บทที่ 90 - กินน้ำเปลี่ยนชะตาไม่ได้ แต่ไม่กินเปลี่ยนได้แน่

บทที่ 90 - กินน้ำเปลี่ยนชะตาไม่ได้ แต่ไม่กินเปลี่ยนได้แน่

"คุณจะมาพูดแบบนี้ไม่ได้สิ คุณต้องบิลด์อารมณ์ให้ฉันเชื่อสิ ต้องโฆษณาสรรพคุณให้เว่อร์วังเข้าไว้ ต้องบอกฉันว่า ถ้าใช้ของชิ้นนี้แล้ว ดวงฉันจะดีขึ้นทันตาเห็น เคราะห์กรรมจะมลายหายไป เจอแต่เรื่องดีๆ เงินทองไหลมาเทมา สมหวังทุกประการ ฉันถึงจะยอมควักกระเป๋าจ่ายเงินก้อนโตเพื่ออัญเชิญมันกลับไปตั้งที่บ้านไงคะ" เธอตั้งใจสอนผมอย่างจริงจัง

"ฮ่าๆๆ นี่คุณกำลังบังคับให้ผมหลอกคุณอยู่ใช่ไหมเนี่ย?" ผมขำจนเกือบสำลัก

เธอชะงักไปนิดนึง "เอ๊ะ มันก็จริงแฮะ ทำไมฉันถึงได้โง่แบบนี้นะ?"

แล้วเธอก็หัวเราะร่วนออกมาด้วย

"คุณไม่ได้โง่หรอก การแสวงหาความโชคดีและหลีกหนีความโชคร้าย มันเป็นสัญชาตญาณของมนุษย์อยู่แล้ว ใครๆ ก็อยากได้ผลประโยชน์โดยไม่ต้องออกแรงทั้งนั้นแหละ!" ผมอธิบายให้เธอฟัง "เพียงแต่คุณอาจจะยังคิดไม่ถี่ถ้วน ลองคิดดูสิครับ ถ้าของชิ้นนั้นมันสามารถเปลี่ยนชะตาชีวิตคนได้จริงๆ มันจะต้องขายราคาเท่าไหร่? เอาเป็นว่า ของวิเศษแบบนั้น คนธรรมดาอย่างพวกเราไม่มีปัญญาซื้อหรอกครับ เลิกคิดไปได้เลย"

เธอพึมพำแย้งกลับมาเบาๆ "งั้นก็แปลว่ามันมีวิธีจัดฮวงจุ้ยขั้นเทพแบบนั้นอยู่จริงๆ ใช่ไหมคะ? อย่างหม่าอวิ๋นหรือหลี่เจียเฉิง ฉันก็ได้ยินมาว่าพวกเขาก็มีซินแสฮวงจุ้ยประจำตัวกันทั้งนั้น"

เห็นท่าทางหงอยๆ ของเธอแล้ว ผมก็อดขำไม่ได้

"เจ.พี. มอร์แกน เจ้าพ่อการเงินของอเมริกาเคยบอกไว้ว่า 'เศรษฐีเงินล้านไม่ต้องการหมอดู แต่เศรษฐีพันล้านต้องการ' ไม่ว่าจะเป็นมหาเศรษฐีในประเทศหรือต่างประเทศ พวกเขาก็มีซินแสฮวงจุ้ยหรือหมอดูประจำตัวกันทั้งนั้น" ผมอธิบายให้ชัดเจน "เพราะฉะนั้น ผมไม่ได้บอกนะว่าฮวงจุ้ยมันไม่มีประโยชน์ หรือหมอดูมันไม่แม่น ผมแค่บอกว่า การที่คนเราหวังจะพึ่งพาการดูดวงหรือจัดฮวงจุ้ยเพื่อเปลี่ยนชะตาชีวิตตัวเองน่ะ มันคือเรื่องหลอกลวง"

"แต่พวกซินแสน่ะ เขาใช้การจัดฮวงจุ้ยเพื่อเปลี่ยนชะตาชีวิตให้คนอื่นนี่คะ! ไม่อย่างนั้นพวกคนรวยจะจ้างซินแสฮวงจุ้ยไว้ทำไมล่ะ?" เธอยังคงยึดติดกับความคิดเดิม

"งั้นคุณก็คิดว่า ซินแสฮวงจุ้ยของหม่าอวิ๋นกับหลี่เจียเฉิง สามารถเปลี่ยนชะตาชีวิตคนได้งั้นสิ?"

"ถ้าไม่ได้แล้วจะจ้างไว้ทำไมล่ะคะ?" เธอถามกลับอย่างมั่นใจ

"ถ้าพวกเขามีความสามารถขนาดนั้นจริงๆ ทำไมถึงไม่ปั้นมหาเศรษฐีออกมาให้เต็มบ้านเต็มเมืองล่ะ ทำไมถึงมีแค่หม่าอวิ๋นกับหลี่เจียเฉิงแค่สองคน?" ผมพยายามตะล่อมให้เธอคิดตาม

"อืม ก็จริงนะคะ?" เธอเริ่มคิดตามอย่างที่ผมหวัง แต่ก็ไปต่อไม่ถูก "แล้วทำไมพวกเขาถึงไม่ปั้นคนรวยออกมาเยอะๆ ล่ะคะ?"

"ทำไมน่ะเหรอ?" ผมหัวเราะ "ก็เพราะพวกเขาไม่มีปัญญาทำได้ไงล่ะ!"

"ระดับซินแสของหม่าอวิ๋นกับหลี่เจียเฉิงเนี่ยนะ จะเปลี่ยนชะตาชีวิตคนไม่ได้?" เธอถามเสียงหลง เหมือนคนกำลังจมน้ำที่พยายามคว้าฟางเส้นสุดท้าย เธอไม่พร้อมจะรับรู้ว่าความเชื่อของเธอมันพังทลายลงแล้ว

"แล้วคุณคิดว่ายังไงล่ะ?"

ความจริงก็คือความจริง

"แต่พวกมหาเศรษฐีเขาก็ไม่ได้โง่นะคะ แล้วพวกเขาจะจ้างซินแสฮวงจุ้ยไว้ทำไม?" เธอยังคงถามอย่างไม่ยอมแพ้

"เอ้า ก็วนกลับมาที่เดิมอีกแล้ว ผมไม่ได้บอกสักหน่อยว่าฮวงจุ้ยมันไม่มีประโยชน์" ผมยิ้ม

เมื่อเห็นเธอทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก ผมก็เลยยกตัวอย่างเปรียบเทียบให้ฟัง "ถ้าเปรียบชีวิตคนเราเหมือนการสอบเข้ามหาวิทยาลัย ฮวงจุ้ยกับดวงชะตาก็เหมือนวิชาภาษาจีน ถ้าคุณอยากสอบติดมหาวิทยาลัยชิงหัว คุณก็ต้องอ่านหนังสือให้ออก ถ้าอ่านไม่ออก พวกวิชาคณิตศาสตร์ ฟิสิกส์ เคมี คุณก็ไม่มีทางเรียนรู้เรื่องหรอก แต่ถึงคุณจะรู้คำศัพท์เยอะแค่ไหน หรือจัดฮวงจุ้ยที่บ้านดีแค่ไหน มันก็ไม่ได้การันตีว่าคุณจะสอบติดชิงหัวสักหน่อย มันไม่เกี่ยวข้องกันเลย"

"อ้อ... ฉันเริ่มจะเข้าใจนิดๆ แล้วล่ะค่ะ" เธอค่อยๆ ซึมซับสิ่งที่ผมบอก

"คนที่ประสบความสำเร็จหลายๆ คน ต่างก็ให้ความเคารพในเรื่องดวงชะตาและศรัทธาในเรื่องฮวงจุ้ยกันทั้งนั้น แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า การปรับฮวงจุ้ยจะช่วยพลิกชีวิตให้ดีขึ้นได้แบบหน้ามือเป็นหลังมือ ทุกคนก็ต้องกินน้ำเหมือนกันหมด จะบอกว่ากินน้ำแล้วทำให้ชีวิตดีขึ้นได้งั้นเหรอ? เงื่อนไขที่จำเป็นไม่ได้แปลว่ามันจะเป็นจริงเสมอไป เราไม่สามารถเอาตรรกะแบบนี้มาใช้ได้นะ" ผมอธิบายอย่างจริงจัง "กินน้ำไม่สามารถเปลี่ยนชะตาชีวิตคนได้ แต่ถ้าไม่กินน้ำล่ะก็ เปลี่ยนชะตาชีวิตได้แน่นอน!"

"เข้าใจแล้วค่ะๆ! ไม่กินน้ำก็หิวน้ำตายไง! ฮ่าๆๆๆ!" เธอหัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี "จะบอกว่าสิ่งที่คุณพูดมันก็มีเหตุผลนะ แต่ฟังดูเหมือนคุณกำลังแถอยู่เลย ฮ่าๆๆๆ!"

(จบแล้ว)