บทที่ 48 กำไรมหาศาล

บทที่ 48 กำไรมหาศาล

เมื่อวานนี้ หุ้นของบริษัทชางหลานจิ่วเย่ที่หวังเผิงรับผิดชอบ ทำกำไรไปได้ 13.92 เปอร์เซ็นต์ ส่วนวันนี้ทำกำไรไปอีก 7.51 เปอร์เซ็นต์

ส่วนหุ้นของบริษัทหัวเหลียงกงเย่ที่เซียวซวี่รับผิดชอบเมื่อวาน ทำกำไรไป 15.78 เปอร์เซ็นต์ และวันนี้อีก 8.62 เปอร์เซ็นต์

เงินทุนที่หวังเผิงและเซียวซวี่ใช้เทรดหุ้นของแต่ละคน อยู่ที่ประมาณ 85 ล้านหยวน

หวังเผิงทำกำไรไปได้ 18.2155 ล้านหยวน

เซียวซวี่ทำกำไรไปได้ 20.74 ล้านหยวน

รวมกำไรทั้งหมด 38.9555 ล้านหยวน

ทรัพย์สินของเฉินเซียวเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าจากเมื่อวานนี้

แตะระดับ 57.9555 ล้านหยวนเป็นที่เรียบร้อย!

เฉินเซียวแบ่งเงิน 50 ล้านหยวนออกเป็นสองส่วนเท่า ๆ กัน โอนเข้าบัญชีที่หวังเผิงและเซียวซวี่ดูแลอยู่บัญชีละ 25 ล้านหยวน

ส่วนที่เหลืออีก 7.9555 ล้านหยวน เขาถอนเข้าบัญชีส่วนตัว เมื่อรวมกับเงินก้อนเดิมอีกห้าแสนกว่าหยวน ตอนนี้ในบัญชีของเขาก็มีเงินสดอยู่ราว ๆ แปดล้านห้าแสนกว่าหยวนแล้ว

เขาไม่จำเป็นต้องใช้เงินทุนจำนวนมหาศาลในตลาดหุ้นอีกต่อไปแล้วล่ะ

บัญชีละ 25 ล้านหยวน พอเอาไปอัดเลเวอเรจก็จะกลายเป็นเงินถึง 250 ล้านหยวน ขืนเล่นสั้นด้วยวงเงินขนาดนี้ คงยากที่จะหาหุ้นตัวไหนมารองรับเม็ดเงินมหาศาลขนาดนี้ได้ภายในวันเดียว

เฉินเซียวไม่ได้หวังอะไรมาก แค่ขอให้มีรายได้เข้ากระเป๋าสักวันละหลายสิบล้านก็พอใจแล้วล่ะ

หลังจากวาดฝันถึงความมั่งคั่งอย่างมีความสุขแล้ว

เฉินเซียวก็หันไปดูข้อความลึกลับของวันนี้

[วันที่ 10 มิถุนายน หุ้นของบริษัทจิ่วเทียนหั่วเตี้ยนเพิ่มขึ้นสูงสุด 7.91%]

[วันที่ 14 มิถุนายน หุ้นของบริษัทหลงจงเหมยทั่นเพิ่มขึ้นสูงสุด 10.00%]

“อ้อ? ดูเหมือนว่าหุ้นกลุ่มถ่านหินกับโรงไฟฟ้าพลังความร้อนกำลังจะมาแรงแฮะ หรือว่าเป็นเพราะหน้าร้อนที่อากาศร้อนจัด หรือไม่ก็เพราะถ่านหินขาดตลาดกันแน่นะ?”

หลังจากบ่นพึมพำกับตัวเองเสร็จ เฉินเซียวก็ต้องประหลาดใจเมื่อพบว่า ข้อความลึกลับของบริษัทหลงจงเหมยทั่นนั้นระบุว่าเป็นวันที่ 14 ซึ่งก็คือวันจันทร์หน้า ไม่ใช่วันพรุ่งนี้!

นี่เป็นความเปลี่ยนแปลงใหม่ที่เกิดขึ้น

แม้จะรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง แต่เฉินเซียวก็คิดหาเหตุผลมารองรับไม่ได้ จึงเลือกที่จะยอมรับมันแต่โดยดี

“หืม?”

“ถ่านหินงั้นเหรอ? หลงจงเหมยทั่น? นั่นมันเบอร์หนึ่งของวงการเลยนี่นา?”

จู่ ๆ เขาก็นึกขึ้นได้ว่าซุนอิ๋งเคยเล่าให้ฟังว่า แอบได้ยินสิงเหยียนชิ่งคุยกับคนอื่นตอนกินข้าว ว่าจะต้องทุบราคาหุ้นบริษัทถ่านหินเบอร์หนึ่งลงมาให้ได้......

เขารีบเข้าไปดูข้อมูลของบริษัทหลงจงเหมยทั่น ก็พบว่าราคาหุ้นของบริษัทนี้กำลังปรับตัวสูงขึ้นอย่างต่อเนื่องและมีเสถียรภาพ

เฉินเซียวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เริ่มรู้สึกไม่ค่อยแน่ใจนัก

เขาจึงตั้งใจจะออกไปโทรหาซุนอิ๋ง เพื่อสอบถามสถานการณ์ให้แน่ใจเสียหน่อย

แต่ทันทีที่ก้าวเท้าออกจากประตูออฟฟิศ เขาก็ต้องชะงักเมื่อเห็นซุนอิ๋งควงแขนสิงเหยียนชิ่งเดินออกมาจากลิฟต์พอดี

เฉินเซียวมองดูทั้งสองคนด้วยความประหลาดใจ

ทั้งสองคนเองก็ชะงักไปเช่นกัน โดยเฉพาะสิงเหยียนชิ่ง

เขานึกขึ้นได้ทันทีว่าเคยเจอเฉินเซียวที่หน้าโรงแรมโม่หยิ่นจู

เขาจึงรีบขยิบตาหลิ่วตาให้เฉินเซียวเป็นพัลวัน

ก่อนจะดึงแขนซุนอิ๋งเดินหายเข้าไปในบริษัทฝั่งตรงข้าม......

เฉินเซียวยืนนิ่งเป็นหินไปเลย จนกระทั่งทั้งสองคนเดินหายเข้าไปในบริษัทแล้ว เขาถึงเพิ่งจะเรียกสติกลับมาได้

สองคนนั้นมาทำอะไรที่นี่เนี่ย?

ไม่นานนัก สิงเหยียนชิ่งก็เดินกลับออกมาเพียงลำพัง

พอเห็นเฉินเซียว เขาก็ยิ้มร่าพลางล้วงบุหรี่ออกมายื่นให้

“น้องชาย เรื่องที่เราเจอกันที่หน้าโรงแรมโม่หยิ่นจูน่ะ นายต้องช่วยเก็บเป็นความลับให้พี่ด้วยนะ”

เฉินเซียวถึงได้เข้าใจว่า ไอ้หมอนี่มันกลัวว่าซุนอิ๋งจะรู้เรื่องเข้า

หารู้ไม่ว่าในวันนั้น ทั้งสองคนก็เพิ่งจะไปสนุกสุดเหวี่ยงกับเขาในโรงแรมเดียวกันมาหมาด ๆ

เฉินเซียวรับบุหรี่มาจุดสูบ ก่อนจะยื่นไฟแช็กไปจุดให้สิงเหยียนชิ่งด้วย ท่าทางเหมือนเพื่อนเก่าที่สนิทสนมกันมานาน

“พี่วางใจได้เลย ผมเข้าใจดี ลูกผู้ชายด้วยกันนี่นา”

“ฮ่าฮ่าฮ่า” สิงเหยียนชิ่งตบบ่าเฉินเซียวแล้วพูดขึ้นว่า “ได้ใจมากน้องชาย นี่นายทำงานอยู่ที่นี่เหรอ?”

เฉินเซียวพยักหน้ารับ “ครับ แล้วบริษัทฝั่งตรงข้ามนั่นคือ?”

“อ้อ พี่เป็นรองผู้จัดการบริษัทลงทุนเฉียนคุนน่ะ ถ้าน้องมีเรื่องอะไรให้พี่ช่วยก็บอกมาได้เลย ไม่ต้องเกรงใจนะ”

“พี่ชายก็เกรงใจเกินไปแล้วครับ แต่ที่ผมอยากรู้ก็คือ ตกลงว่าคนไหนคือแฟนตัวจริงของพี่กันแน่ครับเนี่ย วันหลังถ้าผมบังเอิญเจอเข้า จะได้ทำตัวถูก” เฉินเซียวแกล้งถาม

“ฮ่าฮ่าฮ่า น้องชายนี่ยังเด็กอยู่จริง ๆ นะ” สิงเหยียนชิ่งหัวเราะร่วน ก่อนจะมองซ้ายมองขวา เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้น จึงกระซิบเสียงเบาว่า “เอาจริง ๆ นะ คนเมื่อกี้คือแฟนตัวจริงของพี่ แต่แม่งจีบยากชะมัด ก็อย่างที่น้องรู้นั่นแหละ ในเมื่อที่บ้านกินไม่อิ่ม มันก็ต้องแอบไปหาเศษหาเลยข้างนอกบ้าง”

เฉินเซียวแทบจะกลั้นขำไว้ไม่อยู่ ไม่คิดเลยว่าซุนอิ๋งจะเล่นตัวเก่งขนาดนี้

แต่ที่แกไม่รู้ก็คือ ซุนอิ๋งน่ะยอมเผยตัวตนทุกซอกทุกมุมให้ฉันเห็นหมดแล้ว!

“อ้อ เป็นอย่างนี้นี่เอง พี่ชายนี่สุดยอดจริง ๆ น้องขอคารวะเลยครับ”

เมื่อได้รับการยกยอ สิงเหยียนชิ่งก็ยิ่งได้ใจ “เด็กมหาวิทยาลัยสมัยนี้ อย่างแฟนน้องที่จีบยาก ๆ แบบเนี้ย หายากจะตายไป ถือว่าเป็นของหายากเลยล่ะ แถมยังบริสุทธิ์ผุดผ่องอีกด้วย เพราะงั้นพี่ถึงไม่ยอมถอดใจไง ส่วนพวกผู้หญิงคนอื่น ๆ น่ะ จีบง่ายจะตายไป โดยเฉพาะพวกเด็กมหาลัยครูจินหนิงน่ะ พี่เพิ่งจะสอยมาได้คนนึง เดี๋ยววันหลังพี่พาไปสนุกด้วยกันนะ”

เฉินเซียวรู้สึกเย็นยะเยือกในใจ แต่ใบหน้าก็ยังคงเปื้อนยิ้ม “งั้นน้องก็ขอขอบคุณพี่ชายล่วงหน้าเลยนะครับ”

พอบุหรี่หมดมวน สิงเหยียนชิ่งก็โอบไหล่เฉินเซียวพร้อมกับกำชับอีกครั้งว่า “เรื่องพาไปเที่ยวไม่มีปัญหา แต่จำไว้นะว่าต้องช่วยพี่ปิดเรื่องนี้ให้มิดชิดเลย ผู้หญิงดี ๆ แบบแฟนพี่น่ะ หายากแล้วนะ พี่กะว่าจะแต่งงานด้วยเลยล่ะ”

เฉินเซียวพยักหน้า “อืมมม เห็นด้วยเลยครับ พี่สะใภ้ดูเป็นคนดีจริง ๆ วางใจได้เลยครับ รอให้พี่ชายพาไปเปิดหูเปิดตาอยู่นะครับ”

สิงเหยียนชิ่งยกนิ้วโป้งให้ พร้อมกับชมว่า “รู้ความดีมาก” แล้วก็หันหลังเดินกลับเข้าบริษัทไป

เฉินเซียวแอบขำอยู่ในใจ ระหว่างที่เดินกลับไปที่ออฟฟิศ เขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ข้อความส่งไปหาใครบางคน

[มาหาฉันที่บริษัทฝั่งตรงข้ามสิ]

ไม่มีข้อความตอบกลับจากซุนอิ๋ง

เมื่อกลับมาถึงออฟฟิศ เฉินเซียวก็สั่งงานซูถังทันที “เดี๋ยวจะมีผู้หญิงที่คุณเคยเจอมาหาผม พาเธอเข้ามาในห้องทำงานของผมได้เลยนะ อ้อ แล้วก็ห้ามบอกใครนะว่าผมเป็นเจ้าของบริษัท ให้บอกคนอื่นไว้ด้วยล่ะ”

“รับทราบค่ะ” ซูถังรับคำสั่งแล้วก็เดินออกไป

ไม่นานนัก ซุนอิ๋งก็แอบย่องออกมาจากบริษัทของสิงเหยียนชิ่ง แล้วแวะเข้ามาที่บริษัทของเฉินเซียว

ทันทีที่เห็นซูถัง เธอก็จำได้ทันทีว่าผู้หญิงคนนี้คือคนที่ขับรถไปรับเฉินเซียวที่หน้าโรงแรมตรงถนนด้านหลังมหาวิทยาลัยคราวนั้น

“เอ่อ...... ฉัน......”

ซูถังส่งยิ้มให้ “เฉินเซียวอยู่ข้างในค่ะ ตามฉันมาสิคะ”

“อ้อ ค่ะ”

พอพาซุนอิ๋งไปส่งถึงห้องทำงานของเฉินเซียวแล้ว ซูถังก็ส่งยิ้มให้ก่อนจะเดินออกไปแล้วปิดประตูให้เสร็จสรรพ

ซุนอิ๋งเบิกตากว้างมองเฉินเซียวที่กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ

“นี่ นี่นาย......”

“อ้อ ฉันทำงานอยู่ที่นี่น่ะ”

ซุนอิ๋งชี้ไปที่ห้องทำงานที่ตกแต่งอย่างหรูหราอลังการ แล้วเอ่ยถามว่า “นายทำงานอะไร...... ถึงได้มีห้องทำงานใหญ่โตขนาดนี้?”

“อ้อ บริษัทสาขาเล็ก ๆ ของเราคนไม่เยอะหรอกนะ ยังไม่ได้ติดป้ายชื่อบริษัทด้วยซ้ำ เพิ่งจะเช่าออฟฟิศนี้น่ะ เฟอร์นิเจอร์พวกนี้ก็เป็นของเจ้าของตึกทั้งนั้นแหละ เป็นทรัพย์สินที่เช่ามาน่ะ”

พอได้ยินแบบนี้ ซุนอิ๋งถึงค่อยยอมเชื่อ เธอเอามือทาบอกแล้วพูดว่า “ตกใจหมดเลย เมื่อกี้ฉันแทบจะหายใจไม่ออกอยู่แล้วเนี่ย”

เฉินเซียวดึงเธอเข้ามากอดไว้แน่น

“ไม่เป็นไรน่า เดี๋ยวฉันจะช่วยปลอบขวัญเธอเอง”

ซุนอิ๋งถลึงตาใส่เขา พยายามจะดิ้นรนให้หลุดจากอ้อมกอด

“กลางวันแสก ๆ แบบนี้ เกิดมีใครเข้ามาเห็นเข้าล่ะ”

“ไม่เป็นไรหรอก ไม่มีใครเข้ามาหรอก แถมห้องนี้ก็เก็บเสียงดีซะด้วย”

“ตะ แต่ฉันต้องรีบกลับไปนะ ขืนสิงเหยียนชิ่งจับได้ล่ะก็......”

พอได้ยินชื่อสิงเหยียนชิ่ง อารมณ์ของเฉินเซียวก็เริ่มปะทุขึ้นมาทันที

เขาปัดข้าวของที่อยู่บนโต๊ะทำงานทิ้งจนหมดเกลี้ยง

“เขาจะจับได้ยังไง?”

ซุนอิ๋งส่งเสียงดุ “นายว่าเขาจะจับได้ยังไงล่ะ?”

เฉินเซียวลงมือปฏิบัติการไปพลาง เอ่ยปากพูดไปพลาง “ที่นี่เป็นย่านธุรกิจนะ การจะออกไปเดินเล่นซื้อของมันก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ?”

ซุนอิ๋งชะงักไปเล็กน้อย เหมือนจะคิดอะไรขึ้นมาได้ จึงรู้สึกสบายใจขึ้นมาบ้าง

“งั้นนายก็รีบ ๆ หน่อยสิ......”

“อืม ได้เลย”

สิบกว่านาทีต่อมา ซุนอิ๋งก็เหลือบมองดูเวลาด้วยความร้อนใจ

“นี่นายรีบ ๆ หน่อยสิ......”

“แคร่ก!”

ทั้งสองคนต่างก็มองหน้ากันเลิ่กลั่ก ซุนอิ๋งหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว

“ทำไมนายถึงซุ่มซ่ามแบบนี้เนี่ย!”

เฉินเซียวยิ้มเจื่อน ๆ “ใจเย็น ๆ นะ เดี๋ยวฉันขอโทรศัพท์แป๊บนึง”

“ฮัลโหล? ซูถัง ช่วยไปซื้อถุงน่องสีดำให้ผมหน่อยสิ”

......

ผ่านไปสักพัก เฉินเซียวก็ต่อสายอีกครั้ง

“ฮัลโหล? ซูถัง ยังไม่กลับมาใช่ไหม? ช่วยซื้อชุดเดรสผู้หญิงไซต์แอลกลับมาให้ด้วยนะ......”

เฉินเซียวเพิ่งจะวางสาย โทรศัพท์ของซุนอิ๋งก็ดังขึ้นมาพอดี

“เดี๋ยวก่อน หยุดก่อน ฉันขอรับโทรศัพท์แป๊บ”

เฉินเซียวหยุดชะงักตามคำขอ

ซุนอิ๋งพยายามสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อควบคุมอารมณ์ ก่อนจะกดรับสาย

“ฮัลโหล? ฉันกำลังเดินดูของอยู่ชั้นล่างน่ะสิ โธ่เอ๊ย จะรีบอะไรนักหนาเนี่ย? ให้พวกเขารอไปก่อนเถอะน่า ฉันเห็นชุดถูกใจอยู่ชุดนึง เดี๋ยวขอซื้อก่อนนะ”

“อื้มมม...”

พอวางสายปุ๊บ ซุนอิ๋งก็หลุดเสียงครางออกมาทันที

เฉินเซียวไม่รอช้า รีบจัดการธุระของตัวเองต่อทันที ไม่กี่นาทีต่อมา ซูถังก็กลับมาพร้อมกับของที่เขาสั่ง พอเดินเข้ามาในห้องทำงานของเจ้านาย เธอก็รู้สึกกระอักกระอ่วนใจขึ้นมาทันที

เพราะในห้องนี้ยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความเร่าร้อนของสมรภูมิรักที่เพิ่งจะสงบลง......

ซุนอิ๋งส่งสายตาค้อนให้เฉินเซียววงใหญ่ ก่อนจะหันไปยิ้มให้ซูถัง “ขอบคุณนะคะพี่สาว”

“มะ ไม่เป็นไรค่ะ” ซูถังรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งใบหน้า

ซุนอิ๋งรีบเปลี่ยนมาสวมชุดใหม่ที่เพิ่งซื้อมา พับชุดเก่าที่เลอะเทอะใส่ลงในถุงกระดาษ หยิบน้ำหอมขึ้นมาฉีดพรมให้ทั่วตัว ตรวจความเรียบร้อยของตัวเองอีกครั้ง ก่อนจะรีบร้อนเดินออกจากห้องไป