บทที่ 70: ช็อตตัวเองซะงั้น (ฟรี)

แรงกดดันมหาศาลถาโถมเข้ามาอีกครั้ง

จางหยางเคยคิดไว้แล้วว่าคงเป็นไปไม่ได้ที่จะใช้ท่านี้เอาชนะธานอสได้ แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าธานอสจะไม่เป็นอะไรแม้แต่นิดเดียว แถมยังดูสบายเกินไปอีกด้วย

สบายเสียจนเขาไม่รู้เลยว่าที่ตัวเองพยายามมาทั้งหมดนั้นมีความหมายอะไร

ไร้ประโยชน์

ทั้งหมดเป็นเพียงความพยายามที่สูญเปล่า

สายตาที่เคยเต็มไปด้วยความฮึกเหิมตอนแรก บัดนี้เหลือเพียงความตื่นตระหนก

ร่างกายสั่นสะท้านเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้

ความแข็งแกร่งของธานอสกำลังบดขยี้ความมั่นใจของซูเปอร์ฮีโร่วัยหนุ่มคนนี้จนไม่เหลือชิ้นดี

เขาเคยสัมผัสแรงกดดันลักษณะเดียวกันนี้จากโอดินมาก่อน

แต่โอดินตอนนี้อายุมากแล้ว และปฏิบัติกับเขาอย่างเป็นมิตรมาโดยตลอด

ดังนั้นเขาจึงไม่เคยรู้สึกอะไรเป็นพิเศษ

แต่ตอนนี้...

เมื่อได้เผชิญหน้ากับธานอสในฐานะศัตรูโดยตรง

ต่อให้เป็นสี่รุมหนึ่ง

เขาก็ไม่เหลือความโอหังแบบจางหยางคนเดิมอีกแล้ว

ตอนนี้จางหยาง... ไม่ได้จางหยางเลยสักนิด

กัปตันอเมริกาสังเกตเห็นความหวาดกลัวในใจของเพื่อนร่วมรบที่เพิ่งปรากฏตัวขึ้นคนนี้ เขาเหลือบมองจางหยางก่อนจะถามขึ้น

“ลงสนามรบครั้งแรกเหรอ?”

“ไม่ใช่... เมื่อสิบห้านาทีก่อน ผมยังอยู่ในสนามรบอีกแห่งหนึ่งอยู่เลย...”

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรที่หน้าผากของจางหยางเต็มไปด้วยเหงื่อ

แต่เพราะอยู่ในชุดเกราะ เขาจึงไม่มีทางเช็ดมันได้

“แค่เป็นครั้งแรกที่ผมเจอศัตรูที่ตัวเองสู้ไม่ได้”

“รู้ไหม คนที่ฉันสู้ไม่ได้มีเยอะมาก ไม่ว่าจะเป็นสตาร์ค ธอร์ หรือแม้แต่ธานอสตรงหน้า ฉันก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกเขา”

กัปตันอเมริกายกตัวเองขึ้นมาเป็นตัวอย่าง พร้อมยิ้มบางๆ เพื่อผ่อนคลายบรรยากาศ

“แต่บางครั้ง แค่เพราะนายกลัว หรือหวาดหวั่น ไม่ได้หมายความว่านายจะไม่ต้องเผชิญหน้ากับมัน หรือหนีมันได้”

“ในสนามรบ ยิ่งกลัวมากเท่าไร ก็ยิ่งตายเร็วมากขึ้นเท่านั้น”

คนที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวจะยิ่งดึงพลังของตัวเองออกมาไม่ได้

สู้กำจัดความกลัวทิ้งไป แล้วมองทุกการต่อสู้เป็นครั้งสุดท้ายจะดีกว่า

ไม่รอดก็ตาย

ในเมื่อซ้ายก็ต้องตาย ขวาก็ต้องตาย

แล้วจะมีอะไรให้ลังเลอีก?

“เขาก็ฆ่านายได้แค่ครั้งเดียวเท่านั้น นอกจากนั้นแล้วเขายังทำอะไรได้อีก? เขาทำอะไรไม่ได้เลย”

คำพูดของกัปตันอเมริกาทำให้จางหยางหัวเราะออกมาโดยไม่รู้ตัว

และเมื่อไหร่ก็ไม่รู้...

ความหวาดกลัวในใจของเขาก็หายไปจนหมด

โทนี่กับธอร์สบตากัน

ธอร์ในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง หนวดเครารกรุงรัง และพุงยื่นออกมา หัวเราะเสียงดัง

“ฮ่าๆๆๆ! อย่างที่คิดเลย กัปตันเหมาะกับเรื่องแบบนี้จริงๆ”

“ฟรายเดย์ ช่วยคำนวณข้อมูลทั้งหมดของมันให้ที!”

โทนี่ยังคงจ้องธานอสอย่างระมัดระวัง ก่อนจะเป็นคนเปิดฉากโจมตีก่อน

คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าจากฝ่ามือยิงออกไปราวกับไม่ต้องเสียเงิน

พุ่งใส่ธานอสอย่างต่อเนื่อง

“ฟรายเดย์?”

จางหยางชะงักไปครู่หนึ่ง

ฟรายเดย์ไม่ได้อยู่กับเขาเหรอ?

แถมคนพวกนี้ก็ไม่รู้จักเขาอีก

งั้นเป็นไปได้ไหมว่า...

เขาไม่ได้ย้อนเวลา

แต่ข้ามมาอยู่ในจักรวาลคู่ขนาน?

จักรวาลคู่ขนานที่กำลังต่อสู้กับธานอสอยู่พอดี

และในจักรวาลนี้ จาร์วิสถูกแทนที่ด้วยฟรายเดย์แล้ว

เขาไม่รู้ว่าในช่วงเหตุการณ์อเวนเจอร์ส 2 โทนี่ได้อัปโหลดจิตสำนึกของจาร์วิสเพื่อสร้างวิชั่นขึ้นมาต่อกรกับอัลตรอน

หลังจากนั้นจึงสร้างฟรายเดย์ขึ้นมาแทน

“ระบบ เกิดอะไรขึ้นกันแน่!? ทำไมฉันถึงมาอยู่ในจักรวาลคู่ขนาน ไม่ใช่จุดเวลาหนึ่งของจักรวาลเดิม?”

จางหยางถามในใจไปพร้อมกับพุ่งเข้าใส่ธานอสอีกครั้ง

เสียงของระบบดังขึ้น

“เพราะฉันไม่เคยคิดจะให้คุณเป็นผู้กอบกู้ของแค่โลกใบหนึ่ง หรือจักรวาลเดียว”

“แล้วในอนาคตคุณจะรู้เอง ต่อให้คุณช่วยเหลือผู้คนทั้งจักรวาลจนหมด ก็ยังไม่สามารถทำให้ระดับสปีดฟอร์ซของคุณถึง LV.8 ได้”

“ดังนั้นฉันจึงช่วยคุณสักหน่อย”

“จากนี้ไป คุณจะสามารถเดินทางไปยังจักรวาลคู่ขนานที่กำลังเผชิญวิกฤตการล่มสลายได้ตามต้องการ ช่วยพวกเขาปราบวิกฤต และช่วยเหลือจักรวาลนั้น”

“หลังสปีดฟอร์ซถึง LV.8 แล้ว ทุกอย่างจะต้องพึ่งตัวคุณเอง”

“ถึงตอนนั้น ต่อให้ช่วยคนมากแค่ไหน ก็ไม่มีประโยชน์อีกแล้ว”

น้ำเสียงของระบบยังคงไร้อารมณ์เหมือนเดิม

แต่จางหยางกลับรู้สึกได้ถึงความเอ็นดูของผู้ใหญ่ที่มีต่อเด็กคนหนึ่ง

จนเขาซาบซึ้งแทบร้องไห้

ก่อนจะด่าออกมาอย่างหัวเสีย

“แม่งเอ๊ย! มีที่ไหนเปิดตัวก็ส่งบอสสุดท้ายมาเลยวะ!?”

“แล้วตอนนี้จะให้ฉันเอาอะไรไปสู้กับธานอส!?”

“จะให้ฉันเอาหัวไปทุบกับธานอสงั้นเหรอ!?”

ระบบไม่ตอบ

แต่จู่ๆ จางหยางที่กำลังวิ่งวนรอบธานอสเพื่อดึงความสนใจของอีกฝ่ายอยู่ ก็มีประกายไฟฟ้าลุกพรึ่บขึ้นทั่วร่าง

เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ!

ร่างทั้งร่างกระตุกไม่หยุด

แล้วล้มฟุบลงกับพื้นทันที

ตุ้บ!

ภาพนี้ทำเอาทั้งกัปตันอเมริกา โทนี่ และธอร์อึ้งไปหมด

แม้แต่ธานอสเองก็ยังอึ้ง

ทุกคนหยุดการเคลื่อนไหวพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

ก่อนจะหันไปมองจางหยางที่นอนกองอยู่บนพื้นและไม่ลุกขึ้นมาเสียที

เกิดความเงียบงันขึ้นพักใหญ่

ผ่านไปครู่หนึ่งโทนี่จึงเป็นฝ่ายพูดก่อน

“ธอร์... นายแอบโจมตีเขาเหรอ?”

ธอร์รีบส่ายหน้า

“เปล่านะ! หมอนั่นก็ใช้ไฟฟ้าเหมือนกัน สงสัยคงช็อตตัวเองเข้าให้แล้ว”

หลังจากพูดจบ

ก็เกิดความเงียบขึ้นอีกครั้ง

ธานอสถึงกับพูดไม่ออก

นี่คือคู่ต่อสู้ที่เมื่อครู่ทำให้เขาถึงกับเอ่ยปากชื่นชมอย่างนั้นเหรอ?

สุดท้ายกลับเป็นคนที่ควบคุมพลังตัวเองไม่ได้

ต่อสู้ไปต่อสู้มา...

ดันช็อตตัวเองซะอย่างนั้น?

ธานอสเตะจางหยางที่นอนอยู่บนพื้นกระเด็นออกไปอย่างไม่ใส่ใจ

จากนั้นพุ่งเข้าใส่โทนี่ทันที

เพราะโทนี่ไม่ทันตั้งตัว

เขาจึงถูกหมัดของธานอสต่อยลงไปกองกับพื้น

หมวกเกราะแตกยับ

ลุกแทบไม่ขึ้น

กัปตันอเมริกาพยายามเข้ามาช่วย

แต่ก็ถูกต่อยจนปลิวไปไกล

ธอร์ไม่พูดพร่ำทำเพลง

ยกสตอร์มเบรกเกอร์ฟาดลงทันที

แต่ขวานกลับถูกธานอสปัดกระเด็นด้วยดาบ

ธอร์จึงพุ่งเข้าประชิดตัว

ผลคือธานอสฉวยโอกาสแย่งสตอร์มเบรกเกอร์ไป

แล้วใช้มือข้างเดียวกดธอร์เอาไว้จนขยับไม่ได้

คมขวานของตัวเองจ่ออยู่เหนือร่าง

พร้อมจะปลิดชีวิตเขาได้ทุกเมื่อ

และในตอนนั้นเอง...

มโยลเนียร์ที่ตกอยู่ไกลออกไปเริ่มสั่นไหว

สายฟ้าเส้นหนึ่งกำลังพุ่งตรงมาทางนี้ด้วยความเร็วสูง

ขณะเดียวกัน

บนท้องฟ้า

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรที่ประตูเวทมนตร์สีทองขนาดใหญ่ได้เปิดออก

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ]

……………