บทที่ 395 - หนึ่งขุนพลตั้งมั่น หมื่นทัพมิอาจต้าน!
บทที่ 395 - หนึ่งขุนพลตั้งมั่น หมื่นทัพมิอาจต้าน!
บทที่ 395 - หนึ่งขุนพลตั้งมั่น หมื่นทัพมิอาจต้าน!
เมื่อเจียงเจี้ยนเฟิงเห็นเย่เฉินตะโกนเรียกชื่อตรงๆ แบบนี้ สีหน้าก็พลันเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง!
นี่มันตระกูลเจียงเลยนะ!
นายทำลายป้ายชื่อตระกูลเจียงทิ้ง แล้วยังไม่รีบหนีไปอีก นี่มันไม่รนหาที่ตายหรือไง!
ประเด็นสำคัญคือดันมาตะโกนเรียกเอาชีวิตเจียงฟงฮว๋าอยู่หน้าประตูซะงั้น!
เจียงฟงฮว๋าได้รับป้ายทองงดเว้นโทษตายจากนายท่านนะเว้ย!
คนในตระกูลเจียงใครจะกล้าแตะต้อง!
หากมองไปทั่วทั้งหัวเซี่ย ใครหน้าไหนจะกล้าแตะต้อง!
เย่เฉินเสียสติไปแล้วหรือไง!
แถมยังมีเรื่องที่นายท่านมองเย่เฉินเป็นสายเลือดมารของตระกูลเจียงมาตลอดอีก!
ตอนนี้สายเลือดมารดันบุกมาถึงหน้าประตู หากนายท่านโกรธจัดขึ้นมา เย่เฉินจะเอาชีวิตรอดไปได้ยังไง!
เจียงเจี้ยนเฟิงไม่ลังเลอีกต่อไป พุ่งพรวดเข้าไปหา ใช้ห้านิ้วจับไหล่เย่เฉินเอาไว้แน่น เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง "เย่เฉิน นายรีบหนีไปเร็ว ทางนี้ฉันจะรับหน้าให้เอง! นายกำลังก่อเรื่องใหญ่แล้วนะ! แถมยังเป็นเรื่องระดับคอขาดบาดตายด้วย!"
เย่เฉินปรายตามองมือที่จับไหล่ตัวเองอยู่ เอ่ยเรียบๆ "เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับนาย และก็ไม่ได้เกี่ยวกับตระกูลเจียงด้วย ฉันต้องการแค่ชีวิตของเจียงฟงฮว๋าเท่านั้น"
น้ำเสียงของเย่เฉินเจือไปด้วยความโกรธแค้นอันเข้มข้น
"มันทำร้ายแม่ฉัน มันก็ไม่มีสิทธิ์มีชีวิตอยู่ นี่คือกฎของฉัน"
"ถ้านายคิดจะทำลายกฎของฉันด้วยล่ะก็ ต้องขอโทษที เจียงเจี้ยนเฟิง นายก็คือศัตรูของฉัน"
สิ้นคำพูด แสงสีแดงวาบหนึ่งก็พุ่งพรวดออกมาจากร่างของเย่เฉิน!
เงามังกรโลหิตตัวหนึ่งพันธนาการอยู่รอบกายของเย่เฉิน!
ดวงตาอันดุร้ายจ้องเขม็งไปที่เจียงเจี้ยนเฟิงอย่างไม่วางตา!
ราวกับว่าหากเจียงเจี้ยนเฟิงไม่ยอมปล่อยมือ มันจะพุ่งลงมากลืนกินเขาเข้าไปทั้งเป็น!
"เงามังกรโลหิตตัวนี้อีกแล้ว..."
เจียงเจี้ยนเฟิงเผลอคลายมือออกโดยสัญชาตญาณ ทั้งยังก้าวถอยหลังไปหลายก้าว
การถูกเงามังกรโลหิตจ้องมอง ทำให้เขารู้สึกได้ถึงภัยคุกคาม
"เย่เฉิน อย่าใจร้อนสิ ฝ่ามือของเจียงฟงฮว๋าในวันนี้ ฉันจะทวงคืนให้เพ่ยหรงเอง พลังยุทธ์ของนายกับยอดฝีมือตระกูลเจียงมันห่างชั้นกันเกินไป ถ้ายอดฝีมือตระกูลเจียงโผล่มา มันจะเป็นปัญหาใหญ่จริงๆ นะ!"
ในตอนนั้นเอง เจียงเจี้ยนเฟิงก็สัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง รีบตะโกนก้อง:
"เย่เฉิน รีบหนีเร็ว! ไม่ทันแล้ว!"
สิ้นเสียงตะโกน เสียงตวาดก็ดังขึ้น "คิดจะหนีงั้นเหรอ ไม่มีโอกาสแล้ว!"
วินาทีต่อมา ร่างสิบกว่าร่างก็พุ่งพรวดออกมา!
หญิงชรา! เจียงฟงฮว๋า! เจียงเจิ้นหรู! รวมถึงยอดฝีมือตระกูลเจียงอีกมากมาย!
แม้นายท่านจะยังไม่ออกมา แต่พ่อบ้านตระกูลเจียงอย่างเจียงไห่ซานก็ออกมาแล้ว!
การได้พบเจียงไห่ซาน ก็เท่ากับได้พบนายท่านนั่นแหละ!
ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความโกรธเกรี้ยวของนายท่าน!
สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่เศษป้ายชื่อที่แหลกละเอียดอยู่บนพื้น
แต่ละคนถึงกับสูดหายใจเฮือกใหญ่!
มีคนกล้าทำลายป้ายชื่อตระกูลเจียงจริงๆ หรือเนี่ย!
ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่ไหม!
หลายวินาทีต่อมา ความโกรธเกรี้ยวอันไร้รูปร่างก็แผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วบริเวณ
สายตาของเจียงไห่ซานจับจ้องมาที่เย่เฉิน รูม่านตาหดเล็กลง!
เขาย่อมรู้ดีว่านี่คือลูกชายของเจียงเพ่ยหรง เย่เฉิน!
สายเลือดมารที่ตระกูลเจียงไม่อาจยอมรับได้ผู้นั้น!
สวะที่เกิดมาพร้อมกับรากวิญญาณระดับคนธรรมดาผู้นั้น!
"แกรู้ตัวไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่? ทำลายป้ายชื่อตระกูลเจียง ทำร้ายยอดฝีมือตระกูลเจียงจนบาดเจ็บสาหัส นายท่านโกรธมากนะ ความโกรธแค้นนี้ ไม่ใช่สิ่งที่แกจะรับไหวหรอกนะ"
น้ำเสียงของเจียงไห่ซานแฝงไปด้วยความข่มขู่!
ถึงขั้นปลดปล่อยพลังกดดันอันไร้รูปร่างเข้าใส่เย่เฉิน
เย่เฉินแค่นเสียงเย็นชา "เจียงฟงฮว๋าอยู่ที่ไหน ฉันก็แค่มาทวงชีวิตมันเท่านั้นแหละ ไม่มีอะไรมากหรอก"
"ถ้าพวกแกคิดจะขวางทางฉันล่ะก็ ฉันก็จะลบพวกแกทิ้งไปด้วยเลย!"
"ซี้ด!"
เมื่อได้ยินประโยคนี้ ทุกคนถึงกับถูกคำพูดของเย่เฉินทำให้หวาดกลัวจนตัวสั่น!
ไม่เพียงแต่จะฆ่าเจียงฟงฮว๋า แต่ยังรวมไปถึงใครก็ตามที่คิดจะขวางทางมันด้วยงั้นเหรอ?
นี่มันจะจองหองเกินไปแล้วมั้ง
นี่มันที่เมืองหลวงนะ! ที่ตระกูลเจียงด้วย! ใครให้ความกล้ากับมันกัน!
ในตอนนั้นเอง เจียงเจี้ยนเฟิงก็รีบก้าวออกมา บังหน้าเย่เฉินเอาไว้ พลางหัวเราะเจื่อนๆ "เด็กมันยังไม่รู้ประสีประสา อย่าถือสาหาความเลย เดี๋ยวฉันจะพามันไปเอง"
เจียงเจี้ยนเฟิงเพิ่งจะขยับตัวไปดึงเย่เฉิน กระบี่เย็นยะเยือกเล่มหนึ่งก็พุ่งเข้ามาขวางทางเขาเอาไว้
เขามองไปยังคนที่ชักกระบี่ออกมา คนผู้นั้นคือท่านอาจารย์ของเขา หญิงชราผู้นั้นนั่นเอง!
"ท่านอาจารย์..."
หญิงชราส่ายหน้าอย่างจนใจ "เจี้ยนเฟิง เมื่อเช้าตอนที่เจียงเพ่ยหรงบุกเข้ามาในตระกูลเจียง ข้าก็เมตตานางมากแล้ว ถึงได้ไว้ชีวิตนาง"
"แต่มาตอนบ่าย ลูกชายของเจียงเพ่ยหรงกลับบุกเข้ามาในตระกูลเจียงอีก แม้ข้าจะอยากปล่อยเขาไป แต่สิ่งที่เขาทำ มันทำให้ข้าไม่อาจเมตตาเขาได้อีกต่อไป ไม่ว่ายังไง เขาก็ต้องชดใช้ให้ตระกูลเจียง"
น้ำเสียงของหญิงชราฟังดูเย่อหยิ่งจองหอง ราวกับเป็นคำสั่งเสียมากกว่า
เจียงเจี้ยนเฟิงหรี่ตาลง มองเย่เฉินแวบหนึ่ง กระบี่ยาวปรากฏขึ้นในมือ ปลายกระบี่ชี้ตรงไปที่หญิงชรา
เขาไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว
เย่เฉินคือลูกชายเพียงคนเดียวของเจียงเพ่ยหรง ยิ่งไปกว่านั้นเขายังมองเห็นศักยภาพในตัวเย่เฉิน จึงปล่อยให้เย่เฉินมาจบชีวิตที่ตระกูลเจียงไม่ได้เด็ดขาด!
วันนี้เขาจะต้องปกป้องเย่เฉินให้ได้
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม!
ต่อให้หลังจากนี้ เขาจะต้องไปรับโทษจากนายท่านด้วยตัวเองก็ตามที!
ไม่ว่าจะเป็นกฎตระกูลหรือการกักขัง เขาก็ยอมรับทั้งสิ้น!
แต่เย่เฉินจะต้องปลอดภัยในวันนี้เด็ดขาด!
หญิงชราและคนอื่นๆ ชะงักไปเล็กน้อย คิดไม่ถึงเลยว่าเจียงเจี้ยนเฟิงจะยอมชักกระบี่ออกมาเพื่อคนนอก!
เขาเสียสติไปแล้วหรือไง!
"เจี้ยนเฟิง เจ้ารู้ตัวไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่?" หญิงชราเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา
เจียงไห่ซานก็เอ่ยขึ้นเช่นกัน "คุณชาย ท่านเลือกข้างผิดแล้ว อย่าถลำลึกไปกว่านี้เลย วันนี้ที่ท่านพาเจียงเพ่ยหรงเข้ามาในตระกูลเจียง นายท่านก็โกรธมากแล้ว หากท่านยังคงดื้อดึงต่อไป คงจะรับหน้านายท่านไม่ไหวนะ ท่านก็น่าจะรู้นิสัยนายท่านดี"
แววตาของเจียงเจี้ยนเฟิงเคร่งขรึมถึงขีดสุด ไม่ได้สนใจคำพูดของทุกคน แต่หันไปมองเย่เฉิน "เย่เฉิน นายหนีไปก่อน ทางนี้ฉันจะยันไว้ให้เอง"
"จะหนีไปไหน!"
เพียงชั่วพริบตาเดียว คนสิบกว่าคนก็ตั้งวงล้อมรอบเย่เฉินเอาไว้!
รังสีกระบี่เปล่งประกายเจิดจ้า เพียงแค่เย่เฉินกล้าขยับตัวแม้แต่นิดเดียว มีหวังต้องตายสถานเดียว!
เจียงเจี้ยนเฟิงเพิ่งจะขยับกระบี่หมายจะเปิดทางให้เย่เฉิน มือเรียวยาวข้างหนึ่งก็เอื้อมมาจับกระบี่ของเขาเอาไว้
จับเอาไว้แน่น
"คุณน้า ไม่ต้องให้ท่านลงมือหรอก น้ำใจของท่าน ผม เย่เฉิน จะจดจำเอาไว้ แต่วันนี้ มันคือความแค้นระหว่างผมกับเจียงฟงฮว๋า"
น้ำเสียงเย็นชาของเย่เฉินดังขึ้น
การกระทำของเจียงเจี้ยนเฟิง คุ้มค่าพอที่จะให้เขาเรียกคำว่าคุณน้า
เมื่อเช้านี้ เจียงเจี้ยนเฟิงก็คงจะปกป้องแม่ของเขาแบบนี้เหมือนกัน
ใครถูกใครผิด เขาแยกแยะออก
เมื่อเจียงเจี้ยนเฟิงได้ยินเย่เฉินเรียกคำสองคำนั้นก็ชะงักไป แววตาฉายแววตื่นเต้นดีใจ
เขามองไปที่มือของเย่เฉินที่จับกระบี่อยู่ เพราะออกแรงบีบมากเกินไป คมกระบี่จึงบาดมือจนเลือดไหลซึมออกมา
นี่แสดงให้เห็นถึงความมุ่งมั่นของเย่เฉิน
เขาลังเลอยู่สามวินาที สุดท้ายก็ยอมดึงกระบี่กลับ แล้วก้าวถอยหลังไป
"ตกลง ถ้านายรับมือไม่ไหว ฉันจะสอดมือเข้าไปเอง"
เจียงเจี้ยนเฟิงปล่อยให้เย่เฉินเป็นคนจัดการทุกอย่าง
เขามองเห็นความมั่นใจอันแข็งแกร่งในตัวเย่เฉิน เขานึกถึงเงามังกรโลหิตบนท้องฟ้านั่น เขาอยากจะลองเชื่อใจเย่เฉินดูสักครั้ง
บริเวณหน้าประตูตระกูลเจียง เหลือเพียงเย่เฉินยืนอยู่คนเดียว
บรรยากาศเงียบสงบอ้างว้างแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่ว
หนึ่งขุนพลตั้งมั่น หมื่นทัพมิอาจต้าน
เย่เฉินกวาดสายตามองทุกคน น้ำเสียงเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งดังขึ้น "เจียงฟงฮว๋าคือใคร"
ยอดฝีมือตระกูลเจียงคนหนึ่งทนไม่ไหวอีกต่อไป หัวเราะเยาะ "สายเลือดมารอย่างแกนี่ชักจะหลงตัวเองเกินไปแล้วนะเว้ย ถ้าไม่ใช่เพราะสายเลือดมารอย่างแกกับพ่อสวะของแก มีหรือจะเกิดเรื่องวุ่นวายแบบนี้ขึ้นมาได้!"
สายเลือดมาร?
เย่เฉินหัวเราะ รอยยิ้มของเขาปราศจากความอบอุ่นแม้แต่นิดเดียว!
วินาทีต่อมา ร่างกายก็กลายเป็นภาพติดตาพุ่งไปจากจุดเดิม!
ความเร็วช่างเหลือเชื่อ! รวดเร็วจนไม่มีใครตั้งตัวติด!
(จบแล้ว)