บทที่ 31 แลกหินวิญญาณชั้นต่ำ

“ท่านเป็นนักเพาะพันธุ์จริงๆ หรือ?” เม่ยฮว่าถามด้วยความประหลาดใจขณะมองไปยังเฉินโม่

การฝึกนักเพาะพันธุ์นั้นต้องใช้ข้าววิญญาณจำนวนมาก ซึ่งแม้แต่ข้าววิญญาณสีเหลืองขั้นพื้นฐานก็ไม่ใช่สิ่งที่ใครจะจ่ายได้ง่ายๆ!

เมื่อถูกถาม เฉินโม่ก็พยักหน้ายิ้มๆ

“ท่าน...มีเมล็ดพันธุ์...มากแค่ไหน?” เม่ยฮ่าตื่นเต้นจนพูดตะกุกตะกัก แม้แต่การเรียกขานก็เปลี่ยนไป

เฉินโม่หยิบถุงใส่เมล็ดพันธุ์ออกมาวางบนเคาน์เตอร์

ทันทีที่เด็กหนุ่มเห็นเมล็ดพันธุ์ เขาก็รีบไปที่ประตู

เขาปิดประตูร้านที่แทบไม่มีคนอยู่แล้วลงอย่างรวดเร็ว

ห้องนั้นมืดสลัวเล็กน้อย เม่ยฮว่าจุดโคมไฟสองดวง แล้วพูดว่า “นี่...นี่คงจะหนักหลายชั่งใช่ไหม?”

“ห้าชั่ง”

“ห้าชั่ง?” เม่ยฮว่าไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน เขายกโคมไฟขึ้นและเข้ามาตรวจสอบเมล็ดพันธุ์อย่างละเอียด

เม่ยฮว่าเองก็ฝึกคาถาเพิ่มพลังชีวิตเช่นกัน แต่ยังไม่สำเร็จ

แม้ว่าเขาจะยังไม่ได้ฝึกจนชำนาญ แต่เขาก็ยังสามารถตรวจสอบเมล็ดพันธุ์ได้ว่าเป็นของจริงหรือไม่!

หลังจากที่แน่ใจว่าเมล็ดพันธุ์ไม่มีปัญหา เม่ยฮว่าก็ตระหนักว่านี่ไม่ใช่แค่เรื่องของเมล็ดพันธุ์!

แต่ที่สำคัญยิ่งกว่าคือ ชาวนาวิญญาณที่สามารถเพาะเมล็ดพันธุ์ได้ถึง 5 ชั่ง!

เขาวางเมล็ดพันธุ์ลงและพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “ท่านรออยู่ที่นี่ก่อน”

แล้วเม่ยฮว่าก็เดินไปที่หลังร้าน

เรื่องนี้สำคัญเกินกว่าที่เขาจะตัดสินใจได้ด้วยตัวเอง ต้องให้เจ้าของร้านทราบก่อน

หลังจากที่เฉินโม่รอสักพัก เม่ยฮว่าก็กลับมา พร้อมกับชายหนุ่มคนหนึ่งที่ดูอายุน้อยกว่าเฉินโม่ด้วยซ้ำ

ทันทีที่เจอเฉินโม่ ชายหนุ่มคนนั้นก็สำรวจเขาเล็กน้อยก่อนจะยื่นมือออกมาและแนะนำตัวเองว่า “ท่านเฉิน ข้าได้ยินกิตติศัพท์มานาน ข้าชื่อซ่งหยุนซี เป็นเจ้าของร้านหนึ่งสองสามสถานีรับซื้อข้าว วันนี้มีโอกาสได้พบตัวจริง ดีใจจริงๆ!”

“ยินดีที่ได้รู้จัก ท่านซ่ง” เฉินโม่ตอบด้วยความสุภาพ เขาจับมือกับอีกฝ่าย แม้ว่าตนจะมีอำนาจและสถานะต่ำกว่า แต่ก็ไม่ได้แสดงความอ่อนน้อมถ่อมตนจนเกินไป

“ท่านยังอายุน้อยแต่มีความสามารถเยี่ยมยอด!” ซ่งหยุนซีชมพลางมองไปที่เม่ยฮว่าราวกับส่งสัญญาณให้ไปเตรียมน้ำชา

เมื่อทุกอย่างพร้อม ซ่งหยุนซีก็พาเฉินโม่ไปยังห้องรับรองของร้าน

เมื่อทั้งสองนั่งลง ซ่งหยุนซีก็พูดว่า “ข้าขอถามท่านเฉินว่า ท่านมีแผนสำหรับอนาคตหรือไม่?”

“อนาคต?” เฉินโม่ทวนคำ

“ข้าคิดว่าจะทำนาไปเรื่อยๆ ปีหนึ่งก็ทำได้ปีหนึ่ง”

ซ่งหยุนซีหัวเราะเบาๆ “ท่านเฉินมีความสามารถขนาดนี้จะเหมือนชาวนาวิญญาณธรรมดาๆ ได้อย่างไร?”

“แม้ข้าจะไม่ธรรมดา แต่ข้าก็ยังคงเป็นชาวนาวิญญาณ!”

“ไม่ ไม่ ไม่ ชาวนาวิญญาณก็ส่วนหนึ่ง แต่นักเพาะพันธุ์ก็เป็นอีกส่วนหนึ่ง! แม้ว่าจะทำงานดูแลทุ่งนาเหมือนกัน แต่ความสำคัญแตกต่างกันมาก”

เฉินโม่ฟังความหมายที่ซ่อนอยู่ในคำพูดของอีกฝ่ายได้อย่างง่ายดาย

นักเพาะพันธุ์ที่สามารถเพาะเมล็ดพันธุ์ได้อย่างสม่ำเสมอถือเป็นสิ่งล้ำค่าสำหรับสถานีรับซื้อข้าวหนึ่งสองสามเช่นนี้

ดังนั้นเจ้าของร้านถึงต้องมาต้อนรับด้วยตัวเอง จุดประสงค์ชัดเจนมาก

คือการชักชวนเขาเข้าร่วม!

“ท่านเฉิน ข้าขอถามสักคำถาม เมล็ดพันธุ์ 5 ชั่งนี้ ท่านใช้ข้าววิญญาณไปกี่ชั่ง?”

“200 ชั่ง” เฉินโม่ตอบโดยไม่ปิดบัง

เมล็ดพันธุ์แตกต่างจากข้าววิญญาณ เพียงแค่ไร่เดียวก็ต้องการเมล็ดพันธุ์เพียงหนึ่งตำลึงครึ่งเท่านั้น

ส่วนที่เหลือไม่มีประโยชน์นัก สิ่งที่เขาต้องการมากที่สุดในตอนนี้คือแร่ธาตุวิญญาณ หรือแม้กระทั่งหินวิญญาณ!

ด้วยแร่ธาตุวิญญาณและหินวิญญาณ เพียงแค่ขยันฝึกฝน ไม่ว่าจะเป็นระดับการฝึกปราณหรือคาถา เขาก็จะสามารถพัฒนาได้อย่างรวดเร็ว

“40 ต่อ 1?! ดูท่าแล้วคาถาเพิ่มพลังชีวิตของท่านคงจะฝึกจนถึงระดับเชี่ยวชาญแล้วสินะ?”

เฉินโม่พยักหน้า แต่ไม่ได้พูดอะไร

“เมล็ดพันธุ์ 5 ชั่งนี้ ปีนี้เรารับซื้อในราคา 8 ตำลึงต่อชั่ง ท่านคิดว่าอย่างไร?”

ซ่งหยุนซีพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ ซึ่งทำให้คนรู้สึกอบอุ่น

อีกฝ่ายอายุดูจะน้อยกว่าเขาไม่กี่ปี แต่กลับมีทั้งความสามารถและความสุภาพเช่นนี้ ไม่ธรรมดาเลย!

เฉินโม่เคยได้ยินมาว่าราคาขายของหนึ่งสองสามสถานีรับซื้อข้าวอยู่ที่ 8 ตำลึง ราคาซื้อกลับก็เช่นกัน เห็นได้ชัดว่าที่ทำแบบนี้คือการขายขาดทุนเพื่อดึงดูดลูกค้า

นอกจากจะเป็นการดึงดูดให้ชาวนาวิญญาณมาซื้อเมล็ดพันธุ์จากสถานีแล้ว ก็ยังเป็นการดึงดูดนักเพาะพันธุ์อย่างเขาให้เข้าร่วมด้วย

“ตกลง!” เฉินโม่พยักหน้า

40 ตำลึง ถือเป็นจำนวนไม่น้อย

“ท่านเฉิน ข้ามีเรื่องอยากขอร้อง”

เม่ยฮว่านำชาเข้ามาแล้ว ซ่งหยุนซีรินชาให้เฉินโม่เอง

หากเป็นชาวนาวิญญาณทั่วไป คงไม่เคยได้รับการต้อนรับเช่นนี้

แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าคำพูดของซ่งหยุนซีถูกต้อง นักเพาะพันธุ์ไม่เหมือนกับชาวนาวิญญาณทั่วไป

“ท่านซ่ง ท่านพูดมาเถอะ”

“สถานีรับซื้อข้าวยังมีข้าววิญญาณอีก 200 ชั่ง ท่านพอจะช่วยเปลี่ยนมันเป็นเมล็ดพันธุ์ได้หรือไม่? ข้าจะจ่ายให้ท่าน 2 ตำลึงต่อชั่ง”

ข้าววิญญาณ 200 ชั่ง เขาสามารถเปลี่ยนเป็นเมล็ดพันธุ์ได้ 6 ชั่ง

นั่นคือรายได้ 12 ตำลึง

งานนี้กำไรแน่นอน

แต่เฉินโม่ก็รู้ดีว่า เหตุผลที่อีกฝ่ายเสนอนี้คือเพื่อทดสอบความสามารถของเขาว่าเขาจะสามารถรักษาอัตราส่วน 40 ต่อ 1 ได้หรือไม่!

“ตกลง แต่ต้องใช้เวลาหนึ่งวัน”

เฉินโม่ตอบตกลง

ซ่งหยุนซีพยักหน้ายิ้ม เขายอมเสียสละเพื่อให้เฉินโม่อยู่ที่สถานีรับซื้อข้าวต่อไป

การมีเฉินโม่อยู่ จะเป็นประโยชน์อย่างมากต่อธุรกิจของเขา!

“ท่านเฉิน เชิญทางนี้!”

การทำงานเป็นเด็กหนุ่มในร้านค้าต้องรู้จักสังเกต

โดยไม่รอให้เจ้าของร้านต้องพูด เม่ยฮว่าก็เตรียมห้องพักและข้าววิญญาณไว้แล้ว

หลังจากนำเฉินโม่ไปที่ห้องพัก ซ่งหยุนซีก็ขอตัวออกไป ปล่อยให้เม่ยฮว่าอยู่เป็นเพื่อนและคอยสังเกตการณ์

หลังจากใช้เวลาหนึ่งวัน ข้าววิญญาณ 200 ชั่งถูกเปลี่ยนเป็นเมล็ดพันธุ์ได้ 6 ชั่งสำเร็จ ในระหว่างนั้นเขายังใช้แร่ธาตุวิญญาณไปหนึ่งชั่งหนึ่งตำลึงเพื่อฟื้นฟูพลังวิญญาณอีกด้วย

เม่ยฮว่าเข้ามาชั่งเมล็ดพันธุ์

เมื่อเห็นว่ามี 6 ชั่ง แทนที่จะเป็น 5 ชั่ง เขาก็แทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง!

นี่มันไม่ใช่อัตราส่วน 40 ต่อ 1 แล้ว!

นี่มันเกือบจะ 30 ต่อ 1 เลยทีเดียว!

“ท่านโปรดรอ ข้าจะไปเรียก…”

“ไม่ต้อง!” ซ่งหยุนซีได้คำนวณเวลาไว้แล้วและรออยู่หน้าประตูตั้งนาน

เพียงชั่วพริบตา เขาก็เข้ามาในห้องแล้ว

เขานำถุงบรรจุเงินออกมายื่นให้เฉินโม่ด้วยตนเอง “นี่คือเงิน 52 ตำลึง ท่านโปรดรับไว้”

เฉินโม่ส่ายศีรษะแล้ววางเงิน 48 ตำลึงบนโต๊ะแทน

“นี่คือเงิน 48 ตำลึง ไม่ทราบว่าท่านพอจะเปลี่ยนเป็นหินวิญญาณชั้นต่ำได้ไหม?”

“หินวิญญาณชั้นต่ำ?” ซ่งหยุนซีขมวดคิ้ว “ท่านจะใช้มันทำอะไร?”

“เพื่อฝึกฝน”

หินวิญญาณนั้นหายากมาก ในตลาดโบราณแทบจะไม่มีใครใช้มันเป็นสกุลเงิน และแทบไม่มีใครใช้มันเพื่อฝึกฝนด้วย!

ถูกต้อง การใช้หินวิญญาณชั้นต่ำในการฝึกฝนจะทำให้ความเร็วเพิ่มขึ้นมาก อาจจะเพิ่มขึ้นถึงเกือบสองเท่า

แม้ว่าหินวิญญาณชั้นต่ำหนึ่งก้อนจะมีมูลค่า 100 ตำลึง แต่พลังวิญญาณที่มีอยู่ในนั้นมีเพียงประมาณ 70% เท่านั้น!

ซ่งหยุนซีมองเฉินโม่ด้วยความสงสัย เขาไม่สามารถเข้าใจได้ว่าทำไมนักเพาะพันธุ์อย่างเฉินโม่ถึงต้องการหินวิญญาณชั้นต่ำ!

(จบบท)