บทที่ 235 ต้นไม้เทพนิยายเลื่อนขั้นสู่ระดับเทพเจ้า! ลู่หยู vs เทพแดนร้างโบราณ!! (ฟรี)
บทที่ 235 ต้นไม้เทพนิยายเลื่อนขั้นสู่ระดับเทพเจ้า! ลู่หยู vs เทพแดนร้างโบราณ!! (ฟรี)
ร่างของอู่หยูและจ้งเหินปรากฏขึ้นข้างกายลู่หยู
จ้งเหินกัดฟันพูดว่า
“เหล่าเทพลงมาแล้ว!”
สีหน้าของอู่หยูเต็มไปด้วยความกังวล เขากล่าวเสียงทุ้มว่า
“ในบรรดาเทพเจ้าทั้งสิบสอง ไม่ว่าตนใดก็ล้วนเป็นระดับเทพเจ้า! จากข่าวที่น้องสามสืบมาได้ เทพเจ้าทั้งสิบสองเกรงว่าจะไม่มีเทพเจ้าระดับเจ้าแห่งดาราเลย อย่างน้อยก็เป็นเทพเจ้าระดับเจ้าแดนทั้งหมด หรืออาจถึงขั้นมีเทพเจ้าระดับเจ้าโลกปรากฏตัวด้วย!!”
จ้งเหินกำหมัดแน่นแล้วกล่าวว่า
“ตอนนี้ยุคแห่งเทพเจ้าหวนคืนมาแล้ว เทพเจ้าทั้งสิบสองไม่ได้อยู่ฝั่งเดียวกับพวกเราอีกต่อไป อีกอย่าง พวกมันดูเหมือนจะสังกัดวิหารเทพตะวันออก และต้องการวางแผนแย่งชิงความลับของดาวโลกของเรา”
อู่หยูกล่าวว่า
“ดินแดนแห่งดาวโลก! บางทีนั่นอาจเป็นสิ่งที่พวกมันต้องการวางแผนเอาไป สิ่งที่ฉันกังวลตอนนี้คือ อารยธรรมผู้ฝึกสัตว์อสูรในยุคก่อนแข็งแกร่งเพียงใด ถึงขั้นมีตัวตนระดับเทพแท้จริงอย่างผู้อาวุโสลั่วเหอปรากฏขึ้น! แต่ถึงอย่างนั้น สุดท้ายอารยธรรมที่ผู้อาวุโสลั่วเหออยู่ ก็ยังล่มสลาย!”
จ้งเหินถอนหายใจแล้วกล่าวว่า
“เผ่ามนุษย์ดาวโลกของพวกเราในตอนนี้ จะรับมือผ่านไปได้จริง ๆ เหรอ? พวกเราไม่มีแม้แต่ระดับเทพเจ้าสักคน!”
สองระดับตำนานของเผ่ามนุษย์ผู้นี้ เมื่ออยู่ต่อหน้ามหันตภัยของดาวโลก ต่างเผยสีหน้าเจ็บปวดและไร้หนทางออกมา
แม้ว่าอู่หยูและจ้งเหินจะค้ำจุนเผ่ามนุษย์มาสามร้อยปี แต่เมื่อพวกเขาต้องเผชิญกับการหวนคืนของยุคแห่งเทพเจ้าอย่างแท้จริง แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวนั้นก็ยังเกือบกดทับจนพวกเขาพังทลายโดยสิ้นเชิง!
อู่หยูกล่าวอย่างปวดใจว่า
“พวกเราปกป้องเผ่ามนุษย์มาสามร้อยปีเลยนะ กว่าจะรอจนลู่หยูมาถึงได้ไม่ง่ายเลย ด้วยพรสวรรค์ของลู่หยู เขาถึงขั้นสามารถพาเผ่ามนุษย์ของเราไปสู่ระดับที่ทัดเทียมกับมนุษย์แห่งเขตแดนเทพชั้นกลางได้เลย!”
จ้งเหินกล่าวอย่างจริงจังว่า
“ไม่ว่าพวกเราจะเสียดายเพียงใด เกรงว่าผลลัพธ์ก็คงไม่เปลี่ยนไป ทางเดียวในตอนนี้คือต้องเตรียมทางถอยให้เผ่ามนุษย์ของเรา! รวมถึงเผ่าพันธุ์ทั้งหมดบนดาวโลก พวกเขาต่อสู้กับอาณาเขตมหาแดนร้างเพื่อดาวโลกมาหลายร้อยปี พวกเขาก็มีสิทธิ์ให้เผ่าพันธุ์สืบต่อไปเช่นกัน!”
อู่หยูมองไปทางลู่หยูแล้วกล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า
“ลู่หยู เธอคือความหวังเดียวของดาวโลกของเรา! อย่าโทษพี่ใหญ่กับพี่รองว่าเห็นแก่ตัวเลย ฉันกับจ้งเหินหวังว่า เธอจะพาเมล็ดพันธุ์ทายาทของเผ่าพันธุ์มากมายออกจากดาวโลกไป! ฉันหวังว่าพวกเธอจะไปเขตแดนเทพชั้นกลาง แล้วพึ่งพิงมนุษย์ทางนั้น!”
จ้งเหินก็กล่าวว่า
“นี่คือแผนสุดท้ายที่ฉันกับพี่ใหญ่ของเธอคิดออกมา เธออย่าเพิ่งรีบร้อนปฏิเสธ พวกเราแค่หวังว่าสุดท้ายแล้วเผ่าพันธุ์จะยังสืบต่อไปได้”
หลังจากสองระดับตำนานของเผ่ามนุษย์พูดจบ ลู่หยูจึงถอนหายใจออกมา
“เฮ้อ”
เขารู้ดีว่า ภายใต้พลังอำนาจเด็ดขาด อู่หยูและจ้งเหินต้องการรักษาเผ่ามนุษย์เอาไว้ จึงไม่มีทางใช้อารมณ์ชั่ววูบได้เลย
อู่หยูและจ้งเหินก็รู้ชัดว่า ด้วยพลังของเผ่ามนุษย์ ไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของเหล่าเทพเจ้าเด็ดขาด
แม้แต่ยักษ์ใหญ่ทั้งสองอย่างอู่หยูและจ้งเหิน หากเผชิญหน้ากับเทพเจ้าตนใดก็ตาม ก็ไม่มีทางรับมือได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว!
พวกเขาจะทำอะไรได้?
มีเพียงหลบหนีเท่านั้น
ลู่หยูกล่าวอย่างจริงจังว่า
“เผ่ามนุษย์ของเราไม่จำเป็นต้องหลบหนี”
อู่หยูร้อนใจขึ้นมาแล้วกล่าวว่า
“ลู่หยู พลังของเหล่าเทพน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง ต่อให้เธอไปถึงระดับตำนาน ก็ไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ได้!”
จ้งเหินกล่าวอย่างหนักแน่นว่า
“นี่เกี่ยวพันกับการอยู่รอดของเผ่ามนุษย์ ห้ามใช้อารมณ์เด็ดขาด!”
ลู่หยูยิ้ม แล้วตบไหล่อู่หยูและจ้งเหิน ก่อนจะหยิบผลึกกฎเกณฑ์เม็ดหนึ่งออกมาอย่างสบาย ๆ
เขากล่าวเสียงเบาว่า
“พี่ใหญ่ พี่รอง! พวกพี่รู้ไหมว่านี่คืออะไร?”
สีหน้าของอู่หยูและจ้งเหินชะงักไป
“อะไร?”
ระดับตำนานของเผ่ามนุษย์ทั้งสองกล่าวขึ้นพร้อมกันในตอนนี้
พวกเขาสัมผัสได้เลือนรางถึงกลิ่นอายมหาศาลไร้ขอบเขตที่แผ่ออกมาจากภายใน
ถึงขั้นที่เพียงกลิ่นอายเสี้ยวหนึ่งหลุดออกมา ก็สามารถสังหารระดับตำนานได้หนึ่งตน!
พวกเขาไม่เข้าใจอย่างมาก ลู่หยูหยิบผลึกเช่นนี้ออกมา หมายความว่าอะไรกันแน่?
ลู่หยูยิ้มแล้วกล่าวว่า
“เทพแดนร้างมีโอรสเก้าคน ล้วนเป็นระดับเทพเจ้าทั้งหมด นี่คือผลึกกฎเกณฑ์ของ ‘หวงกู่’ โอรสคนที่เก้าของเทพแดนร้างโบราณ!”
อู่หยูตกตะลึงแล้วกล่าวว่า
“ผลึกกฎเกณฑ์ของโอรสคนที่เก้าของเทพแดนร้างโบราณ... เธอสังหารเขาไปแล้ว?”
จ้งเหินกล่าวว่า
“นั่นคือระดับเทพเจ้านะ แข็งแกร่งกว่าระดับตำนานไม่รู้กี่เท่า เธอสังหารได้ยังไง?”
ลู่หยูกล่าวเสียงเบาว่า
“ก็แค่เทพเจ้าระดับเจ้าแห่งดาราตนหนึ่ง ฉันสังหารได้อย่างง่ายดาย ต่อให้เป็นเทพเจ้าระดับเจ้าแดนก็เท่านั้นเอง ฮึ ถ้าเทพเจ้าระดับเจ้าโลกไม่รู้จักดูตาม้าตาเรือ ฉันก็กล้าสังหารเจ้าโลกด้วยมือเดียว!”
สิ้นคำ
แรงกดดันมหาศาลก็แผ่ออกจากร่างของลู่หยู
อู่หยูและจ้งเหินสบตากัน
สำหรับท่าทางเช่นนี้ของลู่หยู พวกเขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี
เมื่อลู่หยูแสดงความมั่นใจออกมา โดยพื้นฐานแล้วทุกอย่างก็มั่นคงแล้ว
พวกเขาไม่จำเป็นต้องตัดสินใจแทนลู่หยู แค่สนับสนุนอย่างไม่มีเงื่อนไขก็พอ
ในเวลาเดียวกัน!
กลิ่นอายทรงพลังสายหนึ่งพลุ่งพล่านออกมาจากดาวโลก
พลังเทพเจ้าสีเขียวมรกตร่วงหล่นลงมาจากฟ้า!
กลิ่นอายแห่งชีวิตอันไร้ขอบเขตโปรยปรายลงมาทั้งหมด!
“ปกป้องดาวโลกมาหลายพันปี ในที่สุดก็เลื่อนขั้นเป็นเทพเจ้า! แล้วเทพเจ้าจะเป็นอย่างไร? ฉันเองก็เป็นเทพเช่นกัน!”
เสียงของโมนิก้าค่อย ๆ ดังมา
ลำต้นของต้นไม้เทพนิยายมีพลังเทพเจ้าแผ่กระจายออกมา
ทั่วทั้งดาวโลก พืชนานาชนิดเติบโตอย่างบ้าคลั่ง!
[โลกพฤกษา] แห่งหนึ่งค่อย ๆ ลงมา!
เทพแดนร้างโบราณกล่าวอย่างดูแคลนว่า
“ก็แค่เทพเจ้าระดับเจ้าแห่งดาราที่เพิ่งเลื่อนขั้น ยังกล้ากำเริบต่อหน้าเหล่าเทพอย่างพวกเราอีกหรอ?!”
เขาชกหมัดออกไป!
พลังหมัดอันน่าสะพรึงกลัว ราวกับจะทำให้ห้วงอากาศพังถล่มลงทั้งหมด!
หากเทพแดนร้างโบราณไม่เก็บงำพลังเอาไว้ แค่หมัดนี้ก็เพียงพอจะทำให้ดาวโลกแตกสลาย!
เทพแดนร้างโบราณย่อมไม่กล้าทำอะไรกับดาวโลก เขาทำได้เพียงควบคุมพลังไว้ แล้วเล็งเป้าไปที่ [โลกพฤกษา] ที่ต้นไม้เทพนิยายโมนิก้าปล่อยออกมาเท่านั้น!
สำหรับเผ่าพันธุ์ใดก็ตาม สกิลประเภทโลกโดยพื้นฐานแล้วล้วนเป็นแกนหลัก!
เทพแดนร้างโบราณมั่นใจอย่างยิ่ง ทันทีที่ [โลกพฤกษา] ถูกทำลาย โมนิก้าจะสูญเสียพลังต่อสู้ไปเกินครึ่ง!
ระดับเทพเจ้าที่อ่อนแอลงหนึ่งตน ต่อให้เป็นเหล่าเทพก็ยังต้องหวั่นไหว!
ขอเพียงกดให้กลายเป็นทาสได้ ก็จะใช้เป็นเบี้ยสังเวย เพื่อสำรวจพื้นที่อันตรายมากมายในจักรวาลได้!
ผลประโยชน์บางอย่างในพื้นที่อันตรายเหล่านั้น อย่าว่าแต่ระดับเทพเจ้าเลย ต่อให้เป็นระดับเทพแท้จริงก็ยังต้องหวั่นไหว ถึงขั้นคลุ้มคลั่งเพราะมัน!
สีหน้าของโมนิก้าเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง เธอแทบไม่มีความรู้เกี่ยวกับระดับเทพเจ้ามากนัก เมื่อเผชิญหน้ากับเหล่าเทพก็คิดเพียงจะปกป้องดาวโลก ไม่ได้คำนึงถึงช่องว่างของพลังทั้งสองฝ่ายเลย
เธอมั่นใจอย่างยิ่งว่า ขอเพียงหมัดของเทพแดนร้างโบราณตกลงมา [โลกพฤกษา] จะต้องถูกทำลายแน่นอน!
ภายใน [โลกพฤกษา] มีพลังต้นกำเนิดของโมนิก้าบรรจุอยู่ด้วย!
ในตอนนั้น เสียงของลู่หยูก็ค่อย ๆ ดังมา
“เทพแดนร้างโบราณ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”
ลู่หยูกล่าวเสียงเบาว่า
“ไม่รู้ว่าหมัดนี้ของแก จะคู่ควรกับชื่อ ‘เทพแดนร้าง’ หรือเปล่า?”
หมีแดนร้างปรากฏตัวขึ้นในพริบตา ร่างขยายใหญ่จนสูงหมื่นเมตร!
เป็นการชกหมัดออกไปเช่นเดียวกัน แต่กลับมีไอปีศาจแผ่กระจาย!
เทพปีศาจ ถล่มฟ้า!!
เทพแดนร้างโบราณกล่าวเสียงเย็นว่า
“ลู่หยู ฉันยังไม่ทันฆ่าแก แกกลับขึ้นมายั่วยุก่อนเอง! ต่อให้ฉันสังหารแก ท่านลั่วเหอก็ไม่อาจตำหนิฉันได้! วันนี้คือวันตายของแก!”
เทพแดนร้างโบราณในตอนนี้ ใจแทบคลั่งด้วยความดีใจ
ลู่หยูคนนี้โง่เขลาถึงเพียงนี้!
ในเวลาเดียวกัน เพลิงโทสะในใจเทพแดนร้างโบราณก็ถูกจุดขึ้นในพริบตาเช่นกัน
เขาจะต้องสังหารลู่หยูให้ได้!!
“งั้นเหรอ?”
สีหน้าของลู่หยูสงบนิ่ง เขากล่าวว่า
“หมีแดนร้าง ฆ่ามันซะ”
พลังของหมีแดนร้างเพิ่มขึ้นอีกขั้นใหญ่
ตูม!!!
FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากติดตามเพจด้วยนะคะ]
……………