บทที่ 290 - แม่น้ำสายนี้ต้องมีเรื่องราวอย่างแน่นอน

"แม่เจ้าเว้ย! ตัวใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ?" คิมมุนฮงเบิกตากว้างร้องอุทานออกมา

ปลาเบี้ยวสีเงินตัวเขื่องกำลังถูกเสิ่นฉีดึงพ้นผิวน้ำ ก่อนจะค่อยๆ ลากเข้าหาฝั่ง

ปลาเบี้ยวยังคงดิ้นรนอยู่เป็นระยะ แต่ดูท่าทางจะหมดแรงเพราะถูกเสิ่นฉีสู้จนเหนื่อยแล้ว

ในห้องส่งมีเสียงอุทานดังขึ้นเป็นระลอก

เชี่ยเอ๊ย!

ปลาตัวนี้มันจะใหญ่เกินไปแล้วมั้ง?

แอชลีย์และพวกอีกสองคนอดใจไม่ไหวจนต้องลุกขึ้นยืน จ้องมองปลาเบี้ยวยักษ์บนหน้าจอตาไม่กะพริบ

แกตัวใหญ่ขนาดนี้ แกต้องมีแรงเยอะสิ!

รีบดิ้นให้หลุดสิโว้ย!

ออกแรงหน่อย ต่อให้ปากแกจะฉีก ก็ยังดีกว่าโดนตกขึ้นไปกินนะ!

ใบหน้าของเจมส์และพวกเริ่มถอดสี

ทำไมหมอนี่ถึงตกได้ล่ะเนี่ย?

ปลาเบี้ยว!

ออกแรงหน่อยสิ รีบดิ้นให้หลุดเร็วเข้า!

สู้โว้ย!

เมื่อปลาเบี้ยวยักษ์เริ่มสะบัดหัวล้างเหงือก เสิ่นฉีก็รู้ทันทีว่าคราวนี้ไม่พลาดแน่!

"เสี่ยวคุน! เอาคีมคีบปากปลามา!"

เสิ่นเสี่ยวคุนดีใจหันหลังวิ่งกลับไปที่รถสามล้อ หยิบถังน้ำสีขาวทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าใบใหญ่ แล้ววิ่งเตาะแตะกลับมา

[???]

[???]

[เดี๋ยวนะ ... เสี่ยวคุนเรียกไอ้นี่ว่าคีมคีบปากปลางั้นเหรอ? น่ารักเกินไปแล้ว!]

[คีมคีบปากปลามันคือเครื่องมือที่หน้าตาคล้ายคีม เอาไว้หนีบปากปลาเว้ย!]

[ปลาตัวนี้ใหญ่มากจริงๆ นะเนี่ย? จะกินไปได้กี่วันล่ะนั่น?]

[ปลาชนิดนี้ฉันเคยทานนะ อร่อยสุดๆ ไปเลย!]

...

พอเสิ่นฉีหันไปมองก็แทบจะถอนหายใจ

"ไม่ใช่ ... ลูกเรียกไอ้นี่ว่าคีมคีบปากปลาเหรอ?"

เสิ่นเสี่ยวคุนชะงักไป มองดูถังน้ำสีขาวใบใหญ่ในมือ

"ก็มันเอาไว้ควบคุมปลาไม่ใช่เหรอครับ?"

"คีม! คีมที่ห้อยอยู่กับกระเป๋าบนรถน่ะ!" เสิ่นฉีตะโกนบอก

"อ้อๆๆ ... "

เจมส์ปวดใจสุดๆ

แม้เขาจะตกปลาติดกันได้ถึงสองตัว แต่ถ้าเทียบกับปลาเบี้ยวยักษ์ที่เสิ่นฉีกำลังตกอยู่ มันเทียบกันไม่ได้เลยสักนิด

เจมส์กับมีอาเหลือบมองถังน้ำของตัวเอง แล้วก็รู้สึกหน้าร้อนผ่าว

อยากจะโยนลูกปลาสองตัวนี้ทิ้งซะให้รู้แล้วรู้รอด ...

ในที่สุด เสิ่นฉีก็ลากปลาเข้ามาใกล้ฝั่ง ในมือถือคีมคีบเตรียมจะหนีบปากปลา

ชาวเน็ตที่รู้เรื่องลัวร์หลายคนเริ่มนั่งไม่ติด

การจะนำปลาขึ้นฝั่งเหลือแค่ขั้นตอนสุดท้าย ซึ่งเป็นขั้นตอนที่ปลาหลุดจากเบ็ดได้ง่ายที่สุด เพราะมันคือการดิ้นรนเฮือกสุดท้ายเพื่ออิสรภาพ

เจมส์กับพวกแทบอยากจะพนมมือสวดมนต์

พี่ปลา หนีไปเร็ว!

ปรากฏว่าเสิ่นฉีกะจังหวะได้อย่างแม่นยำ หนีบเข้าที่ปากปลาฉับเดียวอยู่หมัด

กล้ามเนื้อบนแขนของเสิ่นฉีปูดโปนขึ้นมาทันที หยาดเหงื่อสะท้อนแสงแดดเป็นประกาย

ซ่า!

เสิ่นฉีใช้มือเดียวหิ้วปลาขึ้นมา เผยให้เห็นโฉมหน้าของปลาเบี้ยวยักษ์แบบเต็มตา!

เจมส์และคนอื่นๆ เผยสีหน้าผิดหวังออกมาพร้อมกัน ความหวังที่ริบหรี่ดับวูบลงในพริบตา

"เสี่ยวคุน! สายวัดตลับ!" เสิ่นฉีร้องเรียก

คราวนี้เสิ่นเสี่ยวคุนหยิบมาไม่ผิด

ปลาเบี้ยวยักษ์ถูกวางลงบนพื้น ทุกคนต่างพากันเข้ามารุมล้อม

บางคนดีใจไปกับเสิ่นฉี บางคนก็มีแววตาอิจฉาริษยา

พอเสิ่นฉีวัดขนาดดู ...

104 เซนติเมตร!

[ปลาเบี้ยวไซซ์เมตร! นี่มันไซซ์เมตรของแท้!]

[พี่น้อง พวกนายเอาแต่พูดว่าปลาเบี้ยวไซซ์เมตร มันแปลว่าอะไรเหรอ? หมายความว่าพอมันปากเบี้ยวขึ้นมาแล้วจะยาวหนึ่งเมตรเหรอ?]

[ปลาเบี้ยวไซซ์เมตร หมายถึงปลาเบี้ยวที่มีความยาวลำตัวถึง 1 เมตร ปกติจะหนักเกิน 10 จิน ส่วนจะหนักเท่าไหร่ก็ขึ้นอยู่กับสภาพแวดล้อมและความสมบูรณ์ของปลาแต่ละตัว]

[ตัวนี้หนักชัวร์! ดูจากสภาพน้ำแถวนี้แล้วน่าจะอุดมสมบูรณ์มาก ปลาเบี้ยวโตไวแถมน้ำหนักตัวก็น่าจะเยอะด้วย]

...

หลี่ฮวนเกอมักจะเก็บอาการเก่ง แต่พอเห็นเสิ่นฉีตกปลาเบี้ยวไซซ์เมตรได้ เธอก็ดีใจจนลุกขึ้นกระโดดโลดเต้น

ทำเอาแอชลีย์และอีกสองคนอิจฉาตาร้อนผ่าว

สามีและลูกออกรายการไลฟ์สดแบบนี้ มันช่วยสร้างชื่อเสียงให้พวกเธอได้มากเลยนะ

แต่ตอนนี้เจมส์ตกได้แค่ลูกปลาสองตัว ส่วนคิมแจกีกับโคมูระ อิโซจิก็เอาแต่ยืนดูเหมือนคนโง่!

ความอิจฉาริษยาทำให้คนเราหน้ามืดตามัว จนถึงขั้นทำให้พวกที่เก่งเรื่องการเก็บสีหน้าอาการเริ่มจะทนไม่ไหว

วัยรุ่นหลายคนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามของแม่น้ำ พอเห็นเสิ่นฉีใช้คีมคีบปลาเบี้ยวตัวเขื่องขึ้นมา ก็ส่งเสียงโห่ร้องยินดี!

มีเพียงคนตกปลาด้วยกันเท่านั้นที่จะดีใจกับเพื่อนร่วมอุดมการณ์จากใจจริงขนาดนี้!

แม้นักตกปลาทุกคนจะอยากเป็นคนที่ตกปลาตัวใหญ่ได้ แต่พอเห็นคนอื่นตกได้ พวกเขาก็พลอยยินดีและสนุกไปกับการนั่งดู

วัยรุ่นพวกนั้นถึงกับเดินมาทางสะพานเล็กเพื่อขอข้ามมาดูโฉมหน้าของปลาเบี้ยวไซซ์เมตรใกล้ๆ!

เสิ่นฉีหัวเราะร่า นำปลาเบี้ยวไซซ์เมตรใส่ลงในถังน้ำ แถมยังเปิดเครื่องเติมออกซิเจนให้ด้วย

เจมส์พยายามไม่มอง เขาแอบเปลี่ยนไปใช้เหยื่อ VIB แล้วเหวี่ยงเบ็ดลงแม่น้ำครั้งแล้วครั้งเล่า

ดูเหมือนเสิ่นเสี่ยวคุนจะพลิกสถานการณ์ได้แล้ว เขารู้สึกเหมือนทาสที่ได้ปลดแอกจนอยากจะร้องเพลงออกมา

"พ่อครับๆ รีบตกต่อสิครับ!"

"ปลาตัวนี้ดูยังไงก็อร่อยแน่ๆ!"

เสิ่นฉีหัวเราะแล้วเหวี่ยงเบ็ดไปอีกครั้ง

...

จี๊ด!

ผ่านไปไม่นาน เสียงสายเอ็นตึงเปรี๊ยะอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นอีกครั้ง

มีอารีบหันไปมองเจมส์ เจมส์ก็หัวเราะลั่นด้วยความดีใจ

"ฉันก็ได้ปลาเบี้ยวไซซ์เมตรเหมือนกัน!"

แต่ความโค้งของคันเบ็ดดูยังไงก็เทียบกับของเสิ่นฉีเมื่อกี้ไม่ได้เลย ถึงอย่างนั้นก็พอดูออกว่ามันหนักไม่เบา!

ขณะที่กำลังหมุนรอก เจมส์ก็เริ่มทำหน้างง ...

พอลากขึ้นมาดู ...

"พรืดฮ่าๆๆ ... "

"ฮ่าๆๆๆ ... "

[???]

[นี่มัน ... ถ้าฉันตาไม่บอด นี่มันกางเกงในผู้ชายใช่ไหม?]

[ฉันรู้จักๆ เจ้านี่เรียกว่ากางเกงใน เป็นคลังเก็บสมบัติในสมัยโบราณ]

[พวกนายตาไม่ถึงเลยนะ เจ๊มองแวบเดียวก็รู้ข้อมูลตั้งหลายอย่าง อย่างแรกเลย นี่มันกางเกงในผู้ชาย แถมไซซ์ XXXXXXXXXL ด้วย!]

[แม่น้ำสายนี้ต้องมีเรื่องราวอย่างแน่นอน! เดี๋ยวคงไม่ได้ตกได้ถุงยางอนามัยขึ้นมาหรอกนะ?]

...

รอยยิ้มดีใจของแอชลีย์ชะงักค้างทันที

อีจีฮีกับฮิบะ โซราเนอิที่ตอนแรกก็ตื่นเต้นเหมือนกัน แต่ตอนนี้กลับต้องเอามือปิดปากกลั้นขำจนไหล่สั่น

หลี่ฮวนเกอไม่คิดจะเก็บอาการ เธอขำจนสำลัก หน้าอกกระเพื่อมเป็นจังหวะ

"พรืดฮ่าๆๆๆ ... ฮุๆๆ ... พรืดฮ่าๆๆๆ ... "

เสียงหัวเราะลั่นของหลี่ฮวนเกอทำให้อีจีฮีกับฮิบะ โซราเนอิทนไม่ไหวอีกต่อไป พวกเธอปล่อยก๊ากออกมา

"ฮ่าๆๆๆ ... "

"ฉัน ... ฮ่าๆๆ ... ปวดท้องไปหมดแล้ว ... "

แอชลีย์ก็หลุดขำออกมาเหมือนกัน

ต้องยอมรับเลยว่า คอนเทนต์ไลฟ์สดตกปลาแบบลัวร์เนี่ย มันเรียกเสียงฮาได้ดีจริงๆ

ขณะที่ทุกคนกำลังขำกันอยู่ จู่ๆ ...

จี๊ด!

เสียงสายเอ็นตึงเปรี๊ยะดังขึ้นอีก

เสิ่นฉีรั้งคันเบ็ดขึ้นก็มีสีหน้าตื่นเต้นทันที

"ปลาเก๋า! ปลาเก๋าป่าชัวร์!"

เสิ่นเสี่ยวคุนร้องโวยวายด้วยความตื่นเต้น

มีคนเริ่มอิจฉาตาร้อนอีกแล้ว

ไม่ใช่ปลาเก๋าหรอก!

อาจจะเป็นรองเท้าแตะ ไม่ก็ถุงยาง หรือกางเกงในก็ได้!

ปลายคันเบ็ดสั่นระริกอย่างรุนแรง!

ชาวเน็ตเริ่มตื่นเต้นกันแล้ว!

นักตกปลาหลายคนยิ่งตื่นเต้นหนักกว่าเดิม

แม้ปลาเก๋าป่าจะราคากิโลกรัมละประมาณสามสิบกว่าหยวน แต่มันก็คือหนึ่งในปลาในฝันของนักตกปลาลัวร์เลยนะ!

แต่ปกติปลาเก๋าตัวจะไม่ใหญ่มาก ตัวที่ใหญ่ที่สุดก็หนักไม่ถึงสองจิน

ดังนั้นเสิ่นฉีจึงงัดคันเบ็ดแล้วดึงมันพ้นน้ำขึ้นมาได้เลย

ปลาน้ำจืดสีน้ำตาลอมเหลือง ท้องสีเทาขาว มีลวดลายจุดสีน้ำตาลเข้มไม่สม่ำเสมอกัน ถูกดึงขึ้นมาบนฝั่งทันที

ลำตัวกว้างและแบน ปูดโปนตรงส่วนหลัง ลำตัวยาวประมาณ 30 กว่าเซนติเมตร หัวค่อนข้างใหญ่ ปากกว้างแหลม ขากรรไกรล่างยื่นออกมา ...

ครีบหลังยกตัวสูงขึ้นเป็นหนามแหลม ครีบหางกลมมน เกล็ดมีขนาดเล็ก ...

นี่มันปลาเก๋าของแท้เลยนี่นา!

เจมส์ขยุ้มคอเสื้อตัวเองราวกับกำลังเจ็บปวดอย่างหนัก

โคมูระ อิโซจิกับคิมแจกีก็กรอกตาบน

คิมมุนฮงกับมีอาทำหน้าเปรี้ยวราวกับเพิ่งกินมะนาวเข้าไป มองดูเสิ่นเสี่ยวคุนที่กำลังกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจแล้วแอบด่าในใจ

เหมือนลิงไม่มีผิด!

จะดีใจอะไรนักหนา!

"พ่อครับ นี่คือปลาเก๋าเหรอครับ?" เสิ่นเสี่ยวคุนมองเสิ่นฉีปลดตัวเบ็ดแล้วถาม

เสิ่นฉีหัวเราะ โยนปลาลงถัง แล้วเริ่มอธิบายให้เสิ่นเสี่ยวคุนฟัง

ทั้งที่กำลังให้ความรู้กับเด็ก แต่เจมส์และคนอื่นๆ กลับรู้สึกว่าเสิ่นฉีกำลังโอ้อวดซะมากกว่า

"ปลาเก๋าเนี่ยของดีเลยนะ! เนื้อของมันอุดมไปด้วยกรดอะมิโนที่จำเป็นต่อร่างกายมนุษย์ วิตามินบีรวม วิตามินดี วิตามินอี แถมยังมีแคลเซียม ฟอสฟอรัส เหล็ก และแร่ธาตุอื่นๆ อีกมากมาย ... "

"จัดเป็นเนื้อสัตว์ชั้นดีที่มีโปรตีนสูง ไขมันต่ำ เนื้อนุ่มลื่น ไม่มีก้างฝอย รสชาติก็อร่อยหวานสุดๆ ... "

[จบแล้ว]