บทที่ 20 โรงแรมระดับห้าดาว

บทที่ 20 โรงแรมระดับห้าดาว

“เฉินเซียว นายจะซื้อของให้ฉันจริง ๆ เหรอเนี่ย?”

“ก็ต้องจริงสิ ไม่งั้นฉันจะมายืนรอเธอตั้งชั่วโมงหนึ่งทำไมล่ะ?”

เหมิงฮุ่ยลี่เบ้ปาก “นายเพิ่งจะไปนอนเสวยสุขมาตั้งชั่วโมงหนึ่งต่างหาก!”

“นั่นก็เพื่อรอเธอไงล่ะ ไม่งั้นฉันจะไปนวดหาพระแสงอะไรล่ะ?”

“โอเค......”

......

เฉินเซียวได้สัมผัสกับความน่าสะพรึงกลัวของการเดินชอปปิงกับผู้หญิงอีกครั้ง

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

“นี่ ฉันถามหน่อยเถอะ เธอถูกใจอะไรบ้างหรือยังเนี่ย?”

เหมิงฮุ่ยลี่กำลังตื่นเต้นสุดขีด เธอจับมือเฉินเซียวแล้วพูดว่า “ไปเถอะน่า ไปดูร้านของขวัญข้างหน้ากันเถอะ”

เฉินเซียวแทบจะพูดไม่ออก ของในร้านของขวัญนั่น ชิ้นที่แพงที่สุดคงราคาไม่ถึงพันหยวนด้วยซ้ำ

“จะไปร้านของขวัญหาพระแสงอะไรเล่า ตามฉันมา!”

พูดจบ เขาก็พาเธอเดินลงไปที่ชั้นหนึ่ง

และเลือกร้านเครื่องสำอางที่ตกแต่งอย่างหรูหราแห่งหนึ่ง

“เธอเลือกชุดบำรุงผิวจากที่นี่มาสักชุดก็แล้วกัน”

เหมิงฮุ่ยลี่จับแขนเฉินเซียวไว้แน่น แล้วกระซิบว่า “ทะ ที่นี่ดูแพงมากเลยนะ......”

เฉินเซียวกลอกตาบน ก่อนจะหันไปสั่งพนักงาน “นี่ คุณคนสวย รบกวนมาทางนี้หน่อยสิ ช่วยจัดชุดบำรุงผิวที่เหมาะกับเธอให้ผมสักชุดสิ”

“ได้เลยค่ะคุณลูกค้า”

พอได้ยินแบบนั้น พนักงานก็รีบดึงตัวเหมิงฮุ่ยลี่ไปแนะนำสินค้าอย่างกระตือรือร้นทันที

สิบกว่านาทีต่อมา เหมิงฮุ่ยลี่ก็หิ้วเครื่องสำอางมูลค่ากว่าพันหยวน เดินตามหลังเฉินเซียวออกมาด้วยสีหน้างุนงง

ในยุคสมัยนี้ เครื่องสำอางราคาพันกว่าหยวน สำหรับเธอแล้วถือว่าเป็นสินค้าฟุ่มเฟือยเลยทีเดียว เพราะมันเทียบเท่ากับค่าครองชีพทั้งเดือนของเธอเลยนะ

เฉินเซียวเดินเลี้ยวเข้าไปในร้านแบรนด์อุปกรณ์กีฬาอีกแห่ง เขาเลือกชุดกีฬาให้ตัวเองและเหมิงฮุ่ยลี่คนละสองชุด รวมทั้งรองเท้าด้วย

หลังจากนั้น เขาถึงได้ยุติการชอปปิงด้วยความพึงพอใจ

“เฮ้อ ยุคสมัยนี้ ข้าวของราคาถูกจริง ๆ แฮะ” เฉินเซียวรำพึงรำพัน

ซื้อของมาตั้งเยอะแยะ เพิ่งจะหมดเงินไปแค่ห้าพันหยวนเอง

ในยุคอนาคต แค่รองเท้าผ้าใบที่เป็นการคอลแล็บกันรุ่นเดียว ราคาก็ปาเข้าไปขนาดนี้แล้ว

เฉินเซียวเอามือซุกกระเป๋ากางเกง สวมชุดกีฬาตัวใหม่เอี่ยมเดินนำหน้า

ส่วนเหมิงฮุ่ยลี่ก็เดินตามหลังมาต้อย ๆ พร้อมกับหิ้วถุงพะรุงพะรังด้วยสีหน้าอมทุกข์

แนวคิดการใช้จ่ายเงินของเฉินเซียวทำให้เธอตกใจมากจริง ๆ

คนที่มีค่าครองชีพแค่เดือนละพันหยวน แต่กลับใช้เงินห้าพันกว่าหยวนไปอย่างง่ายดายภายในเวลาแค่ชั่วโมงกว่า ๆ

นี่มันหมายความว่ายังไงกัน?

เขาคงไม่ได้เอาเงินค่าเทอมมาใช้หรอกนะ?

แต่พอดูสีหน้าตอนจ่ายเงินของเขา มันก็ไม่ได้ดูตึงเครียดอะไรเลยนี่นา

การใช้เงินกับฉัน 50 หยวน มันก็ไม่ต่างอะไรกับการใช้เงินกับฉัน 5 หยวนเลย......

เฉินเซียวไม่มีทีท่าว่าจะช่วยถือของเลยสักนิด ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นใครก็ตาม

ในชาติก่อนเขาเป็นฝ่ายถือกระเป๋ามาตลอดสิบปี แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือการถูกหักหลัง ในชาตินี้เขาจะไม่มีทางยอมเป็นแบบนั้นอีกแล้ว

“เดินให้มันเร็ว ๆ หน่อยสิ ไปร้านต่อไปกัน”

ท่าทางการพูดของเฉินเซียว ราวกับว่าถ้าไม่รีบใช้เงินให้หมด เงินมันก็จะหมดอายุอย่างนั้นแหละ

“ฉะ เฉินเซียว ฉันหิวแล้ว เราไปกินข้าวกันก่อนดีไหม?”

เฉินเซียวดูเวลา “อ้อ ก็จริงนะ พอดีเลย ตรงนั้นมีร้านอาหารส่วนตัวอยู่ร้านหนึ่ง ไปกันเถอะ”

เหมิงฮุ่ยลี่รู้สึกชาชินไปหมดแล้ว เธอรวบรวมความกล้า แล้วเดินตามเฉินเซียวเข้าไปในร้านอาหารที่แค่ดูจากการตกแต่งก็รู้แล้วว่าต้องแพงหูฉี่แน่ ๆ

“สองที่ครับ แล้วก็ช่วยฝากของพวกนี้ไว้ด้วยนะ”

“ได้เลยค่ะคุณลูกค้า เชิญด้านในเลยค่ะ”

พนักงานต้อนรับรีบรับถุงกระดาษใบใหญ่ใบเล็กจากมือของเหมิงฮุ่ยลี่อย่างกระตือรือร้น นำไปวางไว้ที่เคาน์เตอร์ด้านหน้า ก่อนจะเดินนำทั้งสองคนไปยังห้องส่วนตัว

ห้องส่วนตัวของร้านอาหารแห่งนี้ มีความเป็นส่วนตัวสูงมาก แม้กระทั่งระบบเก็บเสียงก็ยังทำได้ดีเยี่ยม

เหมิงฮุ่ยลี่อาศัยจังหวะที่พนักงานเดินออกไป กระซิบถามว่า “ของตั้งเยอะแยะวางไว้ข้างนอกนั่น จะปลอดภัยเหรอ?”

เฉินเซียว “......”

“กินข้าวของเธอไปเถอะน่า”

“อ้อ”

เหมิงฮุ่ยลี่ทำตัวเรียบร้อยกว่าตอนอยู่มหาลัยเยอะเลย พอมาอยู่ในสถานที่ที่เป็นส่วนตัวแบบนี้ เธอกลับทำตัวเจียมเนื้อเจียมตัวสุด ๆ

เฉินเซียวแอบขำอยู่ในใจ ไม่รู้ว่าจะทำตัวเรียบร้อยไปได้สักกี่น้ำ

ถ้าต่อไปเริ่มชินกับการเข้าออกสถานที่แบบนี้แล้ว ก็คงจะไม่เป็นแบบนี้แล้วล่ะมั้ง

ทั้งสองคนสั่งกับข้าวมาสามอย่าง น้ำผลไม้หนึ่งเหยือก และข้าวสวยสองถ้วย

เฉินเซียวไม่ใช่คนชอบกินทิ้งกินขว้าง

ของจะแพงแค่ไหนก็ได้ แต่ห้ามกินทิ้งกินขว้างเด็ดขาด

เหมิงฮุ่ยลี่ยังคงตกตะลึงกับราคาผัดผักจานละ 28 หยวนอยู่เลย

ถ้าเป็นที่มหาลัย จานนี้อย่างมากก็แค่ 6 หยวนเท่านั้น......

“คืนนี้จะกลับไหม?” เฉินเซียวเอ่ยถาม

ถ้าเป็นปกติ เหมิงฮุ่ยลี่คงจะรุกกลับไปแล้ว แต่หลังจากเจอสถานการณ์รัว ๆ แบบนี้เข้าไป เธอก็เกิดอาการเขินอายขึ้นมาเสียอย่างนั้น

“ดะ ได้หมดแหละ แล้วแต่นายเลย”

เฉินเซียวพยักหน้ารับ “พอดีเลย ข้าง ๆ มีโรงแรมระดับห้าดาวอยู่ คืนนี้ก็พักที่นั่นแหละ”

“อ้อ ได้สิ”

“หา? หะ ห้าดาว......”

เฉินเซียวนั่งมองดูสีหน้าเด๋อด๋าของเหมิงฮุ่ยลี่ด้วยความสนใจ ถ้าเธอโตเป็นผู้ใหญ่กว่านี้ ก็คงจะไม่ได้เห็นสีหน้าแบบนี้แล้วล่ะ

“อืม ที่นั่นมีคอมพิวเตอร์ด้วย ตอนบ่ายฉันมีงานต้องเคลียร์นิดหน่อยน่ะ”

“อ้อ”

หลังจากกินข้าวเสร็จ ทั้งสองคนก็ไปที่โรงแรม ก่อนจะเปิดห้อง เฉินเซียวก็ตั้งใจจองห้องที่มีคอมพิวเตอร์โดยเฉพาะ

เมื่อมองดูห้องพักที่มีราคาต่อคืนแพงกว่าค่าครองชีพทั้งเดือนของเธอ เหมิงฮุ่ยลี่ก็เพิ่งจะได้เปิดหูเปิดตาเป็นครั้งแรก ว่าเงินน่ะมันสามารถเอามาใช้แบบนี้ได้ด้วยเหรอ?

พอเข้ามาในห้อง เหมิงฮุ่ยลี่ก็วางของลง แล้วเริ่มเดินสำรวจการตกแต่งห้องที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของเงินตรา

ส่วนเฉินเซียวก็โทรหาซูถัง

“ฮัลโหล? เรียบร้อยหรือยังครับ?”

“เรียบร้อยแล้วค่ะคุณเฉิน เอกสารทั้งหมดอยู่ที่ฉันแล้ว คุณจะให้ฉันเอาไปให้ตอนไหนคะ?”

“เอามาให้ตอนนี้เลยครับ ที่โรงแรมจวินอี๋กั๋วจี้ ห้อง 803 นะครับ”

“ได้ค่ะ จะรีบไปเดี๋ยวนี้เลยค่ะ”

......

“มะ มีคนจะมาเหรอ?” เหมิงฮุ่ยลี่เอ่ยถาม

“อืม วางใจเถอะ ไม่ใช่คนในมหาลัยหรอก”

“อ้อ  ๆ” เหมิงฮุ่ยลี่รู้จังหวะจึงไม่ได้ถามอะไรต่อ

สิ่งที่เฉินเซียวแสดงออกในวันนี้ มันแตกต่างจากตอนอยู่มหาลัยอย่างสิ้นเชิง

ในตัวของเขา จะต้องมีความลับที่เธอไม่เคยรู้อยู่อีกมากมายแน่ ๆ

ไม่นานนัก เสียงกริ่งหน้าประตูก็ดังขึ้น

เฉินเซียวพูดขึ้นว่า “ไปเปิดประตูสิ”

“อ้อ” เหมิงฮุ่ยลี่ขานรับอย่างว่าง่าย

แต่พอเธอเปิดประตูออกไป แล้วพบว่าคนที่มาคือสาวสวยระดับนางฟ้า เธอก็ถึงกับอึ้งไปเลย

เมื่อซูถังเห็นว่าคนเปิดประตูเป็นหญิงสาวหน้าตาดี เธอก็เผลอก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ เพราะคิดว่าตัวเองมาผิดห้อง

แต่ที่นี่มันก็คือโรงแรมจวินอี๋กั๋วจี้ ห้อง 803 ชัด ๆ เลยนี่นา

“เอ่อ ขอโทษนะคะ ไม่ทราบว่าคุณเฉินอยู่ไหมคะ?”

เหมิงฮุ่ยลี่ “หา? คุณเฉิน...... อ้อ เฉินเซียวอยู่ที่นี่แหละ”

พูดจบ เธอก็เบี่ยงตัวหลบให้ซูถังเดินเข้ามา

ซูถังมองลอดผ่านโถงทางเดินเข้าไป เห็นเฉินเซียวนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ เธอถึงได้แน่ใจ

เธอพยักหน้าให้เหมิงฮุ่ยลี่ แล้วรีบเดินเข้าไปในห้อง

“คุณเฉินคะ เอกสารของคุณทั้งหมดอยู่ที่นี่แล้วค่ะ”

“โอเคครับ ลำบากคุณแล้ว ช่วยผูกบัญชีให้ผมหน่อยสิครับ”

“ได้ค่ะ”

หลังจากซูถังจัดการให้เสร็จสรรพ เฉินเซียวก็มีบัญชีมาร์จิ้นเป็นของตัวเองแล้ว

ข้อความลึกลับของวันนี้คือ

[วันที่ 1 มิถุนายน หุ้นของบริษัทฉิงเทียนกางไฉเพิ่มขึ้นสูงสุด 6.87%]

เมื่อเฉินเซียวค้นหาหุ้นตัวนี้ เขาก็พบว่าผลประกอบการในวันนี้ดูเรียบ ๆ

อัตราการเติบโตน้อยแค่นี้เองเหรอ?

เฉินเซียวแอบบ่น แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก

เงินของซุนอิ๋ง เขาคงยังไม่เอาไปคืนตอนนี้ เฉินเซียวเพิ่งจะซื้อโทรศัพท์มือถือไปสองเครื่องหมดเงินไปหนึ่งหมื่นหยวน แล้วยังพาเหมิงฮุ่ยลี่ไปซื้อของรวมกับของตัวเองอีกหกพันหยวน

และก่อนที่จะกู้เงินมาร์จิ้น เขาก็ยังมีเงินสดเหลือติดตัวอยู่อีกหลายพันหยวน

เฉินเซียวนำเงิน 1.4 แสนหยวน ไปรวมกับเงินในบัญชีมาร์จิ้นอีก 2 แสนหยวน รวมเป็น 3.4 แสนหยวน จากนั้นเขาก็นำเงิน 3 แสนหยวนไปใช้เลเวอเรจ 10 เท่า เพื่อทุ่มซื้อหุ้นบริษัทฉิงเทียนกางไฉจนเต็มพอร์ต

ส่วนเงินที่เหลือก็เก็บไว้เป็นเงินประกัน เพื่อป้องกันไม่ให้ราคาหุ้นร่วงลงในช่วงนี้จนทำให้พอร์ตถูกล้าง

การซื้อขายครั้งนี้ของเฉินเซียว เท่ากับว่าเขาได้ซื้อหุ้นบริษัทฉิงเทียนกางไฉไปถึง 3 ล้านหยวน

ในวันพรุ่งนี้ แม้ว่าจะได้กำไรแค่หกจุดกว่า ๆ เขาก็ยังสามารถทำเงินได้กว่า 1.8 แสนหยวนอยู่ดี