บทที่ 350 - ลองดูสิว่าดาบของ EA จะคมสักแค่ไหน

รถแล่นเข้าไปจอดในลานจอดรถชั้นใต้ดินของคอนโด เสิ่นเยว่เกอดับเครื่องยนต์แล้วช่วยหยิบไม้ค้ำยันให้ลู่หราน

ระหว่างเดินไปที่หน้าลิฟต์ ลู่หรานก็พูดขึ้นมาว่า "เยว่เกอ"

"หืม"

"เธอว่าตอนที่ถานอวี่ขอแต่งงาน ทำไมถึงต้องเลือกสตูดิโอซิงเยว่ล่ะ ทำไมไม่เลือกที่อื่น"

เสิ่นเยว่เกอคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ก็เพราะที่นั่นเป็นจุดเริ่มต้นเส้นทางสายอาชีพของสวีม่านเสวี่ยไง มันมีความหมายพิเศษกับเธอ"

"ใช่ เพราะงั้นตอนที่ฉันเลือกสถานที่จัดงานแต่ง ฉันก็จะเลือกที่ที่มีความหมายพิเศษเหมือนกัน"

เสิ่นเยว่เกอเหลือบมองเขา "ที่ไหนล่ะ"

ลู่หรานคิดนิดหนึ่งก่อนจะตอบ "ยังไม่ได้คิดเลย แต่รับรองว่าต้องมีแน่ๆ"

ประตูลิฟต์เปิดออก ทั้งคู่เดินเข้าไป ขณะที่ลิฟต์กำลังเลื่อนขึ้น เสิ่นเยว่เกอก็พูดขึ้นมาว่า "ลู่หราน"

"หืม"

"นายจัดการเรื่อง EA กับซากุระเกมให้เสร็จก่อนเถอะ ค่อยไปคิดเรื่องงานแต่ง อย่าเพิ่งวอกแวก"

"รู้แล้วน่า"

ประตูลิฟต์เปิดออก เสิ่นเยว่เกอประคองเขาเดินออกมา

โถงทางเดินเงียบสงบ มีเพียงเสียงฝีเท้าของคนสองคนกับเสียงไม้ค้ำยันกระทบพื้น

เดินมาถึงหน้าประตู เสิ่นเยว่เกอล้วงกุญแจออกมาไข ลู่หรานยืนอยู่ด้านหลัง จู่ๆ ก็พูดขึ้นว่า "เยว่เกอ"

"อะไรอีกล่ะ"

"เธอว่าเกมของ EA จะดึงผู้เล่นของ ลีกออฟเลเจนด์ ไปได้หรือเปล่า"

เสิ่นเยว่เกอผลักประตูออก หันกลับมามองเขา "นายเคยบอกเองไม่ใช่เหรอว่าเกมสองแนวมันไม่ทับไลน์กัน คนที่ชอบเล่นเกมยิงปืน กับคนที่ชอบเล่นเกม MOBA มันคนละกลุ่มกันนี่นา"

"ตามทฤษฎีมันก็ใช่ แต่เวลาของคนเรามันมีจำกัด เขาแบ่งเวลาไปเล่นเกมของ EA ชั่วโมงนึง เวลากับ ลีกออฟเลเจนด์ ก็หายไปชั่วโมงนึงเหมือนกัน"

"แล้วนายจะทำยังไงล่ะ"

ลู่หรานใช้ไม้ค้ำยันเดินเข้าไปในห้อง เปลี่ยนรองเท้า แล้วทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา "รอดูก่อน รอดูว่าเกมของ EA จะออกมาหน้าตาเป็นยังไง รอดูฟีดแบ็กจากผู้เล่น รอดูแนวโน้มของข้อมูล ต้องรู้เขาก่อน ถึงจะรบชนะ"

เสิ่นเยว่เกอนั่งลงข้างๆ "ก็นายรู้ข้อมูลมาตั้งเยอะแล้วไม่ใช่เหรอ ทั้งคลิปตอนโคลสเบต้า ทั้งบทความวิเคราะห์ นายก็น่าจะพอรู้แนวทางแล้วไม่ใช่หรือไง"

"ดูคลิปก็ส่วนดูคลิป แต่เล่นเองมันคนละเรื่องกันเลย พรุ่งนี้เกม EA ออนแอร์ สิ่งแรกที่ฉันจะทำคือโหลดมาลองเล่นเองให้รู้ดำรู้แดงไปเลย ต้องเล่นเองเท่านั้นถึงจะรู้ว่ามันดีตรงไหน แย่ตรงไหน"

"ขานายยังไม่หายดีเลย จะนั่งแช่นานๆ ไหวเหรอ"

"ก็แค่เล่นเกม ไม่ได้ไปวิ่งมาราธอนสักหน่อย นั่งขยับนิ้วเฉยๆ ขาไม่เป็นไรหรอก"

เสิ่นเยว่เกอไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอหันไปรินน้ำในครัว

ลู่หรานเอนหลังพิงโซฟา หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแอป TUTU ดูสถิติของ ลีกออฟเลเจนด์

ยอดผู้เล่นออนไลน์พร้อมกันสูงสุดอยู่ที่สองล้านสองแสนคน ลดลงจากช่วงเวลาเดียวกันของเมื่อวานนิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้ตกลงน่าเกลียด ถือว่าอยู่ในเกณฑ์แกว่งตัวปกติ

ส่วนความกระตือรือร้นของผู้เล่นก็ไม่ได้ลดลงแต่อย่างใด คนที่ชอบเล่นก็ยังคงเล่นต่อไป

แต่ถ้าพรุ่งนี้เกมของ EA เปิดตัว สถานการณ์ก็อาจจะเปลี่ยนไป

ลู่หรานปิดโทรศัพท์ เอนหลังพิงโซฟา จ้องมองเพดาน

EA

ตัวอักษรสองตัวนี้มีความหมายอย่างไรในวงการเกม เขาย่อมรู้ดีกว่าใคร

EA ในโลกก่อน คือหนึ่งในบริษัทเกมที่ใหญ่ที่สุดในโลก เกมอย่าง แบทเทิลฟิลด์ ฟีฟ่า เดอะซิมส์ ทุกเกมล้วนมียอดขายทะลุสิบล้านก๊อปปี้ทั้งสิ้น

และ EA ในโลกนี้ ก็ไม่ได้ต่างจากโลกก่อนเลย

มีทั้งเงินทุน กำลังคน เทคโนโลยี และประสบการณ์

พวกเขามองเห็นโอกาสในตลาดประเทศหลง และเตรียมตัวบุกด้วยสุดยอดเกมที่ได้รับการขัดเกลามาอย่างดี

นี่ไม่ใช่คู่แข่งระดับ ซามูไรวอริเออร์ ของซากุระเกม แต่เป็นยักษ์ใหญ่ของจริง

แต่เขาก็ไม่หวั่น

เพราะบนผืนแผ่นดินหลง คนหลงย่อมเป็นใหญ่

ต่อให้ EA จะยิ่งใหญ่แค่ไหน ก็ยังเป็นแค่คนต่างถิ่น

พวกเขาไม่มีรากฐาน ไม่มีเครือข่าย ไม่มีฐานผู้เล่นในประเทศนี้

เพอร์เฟกต์เวิลด์อาจจะเป็นพาร์ตเนอร์ของพวกเขา แต่ขนาดเกมของเพอร์เฟกต์เวิลด์เองยังทำออกมาได้ไม่ค่อยดีเลย แล้วจะไปช่วยอะไร EA ได้มากน้อยแค่ไหน ก็ยังเดายาก

แต่ทู่ทู่เทคโนโลยีไม่เหมือนกัน

TUTU มียอดผู้ใช้งานหลายร้อยล้านคน ลีกออฟเลเจนด์ มีผู้เล่นหลักสิบล้าน และ สามก๊กคิล ก็กำลังจะเปิดโอเพนเบต้า

ทู่ทู่เทคโนโลยีหยั่งรากลึกในตลาดเกมประเทศหลงแล้ว มีฐานผู้เล่นเป็นของตัวเอง มีช่องทางการจำหน่ายเป็นของตัวเอง มีอิทธิพลในแบรนด์ของตัวเอง

พระต่างถิ่นอาจจะสวดมนต์เก่ง แต่ก็อาจจะปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมใหม่ไม่ได้เช่นกัน

ต่อให้เกมของ EA จะทำออกมาดีแค่ไหน แต่จะถูกจริตคนหลงหรือไม่ ก็ยังตอบไม่ได้

สิ่งที่คนหลงชอบและไม่ชอบ EA อาจจะไม่เข้าใจถ่องแท้

เพราะเกมของพวกเขาสร้างมาเพื่อตลาดโลก ประเทศหลงเป็นเพียงส่วนหนึ่ง ไม่ใช่เป้าหมายเดียว

แต่ทุกเกมของทู่ทู่เทคโนโลยี สร้างขึ้นมาเพื่อเอาใจผู้เล่นชาวหลงโดยเฉพาะ

ลู่หรานรู้ดีว่าคนหลงชอบอะไร และก็รู้ดีว่าคนหลงไม่ชอบอะไร

นี่คือข้อได้เปรียบของการเป็นเจ้าถิ่น

เสิ่นเยว่เกอเดินถือแก้วน้ำสองใบออกมาจากห้องครัว ยื่นให้เขาใบหนึ่ง "ยังคิดเรื่อง EA อยู่อีกเหรอ"

"อืม" ลู่หรานรับแก้วน้ำมาจิบ "ฉันกำลังคิดว่า พรุ่งนี้พอเกมของ EA ออนแอร์แล้ว สถานการณ์มันจะเป็นยังไง"

"แล้วนายคิดว่ามันจะเป็นยังไงล่ะ"

ลู่หรานใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ในระยะสั้น ลีกออฟเลเจนด์ ต้องได้รับผลกระทบแน่ๆ เกมของ EA ทำออกมาดีมาก ทั้งกราฟิก แผนที่ ความอิสระ มันสุดยอดไปหมด ผู้เล่นต้องแห่ไปลองเล่นแน่นอน สถิติเราต้องร่วงบ้าง แต่คงไม่นานหรอก เพราะกลุ่มผู้เล่นหลักของเกมสองแนวมันไม่เหมือนกัน คนที่ชอบเล่นเกมแนวแข่งขัน พอไปเล่นเกมแนวโอเพนเวิลด์ได้สองสามวันเดี๋ยวก็เบื่อ แล้วก็กลับมาลงแรงก์เหมือนเดิม"

"แล้วในระยะยาวล่ะ"

"ระยะยาวก็ต้องดูว่า EA จะรั้งผู้เล่นไว้ได้หรือเปล่า จุดอ่อนของเกมโอเพนเวิลด์ก็คือ พอคอนเทนต์หมด ผู้เล่นก็จะเริ่มเบื่อ ต่อให้แผนที่จะใหญ่แค่ไหน วันหนึ่งมันก็ต้องสำรวจจนหมด เควสต์จะเยอะแค่ไหน วันหนึ่งมันก็ต้องทำจนหมด พอผู้เล่นเล่นจนทะลุปรุโปร่งหมดแล้ว มันจะเหลืออะไรล่ะ เว้นเสียแต่ว่า EA จะอัปเดตอย่างต่อเนื่อง สร้างคอนเทนต์ใหม่ๆ ออกมาเรื่อยๆ ไม่อย่างนั้นความสนใจของผู้เล่นก็จะค่อยๆ ลดลงไปเอง"

เสิ่นเยว่เกอนั่งลงข้างๆ "แล้ว ลีกออฟเลเจนด์ ล่ะ ไม่มีวันคอนเทนต์หมดหรือไง"

"ลีกออฟเลเจนด์ ไม่เหมือนกัน" ลู่หรานวางแก้วน้ำลง "หัวใจของ ลีกออฟเลเจนด์ ไม่ใช่คอนเทนต์ แต่คือ ผู้เล่น ในแต่ละตาคู่แข่งจะไม่ซ้ำหน้ากันเลย แต่ละตาก็ต้องใช้ความคิดใหม่ ตัดสินใจใหม่ มนุษย์คือสิ่งที่คาดเดาไม่ได้ที่สุด เพราะงั้นประสบการณ์ในแต่ละตาจึงเป็นเรื่องใหม่เสมอ ประสบการณ์แบบนี้ การพยายามยัดเยียดคอนเทนต์เข้าไปยังไงก็สร้างไม่ได้หรอก"

เสิ่นเยว่เกอคิดตามแล้วก็พยักหน้า "ก็มีเหตุผลนะ"

ลู่หรานเอนหลังพิงโซฟา ทอดสายตามองเพดาน ในหัวก็เริ่มคิดเรื่องของ EA อีกรอบ

พรุ่งนี้คือศึกหนัก

แต่ไม่ใช่ศึกที่เขาต้องลุยเดี่ยว มันคือศึกหนักของทั้งทู่ทู่เทคโนโลยี

เขาต้องการให้พี่หวังเฝ้าดูเซิร์ฟเวอร์ ให้เสี่ยวหยางเฝ้าดูฟีดแบ็กผู้เล่น ให้พี่จ้าวเฝ้าดูกระแสโซเชียล และให้โจวหมิงเจ๋อคอยคุมภาพรวม

ทุกคนล้วนมีหน้าที่ของตัวเอง มีเป้าหมายของตัวเอง

ส่วนสิ่งที่เขาต้องทำ ก็คือลองเล่นเกมของ EA ด้วยตัวเองก่อน เพื่อหาคำตอบว่ามันดีตรงไหน แย่ตรงไหน แล้วถึงจะวางแผนรับมือได้

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ส่งข้อความหาโจวหมิงเจ๋อ "พี่โจว พรุ่งนี้เกมของ EA ออนแอร์นะ บอกให้แผนกเทคนิคเตรียมพร้อมเฝ้าเซิร์ฟเวอร์ไว้ด้วย อาจจะมีคนล็อกอินเข้ามาเล่นพร้อมกันเยอะ อย่าให้ล่มซะล่ะ"

โจวหมิงเจ๋อตอบกลับมาทันที "จัดการเรียบร้อยแล้ว พี่หวังเพิ่มเซิร์ฟเวอร์ไปอีกสามชุด เอาอยู่แน่นอน"

"แล้วแผนกปฏิบัติการล่ะ"

"เสี่ยวหยางทำแผนสำรองไว้แล้ว พอเกม EA ออนแอร์ TUTU คงมีคนพูดถึงเรื่องนี้เยอะ เธอจัดคนคอยเฝ้าคอมเมนต์ไว้แล้ว ถ้ามีกระแสลบจะได้จัดการทัน"

"แผนกการตลาดล่ะ"

"พี่จ้าวติดต่อนักข่าวไว้แล้ว พรุ่งนี้พอเกม EA ออนแอร์ เราจะปล่อยรีวิวเปรียบเทียบออกมา ไม่ใช่รีวิวอวยเราด่าเขานะ แต่เป็นรีวิวแบบเป็นกลาง ให้ผู้เล่นตัดสินใจเอง"

ลู่หรานอ่านจบก็พิมพ์ตอบไปว่า "ดี" แล้ววางโทรศัพท์ลง

เสิ่นเยว่เกอมองดูสีหน้าเขาแล้วถาม "นายวางแผนไว้หมดแล้ว ยังจะกังวลอะไรอีก"

"ไม่ได้กังวลหรอก แต่มัน..." ลู่หรานพยายามหาคำอธิบายที่ตรงใจที่สุด "มันเป็นความรู้สึกแบบ... รู้ว่าเรื่องใหญ่กำลังจะเกิด แต่สิ่งที่ทำได้ก็แค่รอให้มันเกิด แล้วค่อยแก้ปัญหาเฉพาะหน้า การรอคอยเนี่ยแหละที่ทรมานที่สุด"

"งั้นก็เลิกรอได้แล้ว ไปนอนซะ พรุ่งนี้ตื่นมา เรื่องใหญ่ก็เกิดพอดี"

ลู่หรานหัวเราะ "เธอพูดถูก นอนดีกว่า"

เขาใช้มือยันพนักวางแขนโซฟาเพื่อพยุงตัวลุกขึ้น แล้วใช้ไม้ค้ำยันเดินไปทางห้องนอน

"ลู่หราน"

"หืม"

"นายว่าพรุ่งนี้พอเกม EA ออนแอร์แล้ว มันจะเป็นยังไง"

"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน" ลู่หรานตอบ "แต่ฉันหวังว่ามันจะออกมาดีนะ"

เสิ่นเยว่เกออึ้งไปนิด "นายหวังให้มันออกมาดีเนี่ยนะ"

"ใช่ ถ้าเขาทำออกมาดี มันก็จะบีบให้เราต้องทำให้ดียิ่งขึ้นไปอีก แต่ถ้าเขาทำออกมาห่วย พวกเราก็จะเฉื่อยชา ศัตรูยิ่งแกร่ง เราก็ยิ่งแกร่งตาม"

เสิ่นเยว่เกอนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปาก "นายนี่มีมุมมองไม่เหมือนชาวบ้านเลยนะ"

"เพราะฉันเคยเจอศัตรูที่เก่งกว่านี้มาแล้วไง" ลู่หรานบอก

เสิ่นเยว่เกอไม่ได้ซักไซ้ต่อว่า 'เจอที่ไหน' เธอทำเพียงแค่กุมมือเขาไว้เบาๆ

ทั้งสองคนนั่งเงียบๆ อยู่บนเตียงโดยไม่ได้พูดอะไรกันอีก

ค่ำคืนในเมืองหู้เฉิงช่างยาวนาน ฤดูหนาวมืดเร็ว เพิ่งจะห้าทุ่มกว่า ด้านนอกก็เงียบสงัดไปหมดแล้ว

เสิ่นเยว่เกอไม่ได้กลับไปนอนห้องตัวเอง เธอยังคงนั่งนิ่งๆ อยู่ตรงนั้น

ลู่หรานหลับตาลง ในหัวเริ่มประมวลผลเรื่องของวันพรุ่งนี้

เกมใหม่ของ EA เป็นแบบกึ่งโอเพนเวิลด์ แผนที่ใหญ่ มีอิสระสูง

เขาเคยดูคลิปตอนโคลสเบต้ามาแล้ว ภาพสวยอลังการ แผนที่ใหญ่โตมโหฬารจริงๆ

ผู้เล่นสามารถทำอะไรได้สารพัดอย่าง ทั้งล่าสัตว์ ตกปลา สร้างบ้าน ปลูกผัก และมีปฏิสัมพันธ์กับ NPC

แต่ในสายตาของลู่หราน ไม่ว่ามันจะเป็นเกมแนวใหม่แค่ไหน สุดท้ายมันก็ยังไม่สมบูรณ์แบบร้อยเปอร์เซ็นต์หรอก

ในโลกก่อนเขาเคยเล่นเกมแนวนี้มานักต่อนัก รู้ดีถึงจุดอ่อนและจุดแข็งของมัน

มันไม่ใช่เกมประเภทที่เล่นสองวันก็เบื่อ แต่เป็นเกมที่สามารถดึงดูดให้ผู้เล่นดำดิ่งไปกับมันได้อย่างลึกซึ้ง

ผู้เล่นจะทุ่มเททั้งเวลาและแรงกายแรงใจ เพื่อสร้างโลกเสมือนจริงของตัวเองให้เป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา

เกมแบบนี้ ไม่ได้เป็นคู่แข่งโดยตรงกับ ลีกออฟเลเจนด์ แต่พวกเขากำลังแย่งชิงสิ่งเดียวกันอยู่ นั่นคือ เวลาของผู้เล่น

คนเรามีเวลาแค่ยี่สิบสี่ชั่วโมง หักเวลานอน เวลาทำงาน เวลาทานข้าวออกไป ก็เหลือเวลาว่างแค่ไม่กี่ชั่วโมง

ถ้าเขาแบ่งเวลาไปเล่นเกมของ EA ชั่วโมงนึง เวลากับ ลีกออฟเลเจนด์ ก็หายไปชั่วโมงนึง

นี่แหละคือการแข่งขัน ไม่ใช่การปะทะกันตรงๆ แต่มันเป็นการแข่งขันที่ซ่อนเร้นและยืดเยื้อกว่ามาก

EA

ตัวอักษรสองตัวนี้วนเวียนอยู่ในหัวเขานับครั้งไม่ถ้วน ก่อนจะจุดประกายความคิดบางอย่างให้สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง

ในเมื่อ EA ทำเกมโอเพนเวิลด์ได้ ทู่ทู่เทคโนโลยีก็ต้องทำได้เหมือนกัน

ไม่ใช่ทำตอนนี้ แต่รอให้มีกำลังคนมากพอก่อน

ในหัวของเขามีแปลนเกมพร้อมอยู่แล้ว เกมโอเพนเวิลด์ฟอร์มยักษ์จากโลกก่อน ล้วนเป็นเกมที่ผ่านการพิสูจน์แล้วว่าประสบความสำเร็จทั้งสิ้น

ขอแค่มีคนและเวลามากพอ เขาก็สามารถเนรมิตพวกมันขึ้นมาในโลกนี้ได้

ในฐานะคนข้ามมิติที่มีนิ้วทองคำติดตัวมาด้วย ถ้าไม่สามารถสร้างความสั่นสะเทือนในโลกนี้ได้ ก็คงน่าละอายแย่

แต่ตอนนี้ยังทำไม่ได้

พนักงานของทู่ทู่เทคโนโลยียังมีน้อยเกินไป ลำพังแค่ดูแลโปรเจกต์ที่มีอยู่ก็แทบจะรับมือไม่ไหวแล้ว จะเอาเวลาที่ไหนไปเปิดโปรเจกต์ใหม่

เพราะงั้นเขาถึงต้องการสาขาที่เฉิงตู ต้องการเด็กใหม่กลุ่มนั้น และต้องการเวลาให้พวกเขาได้เติบโต

เมื่อทุกอย่างพร้อม ก็จะถึงเวลาที่ทู่ทู่เทคโนโลยีจะชักดาบออกมาสู้บ้าง

มุมปากของลู่หรานยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหลับตาลง

พรุ่งนี้ขอลองดูหน่อยเถอะว่า ดาบของ EA จะคมสักแค่ไหน

...