บทที่ 237 กองทัพอัศวินมังกรสวรรค์ลงมือ สงครามแห่งภูเขาจื่อหมัง

บทที่ 237 กองทัพอัศวินมังกรสวรรค์ลงมือ สงครามแห่งภูเขาจื่อหมัง

ภูเขาจื่อหมัง

เมื่อขุนพลที่หลินไห่ปอส่งมาเดินทางมาถึงที่นี่ การโจมตีก็เริ่มขึ้นแล้ว

กองทัพเผ่ามนุษย์ทั่วทั้งภูเขาและทุ่งราบต่างพุ่งตรงขึ้นไปยังภูเขาจื่อหมังพร้อมกัน

บนท้องฟ้ายังมีคลื่นพลังกระจายออกมาเป็นระลอก เห็นได้ชัดว่าผู้แข็งแกร่งระดับต้าเฉิงกำลังปะทะกันอยู่

ขุนพลผู้นั้นรีบตามหาซ่งหาวที่กำลังบัญชาการรบอยู่จนพบอย่างรวดเร็ว

"ท่านแม่ทัพจางหมิง ท่านมาได้อย่างไร?"

เมื่อเห็นขุนพลผู้นั้น ซ่งหาวก็เอ่ยถามด้วยความสงสัย

"ท่านแม่ทัพใหญ่ให้ข้ามาช่วยพวกท่าน ยึดภูเขาจื่อหมังให้ได้โดยเร็ว!"

จางหมิงเอ่ยเสียงหนัก

"ไม่ได้ส่งปรมาจารย์ต้าเฉิงมาหรอกหรือ? เหตุใดถึงต้องส่งท่านมาด้วย?"

ซ่งหาวชี้ไปบนท้องฟ้า แล้วเอ่ยถาม

"ฮึ! ท่านยังกล้าพูดอีกหรือ พวกเราออกทัพพร้อมกับต้าฉิน แต่ตอนนี้ต้าฉินสามารถตียึดหุบเขาเทียนเฟิงได้สำเร็จและกลับไปแล้ว!"

"ตอนที่ข้ามา ภายในค่ายของต้าฉินกำลังจัดงานเลี้ยงฉลองความดีความชอบกันอยู่!"

"แล้วท่านเล่า? จนถึงตอนนี้ตียอดเขาได้สักลูกหรือยัง?"

"ท่านว่า เหตุใดท่านแม่ทัพใหญ่ถึงต้องส่งข้ามา!"

จางหมิงแค่นเสียงเย็น เอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์

เมื่อได้ยินคำพูดของจางหมิง สีหน้าของซ่งหาวก็ดูไม่จืดเช่นกัน

ก่อนหน้านี้จางหมิงเคยแย่งชิงโอกาสออกศึกกับเขา แต่ทว่าโอกาสนี้กลับตกเป็นของเขา

ดังนั้น จางหมิงย่อมต้องมีความขุ่นเคืองเขาอยู่แล้ว

ตอนนี้เขาทำการบุกโจมตีล้มเหลว อีกฝ่ายย่อมไม่ปล่อยโอกาสที่จะเยาะเย้ยเขาทิ้งไปอย่างแน่นอน

ทว่า สิ่งที่ทำให้เขาสนใจมากกว่าก็คือ ต้าฉินถึงกับยึดหุบเขาเทียนเฟิงได้แล้วและกำลังเดินทางกลับ

ใช้เวลาสั้นเพียงนี้ กลับสามารถยึดหุบเขาเทียนเฟิงได้ มิน่าล่ะท่านแม่ทัพใหญ่ถึงให้จางหมิงมา

"ท่านแม่ทัพจางหมิง ท่านวางใจเถอะ! ตอนนี้ตราชั่งแห่งชัยชนะกำลังเอนเอียงมาทางกองทัพเราแล้ว อีกไม่นาน ภูเขาจื่อหมังก็จะตกมาอยู่ในมือพวกเรา..."

ซ่งหาวตบไหล่จางหมิงพลางกล่าว

"การมาครั้งนี้ ข้าได้นำกองทัพอัศวินมังกรสวรรค์มาหนึ่งแสนนาย คำสั่งของท่านแม่ทัพใหญ่คือให้ยึดภูเขาจื่อหมังด้วยความเร็วสูงสุด จะล้าหลังกว่าต้าฉินมากเกินไปไม่ได้ ดังนั้น ลำดับต่อไปจะให้กองทัพอัศวินมังกรสวรรค์เป็นทัพหน้า กองทัพของท่านคอยสนับสนุนอยู่ด้านข้าง รวบรวมกำลังฮึดสู้ ยึดภูเขาจื่อหมังมาให้ได้ในคราวเดียว..."

จางหมิงปัดมือของซ่งหาวที่ตบอยู่บนบ่าตนออก ก่อนเอ่ยเสียงเย็น

"กองทัพอัศวินมังกรสวรรค์?"

ซ่งหาวหน้าถอดสี ร้องอุทาน

กองทัพอัศวินมังกรสวรรค์คือกองกำลังที่แข็งแกร่งที่สุดของจักรวรรดิหวงฝู่ของพวกเขาเลยนะ

แถมยังเป็นกองกำลังส่วนพระองค์ที่รับผิดชอบความปลอดภัยขององค์จักรพรรดิโดยตรง ตอนนี้กลับมีกองทัพอัศวินมังกรสวรรค์ถูกส่งมาที่นี่

ต้องรู้ไว้ว่า กองทัพอัศวินมังกรสวรรค์ทั้งหมดมีเพียงสองแสนนายเท่านั้น

แต่ตอนนี้ องค์จักรพรรดิถึงกับส่งคนมาที่ราชวงศ์จักรพรรดิเทียนหูหนึ่งแสนนาย

นี่คือครึ่งหนึ่งของกองกำลังกองทัพอัศวินมังกรสวรรค์เลยนะ!

เรื่องที่กองทัพอัศวินมังกรสวรรค์ขยายกำลังเป็นสามแสนนายนั้น ซ่งหาวและคนอื่นๆ ยังไม่รู้ ดังนั้นพวกเขาจึงยังคิดว่ากองทัพอัศวินมังกรสวรรค์มีอยู่เพียงสองแสนนาย

จางหมิงพยักหน้า เอ่ยว่า "ตอนนี้ท่านแม่ทัพใหญ่กำลังขับเคี่ยวกับต้าฉินอยู่! ถึงขั้นยอมส่งกองทัพอัศวินมังกรสวรรค์ออกมา ดังนั้น เรื่องนี้จะให้เกิดข้อผิดพลาดใดๆ ไม่ได้อย่างเด็ดขาด!"

"ข้าเข้าใจแล้ว!"

ซ่งหาวพยักหน้าด้วยสีหน้าเคร่งเครียด พลางกล่าวตอบ

"ตอนนี้ ข้าจะรีบจัดให้กองทัพอัศวินมังกรสวรรค์เข้าร่วมสมรภูมิทันที ท่านเองก็จงสั่งให้กองทัพใต้บังคับบัญชาร่วมมือกับกองทัพอัศวินมังกรสวรรค์ในการโจมตีเมืองด้วย!" จางหมิงพยักหน้ากล่าว

"ตกลง!"

จากนั้น จางหมิงและซ่งหาวก็ออกคำสั่งพร้อมกัน

ทหารแห่งกองทัพอัศวินมังกรสวรรค์ทิ้งม้ามังกรสวรรค์และบินตรงขึ้นไปยังภูเขาจื่อหมัง

ส่วนทหารใต้บังคับบัญชาของซ่งหาวก็คอยสนับสนุนกองทัพอัศวินมังกรสวรรค์อยู่เบื้องล่าง

การเข้าร่วมของผู้ฝึกตนขั้นจินตันกว่าหนึ่งแสนนาย ทำให้ตราชั่งแห่งชัยชนะเอนเอียงไปทางฝั่งจักรวรรดิหวงฝู่อย่างรวดเร็ว

แม้กองทัพราชวงศ์จักรพรรดิเทียนหูที่ประจำการอยู่ที่ภูเขาจื่อหมังจะมีจำนวนมาก แต่เมื่อต้องเผชิญกับการรุกรานของจักรวรรดิหวงฝู่ ก็ยังคงตกอยู่ในสถานการณ์ที่ล่อแหลม

เมื่อทหารจักรวรรดิหวงฝู่นายแรกปีนขึ้นไปบนกำแพงเมือง และเปิดช่องโหว่ได้

ทหารของจักรวรรดิหวงฝู่ก็แห่กันทะลวงขึ้นไปมากขึ้นเรื่อยๆ

ไม่นาน การเข่นฆ่าอย่างดุเดือดก็เริ่มขึ้นบนกำแพงเมือง

ครืน～～

เสียงฟ้าร้องดังสนั่นมาจากบนท้องฟ้า

สายฝนเทกระหน่ำลงมาอย่างหนัก ทำให้พื้นดินเปียกชุ่ม

และทำให้การมองเห็นของทหารทั้งสองฝ่ายที่กำลังห้ำหั่นกันนั้นพร่ามัว

ทว่าสิ่งนี้ไม่ได้ทำให้การสังหารระหว่างสองฝ่ายลดทอนลงเลยแม้แต่น้อย

กลับรุนแรงดุเดือดยิ่งขึ้นไปอีก

เพราะการกระตุ้นของน้ำฝน ทำให้เจตจำนงของทหารทั้งสองฝ่ายที่แต่เดิมเริ่มพร่ามัวพลันตื่นตัวขึ้นมาในทันที

พวกเขาพุ่งเข้าใส่ศัตรูของตนด้วยดวงตาแดงก่ำ

ระดับขั้นที่สูงต่ำในสมรภูมิแห่งนี้ไม่มีประโยชน์อันใดอีกต่อไปแล้ว

บนสนามรบเต็มไปด้วยผู้คน หากผู้ที่มีระดับขั้นสูงปล่อยการโจมตีโดยไม่สนผลลัพธ์

มีโอกาสสูงมากที่จะพลาดไปโดนคนของตนเอง

ดังนั้น ตอนนี้ทั้งสองฝ่ายจึงเปิดฉากการต่อสู้ด้วยร่างกายเปล่าๆ แบบดั้งเดิม

เสียงคำราม เสียงกรีดร้องดังก้องไปทั่วภูเขาจื่อหมัง

บนท้องฟ้า

ตู๋กูมู่ยี่ ผู้แข็งแกร่งระดับต้าเฉิงของจักรวรรดิหวงฝู่ก็กำลังต่อสู้กับหมีเลี่ย ปรมาจารย์แห่งเผ่าหมีแยกปฐพีของราชวงศ์จักรพรรดิเทียนหูเช่นกัน

แต่การต่อสู้ระหว่างทั้งสองฝ่ายคงไม่รู้ผลแพ้ชนะในเวลาอันสั้น

แม้หมีเลี่ยจะแก่ชรา พลังปราณและเลือดเหือดแห้ง ความแข็งแกร่งลดลงอย่างมาก แต่ถึงกระนั้นก็ยังเป็นผู้แข็งแกร่งระดับต้าเฉิง

แม้เขาจะถูกตู๋กูมู่ยี่กดดันอย่างหนัก แต่ด้วยร่างกายที่น่าสะพรึงกลัวของเขา และการต่อสู้แบบแลกบาดแผล ไม่เสียดายชีวิต ก็ทำให้ตู๋กูมู่ยี่รู้สึกรับมือได้ยาก

"หมีเลี่ย ราชวงศ์จักรพรรดิเทียนหูพ่ายแพ้เป็นที่แน่นอนแล้ว ท่านจะดันทุรังไปทำไม?"

"ท่านเป็นปรมาจารย์ระดับต้าเฉิงเพียงคนเดียวของเผ่าหมีแยกปฐพี เรียกได้ว่ามีท่านอยู่ เผ่าหมีแยกปฐพีจึงจะสามารถตั้งหลักและอยู่ในตำแหน่งที่สูงส่งในราชวงศ์จักรพรรดิเทียนหูได้!"

"ตอนนี้ ราชวงศ์จักรพรรดิเทียนหูกำลังจะล่มสลาย ท่านไม่คิดจะพิจารณาถึงเผ่าพันธุ์ของตนเองบ้างเลยหรือ?"

ตู๋กูมู่ยี่อาศัยช่องว่างระหว่างการปะทะกับหมีเลี่ย คอยใช้คำพูดก่อกวนอีกฝ่ายอย่างต่อเนื่อง

หวังจะใช้สิ่งนี้ทำให้เขาเผยช่องโหว่ออกมา

"หุบปาก ข้ามีเวลาเหลือไม่มากแล้ว ต่อให้ต้องตาย ข้าก็จะไม่ให้เจ้าได้อยู่เป็นสุข รอข้าตายไป จักรวรรดิจะชดเชยให้เผ่าหมีแยกปฐพีของข้าอย่างคุ้มค่า ของชดเชยนี้เพียงพอที่จะทำให้เผ่าหมีแยกปฐพีของข้ากำเนิดผู้แข็งแกร่งระดับต้าเฉิงได้อีกคน"

"ถึงตอนนั้น เผ่าหมีแยกปฐพีของข้า ก็ยังคงเป็นเผ่าหมีแยกปฐพีเช่นเดิม..."

หมีเลี่ยแววตาดุร้าย กรงเล็บแหลมคมฟาดฟันออกไปอย่างต่อเนื่อง