บทที่ 239 สามพันหินวิญญาณ หลายร้อยยันต์ และอาวุธเวทย์

"พวกนักฝึกตนเร่รอนขั้นฝึกปราณทำไมจนขนาดนี้? มีแค่หินวิญญาณระดับต่ำไม่กี่ก้อนเอง"

เฉินโม่เริ่มตรวจสอบของที่ได้จากการต่อสู้ โดยไล่จากของที่เล็กไปใหญ่

จากมากไปน้อย เพื่อให้ความรู้สึกตื่นเต้นของเขาเพิ่มขึ้นเป็นระลอก

แต่สิ่งที่เขาคาดหวังกลับไม่เป็นเช่นนั้น

จากนักฝึกตนเร่รอน 31 คนของหมู่บ้านเหลียว มีเพียง 3 คนเท่านั้นที่อยู่ในขั้นสร้างรากฐาน ที่เหลืออีก 28 คนเป็นเพียงขั้นฝึกปราณ รวมกันแล้วมีแหวนเก็บของ 43 วง ซึ่งส่วนใหญ่บรรจุ ข้าววิญญาณเหลือง ส่วนพืชวิญญาณอื่นๆ แทบไม่มีเลย

หินวิญญาณก็เช่นกัน ทั้ง 28 คนรวมกันแล้วมีแค่หินวิญญาณระดับต่ำเพียง 80 ก้อน เรียกได้ว่าค่อนข้างจน

อย่างไรก็ตาม เพราะพวกเขาเป็นนักฝึกตนเร่รอนของหมู่บ้านเหลียว

ตำแหน่งของพวกเขาย่อมสูงกว่าชาวนาวิญญาณมาก

ดังนั้น คัมภีร์และคาถาที่สำนักเสินหนงมอบให้ พวกเขาจึงมีอยู่บ้าง

แม้แต่เมล็ดพันธุ์ข้าววิญญาณเหลืองของสำนักเสินหนงก็มี!

เฉินโม่ตรวจสอบเมล็ดพันธุ์ข้าววิญญาณเหลือง พบว่าเมล็ดพันธุ์นั้นอวบอิ่มและอุดมไปด้วยพลังวิญญาณ

คุณภาพดีกว่าเมล็ดพันธุ์ที่เขาปลูกมากว่าสิบปีอย่างเห็นได้ชัด สิ่งนี้ยังไม่ใช่จุดสำคัญ

ว่ากันว่าเมล็ดพันธุ์นี้ให้ผลผลิตมากกว่าเดิมถึงสองเท่า โดยให้ผลผลิตต่อไร่ถึง 400 จิน!

หากรวมกับพรสวรรค์ของเฉินโม่อย่าง เพิ่มผลผลิต และ เร่งการเติบโต เขาจะสามารถเก็บเกี่ยวข้าววิญญาณได้ถึง 2,400 จินต่อไร่

คิดเป็นหินวิญญาณได้ประมาณสองก้อนครึ่ง

ในอดีต นี่เป็นเรื่องที่เขาไม่เคยจินตนาการได้เลย

การปลูกข้าววิญญาณได้สองก้อนต่อไร่ต่อปี? แม้แต่ชาวนาวิญญาณของสำนักเสินหนงก็คงคิดว่าเขาบ้าแน่ๆ

"แล้วนอกนั้นมีอะไรอีกไหม?"

เฉินโม่ส่ายหัว สำนักเสินหนงช่างตระหนี่จริงๆ ที่มอบเพียงเมล็ดพันธุ์ข้าววิญญาณเหลืองที่ถูกปรับปรุงแล้วให้

เขาหยิบหนังสือหนาปึกที่เต็มไปด้วยตัวอักษรแบบเดียวกัน

เปิดดูแล้วพบว่ามีเพียงคัมภีร์เพียงหนึ่งเล่มและคาถาสามบท

คัมภีร์นั้นมีชื่อว่าคัมภีร์เกษตรซึ่งมีเนื้อหาธรรมดาและไม่มีอะไรโดดเด่น

เฉินโม่พลิกดูจากต้นจนจบและเข้าใจว่า ข้อดีของคัมภีร์นี้คือช่วยให้ผู้ใช้เข้าใกล้พืชวิญญาณได้มากขึ้น

แต่ข้อเสียคือฝึกได้ถึงแค่ขั้นฝึกปราณขั้นเก้าเท่านั้น

ดูเหมือนว่าสำนักเสินหนงก็ไม่ได้ต่างจากสำนักชิงหยางเท่าไหร่นัก

เฉินโม่วางคัมภีร์ไว้ด้านข้าง และหยิบคาถาสามเล่มขึ้นมา ซึ่งนี่คือสมบัติล้ำค่าที่แท้จริง!

คาถาแรกคือคาถาเรียกฝน คาถาที่สองคือ คาถาพลิกพื้นดิน และคาถาสุดท้ายคือ คาถาเก็บเกี่ยว

สำหรับชาวนาวิญญาณ คาถาเหล่านี้ถือเป็นคาถาที่ล้ำค่าเหมือนสมบัติเทพ!

แต่ที่สำนักชิงหยาง เฉินโม่ไม่เคยได้ยินแม้แต่ชื่อคาถาเหล่านี้ในช่วงสิบปีที่เขาอยู่ที่นั่น

สำนักที่ไม่ให้ความสำคัญกับชาวนาวิญญาณ และถึงกับปล่อยให้มีภัยพิบัติจากแมลงทุกสิบปี

เพื่อควบคุมชาวนาวิญญาณ จะไปให้คาถาพวกนี้ได้อย่างไร?

พวกเขาอยากให้ชาวนาวิญญาณทำงานหนักไปตลอดชีวิต และต้องอยู่ในความยากจน

"ในเรื่องนี้ สำนักเสินหนงทำได้ดีกว่าสำนักชิงหยางจริงๆ"

เฉินโม่ชื่นชมอย่างไม่อาจปฏิเสธได้

เขาวางคาถาสามเล่มที่สำคัญไว้ข้างๆ และเริ่มตรวจสอบของที่ได้จากนักฝึกตนเร่ร่อนขั้นสร้างรากฐานอีกสามคน

เมื่อเห็นสิ่งที่ได้มา เขาจึงเข้าใจว่าความไม่เท่าเทียมคืออะไร!

เฉินโม่จำไม่ได้แล้วว่าแหวนไหนเป็นของใคร แต่แค่ขนาดของพื้นที่เก็บของที่ใหญ่กว่าแหวนเก็บของทั่วไปถึง 50 เท่า มูลค่าก็คงเกินกว่าหินวิญญาณกองนั้นแล้ว

ในแหวนของทั้งสามคน ไม่มีข้าววิญญาณหรือผงทรายวิญญาณ

เฉินโม่เทของทั้งหมดออกมาทีเดียว หินวิญญาณที่กองเป็นภูเขานั้นนับดูใช้เวลาไปหนึ่งธูป

จริงๆ แล้วเขาสามารถให้ปีศาจงูแดงช่วยนับด้วยการใช้พลังจิตวิญญาณ แต่เฉินโม่ไม่ทำเช่นนั้น!

เพราะการนับเงินด้วยตัวเองมันเป็นความสุขอย่างหนึ่ง

เขาจะให้คนอื่นมาทำแทนได้อย่างไร?

แม้ว่าจะเสียเวลา แต่เวลาของเขาก็ไม่มีค่าอะไรอยู่แล้ว

หลังจากใช้เวลาไปหนึ่งธูป เฉินโม่ก็ตรวจนับหินวิญญาณเสร็จ

หินวิญญาณระดับต่ำมีทั้งหมด 2,339 ก้อน และหินวิญญาณระดับกลางอีก 4 ก้อน

นับเป็นทรัพย์สมบัติจำนวนมหาศาล!

ต้องรู้ว่า เฉินโม่สะสมมานานถึงสิบปี เขามีหินวิญญาณแค่ประมาณ 300 ก้อนเท่านั้น ซึ่งเป็นเพราะได้จากซ่งหยุนซี

ไม่น่าเชื่อว่าผู้ฝึกตนเร่ร่อนขั้นสร้างรากฐานสามคนนี้จะร่ำรวยขนาดนี้

นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินโม่มีความเข้าใจใหม่เกี่ยวกับขั้นสร้างรากฐาน

ขั้นสร้างรากฐานก็คือขั้นสร้างรากฐาน มันแตกต่างจากขั้นฝึกปราณอย่างสิ้นเชิง!

เฉินโม่เอาหินวิญญาณทั้งหมดที่ได้จากตัวเขาเองและจากการปล้นสะดมมากองรวมกัน และเก็บมันลงในแหวนของหัวหน้าหมู่บ้านเหลียว ซึ่งมีหินหยกสีเขียวประดับอยู่

ตอนนี้แหวนวงนี้ก็กลายเป็นของเขาแล้ว

หลังจากตรวจนับหินวิญญาณที่เป็นของที่เขาต้องใช้มากที่สุดแล้ว

เฉินโม่จึงเริ่มตรวจนับยันต์ที่อยู่ในขวดและอาวุธเวทย์ที่กองเป็นภูเขา

บางยันต์ก็มาเป็นแผ่น บางยันต์ก็มาเป็นกอง เมื่อดูจากปริมาณแล้ว ก็นับว่าเป็นทรัพย์สินจำนวนมาก

แน่นอนว่าผู้ฝึกตนขั้นสร้างรากฐานต้องร่ำรวย!

เฉินโม่ตรวจนับและพบว่า:

- ยันต์ดินหนีภัย 3 แผ่น ซึ่งเมื่อใช้แล้วสามารถหลบหนีเข้าไปในพื้นดินและหายไปได้ไกลถึงพันลี้

ถือเป็นอาวุธล้ำค่าสำหรับการเอาชีวิตรอด

- ยันต์ไฟกลางใจดิน 22 แผ่น ซึ่งสามารถใช้สังหารผู้ฝึกตนเร่ร่อนขั้นฝึกปราณได้ในทันที

แม้ว่าจะไม่มีประโยชน์มากนักสำหรับผู้ฝึกตนเร่ร่อนขั้นสร้างรากฐาน แต่สำหรับเฉินโม่ มันเป็นเหมือนระเบิดลูกใหญ่ ใครที่อยู่ในขั้นเดียวกับเขา ถ้าเจอเขา ก็เตรียมตัวตายได้เลย

- ยันต์ล้างใจ จำนวนหนึ่ง

- ยันต์ขับไล่วิญญาณ 6 แผ่น

"ยันต์ขับไล่วิญญาณ? หรือว่ายังมีผีอยู่ในโลกนี้?" เฉินโม่สงสัย แต่ไม่มีใครให้คำตอบเขา

- ยันต์เรียกสายฟ้าขั้นฝึกปราณ 11 แผ่น

- ยันต์สายฟ้าสวรรค์ขั้นสร้างรากฐาน 6 แผ่น

นี่คือพลังของเขาทั้งหมด!

เฉินโม่ไม่คิดมาก่อนว่าแค่การปล้นสะดมจะได้สมบัติมากมายเช่นนี้

เขาเก็บยันต์กองหนึ่งไว้จากนั้นสายตาของเขาก็หันไปมองที่ขวดเซรามิกกองใหญ่

เขาเปิดขวดทีละใบ กลิ่นหอมของยาอบอวลไปทั่ว

ไม่ได้พบกับกับดักแบบศิษย์สำนักเสินหนง แต่ที่น่าเสียดายคือขวดเซรามิกไม่มีป้ายบอกชื่อยา และเฉินโม่เองก็ไม่ได้คุ้นเคยกับยาเหล่านี้มากนัก เขารู้เพียงแค่ยากระดูกและยาหยางฉีตัน

เขานับดูแล้ว พบว่าในขวดมี ยากระดูก4 เม็ด และยาหยางฉีตัน9เม็ด

ยากระดูกนั้นไม่ค่อยมีประโยชน์สำหรับเขาแล้ว

แต่สำหรับยาหยางฉีตัน 9 เม็ดนี้ เขาคาดว่าอาจเพียงพอที่จะช่วยให้เขาฝึกฝนจนถึงขั้นฝึกปราณขั้นที่เก้าได้!

"ไม่รู้ว่ามียาเจี้ยนฐานอยู่ในนี้บ้างไหมนะ?"

เฉินโม่มองไปที่ขวดเซรามิกอีก 9 ขวด ข้างในนั้นมียาอยู่ 4 ชนิด แต่เขายังไม่รู้แน่ชัดว่ามีสรรพคุณอะไรบ้าง

ในสถานการณ์เช่นนี้ คงไม่ดีที่จะลองใช้ยามั่วๆ

"เอาเถอะ ยังไม่ต้องรีบร้อน ค่อยใช้ตอนที่ถึงขั้นฝึกปราณที่เก้าแล้วกัน!"

หลังจากตรวจนับหินวิญญาณ ยันต์ และยาเสร็จ ของที่เหลือก็มีไม่มากนัก

นอกจากของที่ยังไม่สามารถแยกแยะได้แล้ว ยังมีคัมภีร์และตำราคาถา รวมถึงอาวุธเวทย์ที่ส่องประกายอยู่

แต่จำนวนของอาวุธเวทย์นั้นไม่มากนักนอกจากหนามพิษอ่อนกระดูกและแส้งูทองแล้ว ยังมีอาวุธอีกสามชิ้น

ได้แก่ ดาบสองคมยาว พัดใบกล้วยสีเขียว และดาบโค้งใหญ่เล่มหนึ่ง!

อาวุธเวทย์นั้น สิ่งสำคัญคือความแข็งแกร่ง ไม่ใช่จำนวน ยกเว้นการบดขยี้พลังกัน การต่อสู้จะวัดกันที่การใช้จังหวะเวลาแค่พริบตา หากอาวุธเวทย์ไม่แข็งพอ หรือไม่มีความชำนาญในการใช้ ต่อให้มีอาวุธมากแค่ไหน ก็อาจแพ้ได้เพราะศัตรูเจาะเกราะป้องกันเข้ามาได้!

(จบบท)