บทที่ 55: ไม่รู้หรือไงว่าพวกเขาอยู่ในความคุ้มครองของฉัน? (ฟรี)

พวกเขาสุ่มเลือกหนังฟอร์มยักษ์มาดูเรื่องหนึ่ง เดิมทีแบล็ควิโดว์คิดว่าไอ้หนุ่มหื่นคนนี้ต้องอาศัยจังหวะดูหนังแอบแต๊ะอั๋งเธอแน่ ๆ

แต่เขาไม่ได้ทำแบบนั้น

แบล็ควิโดว์หัวเราะเย็นชาอยู่ในใจ

เล่นตัวเพื่อให้คนสนใจงั้นเหรอ?

ตอนที่พี่สาวคนนี้ใช้ไม้ตายนี้ นายยังนั่งปั้นดินเล่นอยู่ที่บ้านเกิดเลยมั้ง

เจ้าหนู...

นายยังไร้เดียงสาเกินไป!

แต่ไม่ใช่แค่นั้น

หลังจากดูหนังจบ ทั้งสองก็เริ่มนั่งคุยกัน และเมื่อจางหยางได้ยินว่า ฮอว์คอาย เพื่อนสนิทที่ชักชวนแบล็ควิโดว์เข้าร่วมหน่วยชีลด์ด้วยกัน ถูกโลกิควบคุมตัวไป และจนถึงตอนนี้ก็ยังหาไม่เจอ

เขากลับแสดงความเข้าใจอย่างมีน้ำใจ และเป็นฝ่ายบอกให้แบล็ควิโดว์กลับไปทำงานก่อนด้วยตัวเอง

แบล็ควิโดว์ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปทันทีโดยไม่พูดอะไร

ส่วนจางหยางก็ไม่ได้รั้งเธอไว้ เพียงมองแผ่นหลังของเธอที่ค่อย ๆ หายลับไป

“ของที่ได้มาง่ายเกินไป มันก็น่าเบื่อไม่ใช่เหรอ”

จางหยางยิ้มบาง ๆ อย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะเอื้อมมือไปปิดโทรทัศน์ แล้วลุกขึ้นเดินออกไปเช่นกัน

“ยังไงซะ ฉันก็เป็นนักศึกษาหัวกะทิของ MIT นะ คงช่วยอะไรไม่ได้เลยคงเป็นไปไม่ได้หรอก”

...

อีกด้านหนึ่ง

โลกิมีดร.เอริกอยู่ข้างกาย

ต้องยอมรับเลยว่าดร.เอริกเป็นคนมีความสามารถจริง ๆ เขาอาศัยอุปกรณ์วิจัยที่ฮอว์คอายขโมยมาจากศัตรูของหน่วยชีลด์ แล้วสามารถค้นคว้าจนหาวิธีใช้เทสเซอแร็กต์เปิดประตูมิติที่เสถียรได้จริง ๆ

แต่ตอนนี้กลับขาดวัตถุดิบสำคัญอยู่หนึ่งอย่าง

อิริเดียม

โลหะชนิดนี้เดินทางมายังโลกพร้อมอุกกาบาต และสามารถสร้างปฏิสสารโปรตอนขึ้นมาได้

ทว่าของสิ่งนี้เป็นที่ต้องการอย่างมาก

คนธรรมดาไม่มีทางหามาได้เลย

ดังนั้น...

ถึงเวลาที่ฮอว์คอายต้องลงมือแล้ว

และเพื่อให้ปฏิบัติการของฮอว์คอายราบรื่นยิ่งขึ้น โลกิก็เริ่มดำเนินแผนการของตัวเองไปพร้อมกัน เพื่อดึงความสนใจของหน่วยชีลด์ออกไปจากอีกฝ่าย

เขารู้ดีว่า

ครั้งนี้เขาอาจต้องเผชิญหน้ากับคนนั้นอีกครั้ง

แต่ก็ไม่เป็นไร

เดิมทีเขาไม่ได้คิดจะชนะอยู่แล้ว

ตราบใดที่ยอมแพ้ได้ทันเวลา ก็คงไม่มีอันตรายถึงชีวิต

อย่างไรเสียเขาก็เป็นบุตรของโอดิน

และตอนนี้โลกได้เป็นพันธมิตรกับแอสการ์ดแล้ว

พวกมนุษย์โลกคงไม่ทำลายความสัมพันธ์พันธมิตรเพราะเขาแน่นอน

ช่วงที่ผ่านมาเขาคิดอยู่ตลอด

คิดหาวิธีนับไม่ถ้วนเพื่อรับมือกับความเร็วของจางหยาง

และเขารู้สึกว่าในที่สุดก็น่าจะมีวิธีที่ใช้ได้แล้ว

“ครั้งนี้... ถึงคราวที่เจ้าต้องนอนหมอบเงยหน้ามองข้าบ้าง”

โลกิหมุนคทาที่ฝังมณีจิตใจอยู่ในมือ พลางเผยรอยยิ้มราวกับได้เห็นภาพจางหยางนอนอยู่แทบเท้าของตัวเองแล้ว

โลกิเคลื่อนไหวรวดเร็วมาก

ตกกลางคืนเขาก็เดินทางมาถึงเยอรมนีทันที และเริ่มปฏิบัติการของตัวเอง

เขาบุกเข้าไปในงานเลี้ยงของนายทหารระดับสูงคนหนึ่ง แล้วใช้เครื่องมือบางอย่างครอบดวงตาของอีกฝ่ายโดยตรง

ขณะเดียวกัน ฮอว์คอายก็ได้รับข้อมูลม่านตาของนายทหารคนนั้น ทำให้สามารถแทรกซึมเข้าไปในฐานทัพเพื่อขโมยอิริเดียมได้สำเร็จ

ภารกิจของฮอว์คอายจบลงเพียงเท่านี้

แต่แผนการของโลกิเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น

สำหรับเขา เรื่องก่อนหน้านี้เป็นเพียงสิ่งที่ทำไปตามทางระหว่างดำเนินแผนใหญ่เท่านั้น

ชุดเกราะของเขาค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนร่าง

จากนั้นก็เริ่มต้อนฝูงชนที่กำลังตื่นตระหนกเหมือนต้อนแกะ ให้ไปยังลานกว้างโล่งกลางเมือง

แล้วใช้ภาพลวงตาสร้างร่างแยกขึ้นมาสี่ร่าง

ล้อมฝูงชนเอาไว้ทั้งสี่ด้าน

ป้องกันไม่ให้ใครหลบหนี

ในเวลานี้ ผู้คนทั้งหมดก็ไม่ต่างอะไรจากแกะที่ถูกคนเลี้ยงต้อน

รอให้ถูกเชือดตามใจชอบ

โลกิสั่งให้พวกเขาคุกเข่า

พวกเขาก็ทำได้เพียงคุกเข่าลงทั้งหมด

เมื่อได้สัมผัสความรู้สึกเหนือกว่าผู้อื่นแบบนี้ โลกิก็เริ่มกล่าวสุนทรพจน์อย่างออกรสออกชาติ

“พวกเจ้าก็เกิดมาเพื่อเป็นแบบนี้ไม่ใช่เหรอ? นี่คือความจริงที่มนุษย์ไม่เคยยอมรับ การล่อลวงของเสรีภาพได้พรากความสุขไปจากชีวิตของพวกเจ้า พวกเจ้าลึก ๆ แล้วต่างก็โหยหาการถูกปกครอง พวกเจ้าคลั่งไคล้อำนาจ แสวงหาสถานะ แต่แท้จริงแล้วในกระดูกของพวกเจ้ามีความเป็นทาสฝังอยู่ วันหนึ่งพวกเจ้าก็จะยอมสยบต่อผู้ปกครองของตัวเองอยู่ดี”

คำพูดเหล่านี้ชัดเจนมาก

เขาต้องการกดขี่พวกเขา

ต้องการพรากเสรีภาพของพวกเขา

และยังเป็นการดูหมิ่นอย่างรุนแรงอีกด้วย

แต่ทั้งลานกลับไม่มีใครกล้าโต้แย้ง

มีเพียงคนเดียวเท่านั้น

ชายชราคนหนึ่ง

เขาเลิกคุกเข่าแล้วค่อย ๆ ยืนขึ้น

“แต่จะไม่ใช่กับคนแบบแก”

“ข้าเป็นคนพิเศษไม่เหมือนใคร”

โลกิรู้สึกเหมือนความสนุกของตัวเองถูกขัดจังหวะ

“คนแบบแกมีมาเสมอไม่ว่าเมื่อไหร่”

“ดูชายแก่คนนี้ซะ เขาจะเป็นตัวอย่างให้พวกเจ้า”

ขณะพูด โลกิก็ยกคทาขึ้นเล็งไปที่ชายชรา

พลังงานเริ่มรวมตัวอยู่บนปลายคทา

ก่อนจะพุ่งเข้าใส่อีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว

แต่ในตอนนั้นเอง

บนท้องฟ้าราวกับมีสายฟ้าฟาดผ่าน

สายฟ้าที่แตกต่างจากสายฟ้าทั่วไป

สายฟ้าสีแดงทองพาดผ่านท้องฟ้า ราวกับอัสนีบาตตกลงจากสวรรค์

แล้วกระแทกลงตรงหน้าชายชราคนนั้น

การโจมตีของโลกิสลายหายไปในทันที

ทุกคนรีบเพ่งสายตามอง

คนที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือบุคคลในชุดเกราะสีแดงทองรูปลักษณ์ประหลาด

เขายังคงอยู่ในท่าทางเดิม

แขนขวาเหยียดออกไปข้างหน้า

เมื่อครู่นี้...

เขาใช้มือเปล่าบดขยี้ลำแสงเวทมนตร์ของโลกิจนแตกสลายไปเลย!

ชุดเกราะประหลาดชุดนี้

ไม่มีใครจำผิดอย่างแน่นอน

ผู้คนที่เพิ่งคุกเข่าอยู่เมื่อครู่ต่างพากันลุกขึ้นทันที พร้อมส่งเสียงเชียร์ให้สายฟ้าสายนี้

“เดอะแฟลช! ฉันจำไม่ผิดแน่! ฉันยังติดตาม IG ของเขาอยู่เลย!”

“เดอะแฟลชมาช่วยพวกเราแล้ว!”

“เยี่ยมไปเลย! คราวนี้รอดแน่! ไอ้โรคจิตนี่จบเห่แล้ว!”

ทุกคนเชื่อว่าฮีโร่ของพวกเขาจะไม่มีวันแพ้

เพราะพวกเขาเชื่อมั่นว่า

ฮีโร่คนนี้คือผู้แข็งแกร่งที่สุด!

และแน่นอน

ฮีโร่ของพวกเขาก็ไม่ทำให้ผิดหวัง

จางหยางจ้องโลกิด้วยสายตาไม่เป็นมิตร

“กล้ามาที่โลกแล้วฆ่าคนตามใจชอบแบบนี้งั้นเหรอ? ไม่รู้หรือไงว่าพวกเขาอยู่ในความคุ้มครองของฉัน?”

มีหลายคนแอบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายคลิปเก็บไว้

เมื่อได้ยินประโยคนี้ สาวเยอรมันจำนวนไม่น้อยถึงกับตาเป็นรูปหัวใจ มองไปยังร่างที่ยืนอยู่ตรงหน้า ราวกับเป็นกำแพงที่สามารถปกป้องพวกเธอจากอันตรายทุกอย่างได้

“เดอะแฟลช ในที่สุดเจ้าก็มาซะที”

โลกิเก็บท่าทีเย่อหยิ่งก่อนหน้านี้ไปหมดสิ้น

เขาจ้องมองชายผู้เคยเอาชนะตัวเองด้วยสายตาระแวดระวัง ก่อนจะเผยรอยยิ้มมั่นใจ

“หลังจากพ่ายแพ้ให้เจ้า ข้าก็คิดมาตลอดว่าจะรับมือพลังของเจ้ายังไง และตอนนี้ข้าคิดออกแล้ว! ครั้งนี้ ถึงคราวที่เจ้าต้องหมอบอยู่แทบเท้าข้าบ้าง!”

จางหยางกอดอก ใช้ความสูงจากชุดเกราะมองลงไปยังโลกิจากด้านบน แล้วหัวเราะอย่างดูแคลน

“เอาสิ ให้ฉันดูหน่อยว่าการแสดงที่นายตั้งใจเตรียมมาเพื่อฉัน มันจะน่าตื่นเต้นขนาดไหน”

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ]

……………