ตอนที่ 25 การแชร์ความคิด

ตอนที่ 25 การแชร์ความคิด

วันนี้

เฉิน ซื่อ เริ่มเก็บกวาดเหมือง

ด้วยการทำงานอย่างหนักของทหารจักรกล รางของรถรางกว่า 200 เมตรและเครื่องจักรขุดเหมืองทั้งหมดก็ได้รับการซ่อมแซมจนเสร็จ

โชคดีที่มันไม่ได้รับความเสียหายมากนัก

หลังจากเคลียร์เศษหินออกจากรางแล้ว รถรางก็เริ่มทำงานในที่สุด โดยขนส่งแร่เหล็กที่ถูกบดด้วยเครื่องจักรกลับไปยังพื้นที่เหมืองสู่สายการผลิต

ถ้าพูดถึงแรงงานขนย้ายแร่

ก็พวกทหารจักรกลยังไงละ

เฉิน ซื่อค้นพบว่าทหารจักรกลมีข้อได้เปรียบมากมาย นั้นก็คือพวกมันไม่มีวันเหนื่อยและไม่จำเป็นต้องกินอาหาร

ตราบใดที่มีพลังงานเพียงพอมันก็สามารถทำงานต่อไปได้ หากชิ้นส่วนใดเสียหาย เขาก็สามารถเปลี่ยนใหม่ให้มันเหมือนใหม่ได้อีกครั้ง

มันมีประโยชน์ซะยิ่งกว่าทหารธรรมดาซะอีก

มันทำงานในขณะที่ทุกคนกำลังทำงาน

มันทำงานในขณะที่ทุกคนกำลังพักผ่อน

เมื่อเทียบกันแล้วเขาได้เปรียบเป็นอย่างมาก

แน่นอนว่า

เฉิน ซื่อนั้นไม่ใช่ปิศาจ

เขาจะไม่ปล่อยให้เครื่องจักรสึกหรอ

เพียงแต่ตอนนี้ทหารของเขามีจำกัด จึงต้องให้พวกมันทำงานไปก่อน

เขาเพิ่งจะได้รับเงินจำนวนมหาศาล มันถึงเวลาแล้วที่เขาจะอัพเกรดดินแดนจักรกลของเขาในทุกๆ ด้าน

"ดิพ เจ้ามีข้อเสนอแนะเกี่ยวกับการพัฒนาบ้างไหม" เฉิน ซื่อ ถามตรงๆหลังจากกลับมายังพื้นที่เหมือง

เมื่อได้เงินมาก็ควรใช้

ด้วยเงินทุนจำนวนมหาศาลนี้เขาต้องให้มันให้คุ้ม เพื่อให้เกิดประโยชน์สูงสุด

อย่างน้อยเขาต้องลดช่องว่างช่วง 3 วันแรกให้ได้ และอย่าปล่อยให้ราชันที่ปลุกพลังทีหลังตามทัน

อย่างไรก็ตาม การมีดินแดนก็ยังมีข้อได้เปรียบอยู่ดี ไม่เพียงแต่จะมีอาคารต่างๆ เท่านั้น แต่ยังมีความสามารถใช้ทรัพยากรโดยตรงอีกด้วย

หากเขาไม่อยากถูกทิ้งเอาไว้ข้างหลัง เขาต้องพัฒนาเทคโนโลยีให้ก้าวหน้าขึ้นไปอีก

[ระบบกำลังวิเคราะห์]

[การวิเคราะห์เสร็จสิ้น]

[เมื่อพิจารณาจากเงินทุนในปัจจุบัน รวมกับทรัพยากรที่มีอยู่ ระบบขอแนะนำให้พัฒนาเทคโนโลยีการถลุงแร่และการตีเหล็ก]

2 อย่างนี้เหรอ?

เมื่อ เฉิน ซื่อ เห็นคำแนะนำของดิพ ดวงตาของเขาก็สั่นไหว

การถลุงแร่เป็นการเพิ่มความแข็งให้กับวัสดุด้วยคุณภาพที่เพิ่มขึ้นสามารถเพิ่มความแข็งแกร่งให้กับทหารได้ไม่น้อยและยังสามารถใช้เพื่ออัพเกรดอาวุธได้อีกด้วย

ไม่ต้องพูดถึงเทคโนโลยีการตีเหล็ก ซึ่งสามารถทำให้วัตถุดิบมีความบริสุทธิ์ กำจัดสิ่งเจือปน และเพิ่มความยืดหยุ่นเพื่อเป็นรากฐานสำหรับการผลิตชิ้นส่วนในอนาคต

ส่วนการตีเหล็ก มันสามารถผลิตอาวุธเย็นบางชนิดอย่าง มีด เพื่อเพิ่มความสามารถในการต่อสู้ให้กับกองกำลังทหาร ซื่อเป็นการเปลี่ยนแปลงที่ดีก่อนจะพัฒนาอาวุธ

แต่ปัญหามันอยู่ที่...

"เจ้าแน่ใจนะว่าพลังการประมวลผลของเจ้าจะสามารถพัฒนาสิ่งต่างๆ ได้มากมายขนาดนี้"

ต้องเข้าใจก่อนว่า AI ดิพ นั้นยังไม่สมบูรณ์ มันไม่มีพลังประมวลผลที่เพียงพอสำหรับแผนที่ซับซ้อนก่อนหน้านี้

ตอนนี้เขาสามารถสูดหายใจเข้าลึกๆ โดยไม่ต้องกังวลว่าจะล้มเหลว

[หลังจากวิเคราะห์พบว่าเงื่อนไขทั้งสำหรับการอัพเกรดสายการผลิตนั้นพร้อมแล้ว แต่ต้องใช้หุ่นยนต์ซ่อมบำรุงอย่างน้อย 10 ตัว และสร้างหน่วยซ่อมบำรุงขึ้นมา เพื่อให้ภารกิจอัพเกรดเครื่องจักรเสร็จสมบูรณ์]

"เจ้าหมายความว่าหุ่นยนต์ซ่อมบำรุงคือกุญแจสำคัญในการอัพเกรดสายการผลิตใช่ไหม"

ตอนนี้ เฉิน ซื่อ เข้าใจขึ้นมาบ้างแล้ว

แม้ว่าพลังการประมวลผลของดิพ จะไม่ดีนัก แต่ในฐานะที่เป็นสุดยอด AI มันไม่เพียงจะพึ่งแต่พลังการประมวลผลเท่านั้น แต่ยังต้องอาศัยทุกอย่างที่มันสามารถใช้ได้อีกด้วย

เหตุใด AI เหล่านี้ถึงทรงพลังงั้นเหรอ?

เพราะความสามารถในการประมวลผลอันน่าสะพรึงกลัวไม่ใช่เหรอ?

หากพลังการประมวลผลของชิปตัวหนึ่งไม่พอ ก็เพิ่มไปอีกตัวหนึ่ง ถ้ายังไม่พออีกก็เพิ่มไปอีกตัวหนึ่ง

ภายใต้รูปแบบการคิดแบบมีแบบแผน ชิปเหล่านั้นก็เชื่อมต่อกัน พลังการประมวลผลก็จะทับซ้อนกันอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

ผู้คนต่างเรียกปรากฏการณ์นี้ว่า "รังผึ้ง"

ใช่แล้ว

ในตอนนี้ AI ดิพ หรือ ราชินีผึ้ง จะต้องมีหุ่นยนต์ซ่อมบำรุงทั้งหมด 10 ตัวเพื่อทำหน้าที่เป็น "ผึ้งงาน"  เพื่อช่วยสร้างรังผึ้ง

แต่นั่นไม่ใช่ทั้งหมด

เมื่อขนาดของ "รังผึ้ง" ขยายตัวออกไปเรื่อยๆ มันก้สามารถสร้างกลยุทธ์และแบ่งปันข้อมูลในสนามรบได้ในทันที

เมื่อถึงเวลานั้น กองทัพจักรกลก็ของเขาก็ราวกับเป็นอมตะ

"ถ้าอย่างนั้น เรามาสร้างหุ่นยนต์ซ่อมบำรุงกันก่อนดีกว่า"

เฉิน ซื่อ ค้นพบกุญแจได้อย่างรวดเร็ว เขาเปิดหน้าต่างแลกเปลี่ยนเพื่อเริ่มซื้อชิ้นส่วนต่างๆ ในขณะเดียวกันเริ่มพัฒนาสายการผลิตอีกด้วย

จากนั้นเขาก็ใช้แนวทางเดียวกันในเวลาครึ่งวันเขาก็ผลิตหุ่นยนต์ซ่อมบำรุงขึ้นมาตัวแล้วตัวเล่า

การซื้อชิ้นส่วนจักรกลในปริมาณมากเช่นนี้ยังก่อให้เกิดความปั่นป่วนใน ช่องแชทราชัน อีกด้วย

หลายคนกำลังพูดคุยกันในเรื่องนี้ ว่าเศรษฐีท่านไหนที่มีเงินเหลือถึงขนาดไม่มีที่ใช้ จึงซื้อของมากมายขนาดนี้

...

"เสร็จแล้ว"

"หุ่นยนต์ซ่อมบำรุง 10 ตัวอยู่ที่นี่แล้ว"

เมื่อเสียงของเฉิน ซื่อ สิ้นสุด ดิพก็เริ่มโหลดโปรแกรมซ่อมบำรุงลงในชิปของพวกมัน

และเริ่มต้นแผนการพัฒนาที่พูดไว้ก่อนหน้านี้

[การโหลดโปรแกรมเสร็จสมบูรณ์]

[เริ่มดำเนินการแผนอัพเกรดและพัฒนา..]

หวู่มม

หวู่มม

หวู่มม

หน่วยซ่อมบำรุงที่นำโดยหมายเลข 86 เริ่มลงมือทันทีและเริ่มอัพเกรดอุปกรณ์ต่างๆ บนพื้นที่เหมือง เกิดเป็นเสียงดังกึกก้องไปทั่ว

ในช่วงเริ่มต้น การเคลื่อนไหวของหุ่นยนต์ซ่อมบำรุงที่สร้างใหม่ทั้ง 10 ตัวไม่ได้ราบรื่นนัก บางครั้งพวกมันก็หยิบชิ้นส่วนผิดด้วย

แต่เฉิน ซื่อ ก็สามารถพบสิ่งผิดปกติทันที

ในช่วงเวลาสั้นๆ โปรแกรมของทหารซ่อมบำรุงทั้ง 10 ก็เปลี่ยนไป มันค่อยๆปรับตัวจังหวะในการเคลื่อนไหวของพวกมันค่อยๆสอดประสานเข้ากับหมายเลข 86 อย่างสมบูรณ์

ราวกับเป็นการคัดลอกและวาง เปลี่ยนมันจากมือใหม่ไปเป็นผู้เชี่ยญชาญที่ได้รับการฝึกฝนมาเป็นเวลานานในชั่วพริบตา

"นี่มัน ... แบ่งปันความคิดงั้นเหรอ?"

เฉิน ซื่อ ตกตะลึง

การแบ่งปันความคิดจะทำให้ผู้เข้าร่วมใหม่กลายเป็นหนึ่งเดียวกัน โดยมีพลังการประมวลผลที่เหนือกว่า นี่ไม่ใช่ศูนย์กลางความคิดงั้นเหรอ

ในอดีต นักวิทยาศาสตร์และวิศวกรจำนวนนับไม่ถ้วนต่างทำงานหนักเพื่อค้นคว้าเทคโนโลยีนี้ แต่ก็ไม่สามารถทำให้เทคโนโลยีเกิดขึ้นมาได้ แต่ตอนนี้ AI ดิพ มันทำให้มันเกิดขึ้นมาแล้ว

แม้ว่าจะเป็นเพียงต้นแบบก็ได้

แต่เฉิน ซื่อ มองเห็นความสามารถอันน่าสะพรึงกลัวที่ซ่อนอยู่ในนั้น

"ดูเหมือนว่าจะเป็นต้องสร้างศูนย์กลางเครือข่ายความคิดภายในดินแดนขึ้นมาก่อน"

ในขณะที่เขาพูดกับตัวเอง แถบความคืบหน้าก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเฉิน ซื่อ

[เตาถลุงแร่ : 1%]

[เครื่องตีเหล็ก : อยู่ะระหว่างดำเนินการ]

เขาเฝ้ามองอย่างอดทนและพบว่าความคืบหน้าไม่ได้เพิ่มขึ้นเร็วนัก มันขึ้นเพียงประมาณ 8% ต่อชั่วโมงเท่านั้น ซึ่งหมายความว่าเตาถลุงแร่ต้องเวลาอย่างน้อยกว่า 10 ชั่วโมงจึงจะเสร็จสมบูรณ์

นี่คือ กรณีที่หุ่นยนต์ซ่อมบำรุงแชร์ความคิดและพลังงานประมวลผลจึงทำให้แถบความคืบหน้าเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

มันช้ากว่าการสร้างอาคารดินแดนเหล่านั้นมาก ซึ่งสามารถสร้างได้ในเวลาเพียงไม่กี่นาที

"ช่างมันเถอะ มาทำอย่างอื่นกันก่อนดีกว่า"

แน่นอนว่า เฉิน ซื่อไม่สามารถนั่งรอเฉยๆ ได้

หลังจากยืนยันแล้วว่าไม่มีปัญหาอะไร เขาก็เข้าหน้าต่างแลกเปลี่ยน เตรียมจะซื้อแบตเตอรี่ดีๆ จำนวนหนึ่ง เพื่อเพิ่มพลังงานให้กับทหารจักรกลทั้งหมด

ด้วยประสบการณ์ก่อนหน้านี้ของเขาในการอัพเกรดสุนัขจักรกลบอกเขาว่าหากเขาต้องการเพิ่มระดับดาวของทหารจักรกล เขาต้องเพิ่มความแข็งแกร่งของทหารจักรกล

ทหารจักรกลที่ทรงพลังต้องมีพลังงานพอที่จะขับเคลื่อน ไม่อย่างนั้น หากเขาใส่เพียงแบตเตอรี่ธรรมดาเข้าไป พลังงานอาจจะหมดเพียงแค่เดินออกไปไม่กี่ก้าว

ผ่านไปไม่นาน

เขาเห็นร้านค้าที่ชื่อ "ดินแดนจักรกล รับผลิตเครื่องใช้ไฟฟ้าในบ้านทั้งหมด" บนหน้าต่างแลกเปลี่ยน

เมื่อเขาเปิดเข้าไปดู เขาก็ต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าจริงๆ แล้ว มันเป็นร้านค้าที่เชี่ยวชาญในการหาเครื่องจักร โดยพื้นฐานแล้วพวกเขาสามารถผลิตเครื่องใช้ไฟฟ้าได้ทุกชนิด เฉิน ซื่อ อยากจะยึดครองดินแดนของพวกเขาเพื่อใช้มันสำหรับตัวเองจริงๆ

แต่หลังจากเห็นคำว่า "ราชัน 3 ปี" ข้างบนนั้น เขารู้สึกว่าการยึดครองคงเป็นไปไม่ได้

หลังจากครุ่นคิดเกี่ยวกับเนื่องนี้แล้ว เขาก็สั่งซื้อแบตเตอรี่ไปจำนวนหนึ่งบนหน้าต่างแลกเปลี่ยนรวมถึงสินค้าตัวอื่นๆ

....

"หือ? มีคนต้องการแบตเตอรี่มากมายขนาดนั้นเลยงั้นเหรอ?"

ภายในดินแดนที่เต็มไปด้วยโรงงานและควันดำ ราชัน ลู่ ยี่หมิง มองดูคำสั่งซื้อ ที่จู่ ๆ ก็ปรากฏขึ้นพร้อมด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ

ธุรกิจหลักของดินแดนเขาคือการผลิตเครื่องใช้ไฟฟ้าในบ้านต่างๆ เขาเป็นที่รู้จักกันในกลุ่มราชันภายในหอคอย แต่มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่สั่งแบตเตอรี่จำนวนมากขนาดนี้ในคราวเดียว

รวมทั้งหมด 500 คริสตัลคำสาป

โดยปกติแล้ว กลุ่มผู้เก็บขยะจะสั่งซื้อเป็นจำนวนมาก เพื่อนำไปใช้เป็นพลังงานให้แหล่งกำเนิดแสงเมื่อพวกเขาออกไปยังด้านนอกหอคอย แต่จำนวนสูงสุดที่พวกเขาสามารถจ่ายได้ในแต่ละครั้งมีเพียง 500 คริสตัลคำสาปเท่านั้น

"น่าสนใจ"

ลู่ ยี่หมิง ยิ้มออกมา และมองไปยังลูกน้องของเขาที่อยู่ข้างๆ "ไปรวมทุกคนมาที่นี่ พวกเรามีคำสั่งซื้อใหญ่"

มีดินแดนหลายแห่ง อย่าง ลู่ ยี่หมิง ที่พัฒนาโรงงานจักรกล การซื้อขายแบตเตอรี่จำนวนในครั้งเดียวถือว่าเป็นเรื่องใหญ่มาก

หลังจากการซื้อขายครั้งนี้สำเร็จ รายได้ของเขาในเดือนนี้จะเพิ่มขึ้นอย่างแน่นอนหลายเปอร์เซ็นต์

ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยคำสั่งซื้อจำนวนมากขนาดนี้อีกฝ่ายต้องเป็นลูกค้ารายใหญ่มีเงินจำนวนมาก หรือไม่ก็เป็นดินแดนขนาดใหญ่ซึ่งมีบริษัทหนึ่งหนุนหลัง ดังนั้น เขาจึงต้องให้ความสำคัญอย่างมาก