บทที่ 406 - ความลับในส่วนลึก!
บทที่ 406 - ความลับในส่วนลึก!
บทที่ 406 - ความลับในส่วนลึก!
ในขณะเดียวกัน เย่เฉินทอดสายตามองกลุ่มทหารรับจ้างที่กำลังเล็งปืนอยู่เบื้องล่าง เขาแค่นเสียงเย็นชา ก่อนจะกระโดดพุ่งตัวลงมาจากต้นไม้ใหญ่สูงหลายสิบเมตร! พุ่งทะยานเข้ากระแทกคนผู้นั้นอย่างแรง!
พวกทหารรับจ้างย่อมสังเกตเห็นเงาดำสายหนึ่งบนท้องฟ้า สีหน้าของพวกเขากลายเป็นเคร่งเครียด!
ใครจะไปคาดคิดว่าไอ้หนุ่มหัวเซี่ยคนหนึ่งจะกล้ากระโดดลงมาดื้อๆ แบบนี้ ช่างรนหาที่ตายชัดๆ!
"ยิง!"
ชายหัวโล้นคนหนึ่งเอ่ยเสียงเย็น วินาทีต่อมา กระสุนนับไม่ถ้วนก็แหวกอากาศพุ่งตรงไปทางเย่เฉิน!
"กระสุนพวกนี้จะทำอะไรฉันได้!"
เย่เฉินแผดเสียงคำราม วินาทีต่อมา ลมปราณแท้จริงในจุดตันเถียนก็ปะทุออกมา นิ้วมือประสานมุทรา ปรากฏม่านพลังสีทองม้วนตัวขึ้นปกคลุมรอบกาย!
กระสุนเหล่านั้นราวกับพุ่งชนอุปสรรคอันใหญ่หลวง จนหยุดชะงักไปทั้งหมด!
ก้าวเข้าสู่ขอบเขตหลีเหอแล้ว เขาจะไปกลัวกระสุนพวกนี้ได้อย่างไร! ที่เขากระโดดขึ้นไปบนต้นไม้เมื่อครู่ เห็นได้ชัดว่าเพื่อจะดูให้รู้แน่ว่าใครกันที่ลอบลงมือ!
พวกทหารรับจ้างผมทองตาสีฟ้าเห็นว่ากระสุนไม่สามารถทำอันตรายชายหนุ่มหัวเซี่ยคนนั้นได้ ก็พากันตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก!
วินาทีต่อมา มีคนตั้งสติได้ จึงเอ่ยเสียงเย็นชาว่า "ผู้ฝึกยุทธ์โบราณหัวเซี่ย!"
ทว่ามันสายไปเสียแล้ว เย่เฉินสะบัดแขนเสื้อวูบ กระสุนที่หนาแน่นเหล่านั้นก็พลิกกลับทิศ พุ่งเข้าใส่คนสิบกว่าคนนั้นทันที!
พริบตานั้น เลือดสดๆ สาดกระเซ็น ยกเว้นชายหัวโล้นเพียงคนเดียว คนอื่นๆ ล้วนตัวพรุนเป็นรังผึ้ง! เลือดพุ่งกระฉูดไปทั่ว!
ชายหัวโล้นสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ จึงรีบถอยกรูดไปด้านหลัง! รอบกายมีพลังปราณสายหนึ่งม้วนตัวอยู่! ความเร็วเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ!
"หืม? ถึงกับมีพลังการบำเพ็ญเพียรอยู่บ้างงั้นรึ?"
เย่เฉินหัวเราะหยัน เคล็ดวิชาเทวะมายาชราภาพเริ่มขับเคลื่อน เพียงพริบตาเดียวเขาก็ไปปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้าชายหัวโล้น "พวกแกเป็นใคร ทำไมถึงลงมือกับฉัน?"
ม่านตาของชายหัวโล้นหดเกร็งถึงขีดสุด เขาชักมีดสั้นที่เอวออกมา พุ่งเข้าจ้วงแทงเย่เฉินพร้อมกับสายลมที่พัดกระหน่ำรุนแรง!
"ไม่รู้จักเจียมตัว!"
นิ้วทั้งห้าของเย่เฉินคว้าจับมีดสั้นเล่มนั้นเอาไว้แน่น กรอบ! มีดแหลกละเอียดในพริบตา!
ไม่เพียงเท่านั้น ท่อนแขนของชายหัวโล้นยังไม่อาจทนรับพลังลมปราณแท้จริงของเย่เฉินได้ จนหักสะบั้น เผยให้เห็นกระดูกขาวโพลน!
พร้อมกันนั้น นิ้วทั้งห้าของเย่เฉินก็บีบเข้าที่ลำคอของชายหัวโล้นอย่างแรง!
แรงกดดันอันมหาศาล ทำให้ชายหัวโล้นไม่มีแม้แต่โอกาสจะหอบหายใจ
"แกน่าจะฟังที่ฉันพูดรู้เรื่องนะ ฉันจะถามเป็นครั้งสุดท้าย พวกแกเป็นใคร ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ แล้วทำไมต้องลงมือ!"
ลำคอและใบหน้าของชายหัวโล้นเต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปน รูม่านตาแดงก่ำ ดุร้ายถึงขีดสุด เขาชี้ไปที่คอของตัวเองด้วยความยากลำบาก เห็นได้ชัดว่าต้องการจะพูด
"พูดมา!"
เย่เฉินจับชายหัวโล้นทุ่มลงกับพื้นโดยตรง อีกฝ่ายทนไม่ไหวจนต้องกระอักเลือดสดๆ ออกมาคำโต!
ชายหัวโล้นหอบหายใจเอาอากาศเข้าปอดลึกๆ เมื่อมองไปที่เย่เฉินอีกครั้งก็มีเพียงความหวาดกลัว ผ่านไปหลายวินาที เขาจึงใช้ภาษาจีนที่คล่องแคล่วเอ่ยว่า "เส้นชีพจรมังกรฉินหลิ่งของหัวเซี่ยถูกคนทำลาย พวกเรามาที่นี่ก็เพื่อจะแบ่ง..."
พูดยังไม่ทันจบ กลิ่นอายอันทรงพลังสุดขีดขุมหนึ่งก็พุ่งพรวดเข้ามา!
สีหน้าของเย่เฉินเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขารีบถอยกรูดไปด้านหลัง เสียงดังสนั่นหวั่นไหว เลือดเนื้อของชายหัวโล้นระเบิดแหลกละเอียด! กลายเป็นหมอกเลือดสายหนึ่ง
ตอนนี้แววตาของเขาเต็มไปด้วยประกายเย็นยะเยือก
ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมท่านหมายเลขหนึ่งถึงได้ดูตึงเครียดนัก และทำไมถึงต้องใช้ให้ไป่หลี่สยงมาจัดการเรื่องนี้!
บรรดาเส้นชีพจรมังกรทั้งหลายของหัวเซี่ย เส้นชีพจรมังกรฉินหลิ่งส่งผลกระทบต่อภาพรวมของหัวเซี่ยอย่างมหาศาล!
หากชีพจรมังกรถูกคนทำลาย หรือถูกนำตัวไปด้วยวิชาอาคมบางอย่าง ผลที่ตามมาจะร้ายแรงจนไม่อาจคาดคิดได้!
ประเด็นสำคัญคือขุมกำลังใดที่คิดจะลงมือกับชีพจรมังกรฉินหลิ่ง?
คาดว่าไป่หลี่สยงคงจะเกิดเรื่องขึ้นก่อนที่จะได้นำข่าวกลับไป
ท่านหมายเลขหนึ่งเองก็คงไม่ทราบเรื่องนี้
ขณะที่เย่เฉินกำลังครุ่นคิดอย่างหนัก เสียงสวบสาบก็ดังขึ้น ประเด็นสำคัญคือบนร่างของอีกฝ่ายมีกลิ่นอายที่ไม่เลวแผ่ซ่านออกมา
ผู้ฝึกยุทธ์โบราณ
เย่เฉินกระโดดพุ่งตัว แล้วหายวับไปจากจุดเดิมในพริบตา
ไม่นานนัก ชายชราเจ็ดคนก็ปรากฏตัวขึ้นในบริเวณใกล้เคียง เย่เฉินที่ซ่อนเร้นกลิ่นอายอยู่บนต้นไม้พลันมีประกายโทสะวาบขึ้นในแววตา!
ในบรรดาชายชราเจ็ดคนนี้ มีอยู่หลายคนที่เขารู้จัก นึกไม่ถึงเลยว่าจะเป็นคนของกรมการยุทธ์แห่งหัวเซี่ย!
หนึ่งในนั้นคือชายชราสวมชุดคลุมยาวที่เคยทำร้ายเขาจนบาดเจ็บสาหัสที่มณฑลฮุยอัน!
เขายังจำใบหน้าอันน่ารังเกียจของอีกฝ่ายในวันนั้นได้ติดตา!
หรือว่ากรมการยุทธ์แห่งหัวเซี่ยก็มาตามหาไป่หลี่สยงเหมือนกัน?
ใต้ต้นไม้
ชายชราสวมชุดคลุมยาวปรายตามองไปรอบๆ คิ้วขมวดเข้าหากันจนเป็นปม "ที่นี่มียอดฝีมือปรากฏตัว คนพวกนี้น่าจะตายด้วยน้ำมือของยอดฝีมือผู้นั้น แถมยังไม่มีแม้แต่ความสามารถที่จะตอบโต้ด้วยซ้ำ"
"จากนี้ไป ทุกคนจงระวังตัวให้ดี เรายังไม่รู้ที่มาที่ไปของคนผู้นี้ หากเป็นกองกำลังของทางการหัวเซี่ยล่ะก็คงยุ่งแน่ ครั้งนี้เรื่องเส้นชีพจรมังกรฉินหลิ่ง ไม่เพียงแต่ยอดฝีมือจากส่วนลึกของภูเขาคุนหลุนที่ต้องเข้ามาแย่งชิง ปรมาจารย์เจิ้งเองก็หมายมั่นปั้นมือว่าจะต้องได้มาให้ได้"
ชายวัยกลางคนคนหนึ่งกวาดตามองรอบๆ ก่อนจะหันไปมองชายชราชุดคลุมยาวด้วยความประหลาดใจ เอ่ยถามขึ้นว่า "ผู้อาวุโสมู่ เส้นชีพจรมังกรฉินหลิ่งไม่ใช่มียอดฝีมือคอยปกป้องมาตลอดงั้นหรือครับ แถมยังซ่อนอยู่ใต้ดินด้วย ทำไมถึงถูกทำลายได้ล่ะครับ? ปรมาจารย์เจิ้งถึงกับจะลงมือกับเส้นชีพจรมังกรเชียวหรือ?"
เมื่อได้ยินคำถามอันโง่เขลานี้ ผู้อาวุโสมู่ก็สะบัดฝ่ามือออกไป ชายวัยกลางคนผู้นั้นพลันมีรูโหว่ขนาดใหญ่เลือดสาดกระเซ็นปรากฏขึ้นที่หน้าอกในทันที เขาตอบสนองไม่ทันเลยแม้แต่น้อย ไม่เคยคิดฝันว่าตัวเองจะต้องมาพบจุดจบเช่นนี้!
ผู้อาวุโสมู่มองดูศพของชายวัยกลางคน ก่อนจะเอ่ยเสียงเย็นว่า "บางคนตายก็เพราะปากมาก พวกเจ้าน่าจะรู้ดีว่าเบื้องหลังเรื่องนี้มีความหมายว่าอย่างไร ถ้ายังพูดจาเหลวไหลอีก ก็จะได้มีจุดจบแบบเดียวกัน ไป รีบไปสมทบกับปรมาจารย์เจิ้งเร็วเข้า!"
"ครับ ผู้อาวุโสมู่"
ขณะที่ทั้งหกคนกำลังเตรียมจะจากไป เย่เฉินที่ซ่อนเร้นกลิ่นอายอยู่บนต้นไม้ก็ทิ้งตัวลงมาตรงๆ
ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมชายชราผู้นั้นถึงได้บอกไม่ให้เขาไปติดต่อกับใคร!
แม้แต่กรมการยุทธ์แห่งหัวเซี่ยยังยืนอยู่ผิดฝั่งในเรื่องเส้นชีพจรมังกรนี้ นับประสาอะไรกับคนอื่น!
ทั้งหกคนมองดูเงาร่างที่จู่ๆ ก็โผล่มา ร่างกายพลันแข็งทื่อ เมื่อเห็นชัดว่าชายหนุ่มตรงหน้าเป็นใคร พวกเขาก็พากันอุทานเสียงหลงว่า "เย่เฉิน!"
ใครจะไปคิดว่า เย่เฉินจะมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่!
แววตาของผู้อาวุโสมู่ทอประกายลึกล้ำ เอ่ยเสียงเย็นชาว่า "เมื่อกี้นี้ แกได้ยินหมดแล้วใช่ไหม?"
เย่เฉินบิดขี้เกียจ ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า "ที่แท้เจิ้งเหรินเจวี๋ยก็มีความทะเยอทะยานมากขนาดนี้! ดูเหมือนว่าฉันจะประเมินเขาต่ำไปสินะ"
เมื่อได้ยินประโยคนี้ สีหน้าของผู้อาวุโสมู่ก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน! หากความลับนี้รั่วไหลออกไปล่ะก็ งานเข้าของจริงแน่!
"คราวที่แล้วที่มณฑลฮุยอัน มีคนออกหน้าช่วยแก คราวนี้ฉันล่ะอยากรู้จริงๆ ว่าที่นี่จะมีใครมาช่วยแกอีก!"
จากนั้น เขาก็หันไปมองทุกคน ก่อนจะตวาดลั่นว่า "ลงมือพร้อมกัน สังหารไอ้เด็กนี่ซะ!"
ในสายตาของผู้อาวุโสมู่ พลังของพวกเขาทั้งหกคนมากพอที่จะบั่นคอเย่เฉินได้!
เงาร่างทั้งหกพุ่งทะยานเข้าใส่อย่างรวดเร็ว ต่างก็ชักกระบี่อันหนาวเหน็บออกมา!
เจตจำนงกระบี่วูบวาบ พุ่งทะลวงเข้าใส่เย่เฉินพร้อมด้วยจิตสังหารอันเย็นเยียบ
เย่เฉินยืนนิ่งดั่งขุนเขา ปรายตามองดูทุกคนอย่างเย็นชา ความแข็งแกร่งในตอนที่อยู่มณฑลฮุยอันกับความแข็งแกร่งในตอนนี้ไม่อาจนำมาเปรียบเทียบกันได้เลย
สังหารเขางั้นหรือ?
เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!
วินาทีที่เจตจำนงกระบี่ทั้งหกสายกำลังจะฟาดฟันลงมา เย่เฉินก็ยื่นนิ้วมือออกไปหนึ่งนิ้ว "จะฆ่าพวกแก แค่นิ้วเดียวก็เกินพอ!"
"ไอ้เด็กโอหัง รนหาที่ตาย!"
ผู้อาวุโสมู่แผดเสียงคำราม เจตจำนงกระบี่พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า!
เย่เฉินสะบัดข้อมือ นิ้วของเขากลับรวบรวมแสงสีเขียวสายหนึ่งขึ้นมาได้ เจตจำนงกระบี่พุ่งพรวด ทั่วฟ้าดินและสี่ทิศ ภูตผีเทวดายังต้องหลีกทาง!
วืด...
ท่ามกลางเสียงหวีดร้องแหลมบาดแก้วหู แสงสีเขียวก็บดบังท้องฟ้าและผืนดิน ปกคลุมไปทั่วทุกสรรพสิ่ง!
ติ๊ง...
เพียงพริบตาเดียว เสียงปะทะกันอันแหลมคมก็ดังขึ้น
ประกายไฟสาดกระเซ็น
คลื่นพลังอันน่าสะพรึงกลัว กวาดล้างไปทั่วสารทิศราวกับคลื่นสึนามิ ชั่วขณะนั้น ลมพายุพัดกระหน่ำ เมฆหมอกปั่นป่วน ราวกับกองทัพทหารม้านับหมื่นนับพันควบทะยานผ่านไป
"ตายซะให้หมด!"
มองดูหนึ่งนิ้วปะทะกับกระบี่ยาวทั้งหกเล่ม มุมปากของเย่เฉินก็เผยรอยยิ้มเย็นชาออกมา!
วืด...
พลังขุมหนึ่งระเบิดออก ประกายแสงเย็นเยียบวูบวาบ กระบี่ยาวทั้งหกเล่มถูกกระแทกปลิวว่อนออกไปอย่างแรง!
พร้อมกันนั้น เจตจำนงกระบี่อันทรงพลังก็ทะลวงร่างของสามคนในนั้นจนแหลกสลาย! สิ้นใจตายคาที่!
ส่วนสามคนที่เหลือก็ถูกแรงกระแทกปลิวกระเด็นออกไป!
ผู้อาวุโสมู่กระอักเลือดออกมาเต็มปาก ร่างกระแทกเข้ากับต้นไม้ใหญ่อย่างจัง!
ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก!
(จบแล้ว)