บทที่ 21 - ขั้นสอง! ตาแกแล้ว

"เกิดอะไรขึ้น เติ้งซวิ่นถูกสังหารในพริบตาเหรอ"

"ยอมอ่อนข้อให้ เขาต้องยอมอ่อนข้อให้แน่ๆ !"

"นี่ไม่ใช่ยอมอ่อนข้อแล้ว นี่มันจงใจปล่อยผ่านชัดๆ !"

" ... "

ตั้งแต่ตอนที่จ้าวปินประกาศเริ่มการแข่งขัน

ทั้งสองฝ่ายต่างก็ปลุกพลังวีรชนเพื่อเตรียมต่อสู้

จนถึงตอนที่ปลายหอกของหลิวเสวียนจ่ออยู่ที่ลำคอของเติ้งซวิ่น

ทั้งหมดนี้ใช้เวลาไปเพียงแค่สามวินาทีเท่านั้น!

นี่หมายความว่าหลิวเสวียนใช้เวลาเพียงแค่สามวินาทีในการคว้าชัยชนะมาครอง!

ใครมันจะไปเชื่อ!

เติ้งซวิ่นง้างดาบขึ้นสูงเตรียมจะฟันลงมาอยู่แล้วแท้ๆ แต่จู่ๆ เขาก็ชะงักไป

ถ้าไม่เรียกว่ายอมอ่อนข้อแล้วจะให้เรียกว่าอะไรล่ะ

ท่ามกลางความมึนงง เติ้งซวิ่นก็ค่อยๆ ได้สติกลับมา

"เอ๊ะ เกิดอะไรขึ้น"

"การต่อสู้จบลงแล้วงั้นเหรอ"

หลิวเสวียนดึงหอกกลับมาแล้ว แต่เติ้งซวิ่นก็ยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

"การต่อสู้สิ้นสุดลงแล้ว คุณแพ้แล้วล่ะ"

จ้าวปินเล่าเหตุการณ์เมื่อครู่ให้ฟังคร่าวๆ เติ้งซวิ่นยิ่งงงหนักเข้าไปใหญ่

อาวุธวิญญาณของหลิวเสวียนมาจ่ออยู่ที่คอฉันตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย

"ล้มมวย!"

"ล้มมวย!"

" ... "

คนของโรงฝึกยุทธ์พานสือพากันตะโกนโห่ร้อง

แต่เพียงแค่โจวเหวินปังปรายตามอง พวกเขาก็ต้องเงียบกริบด้วยความกลัว

"ไม่ต้องไปสนใจคนอื่น พวกเราทำหน้าที่ของเราให้ดีก็พอ"

โจวเหวินปังเอ่ยเสียงเรียบ

หวงเจิ้งอี่รีบประจบประแจงทันที

"คุณชายรองพูดถูกแล้วครับ เดี๋ยวพอโจวหลินขึ้นไป ก็จัดการพวกมันสองคนให้หมอบไปเลยก็สิ้นเรื่อง"

โจวเหวินปังไม่ได้สนใจหวงเจิ้งอี่ เขาเอาแต่นึกถึงหอกของหลิวเสวียนเมื่อครู่นี้

"ตอนที่เขาแทงหอกเมื่อกี้ ดูเหมือนร่างกายของเขาจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับอาวุธวิญญาณในมือเลย"

"ถ้าดูไม่ผิด น่าจะเป็นเจตจำนงแห่งหอกแน่ๆ "

เวลาการต่อสู้มันสั้นมาก โจวเหวินปังเองก็ไม่ค่อยแน่ใจนัก

"ถ้าเป็นเจตจำนงแห่งหอกจริงๆ หมอนี่ก็รับมือยากกว่ามู่ฟางเสียอีก"

เจตจำนงแห่งหอกไม่ใช่สิ่งที่จะบรรลุถึงกันได้ง่ายๆ

"เดี๋ยวพอนายขึ้นไป ก็ทะลวงขั้นซะเลยนะ"

"หลิวเสวียนคนนั้นรับมือยากกว่ามู่ฟาง"

โจวเหวินปังหันไปกำชับโจวหลินที่อยู่ข้างๆ

โจวหลินพยักหน้ารับทันที

ในเมื่อโจวเหวินปังพูดแบบนั้น มันก็ต้องมีเหตุผลของเขา

เขาแค่ต้องทำตามคำสั่งก็พอ

ทางฝั่งโรงฝึกยุทธ์ไคซาน

"ฉันให้ลุงสู้เพื่อหยั่งเชิงดูก่อน ไม่ได้ให้ลุงยอมแพ้ดื้อๆ แบบนี้นะ!"

มู่ฟางขมวดคิ้วมุ่น

ก่อนขึ้นเวทีเขาอุตส่าห์กำชับเติ้งซวิ่นไว้แล้ว

ว่าตอนนี้พวกเราลงเรือลำเดียวกันแล้ว

เดี๋ยวตอนสู้ไม่ต้องทุ่มสุดตัว ออมแรงและพลังวิญญาณเอาไว้

ถึงเวลาไม่ว่าใครจะเข้ารอบจะได้มีแรงเหลือไปสู้ในรอบสุดท้าย

แต่มู่ฟางไม่คิดเลยว่าเติ้งซวิ่นจะยืนนิ่งเป็นเป้าให้หลิวเสวียนเอาหอกมาจ่อคอหอยแบบนี้!

"นายน้อย ผมไม่ได้ออมมือนะ!"

เติ้งซวิ่นทำหน้าสลดพลางเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ฟัง

มู่ฟางและมู่จงติ้งที่อยู่ข้างๆ ต่างก็อึ้งไปตามๆ กัน

"เสียงมังกรคำรามเหรอ แล้วลุงก็หมดสติไปเลยเนี่ยนะ"

"มันคืออะไรกันเนี่ย"

มู่ฟางไม่เข้าใจและอยากจะเดินไปถามให้รู้เรื่อง

แต่พอหันไปมองก็พบว่าหลิวเสวียนหลับตาและเริ่มปรับลมหายใจแล้ว

ก่อนจะถึงการต่อสู้แบบตะลุมบอนในรอบสุดท้าย มีเวลาพักสิบนาที

ถึงแม้การต่อสู้กับเติ้งซวิ่นจะไม่ได้สูญเสียพลังอะไรเลย

แต่หลิวเสวียนก็ยังอยากปรับสภาพจิตใจให้พร้อมก่อนการต่อสู้ครั้งสำคัญ

ในเมื่อตระกูลโจวหมายมั่นปั้นมือกับงานประลองในครั้งนี้

พวกเขาก็ต้องเตรียมไพ่ตายเอาไว้แน่

หลิวเสวียนคิดว่ารอบสุดท้ายเขาต้องทุ่มสุดตัว

"กำลังปรับสภาพจิตใจสินะ"

"ช่างเถอะ เดี๋ยวประลองเสร็จค่อยถามก็ยังไม่สาย"

มู่ฟางเริ่มโคจรพลังเพื่อฟื้นฟูร่างกายเช่นกัน

สิบนาทีผ่านไปอย่างรวดเร็ว

จ้าวปินมองดูเวลา

"คู่สุดท้าย การต่อสู้แบบตะลุมบอนสามคน"

"ไม่มีกฎกติกาใดๆ"

"ขอเชิญผู้เข้าแข่งขันทั้งสามท่านขึ้นมาบนเวทีครับ"

หลิวเสวียนที่หลับตาปรับลมหายใจอยู่ลืมตาขึ้นและเดินขึ้นไปบนเวที

มู่ฟางก็เดินตามไปติดๆ

ทางฝั่งโรงฝึกยุทธ์พานสือ

โจวเหวินปังสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่แปรปรวนบนร่างของโจวหลินที่อยู่ข้างๆ

"ได้เวลาแล้ว"

"ไปเถอะ"

โจวหลินพยักหน้าอย่างจริงจังและรีบเดินขึ้นไปบนเวที

ทันทีที่เขาก้าวขึ้นไปบนเวที จ้าวปินก็สัมผัสได้ถึงสถานการณ์บนร่างของเขา

"คลื่นพลังแบบนี้... ใกล้จะทะลวงขั้นแล้วนี่นา"

จ้าวปินขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะคลายออกอย่างรวดเร็ว

"ฉันเป็นแค่กรรมการตัดสินการแข่งขันครั้งนี้"

"พูดตามตรง เขาก็ไม่ได้ทำผิดกฎอะไรนี่"

เมื่อวางตัวเป็นกลางได้แล้ว

จ้าวปินก็เอ่ยขึ้น

"ผู้เข้าแข่งขันทำความเคารพซึ่งกันและกัน"

"โรงฝึกยุทธ์พานสือ โจวหลิน"

"โรงฝึกยุทธ์ไคซาน มู่ฟาง"

"โรงฝึกยุทธ์พั่วเฟิง หลิวเสวียน"

หลังจากที่ทั้งสามคนประสานมือคารวะกัน พวกเขาก็ถอยห่างจากกันไปประมาณสามสิบเมตร

โดยยืนประจำที่อยู่ในสามมุมที่แตกต่างกัน

"การประลองรอบชิงชนะเลิศของงานประลองแลกเปลี่ยนโรงฝึกยุทธ์เมืองจิงเฉิง เริ่มได้!"

เมื่อจ้าวปินชูมือขวาขึ้นแล้วตวัดลงมา

วูบ

มู่ฟางก็รีบโคจรพลังวิญญาณและผสานร่างกับวีรชนทันที

ร่างกายของเขากำยำล่ำสันขึ้นเหมือนตอนที่สู้ในรอบแรก เสียงกระดูกลั่นดังกรอบแกรบ ความสูงพุ่งปรี๊ดไปถึงสองเมตรเลยทีเดียว

"เจ้านี่ฉันจัดการเอง!"

"หลิวเสวียน! นายอย่าเพิ่งลงมือนะ เดี๋ยวพวกโรงฝึกยุทธ์พานสือจะหาว่าพวกเรารุมรังแกมัน!"

เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังอันมหาศาล มู่ฟางก็มีความมั่นใจเต็มเปี่ยม เขาไม่ได้รอให้หลิวเสวียนตอบกลับก็กระทืบเท้าพุ่งเข้าใส่โจวหลินทันที

ทางฝั่งของโจวหลิน

เมื่อเห็นมู่ฟางพุ่งเข้ามา มุมปากของเขาก็ยกยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์

"ถ้าฉันยังอยู่ขั้นหนึ่งระดับปลาย ฉันคงไม่ใช่คู่มือของนายหรอก"

"แต่ตอนนี้ มันไม่เหมือนเดิมแล้ว!"

ตู้ม!

กลิ่นอายอันแข็งแกร่งระเบิดออกมาจากร่างของโจวหลิน ทำลายกำแพงที่ขวางกั้นเขามานานจนแตกกระจาย

โล่สามเหลี่ยมขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นในมือของโจวหลิน

พร้อมกับวงเวทสีเทาที่สว่างวาบขึ้นข้างกายของเขา

ร่างที่ถือโล่สามเหลี่ยมกลับหัวปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าโจวหลิน

นั่นก็คือวีรชนของโจวหลินนั่นเอง!

"วีรชน!"

"โจวหลินทะลวงขั้นแล้ว!"

ซ่งจงและมู่จงติ้งต่างก็ตกตะลึง

สิ่งที่พวกเขากังวลที่สุดก็เกิดขึ้นจนได้

ตามกติกาของงานประลองแลกเปลี่ยน

ผู้เข้าแข่งขันต้องมีระดับไม่เกินขั้นสอง

แต่ถ้าระหว่างการแข่งขัน ผู้เข้าแข่งขันทะลวงขั้นจากขั้นหนึ่งไปขั้นสอง แบบนั้นก็ถือว่าไม่ผิดกติกา

ที่ผ่านมาไม่เคยมีโรงฝึกยุทธ์ไหนทำแบบนี้มาก่อน

ก็เพราะนี่เป็นแค่งานประลองภายในของโรงฝึกยุทธ์ ทุกคนต่างก็เปิดโรงฝึกอยู่ในเมืองจิงเฉิงเหมือนกัน ถือเป็นคนในวงการเดียวกัน

เมืองจิงเฉิงก็มีอยู่แค่นี้ วันข้างหน้ายังไงก็ต้องเจอหน้ากันอยู่ดี จึงไม่มีใครอยากจะทำเรื่องแบบนี้

แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป

ตระกูลโจวตั้งใจจะรวบรวมโรงฝึกยุทธ์ทั้งหมดมาไว้ใต้ปีกของตัวเอง พวกเขาจึงไม่สนกฎเกณฑ์อะไรทั้งนั้น!

"หมอนั่นขึ้นขั้นสองแล้วเหรอ!?"

เมื่อมู่ฟางสังเกตเห็น เขาพยายามจะหยุดร่างที่กำลังพุ่งไปข้างหน้า แต่ก็สายไปเสียแล้ว

วีรชนของโจวหลินรีบก้าวออกมายกโล่ขึ้นตั้งรับ

ด้วยพลังระดับขั้นสอง เขาสามารถรับการโจมตีของมู่ฟางเอาไว้ได้

ส่วนตัวโจวหลินเองก็ก้าวเท้าหลบวีรชนของตัวเองและอ้อมมาด้านข้างของมู่ฟาง เขายกโล่ขนาดใหญ่ในมือขึ้นฟาดเข้าใส่มู่ฟางอย่างแรง!

"ปัง!"

แรงกระแทกมหาศาลส่งผลให้มู่ฟางกระเด็นถอยหลังไป

ภาพเหตุการณ์นี้ช่างเหมือนกับตอนที่มู่ฟางซัดโจวเยว่จนปลิวไม่มีผิด!

มู่ฟางตีลังกากลางอากาศหลายตลบก่อนจะตกลงมากระแทกพื้นอย่างแรง

เขายังไม่ทันได้ลุกขึ้น วีรชนของโจวหลินก็พุ่งเข้ามาถึงตัวเขาแล้ว

วีรชนของโจวหลินยกโล่ขึ้นสูงและกระแทกใส่หน้าอกของมู่ฟาง

เมื่อทะลวงถึงขั้นสอง ระดับพลังของโจวหลินก็เหนือกว่ามู่ฟางอย่างเป็นทางการ

หลังจากโดนโจมตีอย่างหนักหน่วงไปสองครั้ง ร่างกายของมู่ฟางก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

เขารู้สึกถึงรสคาวในลำคอก่อนจะกระอักเลือดออกมาคำโต

เขาพยายามดิ้นรนจะลุกขึ้นยืน แต่วีรชนของโจวหลินก็กดเขาไว้แน่นจนขยับตัวไม่ได้เลย

เมื่อเห็นใบหน้าของมู่ฟางแดงก่ำ จ้าวปินก็ถอนหายใจออกมา

"โรงฝึกยุทธ์ไคซาน มู่ฟางเป็นฝ่ายพ่ายแพ้"

ในฐานะกรรมการ จ้าวปินย่อมไม่ยอมปล่อยให้มู่ฟางเป็นอันตรายอย่างแน่นอน

เมื่อได้ยินผลการตัดสิน วีรชนของโจวหลินก็ยิ้มเยาะและลุกขึ้นยืน

โจวหลินหันไปมองหลิวเสวียนที่อยู่ห่างออกไปสามสิบเมตร

"ตอนนี้ ตาแกแล้ว"