บทที่ 398 - ให้โอกาสพวกแก!
บทที่ 398 - ให้โอกาสพวกแก!
บทที่ 398 - ให้โอกาสพวกแก!
ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ...
เจตจำนงกระบี่แต่ละสายกรีดร้องแหวกอากาศ ฉีกกระชากพื้นที่ พลังอันแข็งแกร่งปะทุขึ้น!
ทั้งสองคนไม่คิดจะออมมือแม้แต่น้อย! เล็งพุ่งไปที่จุดตายของเย่เฉิน!
ในชั่วพริบตาเดียว เสียงปะทะดังกังวานใสก็ดังขึ้นไม่ขาดสาย ประกายไฟสว่างวาบไปทั่วฟ้า!
ดาบผ่ามังกรในมือเย่เฉินระเบิดรังสีอำมหิตออกมา ไม่มีความหวาดหวั่นใดๆ!
เขาถึงขั้นผสานพลังของมังกรโลหิตเข้าไปด้วย!
เวลานี้ เย่เฉินเปรียบเสมือนพายุฝนโหมกระหน่ำ หวังจะกวาดล้างตระกูลเจียงให้ราบคาบ!
ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจคือ พลังยุทธ์ของเจียงไห่ซานและหญิงชรา หากเทียบกับระดับการฝึกตนแล้ว กลับใกล้เคียงกับขอบเขตแยกประสานขั้นปลาย!
ห่างชั้นกับเขามากนัก!
ต่อให้ทักษะกระบี่ของเย่เฉินจะล้ำเลิศเพียงใด เมื่อต้องเผชิญกับพลังระดับท็อปของยอดฝีมือทั้งสอง เขาก็เริ่มออกอาการเหนื่อยล้าให้เห็น
ร่างกายของเขาต้องก้าวถอยหลังอย่างต่อเนื่อง!
ท้ายที่สุด เสียงแหลมปรี๊ดก็ระเบิดขึ้น ทันใดนั้นแสงสีแดงสายหนึ่งก็กระเด็นหลุดออกไป
ดาบผ่ามังกรในมือของเย่เฉินถึงกับหลุดจากมือ!
ในดวงตาของเจียงไห่ซานและหญิงชราฉายแววดีใจ รีบพุ่งเป้าไปที่ลำคอและหัวใจของเย่เฉินทันที!
หากแทงโดน เย่เฉินต้องตายอย่างแน่นอน!
สีหน้าของเจียงเจี้ยนเฟิงเปลี่ยนไป เพิ่งจะขยับตัวเข้าไปช่วยเย่เฉิน แต่กลับถูกชายชราที่อยู่ข้างกายนายท่านเจียงขวางเอาไว้เสียก่อน
"คุณชาย อย่าสอดมือเข้าไปเลยครับ"
เจียงเจี้ยนเฟิงถลึงตาใส่นายท่านเจียง ตวาดลั่น "ท่านพ่อ ท่านใช้ยอดฝีมือถึงสองคนเพื่อจัดการกับเย่เฉินคนเดียว แบบนี้มันขี้โกงเกินไปแล้วนะ ท่านก็น่าจะเห็นคุณค่าในตัวของเย่เฉินแล้วนี่! ถ้าฆ่าเขาตาย มันจะเป็นความสูญเสียของตระกูลเจียง! หรือแม้แต่ความสูญเสียของวงการยุทธ์หัวเซี่ยด้วยซ้ำ!"
นายท่านเจียงหรี่ตาลง ท่านย่อมตระหนักถึงคุณค่าในตัวเย่เฉิน เพิ่งจะอ้าปากสั่งให้ทั้งสองคนหยุดมือ เสียงคำรามที่ทำให้แผ่นดินสั่นสะเทือนก็ดังขึ้น!
"กระบี่จงมา!"
เห็นเพียงดาบผ่ามังกรที่หลุดมือไปบินกลับมาอยู่ในมือของเย่เฉินอีกครั้ง
จากนั้น กลิ่นอายบนร่างของเย่เฉินก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง! ถึงขั้นหลับตาลง!
เจียงไห่ซานและหญิงชรารู้สึกได้ถึงความผิดปกติ แต่ก็ไม่ได้หยุดมือ!
แสงเย็นยะเยือกพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว!
ในตอนนั้นเอง เย่เฉินก็ลืมตาขึ้นกะทันหัน!
กลิ่นอายกระหายเลือดแผ่ซ่านออกมา!
"มังกรซ่อนกายผ่าทะลวงนภา!"
เสียงคำรามดังก้อง เงามังกรโลหิตพุ่งพรวดออกมาอย่างเลือนราง ดาบผ่ามังกรก็กลายสภาพเป็นรังสีกระบี่จำนวนมหาศาล
ทำลายล้างทุกสิ่ง!
"ครืนนน!"
บริเวณที่เจตจำนงกระบี่พาดผ่าน ระเบิดออกเป็นจุล แสงกระบี่พุ่งทะยานขึ้นฟ้าในพริบตา!
กระบี่นี้ถูกฟาดฟันออกไป รวดเร็วถึงขีดสุด ราวกับสายฟ้าฟาดฟันนภา!
มังกรโลหิตก็ส่งเสียงคำรามดังกึกก้อง!
ชั่วพริบตา รังสีกระบี่ก็พุ่งทะยานไปทั่วฟ้า แผ่ซ่านความเย็นยะเยือกบาดลึก!
พายุที่พัดโหมกระหน่ำ ราวกับเสียงวิญญาณร้ายร่ำไห้ ทำเอาผู้คนขวัญผวา!
ในตอนนั้นเอง ค่ายกลของตระกูลเจียงก็สว่างวาบ เจียงเพ่ยหรงวิ่งหน้าตื่นเข้ามา!
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ร่างกายของเธอก็แข็งทื่อ!
"ปัง!"
เย่เฉินตวัดกระบี่ฟาดฟันลงมา กระบี่ในมือของเจียงไห่ซานและหญิงชราแตกกระจายกลายเป็นเศษเหล็กในทันที!
เศษกระบี่ปลิวว่อนไปทั่วทิศทาง!
ทว่าเจตจำนงกระบี่ทะลวงฟ้าก็ยังไม่หยุดเพียงแค่นั้น!
มันพุ่งทะยานเข้าชนคนทั้งสองดุจมังกรร้าย!
ทั้งสองคนรู้ตัวว่ามีบางอย่างผิดปกติมาตั้งแต่แรก คิดจะป้องกัน แต่ก็พบว่าไม่ทันเสียแล้ว!
กระบี่นี้ทรงพลังและดุดันถึงขีดสุด!
"อั้ก!"
เจียงไห่ซานและหญิงชรากระอักเลือดสีแดงฉานออกมา กลิ่นอายอ่อนล้าลงอย่างเห็นได้ชัด ร่างกายปลิวว่อนดุจว่าวขาดปุย!
"ปัง!"
ร่างของทั้งสองหล่นกระแทกพื้นตรงหน้านายท่านเจียงอย่างแรง!
พื้นดินยุบตัวลงแตกร้าวออกไปทุกทิศทาง
วินาทีนี้ สีหน้าของทุกคนราวกับถูกแช่แข็ง
ใครจะไปคิดว่าเจียงไห่ซานและหญิงชราจะพ่ายแพ้!
แม้ทั้งสองคนจะไม่ใช่ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในตระกูลเจียง แต่ก็ไม่ใช่คนทั่วไปจะต่อกรได้ง่ายๆ!
และตอนนี้ สายเลือดมารผู้นั้นกลับใช้เพียงกระบี่เดียว ทำให้คนทั้งสองได้รับบาดเจ็บสาหัส!
เจียงเพ่ยหรงยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่ บรรยากาศเงียบสงัดราวกับป่าช้า เธอเอาแต่จ้องมองเย่เฉินอย่างไม่วางตา จ้องมองอย่างเอาเป็นเอาตาย
เธอเริ่มสับสนกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นแล้ว
วินาทีที่ก้าวเข้ามาในตระกูลเจียง เธอถึงกับช็อก!
เธอเห็นหัวและศพอันน่าสยดสยองของเจียงฟงฮว๋า ซ้ำยังเห็นลูกชายของตัวเองใช้เพียงกระบี่เดียวทำร้ายยอดฝีมือที่อยู่สูงส่งเหนือใครจนบาดเจ็บสาหัส!
เรื่องทั้งหมดนี้ เป็นฝีมือของเฉินเอ๋อร์จริงๆ อย่างนั้นหรือ?
เธอรู้ดีว่าฝีมือการต่อสู้ของเย่เฉินไม่เลว แต่ไม่คิดเลยว่าจะเก่งกาจถึงเพียงนี้!
ในเวลาเดียวกัน บริเวณหน้าประตูตระกูลเจียงก็เงียบสงัดราวกับสุสานร้างยามค่ำคืน ไม่มีแม้แต่เสียงหายใจ
ทุกคนเบิกตากว้าง ยืนแข็งทื่อเป็นหินอยู่กับที่!
เมื่อมองไปที่เย่เฉินอีกครั้ง ในใจของทุกคนมีเพียงความหวาดกลัว!
ถึงขั้นกระบี่ในมือยังสั่นเทา!
นี่หรือคือสายเลือดมารสวะในตำนาน? กระบี่เดียวพิชิตสองยอดฝีมือ!!!
หากเย่เฉินที่มีฝีมือระดับนี้ถูกเรียกว่าสวะ แล้วพวกเขาจะถูกเรียกว่าอะไร?
พวกเขาคงไม่คู่ควรแม้แต่จะเป็นเศษสวะเสียด้วยซ้ำ!
เย่เฉินสัมผัสได้ว่าลมปราณแท้ในจุดตันเถียนเหือดแห้งไปจนหมดสิ้น เขาเก็บดาบผ่ามังกรเข้าฝักเงียบๆ สายตาอันเย็นชาที่จับจ้องไปที่เจียงเพ่ยหรงพลันแปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่น
"แม่ครับ แม่มาที่นี่ได้ยังไง?"
เจียงเพ่ยหรงพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ ได้แต่เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "เฉินเอ๋อร์ ลูกมาที่ตระกูลเจียง..."
เย่เฉินยิ้ม เดินเข้าไปหาเจียงเพ่ยหรง "ผมบอกแล้วไงครับ แค่มาทวงหนี้นิดหน่อย ตอนนี้ผมทวงคืนมาทั้งต้นทั้งดอกแล้วล่ะ พวกเรากลับกันเถอะครับ"
พูดจบ เขาก็ทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เตรียมจะพาเจียงเพ่ยหรงเดินจากไป!
ไม่มีใครกล้าขวาง!
ทว่าขณะที่ทั้งสองกำลังจะก้าวเข้าสู่ค่ายกล เสียงตวาดก็ดังขึ้น "ฉันอนุญาตให้พวกแกไปแล้วหรือไง!"
คนที่พูดก็คือนายท่านเจียงนั่นเอง!
เย่เฉินหยุดฝีเท้าลง ไม่ได้หันกลับไป เอ่ยเสียงเรียบ "แกก็คิดจะห้ามฉันงั้นเหรอ?"
สำหรับนายท่านเจียง เย่เฉินในตอนนี้ไม่มีหวังจะเอาชนะได้เลย ทว่าหากอีกฝ่ายคิดจะทำร้ายแม่ของเขาจริงๆ เขาก็พร้อมจะงัดไม้ตายออกมาใช้เช่นกัน
ทว่าเจียงเพ่ยหรงกลับหันหลังไป เผชิญหน้ากับนายท่านด้วยท่าทีเป็นปรปักษ์ เอ่ยว่า "ที่เฉินเอ๋อร์ทำไปก็เพื่อฉัน ถ้าท่านคิดจะทำร้ายเฉินเอ๋อร์ ก็ข้ามศพฉันไปก่อนเถอะ"
สายตานับไม่ถ้วนจับจ้องไปที่นายท่านเจียง เพราะท่าทีของท่านจะเป็นตัวกำหนดทิศทางของเหตุการณ์ต่อไป!
หากนายท่านเจียงต้องการจะฆ่าเย่เฉิน ย่อมสามารถทำได้ ยอดฝีมือที่เก็บตัวบำเพ็ญเพียรอยู่ส่วนลึกของตระกูลเจียงยังไม่ได้ออกโรงเลย!
ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยระดับพลังของนายท่านเจียง เย่เฉินก็ไม่อาจต้านทานได้!
นายท่านเจียงมองเจียงเพ่ยหรงแวบหนึ่ง ก่อนจะจับจ้องไปที่แผ่นหลังอันเย่อหยิ่งนั้นอย่างไม่วางตา
ผ่านไปหลายวินาที เสียงอันทรงอำนาจก็ดังขึ้น "เย่เฉิน เรื่องในวันนี้ฉันจะไม่เอาความ และเรื่องในอดีตก็ปล่อยให้มันผ่านไป ฉันจะยอมให้ครอบครัวของแกกลับเข้ามาอยู่ในตระกูลเจียง คืนฐานะเดิมให้"
วินาทีนี้ สีหน้าของทุกคนถึงกับแข็งค้าง! นายท่านยอมอ่อนข้อให้แล้ว!
ท่านไม่เคยยอมอ่อนข้อให้ใครมาก่อนเลยนะ!
หรือว่าพลังของเย่เฉินจะทำให้นายท่านยอมสยบ? จนยอมลืมเรื่องราวในอดีต!
เจียงเจี้ยนเฟิงกำหมัดแน่น เลือดในกายสูบฉีดพล่าน เขารู้สึกยินดีจากใจจริง!
เจียงเพ่ยหรงก็สมองขาวโพลนไปหมด เธอไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันนี้ วันที่พ่อจอมเผด็จการของเธอจะยอมเปลี่ยนใจ?
นี่มันผิดวิสัยของท่านชัดๆ!
ทว่าก่อนที่ทุกคนจะได้สติ เสียงของนายท่านก็ดังขึ้นอีกครั้ง "แต่ แกต้องส่งมอบทักษะยุทธ์ทั้งหมดที่ใช้ในวันนี้มาให้ฉัน"
เมื่อได้ยินประโยคนี้ รอยยิ้มของเจียงเพ่ยหรงและเจียงเจี้ยนเฟิงก็แข็งค้าง ใบหน้าซีดเผือด ที่แท้สิ่งที่นายท่านสนใจก็ไม่ใช่ตัวเย่เฉิน แต่เป็นความลับในตัวของเย่เฉินต่างหาก!
เป็นเรื่องจริงที่ว่า ด้วยระดับพลังของเย่เฉินในตอนนี้ แต่กลับสามารถระเบิดพลังอันแข็งแกร่งออกมาได้ สาเหตุหลักก็คือทักษะยุทธ์อันฝืนลิขิตสวรรค์นั่นเอง!
หากยอดฝีมือของตระกูลเจียงได้รับทักษะยุทธ์นี้มาฝึกฝน ย่อมทำให้ความแข็งแกร่งของตระกูลเจียงก้าวหน้าขึ้นไปอีกขั้นอย่างแน่นอน!
ชายชราผู้นี้ยังคงเห็นแก่ผลประโยชน์สินะ!
ในตอนนั้นเอง เสียงหัวเราะก็ดังขึ้น เป็นเสียงหัวเราะของชายหนุ่มผู้เย่อหยิ่ง
เงาไม้ใบหญ้าพาดผ่านใบหน้าของชายหนุ่ม ทำให้มองอารมณ์ของเขาไม่ออก
จู่ๆ เสียงหัวเราะก็หยุดลง เย่เฉินเอ่ยปาก "ฉันจะพูดแค่สามประโยค หนึ่ง ฉันไม่สนฐานะบ้าบออะไรในตระกูลเจียงของแกหรอก!"
"สอง ถ้าแกคิดจะเอาเรื่อง ฉัน เย่เฉิน ก็พร้อมจะสู้เสมอ"
"สาม อีกหนึ่งเดือน ฉันจะบอกแกให้รู้ว่า ตระกูลเย่ต่างหาก ที่เป็นผู้ยิ่งใหญ่ตัวจริงของหัวเซี่ย!"
"แม่ครับ เราไปกันเถอะ"
พูดจบ เย่เฉินก็จูงมือเจียงเพ่ยหรงหายลับเข้าไปในค่ายกล พ้นสายตาของทุกคนในตระกูลเจียง!
ทิ้งไว้เพียงคนในตระกูลเจียงที่ยืนแข็งทื่อเป็นหิน!
(จบแล้ว)