บทที่ 70 เลิกพนันน่ะ เป็นไปไม่ได้หรอก
บทที่ 70 เลิกพนันน่ะ เป็นไปไม่ได้หรอก
บทที่ 70 เลิกพนันน่ะ เป็นไปไม่ได้หรอก
ในห้องไลฟ์ มีทั้งคนที่เห็นใจพี่ตู้ และคนที่กำลังหัวเราะบนความทุกข์ของเขา
ก็ไม่รู้ว่าพี่ตู้เห็นคอมเมนต์แสบ ๆ พวกนั้นหรือเปล่า
เขาถอนหายใจยาวอย่างแผ่วเบา
“แต่ต่อมาผมก็คิดตกแล้ว หย่าก็หย่าไปเถอะ ภรรยาแบบนี้ ผมจะกลับไปแต่งใหม่ด้วยทำไม?”
พี่ตู้พูดอย่างค่อนข้างโล่งใจ
“แต่เงินจะยกให้เธอไปแบบนี้ไม่ได้ ผมเลยคุยกับเธอว่า ไม่แต่งงานใหม่ก็ได้ ลูก รถ แล้วก็ห้องร้านค้าให้เธอไปได้ แต่เงินสี่ล้านหยวนก้อนนั้นต้องคืนผม”
“เธอก็ยังไม่ยอม เงินสักหยวนก็ไม่ยอมคืน! คุณว่าเธอใจดำได้ขนาดนี้ยังไง?”
“ผมบอกว่าจะฟ้องเธอ เธอยังพูดอย่างมั่นใจมากว่าให้ผมไปฟ้องเลย บอกว่าศาลไม่มีทางเชื่อเรื่องหย่าปลอมบ้า ๆ อะไรนั่นหรอก”
“ทนายหลี่ ถ้าผมฟ้องเธอ ผมมีโอกาสชนะไหมครับ?”
หลี่หางไม่ได้รีบให้ข้อสรุปทันที
อย่างไรเสีย แค่อาศัยข้อมูลเท่านี้ ยังตัดสินไม่ได้ว่าจะชนะคดีหรือไม่
“ตอนนี้ในมือคุณมีหลักฐานอะไรบ้างครับ? มีเก็บประวัติแชต หรือบันทึกเสียงอะไรไว้ไหม เช่น ประวัติแชตที่พวกคุณตกลงกันว่าจะหย่าปลอมเพื่อซื้อบ้านเขตโรงเรียน และตกลงกันว่าหลังซื้อบ้านเสร็จจะกลับมาแต่งงานใหม่ อะไรทำนองนั้น”
หลี่หางถาม
“ประวัติแชตน่าจะยังอยู่ครับ เดี๋ยวผมค่อยไปค้นดู แต่บันทึกเสียงไม่มีเลย ผมคิดไม่ถึงว่าเธอจะหลอกผมจริง ๆ ไม่เคยคิดจะอัดเสียงไว้เลย”
พี่ตู้พูดอย่างเสียใจ
“ถ้ารู้แต่แรก ผมคงให้เธออัดเสียงไว้เป็นหลักฐานแล้ว ตอนนั้นไม่ได้นึกถึงเรื่องนี้เลย ต้องโทษที่ผมไว้ใจเธอมากเกินไป เธอพูดอะไรผมก็เชื่อหมด”
“แล้วพ่อแม่คุณล่ะครับ พวกท่านเคยได้ยินพวกคุณสองคนคุยเรื่องหย่าปลอมไหม? หากจำเป็น พวกท่านก็สามารถขึ้นศาลเป็นพยานได้ แม้น้ำหนักพยานจะไม่สูงมากก็ตาม”
พี่ตู้หัวเราะขื่น
“ไม่มีครับ ผมไม่ได้บอกพวกท่าน หลัก ๆ คือกลัวพวกท่านเป็นห่วง อย่างไรเสีย พ่อแม่รุ่นนั้นคงยอมรับเรื่องหย่าแล้วแต่งใหม่ไม่ค่อยได้”
“ตอนนี้ผมยังไม่ได้บอกพวกท่านเลย ถ้าพวกท่านรู้เข้า ไม่แน่อาจหายใจไม่ทันจนต้องเข้าโรงพยาบาลก็ได้”
“ทนายหลี่ คุณช่วยผมได้ไหมครับ?”
“ผมได้ยินมาว่าครั้งก่อนคดีของหวงฉวิน ค่าทนายของคุณเป็นร้อยล้าน ผมคงจ่ายไม่ไหวแน่ คุณเองก็คงไม่เห็นคดีเล็ก ๆ ของผมอยู่ในสายตา แต่ผมกลัวจริง ๆ ว่าจะไปเจอทนายที่ไม่น่าเชื่อถือ”
เหงื่อเย็น ๆ บนหน้าผากของหลี่หางแทบไหลลงมาทันที
ค่าทนายห้าสิบล้าน ถูกลือไปเป็นร้อยล้านได้ยังไง?
ข่าวลือพวกนี้มาจากไหนกัน?
หลี่หางทั้งขำทั้งจนใจ
“ไม่ใช่ครับ นี่ไปได้ยินมาจากไหนกันพวกนี้? พอดีเลย ผมขอใช้โอกาสนี้ชี้แจงในไลฟ์หน่อย ค่าทนายเป็นร้อยล้านนั่นเป็นข่าวปลอมครับ!”
[ขำจะตายแล้ว ข่าวลือนี่ไปได้ยินมาจากไหน ทำเอาทนายหลี่เหงื่อแตกเลย]
[ที่ฉันได้ยินมาคือไม่กี่ล้านเอง พวกนายฟังเวอร์ชันไหนกัน?]
[จะเป็นไม่กี่ล้านได้ยังไง คดีใหญ่ขนาดนั้น หวงฉวินได้ชดเชยตั้งหลายร้อยล้าน ถ้าให้ค่าทนายแค่ไม่กี่ล้าน ต้องงกขนาดไหน? ทนายหลี่ถึงจะรับทั้งคดีเล็กคดีใหญ่ แต่ก็ไม่ได้มาทำการกุศลนะ]
[ฉันรู้สึกว่าทนายหลี่จะยอมช่วยพี่ตู้ว่าคดีนี้ ไม่มีอะไรหรอก แค่สัญชาตญาณล้วน ๆ]
[ฉันเดิมพันขนมแท่งรสเผ็ดหนึ่งซองว่าไม่รับ]
[ฉันตามสองซอง! ต้องไม่รับแน่นอน! เงินที่ได้จากคดีนี้ สู้มาไลฟ์ให้พวกเราดูอีกสองวันยังไม่ได้เลย]
...
ขณะที่คอมเมนต์กำลังเริ่มเปิดโต๊ะพนันกันอยู่นั้น หลี่หางที่นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ก็ได้ยินเสียงระบบดังขึ้นในหัว
[ติ๊ง! ตรวจพบว่าโฮสต์กำลังเผชิญเหตุการณ์สุ่ม: คำว่าจ้างของตู้จื่อเถิง]
[โฮสต์มีสองตัวเลือกต่อไปนี้]
[ตัวเลือกที่หนึ่ง: ปฏิเสธอย่างเด็ดขาด]
[คดีนี้แม้ฟังดูไม่ซับซ้อนมาก แต่สุดท้ายจะตัดสินอย่างไรก็พูดยาก คดีลักษณะคล้ายกันในอดีตมีทั้งชนะและแพ้ อีกทั้งรับคดีนี้ได้เงินน้อย ผลลัพธ์จากการเหนื่อยแรงอาจยังไม่คุ้มเท่ามาให้ความรู้กฎหมายในไลฟ์อีกสองวัน! หากเลือกข้อนี้ จะได้รับรางวัล: รายได้จากการไลฟ์ภายในเจ็ดวันเพิ่มเป็นสองเท่า!]
[ตัวเลือกที่สอง: รับปากเขา รับปากเขา]
[คดีนี้แม้ไม่ซับซ้อนมาก แต่เป็นคดีที่คนทั่วไปให้ความสนใจสูง อย่างไรเสีย คดีประเภทนี้เกิดขึ้นบ่อยครั้ง และมีความหมายเชิงเตือนใจต่อคนจำนวนมาก อีกทั้งพี่ตู้สูญเสียทั้งคนทั้งเงิน ช่างน่าเวทนาจริง ๆ หากว่าคดีได้ดี ไม่แน่อาจหลีกเลี่ยงโศกนาฏกรรมหนึ่งเรื่องได้]
[หากเลือกตัวเลือกที่สอง จะได้รับรางวัล: อัปเกรดแผงคำนวณวาสนาคู่! เพิ่มขอบเขตการจับคู่ ลดโอกาสจับคู่ไม่พบคนที่เหมาะสมอย่างมาก! และคะแนนที่ได้รับหลังแนะนำคู่สำเร็จจะเพิ่มเป็นสองเท่า!]
หลี่หางกำลังกังวลเรื่องที่ไม่กี่วันก่อนจับคู่คนที่เหมาะสมให้สวีซือเจียไม่เจออยู่พอดี
คิดไม่ถึงว่าอยากได้อะไรก็ได้สิ่งนั้น
ระบบให้รางวัลอัปเกรดสกิลวาสนาคู่มาพอดิบพอดี
หลังสกิลอัปเกรดแล้ว หากช่วยสวีซือเจียจับคู่อีกครั้ง ไม่แน่อาจมีคนเหมาะสมก็ได้
อย่างไรเสีย เมื่อก่อนสวีซือเจียก็เคยช่วยเขาไว้ไม่น้อย
อีกอย่าง สวีซือหยวนยังเริ่มคบหาความรักหวาน ๆ แล้ว
พี่สาวได้คบรัก แต่ปล่อยให้น้องสาวนั่งดูเฉย ๆ มันไม่มีเหตุผลเลย!
ต้องแนะนำให้เธอสักคนด้วย!
จิตสำนึกในฐานะ “แม่สื่อ” ของหลี่หางพลุ่งพล่านขึ้นมาในทันที
หลี่หางตัดสินใจอย่างเด็ดขาด
หลี่หางพูดในห้องไลฟ์ว่า
“คุณตู้ คุณเองก็อยู่ที่นครหู้ใช่ไหมครับ?”
“ใช่ครับ”
พี่ตู้ตอบ
พอได้ยินหลี่หางถามแบบนี้ เขาก็รู้สึกว่าเรื่องนี้มีหวัง
ในใจจุดประกายความหวังขึ้นมาอีกครั้ง
“ถ้าอย่างนั้นวันจันทร์คุณมาหาผมที่สำนักงานกฎหมายเถอะครับ พวกเราค่อยคุยรายละเอียดกันอีกที”
“จริง... จริงเหรอครับ? ทนายหลี่ คุณยอมช่วยผมจริง ๆ เหรอ?”
พี่ตู้ถามอย่างดีใจ
ไม่ว่าทนายหลี่จะรับเพราะเสียงเรียกร้องในห้องไลฟ์ หรือเพราะสงสารเขาล้วน ๆ
แต่ชื่อเสียงของหลี่หางเลื่องลืออยู่ข้างนอก ขอแค่ได้รับความช่วยเหลือจากเขา
คดีของตัวเองก็มั่นคงไปแล้วครึ่งหนึ่ง
“ขอบคุณครับทนายหลี่ ขอบคุณ! ผมยินดีจ่ายยี่สิบเปอร์เซ็นต์ของเงินชดเชยที่เอากลับมาได้ให้คุณ!”
พี่ตู้ประกาศอย่างฮึกเหิม
หลี่หางรีบหยุดคำพูดของเขาไว้
“รายละเอียดสัญญาเอาไว้ค่อยคุยกันตอนนั้นครับ!”
เมื่อเห็นว่าหลี่หางรับทำคดีนี้ เหล่าคอมเมนต์ในห้องไลฟ์ก็พากันไหลขึ้นมาทันที
[เมื่อกี้ใครบอกว่าถ้าทนายหลี่รับคดีนี้จะไลฟ์กินของสกปรก? อย่าหนีนะ รีบเปิดไลฟ์เลย!]
[ยังมีอีกคนที่บอกว่าจะดื่มน้ำถั่วหมักห้าชั่ง ฉันจำไว้ทีละคนแล้ว อย่าคิดหนี]
[พวกนายมาหลอกกินหลอกดื่มในห้องไลฟ์ทนายหลี่แบบนี้เหมาะสมเหรอ?]
[โชคดี รักษาขนมแท่งรสเผ็ดสองซองของฉันไว้ได้ ทนายหลี่เป็นคนดีจริง ๆ]
[ขอร้องเถอะ เลิกพนันกันเถอะจริง ๆ!]
[เลิกพนันน่ะ เป็นไปไม่ได้หรอก ชาตินี้ก็ไม่มีทางเลิกพนัน]
...
ไม่นาน เวลาก็มาถึงวันจันทร์
เก้าโมงกว่า พี่ตู้ที่เคยต่อไมค์ในห้องไลฟ์ก็ปรากฏตัวที่สำนักงานกฎหมายของหลี่หาง
“สวัสดีครับทนายหลี่ ผมคือคนที่ต่อไมค์กับคุณในห้องไลฟ์เมื่อสุดสัปดาห์ที่แล้ว ผมชื่อตู้จื่อเถิงครับ”
ตอนหลี่หางเห็นตู้จื่อเถิงครั้งแรก เขารู้สึกว่าอีกฝ่ายแตกต่างจากที่จินตนาการไว้เล็กน้อย
อย่างไรเสีย คนที่ฟังดูถูกหลอกได้ง่ายขนาดนั้น เขายังนึกว่าจะเป็นคนซื่อ ๆ
แต่คิดไม่ถึงเลยว่า คุณตู้จะดูฉลาดปราดเปรียวพอสมควร
ไม่มีเค้าว่าจะถูกหลอกจนกางเกงในไม่เหลือเลยสักนิด
สาวน้อยที่เคาน์เตอร์ต้อนรับข้าง ๆ ได้ยินคำแนะนำตัวของตู้จื่อเถิงอย่างไม่ทันตั้งตัว
พอได้ยินชื่อที่ฟังดูชวนขำนี้
แถมยังออกมาจากปากผู้ชายตัวสูงใหญ่คนหนึ่ง
ก็รู้สึกว่าภาพตรงหน้าดูน่าขันอย่างบอกไม่ถูก
แต่ทนายหลี่ยังอยู่ตรงนั้น เธอจึงกัดริมฝีปากแน่น พยายามควบคุมตัวเองไม่ให้หัวเราะออกมา
ไม่อย่างนั้นถ้าหลุดหัวเราะขึ้นมา
งานของเธออาจหัวเราะจนหายไปด้วย
“คุณตู้ ตามผมมาที่ห้องทำงานเถอะครับ”
ตู้จื่อเถิงเดินตามหลี่หางเข้าไปในห้องทำงาน