บทที่ 9 - ฉีหวนกงตายยังไง

บทที่ 9 - ฉีหวนกงตายยังไง

ผมกุมขมับ ต้องเปลี่ยนมาใช้คำพูดที่หยาบที่สุดอธิบายให้เธอฟัง "ยกตัวอย่างนะ เธอตั้งใจเรียนหนังสือ แล้วจะสอบติดชิงหัวกับปักกิ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ไหม? ก็ไม่แน่

แต่เธอจะได้เรียนรู้อะไรหลายอย่าง นี่คือเรื่องแน่นอน

การดูดวงคือการอนุมานด้วยตรรกะ ขอแค่เข้าใจหลักการพื้นฐาน โดยปกติแล้ว ย่อมไม่มีทางทำนายพลาด

และก็ไม่โดนอัดด้วย"

ผมพูดพลางปรายตามองเธออย่างอ่อนใจ ยังจะโดนอัดอีกเหรอ?

เด็กคนนี้ช่างคิดจริงๆ

"อ๋อๆๆ หนูเข้าใจแล้วๆ" ซาลาเปาน้อยกำหมัดเล็กๆ ตะโกนอย่างตื่นเต้น "หนูพยายาม ก็จะได้ผลลัพธ์ของความพยายาม จะได้เรียนรู้ความรู้ แต่จะสอบติดชิงหัวไหม หรือจะได้เป็นข้าราชการตำแหน่งใหญ่โตหรือเปล่า อันนี้ต้องมีปัจจัยภายนอกเข้ามาเกี่ยว ไม่ใช่แค่หนูพยายามอย่างเดียวก็จะสำเร็จได้ นี่ก็คือสิ่งที่เรียกว่า ดวงชะตา ใช่ไหมคะ?"

"เอ่อ..." นักพรตเฒ่าครุ่นคิด "ที่พูดมาก็ถูกหมด... แต่มีอยู่อย่างหนึ่ง การดูดวงให้คนอื่นน่ะ มันโดนอัดได้ง่ายๆ จริงๆ นั่นแหละ"

"ห๊ะ?" นี่ทำเอาผมทำตัวไม่ถูกเลย ไม่ใช่เพิ่งจะโม้โอ้อวดไปหรอกเหรอ ว่าไม่มีเรื่องไหนทำนายพลาดน่ะ?

ไหงตอนนี้กลับหงอซะแล้วล่ะ?

นักพรตเฒ่าเห็นพวกเราไม่เข้าใจ เขาจึงยกตัวอย่าง "ในเรื่องชายชราเลี้ยงม้าเสียม้า ลูกชายของเขาขี่ม้าจนขาหัก ชายชราเลี้ยงม้าเห็นปุ๊บก็พูดขึ้นมาประโยคหนึ่งว่า: 'นี่มันเป็นเรื่องดีเลยนะ' เป็นเพราะเขามองออกถึงเหตุแห่งโชคร้ายและโชคดี การขาหักสามารถรักษาชีวิตเอาไว้ได้

ถ้าเจ้าไปดูดวงให้คนอื่น แล้วเจ้าก็มองเห็นได้ชัดเจนเหมือนชายชราเลี้ยงม้านั่นแหละ แต่เจ้าสามารถไปพูดกับคนที่ขาหักหรือครอบครัวของเขาได้ไหมล่ะ ว่านี่คือเรื่องดี?

ถ้าเขาโมโหขึ้นมา อาจจะตีขาเจ้าให้หักจริงๆ เพื่อให้เจ้าได้สัมผัสกับเรื่องดีที่ว่านี้ไงล่ะ"

ผมทั้งขำทั้งสงสาร

ทำนายไม่แม่น ก็ง่ายที่จะโดนอัด

ทำนายแม่น ก็ง่ายที่จะโดนอัดเหมือนกัน

นักพรตเฒ่าพูดต่อ "ซินแสดูดวง แบ่งออกเป็นสามประเภท

ประเภทแรกคือ อาศัยการพูดเรื่องไม่น่าฟัง เพื่อหลอกให้คนกลัว แล้วให้คนควักเงินออกมาแก้เคล็ด

แบบนี้เจอบ่อยที่สุด

ประเภทที่สองคือ อาศัยการพูดจาดีๆ เพื่อเอาใจคน ทำให้คนอารมณ์ดี แล้วยอมควักเงินออกมาซื้อความเป็นสิริมงคล

และอีกประเภทหนึ่งคือ มีความสามารถจริงๆ พูดความจริง ช่วยคนปัดเป่าเคราะห์ร้าย แต่สุดท้ายกลับต้องพบจุดจบแบบห้าข้อห้ามสามความพร่อง (อู่ปี้ซานเชวีย)"

ไม่มีแบบไหนเป็นเรื่องดีสักอย่าง มิน่าล่ะอาจารย์ถึงได้เจาะจงเตือนผม ว่าอย่าไปดูดวงให้คนอื่น

คุยมาถึงตรงนี้ ผมกับซาลาเปาน้อยต่างก็จมอยู่ในภวังค์ความคิดของตัวเอง

"เอ้อ พวกเจ้ารู้ไหมว่าฉีหวนกงตายยังไง?" นักพรตเฒ่าจู่ๆ ก็ทำลายความเงียบนี้ลง ถามขึ้นมาด้วยท่าทางยียวน

ผมยังตั้งตัวไม่ทัน ใครนะ?

ซาลาเปาน้อยก็งงเหมือนกัน เธอถามเสียงนุ่มนิ่ม "ใครคือฉีหวนกงเหรอคะ?"

วินาทีที่ซาลาเปาน้อยถามออกไป ผมก็นึกชื่อนี้ขึ้นมาได้ จึงถามนักพรตเฒ่า "ท่านหมายถึงฉีหวนกงในเรื่อง 'เปี่ยนเชวี่ยเข้าเฝ้าไช่หวนกง' หรือเปล่าครับ?"

นักพรตเฒ่าหัวเราะหึๆ แล้วพยักหน้า

ซาลาเปาน้อยงงหนักเข้าไปอีก "เรื่องเปี่ยนเชวี่ยปิดบังอาการป่วยไม่ยอมรับการรักษาหนูก็เคยรู้มาบ้าง แต่พอคุณตาพูดแบบนี้ หนูกลับงงไปเลย

ตกลงเปี่ยนเชวี่ยไปเข้าเฝ้าไช่หวนกง หรือว่าฉีหวนกงกันแน่คะ?"

นักพรตเฒ่าขยิบตาหลิ่วตา ส่งสัญญาณให้ผมเป็นคนอธิบาย

ผมมองนักพรตเฒ่าอย่างหมดคำพูด คนที่เมื่อกี้ยังพูดจาหลักการเรื่องธรรมะอย่างจริงจัง ทำไมจู่ๆ ถึงได้เหมือนผีเข้า เปลี่ยนไปเป็นคนละคนแบบนี้ล่ะเนี่ย

คิดไม่ออกจริงๆ ว่าทำไมเขาถึงได้เปลี่ยนไปกะทันหันขนาดนี้ ผมทำได้แค่อธิบายให้ซาลาเปาน้อยฟัง "ไช่หวนกงและฉีหวนกง ในที่นี้หมายถึงคนคนเดียวกันครับ ทั้งหมดหมายถึงกษัตริย์รุ่นที่สามของรัฐเถียนฉี ในช่วงยุคจ้านกั๋ว ชื่อว่า เถียนอู่ มีสมัญญานามว่า ฉีหวนกง

ถ้าย้อนกลับไปก่อนหน้านั้นอีกนิด ในช่วงยุคชุนชิว ก็มีคนหนึ่งที่ถูกเรียกว่า ฉีหวนกง เหมือนกัน เขาคือกษัตริย์รุ่นที่สิบห้าของรัฐฉี แซ่เจียง ชื่อเสี่ยวไป๋ หรือที่เรียกกันว่า ฉีเสี่ยวไป๋ องค์ชายเสี่ยวไป๋ เป็นต้น ตอนนั้นเขาคือผู้นำของห้าผู้ยิ่งใหญ่แห่งยุคชุนชิว

เพื่อแยกแยะให้ต่างจากองค์ชายเสี่ยวไป๋คนนี้ เถียนอู่จึงถูกเรียกว่า เถียนฉีหวนกง หรือฉีหวนกงอู่

รัฐเถียนฉีเป็นรัฐระดับโหวเจวี๋ย ดังนั้นจึงมีคนเรียกเขาว่า ฉีหวนโหว

เมืองหลวงของรัฐฉี อยู่ที่ซ่างไช่ ดังนั้นบางคนก็เลยเรียกเขาว่า ไช่หวนกง

ไม่ว่าจะเรียกว่า ไช่หวนกง, ฉีหวนกง, เถียนฉีหวนกง, ฉีหวนกงอู่ หรือ ฉีหวนโหว ในที่นี้ล้วนหมายถึง เถียนอู่ ทั้งสิ้นครับ"

อธิบายเรื่องฉีหวนกงจบ ผมมองท่าทางยียวนกวนประสาทของนักพรตเฒ่า แล้วถามกลับอย่างเหลืออด "ฉีหวนกงไม่ได้ป่วยตายหรอกเหรอครับ?"

(จบแล้ว)