดี จึงไม่กล้าประมาท!
กระดูกทั่วร่างของเขาสั่นสะท้าน! พลังทั้งหมดถูกรีดเค้นออกมาอย่างสมบูรณ์แบบ ทุ่มเทลงไปในกระบี่นี้จนหมดสิ้น
เขารู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง!
พลังอันบ้าคลั่ง ก่อให้เกิดพายุหมุนพัดกระหน่ำ! คลื่นพลังอันน่าสะพรึงกลัวระเบิดออก หน้าผาทั้งแถบราวกับจะสั่นสะเทือนไปตามๆ กัน
ท่ามกลางความเลือนราง เจตจำนงกระบี่ที่ลวี่เจิ้นฟาดฟันออกไป ราวกับแปรเปลี่ยนเป็นพยัคฆ์ร้ายร่างยักษ์ พุ่งเข้าตะปบเหยื่ออย่างองอาจ ท่ามกลางเสียงคำรามกึกก้อง เขาพุ่งทะยานราวกับพยัคฆ์ตะปบเหยื่อ กางกรงเล็บและคมเขี้ยวอันแหลมคมออกมา! พุ่งเข้าโจมตีจุดตายของเย่เฉิน
(จบแล้ว)