บทที่ 482 นายคิดจะทำลายฉันหรือไง
บทที่ 482 นายคิดจะทำลายฉันหรือไง
บทที่ 482 นายคิดจะทำลายฉันหรือไง
ไม่นาน หลี่หางก็เริ่มรับสายปรึกษาจากผู้ชมคนต่อไป
เสียงผู้ชายที่แฝงความตื่นเต้นเล็กน้อยดังออกมาจากห้องไลฟ์
“สวัสดีตอนเย็นครับ ทนายหลี่! วันนี้ผมมีเรื่อง…เอ่อ เป็นคำถามที่ค่อนข้างพิเศษนิดหน่อย อยากขอปรึกษาคุณครับ”
สายตาของหลี่หางเลื่อนไปมองชื่อบัญชีของอีกฝ่ายที่แสดงอยู่บนหน้าจอ
ชื่อว่า “หมาจีจาง ๆ”
เขาพยักหน้าแล้วตอบว่า
“ลองเล่ามาสิครับ ว่าพิเศษขนาดไหน”
พอได้รับคำตอบ หมาจีก็รีบพูดทันที
“เรื่องเป็นแบบนี้ครับ คำถามแรกของผมก็คือ ถ้าผมดาวน์โหลดคลิปแนวผู้ใหญ่จากอินเทอร์เน็ต ก็คือหนังประเภทนั้น แล้วผมแอบดูเงียบ ๆ คนเดียว แบบนี้ถือว่าผิดกฎหมายไหมครับ?”
เมื่อได้ยินคำถามนี้ สีหน้าหลี่หางก็เผยความจนใจออกมานิดหน่อย
แต่เขาก็ยังอธิบายอย่างใจเย็น
“โดยทั่วไปแล้ว ถ้าเป็นแค่การดูเป็นการส่วนตัว ไม่ได้นำไปเผยแพร่ ก็ไม่ถือว่าเป็นความผิดครับ”
“แต่คำถามของคุณนี่ก็พิเศษจริง ๆ นะครับ พิเศษตรงที่พบได้บ่อยมาก”
“แน่นอนว่าเงื่อนไขคือต้องไม่นำคลิปพวกนี้ไปเผยแพร่ต่อ และห้ามเอาไปแบ่งให้เพื่อนดูด้วย ส่วนคำแนะนำที่ละเอียดกว่านี้ คุณลองย้อนกลับไปฟังเคสก่อนหน้าที่ปรึกษาเรื่องเขียนนิยายแนวผู้ใหญ่ได้ครับ”
พอหมาจีได้ยินเช่นนั้น ก็รีบปฏิเสธทันที
“ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่ ทนายหลี่ จริง ๆ แล้วนี่ไม่ใช่ประเด็นหลักที่ผมอยากถามครับ”
“ที่ผมอยากถามคือ สมมติว่าตอนแรกผมแค่ดาวน์โหลดหนังพวกนี้ไว้ในคอมพิวเตอร์ เพื่อจะดูคนเดียวเงียบ ๆ แต่ผลคือดันกดผิดพลาดโดยไม่ตั้งใจ จนมันถูกฉายขึ้นจอโปรเจกเตอร์ในห้องเรียนใหญ่ของมหาวิทยาลัย แบบนี้ถือว่าเป็นการเผยแพร่ไหมครับ?”
หลี่หางยังไม่ทันได้พูดอะไร คอมเมนต์ที่เดิมทีสงบนิ่งก็เดือดขึ้นมาทันที
[รู้สึกเหมือนได้กลิ่นเรื่องเมาท์ลอยมาแล้ว]
[รีบบอกมา นายอยู่มหาวิทยาลัยไหน]
[ฮ่า ๆ ๆ ฉากขายหน้าระดับตำนานฉากใหม่เหมือนจะถูกจองไว้แล้ว]
[เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? ถึงขั้นฉายขึ้นจอในห้องเรียนเลยเหรอ? ฮ่า ๆ ๆ แบบนั้นมันสุดยอดเกินไปแล้ว ขอหัวเราะก่อนค่อยว่ากัน]
[มองตาฉันแล้วสารภาพมาตรง ๆ นะ ว่าไม่ตั้งใจจริงเหรอ? หรือจริง ๆ แล้วตั้งใจแกล้งกัน?]
หลี่หางถามด้วยความสงสัย
“คุณบอกว่าฉายขึ้นจอในห้องเรียนของมหาวิทยาลัยใช่ไหมครับ? ผมขอถามก่อน คุณเป็นอาจารย์ หรือเป็นนักศึกษา?”
หมาจีตอบอย่างเขิน ๆ
“ผมเป็นนักศึกษาครับ ปีนี้อยู่ปีสามแล้ว”
เมื่อได้ยินคำตอบนี้ หลี่หางก็พยักหน้า แล้วถามต่อทันที
“ถ้าอย่างนั้น คุณลองเล่ามาหน่อยครับ ว่าคุณไป ‘ไม่ตั้งใจ’ ฉายของแบบนั้นขึ้นจอห้องเรียนได้ยังไง”
พอพูดถึงเรื่องนี้ น้ำเสียงของหมาจีก็เปลี่ยนเป็นทั้งอยากร้องไห้ทั้งอยากหัวเราะทันที
เขาพูดอย่างหงุดหงิดว่า
“เฮ้อ พูดถึงเรื่องนี้แล้วผมโมโหจริง ๆ ทั้งหมดก็เพราะรูมเมตโง่ ๆ ของผมนั่นแหละ”
“เรื่องเป็นแบบนี้ครับ ตอนนั้นวิชาหนึ่งของพวกเรามีงานกลุ่ม อาจารย์ให้ทำงานกลุ่ม แล้วในหอของพวกเรามีกันสี่คน ก็เลยรวมกลุ่มกันเองโดยธรรมชาติ”
“งานกลุ่มนั้นคือให้พวกเราถ่ายทำคลิปประชาสัมพันธ์สาธารณะในมหาวิทยาลัย แล้ววันนั้นเป็นวันรายงานหน้าชั้น ผมเป็นคนพรีเซนต์ของกลุ่ม ต้องขึ้นไปเปิดคลิปประชาสัมพันธ์ที่พวกเราถ่ายไว้ พร้อมอธิบายไปด้วย แล้วก็!! ประเด็นสำคัญมาแล้วครับ”
หมาจีสูดหายใจลึก ก่อนจะรีบพูดต่อ
“ตอนผมขึ้นไปเตรียมรายงาน ผมเปิดคอมพิวเตอร์แล้วต่อโปรเจกเตอร์ ผลคือภาพที่ฉายออกมาไม่ใช่คลิปประชาสัมพันธ์ที่พวกเราอุตส่าห์ถ่ายทำและตัดต่อกันมา!”
“แต่มันเป็น…”
พูดถึงตรงนี้ หมาจีก็หยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับถูกความทรงจำในตอนนั้นอุดคอจนพูดไม่ออก
หลังจากตั้งสติได้ เขาถึงพูดต่อ
“แต่มันคือคลิปที่พูดออกไปตรง ๆ ไม่ได้ของผม! รูมเมตเวรนั่นไม่รู้แอบเอาเข้าไปใส่ไว้ในโฟลเดอร์คลิปประชาสัมพันธ์ตั้งแต่เมื่อไร แถมยังเปลี่ยนชื่อไฟล์ไว้เรียบร้อยด้วย!”
“พอผมเปิดโฟลเดอร์แล้วกดเล่น ผ่านไปไม่กี่วินาทีผมถึงรู้ตัวว่านั่นมันเป็นหนังผู้ใหญ่ ทั้งสาขาเห็นกันหมดเลยครับ แม่เจ้า!”
“ตอนนั้นผมช็อกไปทั้งตัว ยืนอยู่บนเวทีแบบทำอะไรไม่ถูกเลย”
“แล้วหลังจากนั้นล่ะ?” หลี่หางถามอย่างสนใจ
“หลังจากนั้น ผมก็โดนอาจารย์ด่ายับแบบไม่ไว้หน้าเลยครับ แต่นั่นยังไม่ใช่ส่วนที่น่าสงสารที่สุด ที่หนักสุดคือคะแนนงานกลุ่มของพวกเราถูกยกเลิกไปด้วย”
“ต่อมาผมถึงรู้ว่าเป็นไอ้ตัวดีเตียงตรงข้ามที่เปลี่ยนคลิปให้ผม แถมยังตั้งชื่อไฟล์ใหม่ไว้เรียบร้อยอีกต่างหาก”
หมาจีพูดด้วยน้ำเสียงทั้งโมโหทั้งขำไม่ออก
[“คลิปประชาสัมพันธ์สาธารณะ” ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ]
[ตรวจสอบแล้ว เป็นรูมเมตแท้ ๆ ถ้าไม่สนิทกันจริงทำเรื่องแบบนี้ไม่ได้หรอก]
[ได้เจอรูมเมตแบบนี้ ถือเป็นบุญที่สั่งสมมาแปดชาติของนายแล้ว]
[ถ้ามหาวิทยาลัยฉันมีเรื่องสนุกแบบนี้ให้ดูบ้างก็ดีสิ ทำไมตอนฉันเรียนมหาวิทยาลัยถึงไม่เคยเจอเรื่องน่าตื่นเต้นแบบนี้เลย]
[คนข้างหน้า ถ้ามหาวิทยาลัยไม่มีเรื่องสนุก นายก็สร้างเองได้ไง นายก็ไปเป็นคนแรกของมหาวิทยาลัยที่เปิดหนังผู้ใหญ่ในห้องเรียนสิ]
หลี่หางฟังแล้วก็กลั้นหัวเราะไม่ไหวอีกต่อไป
“ฮ่า ๆ รูมเมตของคุณคนนี้นี่คิดอะไรอยู่กันแน่ครับ เล่นใหญ่ขนาดนี้ ไม่ใช่แค่งานกลุ่มของคุณที่พัง คะแนนของเขาเองก็โดนลากลงไปด้วยไม่ใช่เหรอ”
“ตกลงเขาตั้งใจจะแกล้งคุณ หรือยกหินมาทับเท้าตัวเองกันแน่”
หมาจีขึ้นเสียงบ่นทันที
“ใช่ไหมล่ะครับ! ผมเองก็ยังสงสัยเลยว่าเขาสอบเข้ามหาวิทยาลัยมาได้ยังไง”
“เขายังมีหน้ามาบอกผมว่า ตอนแรกแค่ตั้งใจจะแกล้งผมเล่น คิดว่าเดี๋ยวพอผมรู้ตัวก็คงรีบปิดทันที คงไม่เป็นเรื่องใหญ่อะไร อย่างมากก็แค่ให้ผมขายหน้าต่อหน้าคนอื่น อายแป๊บเดียวเท่านั้น”
พูดถึงตรงนี้ หมาจีหยุดไปเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงเหมือนจะร้องไห้
“แต่คนที่อยู่ในสถานการณ์แบบนั้น ใครมันจะปิดได้เร็ว แม่น และเด็ดขาดขนาดนั้นครับ! ตอนนั้นผมนี่มือไม้พันกันไปหมด!”
“ผมตกใจจนมือสั่นไปหมด ในหัวคิดแค่อย่างเดียวว่าต้องรีบปิดหน้าต่างคลิปที่กำลังเล่นอยู่ให้เร็วที่สุด”
“แต่ยิ่งร้อนใจ ก็ยิ่งทำผิดพลาด”
“ตอนนั้นผมตั้งใจจะกดปุ่มปิด แต่เพราะมือสั่น ดันไปกดโหมดเต็มจอแทน”
“พอผมจะกดปิดอีกครั้ง นิ้วก็ดันไม่ฟังคำสั่ง ไปกดเป็นย่อหน้าต่างแทน”
“ทีนี้ดีเลยครับ ภาพหายไปก็จริง แต่เสียงยังดังก้องอยู่ในห้องเรียนเหมือนเดิม!”
“ผมลนลานกดมั่วอยู่ตั้งนาน กว่าจะปิดได้หมดจริง ๆ”
“พอผมจัดการเสร็จ แล้วหันไปมองหน้าอาจารย์ ผมก็รู้ทันทีจากสีหน้าของเธอว่า งานนี้ผมจบเห่แล้วแน่ ๆ”
[ฮ่า ๆ ๆ ๆ ตอนนั้นสีหน้าอาจารย์น่าจะเขียวเพราะโกรธไปหมดแล้วมั้ง]
[หรือไม่ก็อาจจะโกรธจนหน้าแดง]
[ตอนนั้นอาจารย์คงคิดว่า ให้พวกเธอทำคลิปเพื่อสังคม ไม่ได้ให้ทำคลิปสายดราม่าผู้ใหญ่ไม่ใช่เหรอ?]
[ไม่ใช่สิ อาจารย์น่าจะคิดว่า กล้ามาเปิดหนังผู้ใหญ่ในคาบของฉัน นายคิดจะทำลายฉันหรือไง?]
[ถ้าสายตาอาจารย์ฆ่าคนได้ เขาคงตายไปพักใหญ่แล้ว]