บทที่ 65: ใจอยากบุกไปฆ่าศัตรู แต่เพื่อนร่วมทีมไม่ยอม (ฟรี)

“ไม่! ฉันทำไม่ได้!”

โทนี่ตกใจกับความคิดสุดบ้าคลั่งของจางหยาง

ต่อให้มั่นใจในตัวเองแค่ไหน เขาก็ไม่เคยคิดมาก่อนว่าคนแค่สามคนจะบุกไปสู้กับกองทัพชิทอรีทั้งกอง

ยิ่งไปกว่านั้น...

“ฉันยังไม่เคยออกแบบให้ต้องรบในอวกาศ ชุดเกราะของฉันไม่สามารถใช้เป็นชุดอวกาศสำหรับการต่อสู้ในสภาพสุญญากาศได้”

โทนี่รีบอธิบาย

อย่างน้อยก็ทำให้ตัวเองดูไม่ขี้ขลาดเกินไป

ไม่ใช่ว่าฉันไม่กล้านะ!

แต่ฉันทำไม่ได้ต่างหาก!

จางหยางมองเขาด้วยสายตาเหยียดหยาม ก่อนจะตบไหล่ธอร์

“พี่น้อง! งั้นเราสองคนไปกันเถอะ!”

ธอร์ยกมือเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก

ต่อให้เป็นคนบ้าบิ่นอย่างเขา ก็ไม่เคยคิดจะบุกฐานทัพศัตรูด้วยคนแค่สองคนเหมือนกัน

อีกฝ่ายที่ต้องเผชิญคือกองทัพเอเลี่ยนทั้งกองนะ!

เขาจึงปฏิเสธอย่างตะกุกตะกัก

“เอ่อ... จริง ๆ แล้ว ร่างกายของข้าไม่ได้แข็งแกร่งขนาดที่เจ้าคิดหรอกนะ ถ้าอยู่ในสุญญากาศนาน ๆ ข้าก็รับไม่ไหวเหมือนกัน”

จางหยาง “...”

สายตาดูแคลน +1

จางหยางโบกมืออย่างฮึกเหิม

“ช่างเถอะ! ในเมื่อพวกนายไม่ไป งั้นฉันไปคนเดียวก็ได้!”

“แม้ต้องเผชิญศัตรูนับหมื่นนับแสน ฉันก็จะไป!”

“อย่าวู่วาม!”

กัปตันอเมริการีบดึงตัวเขาเอาไว้ทันที

ไม่อย่างนั้นอีกฝ่ายอาจพุ่งเข้าไปในฐานทัพชิทอรีคนเดียวจริง ๆ และถึงตอนนั้นคงหาเงาไม่เจอแล้ว

“พวกเราไม่รู้สถานการณ์ของอีกฝ่ายเลย การทำแบบนั้นอันตรายเกินไป”

“และพวกเราก็ไม่มีความจำเป็นต้องทำแบบนั้นด้วย”

“ถ้าเปิดศึกจริง ตอนนี้มีแค่นายคนเดียวที่สามารถตีโต้กลับได้ ข้อจำกัดมันเยอะเกินไป”

“เพราะงั้นภารกิจหลักของพวกเราตอนนี้ คือหาวิธีปิดเทสเซอแร็กต์ และปิดประตูบ้า ๆ นั่นให้ได้!”

“ก็ได้...”

จางหยางถอนหายใจอย่างจนใจ

ใจเขาอยากไปฆ่าศัตรูถึงรังอยู่แล้ว

แต่เพื่อนร่วมทีมไม่ยอมให้ไปนี่นา

กัปตันอเมริกามองเจ้าตัวที่ยังไม่ยอมตัดใจ ก่อนจะถอนหายใจอีกครั้ง แล้วหันไปมองปัญหาใหญ่อีกคน

“ดร.แบนเนอร์ ตอนนี้คุณสามารถกลายเป็นฮัลค์ได้ไหม?”

“บอกฮัลค์ให้เตรียมตัวได้เลย”

โทนี่พูดด้วยความคาดหวัง

“งานปาร์ตี้กำลังจะเริ่มแล้ว”

ครั้งก่อนที่ฮัลค์สู้กับอะบอมมิเนชั่น จางหยางเคยเรียกเขาไปดู

แต่ตอนนั้นเขาไม่ได้ไป

เพียงโทรศัพท์ไปเคลียร์ปัญหากับกองทัพเท่านั้น

น่าเสียดายที่เขายังไม่เคยเห็นพลังการต่อสู้ของฮัลค์ด้วยตาตัวเอง

“ดร.แบนเนอร์ ตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่คุณควรโกรธที่สุดแล้วนะ!”

กัปตันอเมริกาพูดให้กำลังใจ

“กัปตัน นี่แหล่ะความลับของผม”

ดร.แบนเนอร์ยิ้มบาง ๆ

“ผมโกรธตอนไหนก็ได้”

พูดจบ เขาก็ฉีกเสื้อด้านบนทิ้ง

จากนั้นเดินตรงไปยังยานรบรูปปลาลำหนึ่ง

ร่างกายของเขาเริ่มใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ

ผิวหนังค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีเขียว

ฮัลค์...

ออกมาแล้ว

ตูม!

เพียงหมัดเดียวเท่านั้น

ยานรบปลาที่ก่อนหน้านี้เคยชนจางหยางจนปลิว ถูกฮัลค์ต่อยจนจมลงไปในพื้นดินทันที

พละกำลังของฮัลค์ไม่จำเป็นต้องพิสูจน์อีกแล้ว

“โฮกกกก!!!”

ฮัลค์คำรามอย่างภาคภูมิใจกับผลงานของตัวเอง

แต่เมื่อเห็นจางหยางยืนอยู่ข้าง ๆ

เสียงคำรามก็ค่อย ๆ เบาลง

สุดท้ายถึงกับปิดปากเงียบ ไม่กล้าร้องต่อ

จางหยางกลับยกมือขึ้นตบแขนของเขา

“ทำได้ดีมาก ฮัลค์!”

ดวงตาของฮัลค์เป็นประกายขึ้นทันที

บนใบหน้าเผยรอยยิ้มแห่งความดีใจ

เขาไม่คิดเลยว่าจางหยางจะชมตัวเอง

และรู้สึกมีความสุขอย่างมาก

ณ เวลานั้นเอง

กัปตันอเมริกา ฮอว์คอาย แบล็ควิโดว์ ไอรอนแมน ธอร์ ฮัลค์ และเดอะแฟลช

อเวนเจอร์สรุ่นแรกได้รวมตัวกันอย่างเป็นทางการแล้ว!

“ออกคำสั่งมาเลยกัปตัน”

จางหยางกระโดดอยู่กับที่เบา ๆ ด้วยความกระตือรือร้น

“ผมรอไม่ไหวแล้ว”

ทุกคนต่างหันมองกัปตันอเมริกา

เขาอาจไม่ใช่คนที่แข็งแกร่งที่สุด

แต่เป็นคนที่น่าเชื่อถือที่สุด

เขาเป็นตัวแทนของจิตวิญญาณบางอย่าง

และในบรรดาทุกคน มีเพียงเขาเท่านั้นที่เคยผ่านสงครามจริงและเคยบัญชาการสนามรบมาก่อน

กัปตันอเมริกาไม่ได้เล่นตัวแม้แต่น้อย

เขาเริ่มสั่งการทันที

“ฟังให้ดี ก่อนที่พวกเราจะปิดประตูมิติได้ ต้องถ่วงเวลาพวกมันเอาไว้ก่อน”

“บาร์ตัน ขึ้นไปบนดาดฟ้า หาเส้นทางเคลื่อนพลของพวกมัน”

“สตาร์ค นายยืนแนวป้องกันเอาไว้”

“อะไรก็ตามที่เข้ามาใกล้ถนนสามสายนี้ บังคับให้มันถอยกลับไป หรือไม่ก็เผามันให้กลายเป็นเถ้าถ่าน”

ฮอว์คอายหันไปหาโทนี่

“พาฉันขึ้นไปหน่อยได้ไหม?”

“เกาะให้แน่น อย่าตกลงมาก็แล้วกัน”

พูดจบ โทนี่ก็คว้าตัวฮอว์คอาย ก่อนจะพุ่งขึ้นฟ้าและหายลับไปในพริบตา

“ธอร์ นายต้องหาวิธีปิดกั้นประตูมิติเอาไว้”

“ถ่วงเวลาพวกมันให้ได้”

“เรียกสายฟ้ามาเผาพวกมันให้หมด!”

เมื่อได้รับคำสั่ง ธอร์ก็หมุนมโยลเนียร์แล้วบินจากไปทันที

ภารกิจของเขาคือสิ่งเดียวกับที่จางหยางทำก่อนหน้านี้

นั่นคือ...เฝ้าประตู

ใครก็ตามที่กล้าออกมาจากประตูมิตินั้น

ต้องตาย!

ลึก ๆ แล้วธอร์ยังมีความรู้สึกอยากแข่งขันอยู่

ในฐานะบุตรแห่งโอดิน

เขายังคงเชื่อว่าตัวเองแข็งแกร่งกว่าจางหยาง

ในใจคิดเพียงว่า

เรื่องที่เขาทำได้...

ข้าก็ต้องทำได้เหมือนกัน!

“ส่วนเธอกับฉัน นาตาชา พวกเราต้องควบคุมสนามรบภาคพื้นดินเอาไว้”

กัปตันอเมริกาหันไปมองฮัลค์

“ฮัลค์! ถึงตานายแล้ว!”

ฮัลค์ยิ้มกว้าง

เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยพลัง

เต็มไปด้วยความมั่นใจ

และเริ่มงานเลี้ยงของตัวเองทันที

“จางหยาง นายเร็วที่สุด”

“ไปช่วยประชาชนที่กำลังตกอยู่ในอันตราย”

“จำเอาไว้ ภารกิจหลักของนายคือช่วยคน ไม่ใช่ฆ่าศัตรู”

“เรื่องศัตรูปล่อยให้พวกเราจัดการ”

“รับทราบ!”

จางหยางตอบทันที

จากนั้นเปิดใช้สปีดฟอร์ซ

พร้อมให้ระบบทำเครื่องหมายตำแหน่งของผู้ประสบภัยทั้งหมด

ระหว่างที่กำลังออกตัว เขายังได้ยินกัปตันอเมริกาถามดร.เซลวิกเกี่ยวกับวิธีปิดเทสเซอแร็กต์

การจัดการของกัปตันอเมริกาเป็นระเบียบและมีประสิทธิภาพอย่างมาก

ทุกคนได้รับหน้าที่ที่เหมาะกับจุดแข็งของตัวเอง

ความรู้สึกของการร่วมมือกันเป็นทีมแบบนี้

ทำให้จางหยางรู้สึกสบายใจและมีความสุขอย่างประหลาด

“ข้างหน้าสองร้อยเมตร ชั้นสองของอาคาร มีผู้รอดชีวิตถูกล้อมไว้มากกว่ายี่สิบคน”

พริบตาถัดมา

จางหยางก็ปรากฏตัวตรงจุดที่ระบบระบุ

ดาบคู่ในมือหมุนวูบ

หน่วยลาดตระเวนของชิทอรีทั้งทีมก็ถูกกำจัดทันที

จางหยางโบกมือให้ผู้คน

“อย่าอยู่ที่นี่!”

“ขึ้นไปยังชั้นที่สูงกว่านี้!”

“พวกเราจะพยายามจำกัดสนามรบให้อยู่บนพื้นดินให้มากที่สุด!”

“เดอะแฟลช!”

“เยี่ยมไปเลย! พวกเรารอดแล้ว!”

“เร็วเข้า! ฟังเดอะแฟลช! รีบขึ้นไปข้างบน!”

จางหยางไม่มีเวลาคุ้มกันคนทั้งยี่สิบกว่าคนต่อ

ยังมีคนอีกมากเกินไปที่กำลังรอให้เขาไปช่วย

เมื่อเห็นว่าทุกคนเชื่อฟังและเริ่มอพยพขึ้นไปด้านบนแล้ว

เขาก็ออกตัวไปช่วยคนกลุ่มต่อไปทันที

ทั้งนิวยอร์กกำลังตกอยู่ในความโกลาหล

และจำนวนคนที่เขาต้องช่วย...

มีมากเกินไปจริง ๆ

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ]

……………