บทที่ 145 ภาระหน้าที่ในการทำลายความรักในสำนักงาน

บทที่ 145 ภาระหน้าที่ในการทำลายความรักในสำนักงาน

ตกกลางคืน ในโรงแรมหลงเฉวียนมีผู้คนมากมายนอนไม่หลับ

เฉินเซียวกำลังครุ่นคิดถึงสิ่งที่ต้องทำในวันพรุ่งนี้

หลินเยียนหรานนอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียง ยกขาสองข้างขึ้นแกว่งไปมากลางอากาศอย่างช้า ๆ ในหัวไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ แต่ที่แน่ ๆ ก็คือมุมปากของเธอกำลังยกยิ้มอยู่

ไม่นานนัก ซูถังก็โทรเข้ามา

หลินเยียนหรานรีบกดรับสายทันที

“ฮัลโหล? พี่ซูถังคะ?”

“อืม เรื่องของเจ้านายเป็นยังไงบ้างล่ะ?”

“ทุกอย่างราบรื่นดีค่ะ ไม่มีปัญหาอะไรเลย”

“ดีแล้วล่ะ ดูแลเจ้านายให้ดี ๆ นะ อย่ามัวแต่อู้ล่ะ”

“ฮิฮิ วางใจได้เลยค่ะพี่ซูถัง”

ซูถังครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหน้านี้ตอนที่ยังไม่ได้ย้ายออฟฟิศ เธอเคยถามเฉินเซียวว่าหลินเยียนหรานทำงานเป็นยังไงบ้าง ซึ่งก็ได้รับคำตอบสั้น ๆ ว่า ‘ก็ดีนะ’

“เยียนหราน”

“หา? มีอะไรเหรอคะพี่ซูถัง”

ซูถังยิ้มบาง ๆ “การที่เธอได้อยู่ตามลำพังกับเจ้านาย...... นี่มันเป็นโอกาสทองที่หาได้ยากเลยนะ รีบคว้าเอาไว้ให้ดี ๆ ล่ะ”

“......” หลินเยียนหราน

“ฉัน......”

ซูถังไม่ยอมปล่อยให้เธอได้ลังเล รีบยิงคำถามต่อทันที “เยียนหราน เธอชอบสเปกผู้ชายแบบไหนเหรอ?”

หลินเยียนหรานรู้สึกสับสนวุ่นวายใจไปหมด เมื่อก่อนเธอเคยแอบชอบรุ่นพี่สุดหล่อที่ชอบไปเล่นบาสจนเหงื่อท่วมตัวที่สนาม

แต่พอเรียนจบมา เธอกลับต้องมาเห็นภาพของอดีตชายในฝันที่ต้องยอมก้มหัวทำงานงก ๆ เพื่อหาเลี้ยงชีพ วัน ๆ เอาแต่เมาหยำเป พุงพลุ้ยเริ่มออก ใช้ชีวิตอย่างไม่มีจุดหมาย

ความฝันอันแสนโรแมนติกในวัยสาวของเธอก็พังทลายลงในพริบตา

จนกระทั่งเธอได้เข้ามาทำงานที่บริษัทเถิงเซียวแคปิตอล เธอถึงเพิ่งจะได้สัมผัสกับคำว่าผู้ชายที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของพีระมิด

เขาเป็นคนที่มีความมั่นใจในตัวเองสูงลิ่ว ทำอะไรก็ดูเป็นธรรมชาติไปหมด แถมยังมีอำนาจในการชี้ชะตาชีวิตของคนรอบข้างได้อีกด้วย

ไม่ว่าจะต้องเผชิญกับอุปสรรคหรือปัญหาใด ๆ เขาก็สามารถก้าวผ่านมันไปได้อย่างง่ายดายด้วยความมั่นใจที่เต็มเปี่ยม

ทั้งสุขุม เยือกเย็น และลึกลับน่าค้นหา......

เมื่อเห็นว่าเธอตอบไม่ได้ ซูถังก็ยิ้มอย่างรู้ทัน ก่อนจะพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้น

“เอาล่ะ พี่พูดแค่นี้แหละ ที่เหลือก็ลองเอาไปคิดดูเอาเองก็แล้วกันนะ”

พูดจบ เธอก็ชิงวางสายไปเสียก่อน

ซูถังยืนอยู่ที่ระเบียงห้องทำงานผู้จัดการทั่วไปของบริษัทเถิงเซียวแคปิตอล มุมปากของเธอยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นใบหน้าที่งดงามและเย้ายวนใจเป็นอย่างมาก

เพียงแต่ขอบตาที่ดำคล้ำและเส้นเลือดฝอยที่ตาขาว ก็บ่งบอกได้ถึงความเหนื่อยล้าของเธอได้อย่างชัดเจน

“เยียนหราน ภาระหน้าที่ในการทลายกำแพงกฎเหล็กเรื่องห้ามมีความรักในที่ทำงาน...... คงต้องฝากความหวังไว้ที่เธอแล้วล่ะนะ”

พูดจบ เธอก็หาวหวอด ๆ ก่อนจะกลับไปศึกษาหาความรู้เกี่ยวกับบล็อกเชนและสกุลเงินดิจิทัลตามที่เฉินเซียวมอบหมายมาต่อไป

......

หลินเยียนหรานวางสายโทรศัพท์ด้วยความรู้สึกสับสนลังเล

เจ้านายก็ดีอยู่หรอกนะ แต่ติดตรงที่เขามีผู้หญิงเยอะเกินไปหน่อย......

แต่พอลองคิดดูดี ๆ ก็เพราะการที่เขามีผู้หญิงเยอะนี่แหละ เธอถึงพอจะมีโอกาสเข้าไปแทรกซึมได้......

ในค่ำคืนที่แสนจะโรแมนติกและเงียบสงบนี้ ในที่สุดลูกน้องสาวคนสวยที่พักอยู่ในโรงแรมแห่งเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้ ก็รวบรวมความกล้าเดินไปเคาะประตูห้องพักของเจ้านายจนได้......

เฉินเซียวมองดูหลินเยียนหรานที่ยืนหน้าแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมาว่า “นี่มันดึกป่านนี้แล้ว มีอะไรเหรอ?”

“เอ่อ... ฉัน......”

ความกล้าที่อุตส่าห์รวบรวมมาตอนอยู่ในห้อง พอมารออยู่หน้าประตูกลับหายวับไปจนหมดสิ้น

หลินเยียนหรานบิดตัวไปมาด้วยความขวยเขิน ไม่สามารถรวบรวมคำพูดให้เป็นประโยคที่สมบูรณ์ได้เลย

ภายใต้สายตาที่จ้องมองมาของเฉินเซียว เธอรู้สึกกดดันเป็นอย่างมาก จนสุดท้ายก็โพล่งออกไปว่า “ฉันแวะมาดูว่าเจ้านายมีอะไรให้ฉันช่วยทำอีกไหมคะ”

เฉินเซียวเหลือบมองโทรศัพท์มือถือ “นี่มันตีหนึ่งครึ่งแล้วนะ จะมีงานอะไรให้ทำอีกล่ะ? หรือว่า...... เธอจะมาช่วยอุ่นเตียงให้ฉันล่ะ?”

ใบหน้าของหลินเยียนหรานแดงก่ำราวกับลูกตำลึงสุกในทันที

เธอก้มหน้าลงต่ำ ก่อนจะกระซิบเสียงแผ่วเบาว่า “ดะ... ได้ไหมคะ?”

“......” เฉินเซียว

เขาใช้นิ้วจิ้มไปที่หน้าผากขาวเนียนของหลินเยียนหรานเบา ๆ “ในหัวเล็ก ๆ ของเธอเนี่ย วัน ๆ คิดแต่อะไรอยู่เนี่ย? รีบกลับไปนอนได้แล้ว พรุ่งนี้ต้องตื่นไปซื้อบ้านเป็นเพื่อนฉันอีกนะ”

“อ้อ”

หลินเยียนหรานถูกจิ้มหน้าผากจนต้องเดินถอยหลังไปสองก้าว เธอทำแก้มป่องตอบรับเสียงอ่อย

ก่อนจะเดินกลับห้องพักไปด้วยความรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

เฉินเซียวแสยะยิ้มกริ่ม

ทำไมเขาจะดูไม่ออกล่ะว่ายัยเด็กนี่กำลังคิดอะไรอยู่

แต่เรื่องผู้หญิงก็ส่วนเรื่องผู้หญิง ส่วนเรื่องงานก็ต้องแยกแยะให้ออกสิ

ถ้าอยากจะมีผู้หญิงเพิ่ม ก็หาได้ถมเถไปไม่ใช่เหรอ?

แต่ในการทำงานน่ะ พยายามอย่าเอาความรู้สึกส่วนตัวเข้าไปปะปนให้มากนักจะดีกว่า

เว้นเสียแต่ว่า......

จะทนไม่ไหวจริง ๆ น่ะนะ

......

แต่ทว่า คืนนี้เฉินเซียวก็ยังคงอดกลั้นเอาไว้ได้

เหตุผลแรกก็คือสภาพแวดล้อมที่ไม่ค่อยอำนวยเท่าไหร่ ส่วนเหตุผลที่สองก็คือเขายังมีเรื่องให้ต้องคิดอีกเยอะ ก็เลยไม่ได้มีอารมณ์อยากจะทำเรื่องพวกนั้นสักเท่าไหร่

ดังนั้น หลินเยียนหรานจึงสามารถเอาตัวรอดมาได้อย่างหวุดหวิด

เช้าวันรุ่งขึ้น เฉินเซียวถูกเสียงเคาะประตูของหวังลี่ปลุกให้ตื่นตั้งแต่เช้าตรู่

ก็เป็นเรื่องปกติแหละนะ กลับมาบ้านทีไรก็ไม่เคยได้นอนตื่นสายเลยสักครั้ง

เฉินเซียวจำใจต้องลุกจากเตียง ฟังเสียงแม่บ่นกระปอดกระแปดไปพลาง ทานอาหารเช้าไปพลาง

ถึงแม้ว่าโรงแรมแห่งนี้จะดูเก่าและซอมซ่อไปสักหน่อย แต่ต้องยอมรับเลยว่า อาหารเช้าของเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้ รสชาติมันก็เหมือนกับในความทรงจำไม่มีผิดเลย

ข้าวที่ปลูกในดินดำนี่มันช่างหอมหวานและนุ่มนวลดีจริง ๆ

เฉินเซียวซัดข้าวต้มไปสองชาม กับซาลาเปาไส้หมูใบโตอีกห้าหกลูก ถึงได้ยอมวางตะเกียบลงด้วยความอิ่มเอมใจ

“เอิ๊ก~~”

“ป่ะ ไปภูเขาหลานซานกันเถอะ”

หวังลี่เอ่ยถามขึ้น “รถที่ลูกเช่ามา...... ยังไม่เอาไปคืนอีกเหรอ? วันนึงมันตั้งหลายตังค์เลยนะลูก”

“ไม่เป็นไรหรอกน่า พ่อยังไม่ค่อยแข็งแรง นั่งรถไปมามันก็สะดวกกว่าไงครับ”

“จะไปจำเป็นอะไรล่ะ เดี๋ยววันนี้แม่ก็พาลูกกับพ่อกลับไปอยู่บ้านเดิมของเราแล้ว อยู่ในเมืองมันมีแต่เรื่องให้เสียเงินทั้งนั้นแหละ”

เฉินเซียวถึงกับพูดไม่ออก “นี่ผมเพิ่งจะให้เงินแม่ไปตั้ง 20 ล้านหยวนไม่ใช่เหรอครับ?”

หวังลี่เอามือกุมกระเป๋าเสื้อไว้แน่น “เงิน 20 ล้านหยวนนี้ แม่ต้องเก็บไว้เป็นทุนให้ลูกแต่งงานนะ จะเอามาใช้สุรุ่ยสุร่ายไม่ได้หรอก ไม่ว่าใครหน้าไหนก็อย่าหวังว่าจะมาขอแบ่งไปได้แม้แต่แดงเดียวเลยเชียว”

“......” เฉินเซียว

“งั้นผมให้แม่อีก 10 ล้านหยวนเอาไหมครับ?”

หวังลี่พยักหน้ารับทันที “เอาสิ เอามาเลย”

เฉินเซียวเอ่ยถามต่อ “แล้วแม่จะเอาไปใช้จ่ายไหมล่ะครับ?”

“ไม่ใช้หรอก แม่จะเก็บสะสมไว้ให้ลูก เผื่อว่าวันข้างหน้าลูกทำธุรกิจขาดทุนขึ้นมา เงินก้อนนี้ก็จะได้เอาไว้ใช้เป็นทุนสำรองไงล่ะ แถมยังไม่กระทบกับเงินแต่งงานของลูกด้วย”

“......” เฉินเซียว

“แม่นี่เป็นแม่บังเกิดเกล้าของผมจริง ๆ เลยนะ! มีแม่ที่ไหนเขาแช่งให้ลูกตัวเองทำธุรกิจเจ๊งบ้างเนี่ย?”

“แม่ก็แค่วางแผนเผื่ออนาคตไว้ให้ไงล่ะ ถึงธุรกิจของลูกจะไปได้สวย แต่แม่ก็ได้ยินมาว่าการทำธุรกิจมันมีความเสี่ยงสูงนะลูก”

“เฮ้อ! เอาที่แม่สบายใจก็แล้วกัน”

แม้ว่าหวังลี่จะชอบทำตัวเป็นจอมเผด็จการ แต่เธอก็ไม่สามารถบังคับเฉินเซียวได้หรอก

หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ กลุ่มคนก็แบ่งกันขึ้นรถสามคัน เดินทางมุ่งหน้าไปยังภูเขาหนานหลานซาน

ลานสกีภูเขาหนานหลานซาน ถึงแม้จะตั้งอยู่ในเมืองเล็ก ๆ แต่ก็ถือเป็นโครงการระดับมณฑลเลยทีเดียว

สิ่งอำนวยความสะดวกขั้นพื้นฐานทุกอย่าง ถูกจัดเตรียมไว้อย่างครบครัน

ถนนสายที่กว้างขวางและได้มาตรฐานที่สุดของอำเภอ ก็คือถนนสายที่มุ่งหน้ามายังลานสกีแห่งนี้นี่แหละ

โครงการบ้านพักตากอากาศตั้งอยู่บริเวณทางลาดทิศใต้ของภูเขาหลานซาน ทิวทัศน์สวยงาม บรรยากาศร่มรื่นเงียบสงบ

บริเวณเชิงเขา มีแม่น้ำหลานไหลผ่านคดเคี้ยวไปมา

หากมองข้ามเรื่องทำเลที่ตั้งไป ที่นี่ก็ถือว่าเป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจที่ยอดเยี่ยมมากเลยทีเดียว

รถแล่นไปตามถนนที่คดเคี้ยวเลาะเลียบไหล่เขา ไม่นานก็มาถึงเขตบ้านพักตากอากาศบริเวณครึ่งร่องเขา

ที่นี่เปรียบเสมือนโอเอซิสที่อุดมไปด้วยโอโซนบริสุทธิ์

บ้านพักตากอากาศดีไซน์สวยหรู ปลูกสร้างแทรกตัวอยู่ท่ามกลางดงไม้เขียวขจี

ดูร่มรื่นและเหมาะแก่การมาพักผ่อนตากอากาศเพื่อฟื้นฟูสุขภาพเป็นอย่างยิ่ง

รถแล่นวนดูรอบ ๆ โครงการไปหนึ่งรอบ

เฉินเซียวก็แอบพยักหน้าเห็นด้วยในใจ

“ทำเลดีมาก!”

ทางด้านบริษัทอสังหาฯ ก็ได้ส่งพนักงานมารอคอยให้การต้อนรับอยู่ก่อนแล้ว

อากาศในเดือนกรกฎาคม ในตัวเมืองอาจจะร้อนอบอ้าว แต่ที่นี่กลับมีลมพัดโชยมาให้ความรู้สึกเย็นสบาย

เมื่อเห็นรถสามคันแล่นเข้ามา พนักงานขายก็เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ

ตอนแรกก็คิดว่าคงเป็นแค่ ‘นักท่องเที่ยว’ ที่ขับรถมาเที่ยวชมเล่น ๆ เพราะความอยากรู้อยากเห็นซะอีก

ไม่คิดเลยว่าจะเป็นลูกค้าระดับวีไอพีตัวจริงเสียงจริง!

แน่นอนว่า เขาคงคิดไม่ถึงหรอกว่า รถทั้งสามคันที่เฉินเซียวขับมาในวันนี้ จะเป็นรถเช่าทั้งหมด......