บทที่ 365 มีเส้นตายหน่อย
บทที่ 365 มีเส้นตายหน่อย
บทที่ 365 มีเส้นตายหน่อย
ดูเหมือนเส้นตายของลู่ชิงก็คือ
ห้ามให้เขาเรียกคนอื่นว่าพ่อฟรี ๆ หนึ่งปีเด็ดขาด
ส่วนการเป็นลูกชายหนึ่งปีนี้มีมูลค่าเท่าไร ยังสามารถคุยกันได้
หลี่หางพยักหน้า “ถ้าตัวคุณเองก็ยอมคืนบางส่วน เรื่องนี้น่าจะจัดการง่ายครับ ไปคุยกับเขาอีกที พยายามแก้ปัญหาให้ราบรื่นที่สุด”
“ถ้าเขาไม่ยอม ยืนกรานจะฟ้องคุณให้คืนทั้งหมด คุณก็ไม่ต้องกังวลเกินไป ศาลมีโอกาสสูงที่จะไม่ตัดสินให้คืนทั้งหมดครับ”
ลู่ชิงพูดอีกว่า “จริง ๆ ผมคิดว่าเขาอาจแค่ขู่ผมก็ได้ อยากบีบให้ผมคืนเงินให้เขา”
ลู่ชิงหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วปลอบใจตัวเองว่า “ถึงยังไงถ้าเรื่องนี้หลุดออกไป คนที่ขายหน้าก็ไม่ได้มีแค่ผมคนเดียว”
ทว่า ชาวเน็ตในห้องไลฟ์กลับไม่ไว้หน้าเลยแม้แต่น้อย
[อย่าสงสัยเลย ถ้าเรื่องนี้หลุดออกไป คนที่ขายหน้าจริง ๆ มีแค่นายคนเดียว]
[เขาอาจจะขายหน้า แต่ของนายคือสังคมตาย]
[เผลอ ๆ หลังเรื่องนี้หลุดออกไป อาจมีคนจำนวนมากไปยืนอยู่หน้าหอพักของเขา แล้วตะโกนเรียกเขาว่าพ่อกันเป็นแถวด้วยซ้ำ]
[อย่างเช่นตอนนี้ในห้องไลฟ์ก็มีบางคนเป็นแบบนั้น ความอยากเป็นลูกมันล้นออกมาจากหน้าจอแล้ว]
[ฮ่า ๆๆๆ ฉันชอบเป็นชาวเน็ตร่วมกับคนไม่มีเส้นตายแบบพวกนายจริง ๆ]
……
ในเมื่อลู่ชิงยังปลอบใจตัวเองได้
หลี่หางจึงรู้สึกว่าตัวเองก็ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมากไปกว่านี้
จากนั้นลู่ชิงก็กล่าวขอบคุณ แล้วออกจากห้องไลฟ์ไป
แต่คิดไม่ถึงว่า ลู่ชิงเพิ่งออกไปคนเดียว
ในห้องไลฟ์กลับมี “ลู่ชิง” นับพันนับหมื่นผุดขึ้นมาแทน
ตอนนี้ทุกคนต่างกำลังตามหาพ่อกันในห้องไลฟ์
หลี่หางรู้ดีว่าชาวเน็ตพวกนี้เป็นยังไง จึงทั้งจนใจทั้งขำ
“พวกคุณไม่มีพ่อของตัวเองกันหรือไงครับ? เลิกเรียกกันได้แล้ว เดี๋ยวเจ้าหน้าที่ตรวจแพลตฟอร์มผ่านมาเห็นเข้า จะคิดว่าห้องไลฟ์ของผมกำลังทำกิจกรรมผิดกฎหมายอะไรอยู่”
แต่ว่าคำพูดของหลี่หางแทบไม่ได้ผล
ไม่อาจขวางความมุ่งมั่นในการตามหาพ่อของพวกเขาได้
หลี่หางจึงทำได้เพียงรีบเชื่อมสายคนต่อไป
มีเพียงหัวข้อใหม่เท่านั้นที่จะกลบกระแส “พ่อไปไหน” รอบนี้ได้
“สวัสดีค่ะ ทนายหลี่!”
คนที่เชื่อมสายเข้ามาเป็นหญิงสาวใช้นามแฝงว่า สือเสี่ยวอี้
หลี่หางพยักหน้า “สวัสดีครับ เล่าปัญหาของคุณมาได้เลย”
สือเสี่ยวอี้กล่าวว่า “คือแบบนี้ค่ะ ฉันเป็นสตรีมเมอร์ของแพลตฟอร์มหนึ่ง ไม่ใช่สตรีมเมอร์ใหญ่ที่ดังมาก เป็นแค่สตรีมเมอร์ตัวเล็ก ๆ ปกติในห้องไลฟ์ก็มีคนประมาณหนึ่งพันกว่าถึงสองพันคนค่ะ”
หลี่หางตั้งใจฟัง และพยักหน้าเป็นระยะ แสดงว่าเขาฟังอยู่
สือเสี่ยวอี้จึงพูดต่อว่า “เพราะเดิมทีแฟนคลับของฉันก็ไม่ได้เยอะ คนที่โดเนตก็ยิ่งมีไม่กี่คน ดังนั้นถ้าใครโดเนตจนติดสิบอันดับแรกของตาราง ฉันจะเพิ่มวีแชตของพวกเขาเพื่อขอบคุณ แล้วก็จะส่งของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ ไปให้ด้วยค่ะ”
จู่ ๆ หลี่หางก็ถามขึ้นว่า “แพลตฟอร์มที่คุณไลฟ์เป็นแพลตฟอร์มถูกต้องตามปกติใช่ไหมครับ? แล้วเนื้อหาที่ไลฟ์คืออะไร?”
สือเสี่ยวอี้ชะงักไป
เดิมทีเธอไม่อยากเปิดเผยว่าเธอไลฟ์อยู่แพลตฟอร์มไหน
เพราะกลัวชาวเน็ตที่มีเจตนาแอบแฝงจะตามรอยไปจนพบแอ็กเคานต์ไลฟ์ของเธอ
ดังนั้นเธอถึงพูดเลี่ยง ๆ ว่าเธอไลฟ์อยู่ “แพลตฟอร์มหนึ่ง”
คิดไม่ถึงว่าการพูดแบบนี้กลับทำให้หลี่หางเข้าใจผิด
เธอจึงรีบอธิบายว่า “เป็นแพลตฟอร์มถูกต้องค่ะ! ก็คือโต่วหยา…”
ความเข้าใจผิดเล็ก ๆ นี้เรียกเสียงหัวเราะอย่างไร้ความปรานีจากชาวเน็ตทันที
[ฮ่า ๆๆๆ โต่วหยาของเธอนี่ มันถูกต้องจริงเหรอ]
[ฉันเป็นพยานได้ โต่วหยาไม่ใช่แพลตฟอร์มที่จริงจังอะไรเลย คนดี ๆ ที่ไหนจะไปไลฟ์ในโต่วหยากัน]
[แล้วพวกเราที่ดูไลฟ์ในโต่วหยานี่นับเป็นอะไร]
[ก็เพราะตอนแรกเธอพูดไม่ชัดเองไง เกือบยิงพวกเดียวกันเข้าแล้ว]
[สตรีมเมอร์คนไหนของโต่วหยาเนี่ย ไม่แน่ว่าฉันอาจเคยดู]
[ดูหน้าโปรไฟล์บัญชีเธอแล้ว เหมือนเป็นบัญชีเล็ก ดูไม่ออก]
[แน่นอนว่าต้องสมัครบัญชีเล็กมาปรึกษาอยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นก็เหมือนถือบัตรประชาชนมาปรึกษาเองเลยสิ]
……
สือเสี่ยวอี้ตอบคำถามของหลี่หางต่อ “เนื้อหาที่ฉันไลฟ์หลัก ๆ ก็คือช่วยให้หลับค่ะ”
สำหรับไลฟ์ประเภทนี้ หลี่หางก็พอเคยได้ยินอยู่บ้าง เขาจึงพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “ช่วยให้หลับ? ก็คือ ASMR ใช่ไหมครับ?”
“ใช่ค่ะ” สือเสี่ยวอี้ตอบ
หลี่หางถามอีกว่า “แล้วหลังจากนั้นล่ะครับ?”
สือเสี่ยวอี้เรียบเรียงคำพูดเล็กน้อย ก่อนเล่าต่อว่า “ต่อมามีคนคนหนึ่งเข้ามาโดเนตให้ฉัน ปกติของขวัญโดเนตที่ฉันได้รับก็เป็นแค่ไม่กี่ร้อยหยวน แต่พอคนนั้นเข้ามา ก็โดเนตของขวัญให้ฉันสองพันกว่าหยวนทันที”
“หลังจากนั้นเขาก็โดเนตให้ฉันติดต่อกันหลายวัน แถมทุกครั้งยังใจกว้างมาก”
“เงินที่เขาโดเนตให้ฉัน หลังหักส่วนแบ่งของแพลตฟอร์มแล้ว เงินที่ถึงมือฉันน่าจะมีหมื่นกว่าหยวนค่ะ”
“แต่เมื่อวานเขากลับยื่นคำขอคืนเงินในฐานะผู้เยาว์ขึ้นมากะทันหัน แล้วแพลตฟอร์มก็อนุมัติด้วย คืนเงินทั้งหมดให้เขาไปแล้วค่ะ”
หลี่หางฟังมาถึงตรงนี้ ก็เข้าใจภาพรวมคร่าว ๆ แล้ว และเดาได้ว่าสือเสี่ยวอี้อยากปรึกษาเรื่องอะไร
“คุณคิดว่าเขาเป็นผู้ใหญ่แล้ว รู้สึกว่าแพลตฟอร์มตัดสินผิด ไม่ควรคืนเงินให้เขา ใช่ไหมครับ?” หลี่หางกล่าว
เป็นไปตามคาด สือเสี่ยวอี้ตอบว่า “ใช่ค่ะ ฉันมั่นใจได้ว่าเขาเป็นผู้ใหญ่แล้ว บัญชีนั้นเป็นตัวเขาเองที่ใช้แน่นอน ไม่ใช่ว่ามีผู้เยาว์เอาบัญชีของเขามาโดเนตให้ฉันแน่ ๆ”
แต่ว่า แม้หลี่หางจะเข้าใจปัญหานี้แล้ว
ในมุมมองของเขา ปัญหานี้มาปรึกษาเขาก็เหมือนจะไม่ได้ช่วยอะไรมากนัก
“ถ้าคุณคิดจริง ๆ ว่าเขาจงใจขอคืนเงินโดยไม่สุจริต และในมือคุณก็มีหลักฐานที่เกี่ยวข้องพิสูจน์ได้ เช่น บันทึกแชตอะไรพวกนี้ คุณก็ควรไปยื่นอุทธรณ์กับแพลตฟอร์มครับ”
หลี่หางกล่าว “แล้วทำไมแพลตฟอร์มถึงอนุมัติคำขอคืนเงินของเขาล่ะครับ?”
เห็นได้ชัดว่าสือเสี่ยวอี้เองก็อัดอั้นมาก เธอกล่าวว่า “ฉันติดต่อแพลตฟอร์มแล้วค่ะ แต่พวกเขาบอกว่าอีกฝ่ายยื่นเอกสารหลายอย่างที่ตรงตามเงื่อนไข หลังตรวจสอบแล้ว ยืนยันว่าเป็นผู้เยาว์ที่ดำเนินการเติมเงินและโดเนต ตามกฎของแพลตฟอร์มจึงต้องคืนเงินค่ะ”
“ฉันไม่รู้ว่าเขาทำได้ยังไง ถึงหลอกแพลตฟอร์มได้”
สือเสี่ยวอี้พูดจบก็ถอนหายใจ “ทนายหลี่ พฤติกรรมของเขานี่ผิดกฎหมายใช่ไหมคะ?”
หลี่หางพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “ถ้าเขาเป็นผู้ใหญ่จริง แต่กลับสามารถยื่นเอกสารหลอกแพลตฟอร์มได้ และขอคืนเงินสำเร็จ พฤติกรรมของเขาก็เท่ากับสร้างความเสียหายต่อสิทธิในทรัพย์สินของแพลตฟอร์มและของคุณ”
“ขณะเดียวกัน ยังอาจเป็นการผิดสัญญา เข้าข่ายผิดข้อกำหนดในสัญญา หากเขามีเจตนาครอบครองโดยมิชอบ ด้วยจำนวนเงินระดับนี้ ก็ถึงขั้นอาจเข้าข่ายความผิดฐานฉ้อโกงได้”
หลี่หางคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถามอีกว่า “แต่ว่า ทำไมคุณถึงมั่นใจขนาดนั้นว่าเขาเป็นผู้ใหญ่แล้ว? มีโอกาสไหมที่คุณถูกเขาหลอก?”
สือเสี่ยวอี้อธิบายว่า “เพราะหลังจากเขาโดเนต ฉันก็เพิ่มวีแชตเขาไปเพื่อขอบคุณ แล้วบอกเขาว่าสามารถให้ที่อยู่รับของกับฉันได้ ฉันจะส่งของขวัญเล็ก ๆ ไปให้”
“อีกอย่าง พวกเราก็คุยกันบ่อยด้วยค่ะ ถือว่าเป็นวิธีรักษาความสัมพันธ์กับแฟนคลับของฉันอย่างหนึ่ง จากวิธีที่เขาคุยกับฉัน ถ้อยคำที่เขาใช้ รวมถึงข้อมูลส่วนตัวบางอย่างที่เขาเผยออกมาเอง ฉันมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าเขาเป็นผู้ใหญ่แล้ว”
“ถ้าเป็นผู้เยาว์ ไม่มีทางพูดอะไรแบบนั้นออกมาได้แน่นอนค่ะ”