บทที่ 18 - สัญญาเกรด S

บทที่ 18 - สัญญาเกรด S

ท่านประธานทำหน้าเหมือนเหล็กกล้าที่หลอมไม่เป็นเข็ม

เขามองกวาดสายตาไปยังกลุ่มผู้บริหาร ก่อนจะตวาดลั่น "พวกสมองทึบ!"

"พลังดึงดูดใจของสตรีมเมอร์คนนี้ ถึงแม้จะเพิ่งไลฟ์สดไปได้แค่สองวัน แต่มันก็ประจักษ์ชัดเจนแก่สายตาทุกคนแล้ว พวกเราต้องหาวิธีรั้งตัวเขาเอาไว้ให้ได้"

"อีกอย่าง คอนเทนต์ไลฟ์สดของเขาก็แปลกใหม่และน่าตื่นเต้นกว่าสตรีมเมอร์คนอื่นๆ แถมยังสร้างกระแสให้เป็นที่ถกเถียงกันไปทั่วโลกโซเชียลได้อีกด้วย สตรีมเมอร์คุณภาพเยี่ยมแบบนี้ เราไม่เพียงแต่ต้องรั้งตัวเขาไว้ แต่ยังต้องทุ่มทรัพยากรให้อย่างเต็มที่ด้วย"

"แค่เขาคนเดียว ก็สามารถปลุกกระแสความนิยมให้กับแพลตฟอร์มของเราได้แล้ว พวกคุณคิดดูสิว่าเขาจะดึงทราฟฟิกเข้ามาให้แพลตฟอร์มเราได้มหาศาลขนาดไหน แล้วจะทำรายได้ให้เราได้เป็นกอบเป็นกำสักเท่าไหร่?"

"อุตส่าห์ได้เป็นถึงผู้บริหารระดับสูงกันแล้ว แต่กลับไม่มีวิสัยทัศน์มองการณ์ไกลกันเลยสักนิด มองไม่เห็นศักยภาพที่ซ่อนอยู่ในตัวเขาเลยหรือไง?"

เหล่าผู้บริหารแย้ง "เห็นน่ะมันก็เห็นอยู่หรอกครับ และเขาก็เป็นบุคลากรที่มีความสามารถจริงๆ ด้วย แต่แค่รู้สึกว่าสิ่งที่ให้ไปมันจะเยอะเกินไปหรือเปล่าครับ?"

"ถ้าเกิดสตรีมเมอร์คนอื่นๆ รู้เรื่องนี้เข้า มีหวังประท้วงกันใหญ่แน่"

ผู้จัดการหวัง "..."

คนที่นั่งอยู่ที่นี่ถ้าไม่เป็นผู้บริหารระดับเดียวกัน ก็มีตำแหน่งสูงกว่าเขาทั้งนั้น ไม่ควรจะสอดปากพูดอะไรออกไป

แต่เขาก็เชื่อว่าท่านประธานจะต้องยืนกรานฝ่าฟันเสียงคัดค้านไปได้อย่างแน่นอน

"ไลฟ์สดแค่สองครั้ง มียอดคนดูหลักแสน ถ้าเอาไปเทียบกับพวกสตรีมเมอร์ระดับท็อป ก็ยังถือว่าห่างชั้นกันอยู่อีกไกลนะครับ พวกเราควรจะดำเนินงานอย่างรัดกุมไว้ก่อนจะดีกว่านะครับ"

"ผมล่ะกลัวจริงๆ ว่านี่จะเป็นแค่การจัดฉากของคนกลุ่มหนึ่ง ถ้าเกิดความจริงถูกเปิดเผยขึ้นมา คนที่จะโดนหัวเราะเยาะก็คือพวกเราเองนะครับ"

ท่านประธานส่ายหน้า ปลุกปล้ำทำธุรกิจในวงการนี้มาหลายสิบปี จนสามารถนำพาบริษัทให้เจริญก้าวหน้ามาได้ถึงจุดนี้ เขาเองย่อมมีวิจารณญาณในการตัดสินใจว่าอะไรควรเชื่อและอะไรไม่ควรเชื่อ

นักธุรกิจคนไหนบ้างล่ะที่ไม่เชื่อเรื่องฮวงจุ้ยและดวงชะตา ถ้าอยากจะทำธุรกิจให้ยิ่งใหญ่ วิสัยทัศน์ก็ต้องกว้างไกลตามไปด้วย

การได้ผูกมิตรกับปรมาจารย์ที่มีวิชาความรู้จริงๆ จะจ่ายเงินไปเท่าไหร่ก็ถือว่าคุ้มค่า

เขามีลางสังหรณ์ว่า ขอเพียงแค่รักษาความสัมพันธ์อันดีกับปรมาจารย์ท่านนี้เอาไว้ได้ บริษัทของพวกเขาก็จะยิ่งเจริญรุ่งเรืองขึ้นไปอีกแน่นอน

"ตกลงตามนี้นะ เหล่าสวี รีบส่งคนไปติดต่อนัดหมายเพื่อขอเซ็นสัญญากับท่านปรมาจารย์เดี๋ยวนี้เลย ไปกล่าวคำขอโทษกับเขาดีๆ ก่อน แล้วค่อยดำเนินการเรื่องเซ็นสัญญาให้เรียบร้อยล่ะ"

เมื่อเห็นว่าท่านประธานยืนกรานกระต่ายขาเดียวแบบนั้น คนอื่นๆ ก็เลยไม่มีใครกล้าเอ่ยปากคัดค้านอะไรอีก

ซูเฉินที่กำลังเดินเลือกซื้อของอยู่ในซูเปอร์มาร์เก็ต ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย ว่าผู้บริหารของแพลตฟอร์มถึงขั้นต้องเรียกประชุมด่วนเพราะเขา

แต่ต่อให้รู้ เขาก็คงไม่สนใจหรอก

เขาจัดการกวาดซื้อข้าวของไปรวดเดียวสองพันหยวน ต่อไปนี้ก็ไม่ต้องมานั่งตระหนี่ถี่เหนียวอีกแล้ว

พอกลับมาถึงบ้าน เขาก็จัดการจัดวางข้าวของที่ซื้อมาทีละชิ้น

ห้องที่เคยว่างเปล่าก็ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันตา

พอมองดูตู้เย็นที่อัดแน่นไปด้วยเสบียงอาหาร เขาก็รู้สึกอิ่มเอมใจอย่างบอกไม่ถูก

บนเคาน์เตอร์ในห้องครัวมีเตาอบวางอยู่เครื่องหนึ่ง ซึ่งเป็นของรางวัลที่เขาจับสลากได้รางวัลที่หนึ่งจากซูเปอร์มาร์เก็ตนั่นแหละ

ถ้าซื้อของครบสองพันหยวนก็จะได้สิทธิ์จับรางวัลหนึ่งครั้ง

แน่นอนว่าตอนที่ซูเฉินจับสลาก เขาไม่ได้แอบใช้พลังปราณหรอกนะ

ตอนนี้เขาเป็นถึงผู้บำเพ็ญเพียรแล้ว ตัวเขาเองก็มีวาสนาและโชคชะตาที่ดีหนุนนำอยู่แล้วล่ะ

ซูเฉินยังซื้อต้นไม้กระถางมาอีกหลายต้น เพื่อเตรียมจัดเป็นค่ายกลรวมปราณ

ถึงแม้บนโลกใบนี้จะมีพลังปราณเบาบางมาก แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรเลย

ถ้ามีค่ายกลนี้อยู่ นอกจากจะช่วยปรับอุณหภูมิในห้องแล้ว ยังช่วยรักษาสภาพอากาศภายในห้องให้สะอาดบริสุทธิ์ ทำให้อยู่อาศัยได้อย่างสบายตัวอีกด้วย

ซูเฉินอารมณ์ดีมาก ต้องยอมรับเลยว่า การมีเวทมนตร์คาถาติดตัวนี่มันเป็นอะไรที่สะดวกสบายสุดๆ ไปเลย

หลังจากเก็บกวาดห้องเสร็จเรียบร้อย

เขาก็นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้วาดประทับยันต์ให้กับชาวเน็ตหนุ่มผมสั้นคนนั้นเลยนี่นา

เขาจึงหยิบกระดาษสาและชาดแดงออกมา ถลกแขนเสื้อขึ้นแล้วก็ลงมือวาดทันที

จากสถานการณ์ในตอนนี้ ดูท่าทางธุรกิจของเขาคงจะรุ่งเรืองขึ้นเรื่อยๆ แน่ๆ ดังนั้นเขาจะต้องวาดประทับยันต์สำรองเอาไว้เยอะๆ หน่อยแล้วล่ะ!

วาดเสร็จก็รีบจัดการส่งพัสดุไปให้เรียบร้อย

แถมยังกดรับรางวัลพลังปราณจากระบบมาด้วย

ซูเฉินก้มมองดูจุดแสงสีทองแห่งบุญกุศลที่หลอมรวมเข้าสู่ร่างกาย เขาหลับตาลงและสัมผัสถึงมันอย่างแผ่วเบา มุมปากก็ค่อยๆ ยกยิ้มขึ้น

ขอบเขตเลี่ยนชี่ขั้นกลาง

เป็นอย่างที่คิดไว้จริงๆ การไลฟ์สดดูดวงเพื่อสะสมแต้มบุญนี่แหละ คือวิธีที่รวดเร็วทันใจที่สุด

ถ้าขืนทำแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ เชื่อว่าอีกไม่นาน พลังการฝึกตนของเขาก็คงจะเลื่อนขั้นขึ้นไปได้อีกระดับแน่ๆ

ไม่อยากจะคิดเลยว่า ถ้าเขาฝึกไปจนถึงขั้นสูงสุดแล้ว มันจะยอดเยี่ยมขนาดไหนกันนะ?

ขั้นสูงสุด...

จากนั้นเขาก็เริ่มนั่งสมาธิเข้าฌาน

การนั่งสมาธิเข้าฌานในครั้งนี้ กินเวลายาวนานตั้งแต่บ่ายสามโมงไปจนถึงเก้าโมงเช้าของอีกวัน

เขาไม่รู้ตัวเลยสักนิด ว่ามีคนส่งข้อความมาหาเขารัวๆ เพื่อติดต่อธุระสำคัญ

เสี่ยวสวีใช้สิทธิ์การเป็นคนดูแลระบบ ส่งข้อความเรื่องการเซ็นสัญญาไปหาอีกฝ่ายหลายต่อหลายครั้ง แต่ก็ไม่ได้รับการตอบกลับใดๆ เลย

ตอนแรกเขาคิดว่าอีกฝ่ายอาจจะยังไม่เห็นข้อความ ก่อนเลิกงานตอนเย็น เขาก็เลยส่งข้อความไปด้วยถ้อยคำที่จริงใจอีกครั้ง

พอกลับถึงบ้าน เขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเช็กดูอยู่บ่อยๆ เพราะกลัวว่าจะพลาดข้อความตอบกลับจากอีกฝ่าย

แต่ระบบหลังบ้านก็ยังคงเงียบกริบ แม้แต่แอปพลิเคชันแชตส่วนตัวก็ไม่มีใครแอดมาเลยสักคน

พอกลางดึก มีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้น เขาก็รีบลุกขึ้นมาดู แต่กลับพบว่าเป็นแค่ข้อความโฆษณาขายของออนไลน์ไร้สาระที่ส่งมาหว่านไปทั่วเท่านั้นเอง

เขาพลิกตัวไปพลิกตัวมาอยู่หลายรอบ จนทำให้ภรรยาสะดุ้งตื่นขึ้นมา

"กลางค่ำกลางคืนเป็นผีบ้าอะไรเนี่ย ดิ้นไปดิ้นมาอยู่ได้?"

เธอหยิบโทรศัพท์ของสามีขึ้นมาเปิดดูด้วยความสงสัย ไล่ดูประวัติการเข้าชมทั้งหมดก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ

"เมื่อวานตอนที่ผมกำลังสุ่มตรวจห้องไลฟ์สด ผมก็บังเอิญไปเจอสตรีมเมอร์คนหนึ่ง แค่ไลฟ์สดครั้งแรกก็มียอดคนดูทะลุหลักแสนแล้ว ผมก็เลยกะว่าจะดึงตัวมาเซ็นสัญญาให้ได้"

"พอมาวันนี้ ยอดผู้ติดตามก็ปาเข้าไปสองแสนคนแล้ว"

ภรรยาของเขาก็ทำงานในสายอินเทอร์เน็ตเหมือนกัน เพียงแต่ไม่ได้อยู่บริษัทเดียวกันกับเขาเท่านั้นเอง

เธอรู้ดีว่าตอนนี้แต่ละแพลตฟอร์มมีการแข่งขันกันสูงมาก และแผนกที่สามีของเธอทำอยู่ก็มีการประเมินยอด KPI ทุกเดือนด้วย

เธอจึงพูดปลอบใจสามีว่า "เขาอาจจะยังไม่ทันได้ดูมือถือก็ได้มั้ง ไม่แน่ว่าพรุ่งนี้เขาอาจจะตอบกลับมาก็ได้ คุณไม่ได้นอน เขาก็ต้องนอนเหมือนกันแหละ"

"อีกอย่าง ยอดผู้ติดตามแค่สองแสนคน สำหรับแพลตฟอร์มของคุณแล้ว มันก็ไม่ได้ถือว่าเยอะอะไรมากมายนักหรอกมั้ง?"

เสี่ยวสวีเด้งตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงทันที ก่อนจะหันไปพูดกับภรรยาว่า:

"ไม่ คุณไม่เข้าใจหรอก"

"สตรีมเมอร์คนนี้ไม่เหมือนคนอื่น เขาเป็นสตรีมเมอร์สายศาสตร์เร้นลับ แถมยังมีวิชาความรู้ของจริงด้วยนะ"

"ขนาดท่านประธานยังรู้เรื่องของสตรีมเมอร์คนนี้เลย ท่านสั่งให้ยื่นข้อเสนอสัญญาเกรด S ไปให้ แถมยังเสนอค่าเซ็นสัญญาให้อีกปีละ 5 ล้านหยวนด้วยซ้ำ"

ตอนแรกเสี่ยวสวีคิดว่า แค่บริษัทอนุมัติให้สัญญาเกรด A ก็นับว่าสุดยอดมากแล้ว

คิดไม่ถึงเลยว่าท่านประธานจะเป็นฝ่ายสั่งการลงมาเองว่าต้องเซ็นสัญญาให้สำเร็จให้จงได้ ไม่ว่าเขาจะเรียกร้องเงื่อนไขอะไรก็ให้ตอบตกลงไปให้หมด นี่แสดงให้เห็นว่าท่านประธานก็มีวิสัยทัศน์ที่เล็งเห็นศักยภาพในตัวสตรีมเมอร์หน้าใหม่คนนี้เหมือนกับเขาใช่ไหมล่ะ?

"ท่านประธานเนี่ยนะ? สัญญาเกรด S? 5 ล้านหยวน??"

ภรรยาของเขารู้ดีว่าระดับสัญญาที่แตกต่างกันบนแพลตฟอร์มโต้วซานั้น จะส่งผลต่อส่วนแบ่งรายได้ที่แตกต่างกันออกไป

แต่นี่มันไม่ดูเวอร์วังอลังการเกินไปหน่อยเหรอ?

"ใช่สิ ผมเองก็แทบไม่อยากจะเชื่อเหมือนกัน ถึงแม้ผมจะมีลางสังหรณ์ว่าเขาจะต้องโด่งดังเป็นพลุแตกแน่นอน เป็นความโด่งดังระดับประเทศเลยล่ะ"

"แต่ผมก็ไม่คิดเลยว่า บริษัทจะยอมทุ่มทุนยื่นข้อเสนอสุดพิเศษให้แบบนี้"

ภรรยาตบไหล่สามีเบาๆ "นั่นก็แสดงว่าท่านประธานมีวิสัยทัศน์ที่ตรงกันกับคุณยังไงล่ะ"

"งั้นคุณก็สู้ๆ นะ ตอนนี้คุณต้องรีบนอนพักผ่อนให้เต็มที่ก่อน พรุ่งนี้จะได้มีแรงลุยงานต่อไง"

《แม่นราวกับตาเห็น! ปรมาจารย์ดูดวงเตือนภัยแม่นยำ ช่วยเหลือผู้ถูกหลอกลวงได้สำเร็จ!》

《คุณปู่เข้าฝันด่าหลานชาย ที่แท้ความจริงก็คือไม่มีเงินใช้ในปรโลกงั้นหรือ?》

《พบซากศพแห้งในบ้านมือสอง บทสรุปแห่งการสูญสิ้นความเป็นมนุษย์ หรือศีลธรรมอันบิดเบี้ยว?》

ชาวเน็ตจำนวนนับไม่ถ้วนต่างหลั่งไหลเข้าสู่แพลตฟอร์มโต้วซา ถกเถียงกันอย่างดุเดือดถึงที่มาที่ไปของเหตุการณ์เหล่านี้

กระแสความนิยมที่พูดถึงอาจารย์ซู ปรมาจารย์ศาสตร์เร้นลับ ก็ยิ่งพุ่งทะยานสูงขึ้นเรื่อยๆ

ยอดคนกดจองคิวรอรับชมการไลฟ์สดล่วงหน้าก็พุ่งกระฉูดเช่นกัน

อีกด้านหนึ่ง

ซูเฉินนั่งกินข้าวเช้าอย่างเชื่องช้าไม่รีบร้อน

จนกระทั่งเขาเพิ่งจะมาสังเกตเห็นว่า มีข้อความที่ยังไม่ได้เปิดอ่านอยู่ในโทรศัพท์มือถือเพียบเลย

ล้วนแต่เป็นข้อความแจ้งเรื่องการเซ็นสัญญาที่ส่งมาจากระบบหลังบ้านของบัญชีไลฟ์สดทั้งนั้น

ข้อความแจ้งเรื่องการเซ็นสัญญาทั้งหมดมาจากบัญชีออฟฟิเชียลของแพลตฟอร์มโต้วซาที่ชื่อว่า เสี่ยวสวี

"สวัสดีครับอาจารย์ซู คุณมีคุณสมบัติครบถ้วนตามเกณฑ์การเซ็นสัญญาแล้วนะครับ ผมชื่อเสี่ยวสวี เป็นผู้ดูแลระบบของคุณ ไม่ทราบว่าสะดวกขอคอนแทกต์ติดต่อหน่อยได้ไหมครับ ทางเราจะได้แอดไปเพื่อส่งเอกสารการเซ็นสัญญาให้ครับ?"

ข้อความนี้ส่งมาตั้งแต่เมื่อวานตอนสี่โมงเย็นกว่าๆ

สี่โมงเย็น ตอนนั้นเขาน่าจะกำลังบำเพ็ญเพียรอยู่นั่นแหละ

"สวัสดีครับ อาจารย์อยู่ไหมครับ?"

อันนี้ส่งมาตอนสองทุ่ม

หนุ่มออฟฟิศสมัยนี้ยังไม่เลิกงานกันอีกเหรอเนี่ย?

นี่มันทำงานหนักสูสีกับพวกโปรแกรมเมอร์เลยนะเนี่ย

"อาจารย์ครับ ผมเสี่ยวสวีนะครับ สะดวกให้ผมแอดไปไหมครับ? หรืออาจารย์จะแอดผมมาก็ได้นะครับ เบอร์โทรศัพท์: 135XXXXXX (อิโมจิหน้ายิ้ม)" อันนี้ส่งมาตอนเที่ยงคืน

แล้วหลังจากนั้นก็เป็นข้อความรัวๆ สามสี่ประโยคติดกันในช่วงเช้า

"อรุณสวัสดิ์ครับ อาจารย์ซูอยู่ไหมครับ? ผมสวีฮ่าว ผู้ดูแลระบบของคุณครับ เรียกผมว่าเสี่ยวสวีก็ได้ครับ"

"เงื่อนไขการเซ็นสัญญาของบริษัทเราค่อนข้างยืดหยุ่นเลยนะครับ ทางเราไม่หักส่วนแบ่งรายได้ แถมยังมีค่าเซ็นสัญญาให้อีกปีละ 5 ล้านหยวน และไม่มีเงื่อนไขแอบแฝงอื่นๆ ด้วยครับ ตอนนี้สะดวกคุยรายละเอียดกันหน่อยไหมครับ?"

"ฮัลโหล อยู่ไหมครับ?"

(จบแล้ว)