บทที่ 16 ช็อกหนักมาก! พี่งูฟังภาษาคนรู้เรื่องจริงๆ ด้วย!

"การ์ดทดลองใช้ทักษะพิเศษงั้นเหรอ มันคืออะไรน่ะ?"

เขาตรวจสอบข้อมูลทันที:

【การ์ดประสบการณ์สื่อสารกับสัตว์:】

คุณสมบัติ: ทำให้สัตว์ทุกชนิดเข้าใจในสิ่งที่คุณพูดได้

หมายเหตุ: นี่คือการ์ดทดลองใช้ จะหมดอายุภายใน 10 นาที

ว้าว มีของแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย?

นี่มันทักษะพิเศษของแท้เลยนี่นา!

"ระบบ ทำไมทักษะสื่อสารกับสัตว์ถึงไม่มีอยู่ในร้านค้าแลกเปลี่ยนล่ะ?"

【หึ ทักษะนี้จัดอยู่ในหมวดหมู่พิเศษ และค่าอารมณ์ปัจจุบันของโฮสต์ก็มีไม่มากพอที่จะแลกมันมาได้หรอก】

หนานเย่ถึงกับพูดไม่ออก "ถ้างั้นก็เอาออกมาโชว์หน่อยสิ ไม่งั้นฉันจะรู้ได้ยังไงว่าต้องใช้ค่าอารมณ์เท่าไหร่?"

ระบบเงียบกริบไปราวกับหายตัวได้

ผ่านไปหนึ่งนาที หน้าต่างระบบถึงได้ปรากฏขึ้นมา:

ร้านค้าแลกเปลี่ยนทักษะพิเศษ:

ทักษะสื่อสารกับสัตว์ 50 ล้านแต้มค่าอารมณ์

ทักษะดูดวงหยินหยาง 50 ล้านแต้มค่าอารมณ์

"แค่นี้เหรอ มีทักษะพิเศษให้แลกแค่สองอย่างเนี่ยนะ?"

ผิดคาด ระบบกลับตอบมาว่า: 【ถ้านึกอะไรออกเดี๋ยวจะมาบอกทีหลังก็แล้วกัน!】

หนานเย่: "..."

แบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอ?

ช่างเถอะ ไม่เป็นไร หนานเย่แค่อยากลองใช้การ์ดทดลองสุดเจ๋งใบนี้ใจจะขาดแล้ว

"ใช้การ์ดทดลอง!"

【ใช้งานสำเร็จ จะสิ้นสุดลงในอีกสิบนาที】

เมื่อหนานเย่หันกลับไปมองงูน้ำตัวนั้นอีกครั้ง เขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างเปลี่ยนไป แต่ก็บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าคืออะไร

เขาหยิบกิ่งไม้ขึ้นมาเขี่ยไปที่ปากของงูตัวนั้น "ปล่อยเถอะพี่ชาย! ผมตกปลานี้ได้ก่อนนะ! พี่มากัดทีหลัง มันก็ต้องมีคิวมาก่อนมาหลังสิ จริงไหม? ปล่อยเดี๋ยวนี้เลย!"

มันน่าจะฟังที่ฉันพูดรู้เรื่องใช่ไหมนะ?

หนานเย่เองก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกัน

ไม่สิ เหมือนมันกำลังถลึงตาใส่ฉันเลย

ใช่แล้ว นั่นคือสิ่งที่หนานเย่รู้สึกได้จริงๆ

ลองดูอีกทีดีไหม?

"พี่งู ปลาในแม่น้ำตั้งเยอะแยะ ทำไมพี่ถึงต้องมาจ้องจะกินปลาหลีฮื้อตัวน้อยที่ผมตกได้ด้วยล่ะ?"

"รีบปล่อยเลยนะ ไม่งั้นผมจะโทรแจ้งตำรวจ!"

"เฮ้ยๆ เลิกกัดได้แล้ว! ปลาผมจะตายอยู่แล้วเนี่ย!"

ท่าทางตลกๆ ของหนานเย่ทำเอาทุกคนขบขัน

【ฮ่าๆๆๆ พี่ส่งอาหารคนนี้พยายามจะคุยด้วยเหตุผลกับงูจริงๆ ด้วย!】

【ฉันคิดชื่อคลิปช่วงนี้ออกแล้ว: "ไม่อยากจะเชื่อ! พนักงานส่งอาหารสาบานเป็นพี่น้องกับงู?"】

【ฮ่าๆ โคตรฮา! เมนต์บนนี่อัจฉริยะตั้งชื่อชัดๆ】

【คุณตำรวจบอกว่า: พวกคุณนี่ทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ ก็แค่งูน้ำ เราไม่มีเวลามาจัดการเรื่องพรรค์นี้หรอก!】

ผู้กำกับเพิ่งจะจิบโคล่าเข้าไปถึงกับพ่นพรวดออกมา

นายคิดว่างูมันจะฟังภาษาคนรู้เรื่องจริงๆ งั้นเหรอ?

แต่ต้องยอมรับเลยว่าหนานเย่มีอารมณ์ขันไม่เบา! มิน่าล่ะ ยอดคนดูในไลฟ์สดถึงได้พุ่งทะยานขึ้นเรื่อยๆ

ไม่นานก็มีคนอัดคลิปฉากนี้แล้วเอาไปโพสต์ลงโต่วอิน พร้อมกับตั้งชื่อคลิปว่า: "ไม่อยากจะเชื่อ! พนักงานส่งอาหารสาบานเป็นพี่น้องกับงู?"

และก็เป็นไปตามคาด

วิดีโอนี้กลายเป็นไวรัล

ในเวลาเพียงสองชั่วโมง คลิปนี้ก็กวาดยอดไลก์ไปถึง 60,000 ครั้ง มีคนแชร์และคอมเมนต์มากกว่า 5,000 รายการ และพอถึงวันรุ่งขึ้น ยอดไลก์ก็พุ่งทะลุ 500,000 ครั้งไปแล้ว ซึ่งมันน่าทึ่งมากๆ

แต่นั่นมันเรื่องของอนาคต ตอนนี้ความสนใจของทุกคนพุ่งเป้าไปที่หนานเย่กับพี่งู เพื่อดูว่าใครจะ "หัวรั้น" ได้มากกว่ากัน

"โอ้โห พี่งู นี่มันห้านาทีแล้วนะ! พี่กัดมาเต็มๆ ห้านาทีแล้ว ปากไม่เมื่อยบ้างหรือไง?"

"เอาน่า ปล่อยเถอะ ขืนกรามค้างขึ้นมา พี่จะต้องทรมานไปตลอดชีวิตเลยนะ"

"เอาอย่างนี้ ผมเอาตับวัวชิ้นนี้แลกกับพี่ แล้วพี่ก็คืนปลาให้ผม ตกลงไหม?"

...

ณ เมืองแพนด้า ผู้อำนวยการศูนย์อนุรักษ์แพนด้านั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นรวมด้วยสีหน้าครุ่นคิด

ศูนย์อนุรักษ์ของเขาเพิ่งเปิดใหม่ และมีแพนด้าอยู่แค่ตัวเดียว ส่วนตัวอื่นๆ ก็เป็นสัตว์ชนิดอื่นที่เอามาใส่ไว้ให้ดูมีจำนวนเยอะๆ เท่านั้น

ผลที่ตามมาก็คือ มีนักท่องเที่ยวน้อยมาก และแทบจะไม่มีลูกค้ากลับมาเที่ยวซ้ำเลย

ดังนั้น เขาจึงอยากหาสตรีมเมอร์มาไลฟ์สดที่นี่เพื่อช่วยโปรโมตสถานที่ หวังว่าจะช่วยดึงดูดความสนใจได้บ้าง

หลังจากค้นหาอยู่นาน ไลฟ์สดส่วนใหญ่ถ้าไม่ขายของ ก็เต้น ร้องเพลง หรือไม่ก็เดินเก็บของตามชายหาด ไม่มีอะไรพิเศษเลยสักนิด

แต่พอเลื่อนจอลงมาเรื่อยๆ เขาก็หลุดเข้าไปในห้องไลฟ์สดของรายการวาไรตี้รายการหนึ่ง ซึ่งกำลังฉายภาพตอนที่หนานเย่กำลังจับงูอยู่พอดี

สิ่งที่แปลกประหลาดที่สุดก็คือ ชายคนนี้ดันพูดคุยกับงูเป็นเรื่องเป็นราว

ถ้าไปคุยกับแพนด้า มันก็อาจจะตอบสนองบ้าง แต่ประเด็นคือ นี่มันงูนะเว้ย

เดี๋ยวนะ คุยกับแพนด้างั้นเหรอ?

จู่ๆ ผู้อำนวยการก็นึกถึงผู้ที่มีคุณสมบัติเหมาะสมขึ้นมาได้ทันที แต่เขาก็ยังต้องรอดูสถานการณ์ไปก่อน

ทางด้านหนานเย่ เขาหยิบตับวัวชิ้นหนึ่งออกมาจากถุงแล้วโยนไปข้างๆ งูน้ำตัวนั้น

"พี่งู ดูนี่สิ ตับวัวชิ้นนี้เพิ่งชำแหละเมื่อเช้านี้เองนะ สดมากๆ แถมยังยาวตั้ง 8 เซนติเมตร พอดีกับรูปปากพี่เป๊ะเลย เห็นไหม?"

"ผมแสดงความจริงใจให้เห็นขนาดนี้แล้ว ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับพี่แล้วล่ะ"

ในจังหวะนั้นเอง ตากล้องก็ซูมกล้องเข้าไปใกล้ๆ งู และตอนที่เขากำลังจะแพนกล้องออก จู่ๆ งูน้ำตัวนั้นก็ขยับตัว

ใช่แล้ว มันยอมถอยจริงๆ

มันปรายตามองหนานเย่แวบหนึ่ง จากนั้นก็งับตับวัวชิ้นนั้นแล้วเลื้อยหนีลงแม่น้ำไป

การกระทำของพี่งูทำเอาผู้ชมในไลฟ์สดประหลาดใจไปตามๆ กัน:

【ว้าวๆๆ สุดยอด! สุดยอดไปเลยจริงๆ! พี่งูทำตามที่พี่ส่งอาหารบอกเป๊ะเลย!】

【พระเจ้าช่วย นี่มันทำเอาฉันขนลุกซู่เลยนะทุกคน งูตัวนี้มันกลายเป็นปีศาจไปแล้วเหรอเนี่ย?】

【เอาล่ะๆ ฉันคิดชื่อคลิปได้อีกชื่อแล้ว: "ช็อกหนักมาก! งูตัวนี้ฟังภาษาคนรู้เรื่อง แถมยังโชว์สกิลขั้นเทพคู่กับพนักงานส่งอาหารด้วย!"】

【นี่มัน... หลุดโลกไปแล้ว หลุดโลกสุดๆ ไปเลย!】

【...】

หนานเย่เองก็ตกตะลึงอย่างหนักเช่นกัน!

สุดยอด นี่มันสุดยอดเกินไปแล้ว!

พี่งูเข้าใจสิ่งที่ฉันพูดจริงๆ ด้วย!

ว้าว ไม่ได้การแล้ว! ฉันต้องสะสมค่าอารมณ์ให้มากขึ้น ฉันต้องแลกทักษะนี้มาให้ได้ ไม่งั้นฉันคงเป็นไอ้โง่แน่ๆ

ความสามารถในการสื่อสารกับสัตว์ถือเป็นทักษะที่มหัศจรรย์สุดๆ สำหรับมนุษย์

พอหนานเย่ได้ลองสัมผัสประสบการณ์นี้สักครั้ง เขาก็หยุดไม่ได้อีกเลย...

เปิดหน้าต่างค่าอารมณ์:

หลี่เจียเว่ยรู้สึกตกตะลึง ค่าอารมณ์เพิ่มขึ้น 200

โซ่วหงอวี้รู้สึกตกตะลึง ค่าอารมณ์เพิ่มขึ้น 201

...

ค่าอารมณ์รวมทั้งหมด: 8,700,380

นึกไม่ถึงเลยว่าแค่การกระทำครั้งเดียว จะทำแต้มค่าอารมณ์เพิ่มขึ้นมาถึง 3 ล้านแต้ม ซึ่งมันเร็วกว่าตอนที่ชำแหละวัวเมื่อเช้านี้เสียอีก

เมื่อมีเป้าหมายนี้อยู่ในใจ หนานเย่ก็รู้สึกมีพลังเต็มเปี่ยม!

...

ผู้อำนวยการศูนย์อนุรักษ์แพนด้ารู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัวขณะที่ดูฉากนี้ เป็นไปได้ไหมว่าจะมีวิธีสื่อสารกับสัตว์ได้จริงๆ?

ช่างเถอะ เราต้องเชิญชายคนนี้มาให้ได้ ไม่ว่าจะได้ผลหรือไม่ก็ตาม ยังไงก็ต้องขอลองดูสักตั้ง

"ฉู่ฮว่า มานี่แป๊บสิ!"

หญิงสาวที่ชื่อว่าสือฉู่ฮวาวิ่งเหยาะๆ เข้ามา เธอเป็นพนักงานของที่นี่และยังเป็นเหมือนหน้าตาของศูนย์อนุรักษ์ หน้าตาของเธอมีความคล้ายคลึงกับพี่สะใภ้เกาเย่อยู่บ้าง

ผู้อำนวยการมอบหมายงานด้านการติดต่อประสานงานมากมายให้เธอทำ

"มีอะไรหรือเปล่าคะ ผู้อำนวยการ?"

"ฉู่ฮว่า ลองติดต่อชายที่ชื่อหนานเย่คนนี้ดู แล้วเชิญเขามาไลฟ์สดที่ศูนย์อนุรักษ์ของเราที"

สือฉู่ฮวารับแท็บเล็ตมาแล้วเหลือบมองหนานเย่ในไลฟ์สด นี่คือดารางั้นเหรอ? หน้าตาก็พอดูได้นะ แค่ผิวคล้ำไปหน่อย

ไม่สิ นี่ใช่เวลามาสนใจเรื่องนั้นที่ไหนล่ะ?

"ผู้อำนวยการคะ แล้วคุณมีข้อมูลติดต่อของเขาไหมคะ?"

ผู้อำนวยการกรอกตาใส่เธอ "ถ้าฉันมี แล้วฉันจะใช้เธอไปทำไมล่ะ?"