บทที่ 5 เสน่ห์แห่งความมั่นใจ

บทที่ 5 เสน่ห์แห่งความมั่นใจ

เพียงเวลาไม่นาน เฉินเซียวก็ทำเงินได้กว่า 735 หยวน

ปกติแล้ว ค่าครองชีพรายเดือนของพวกเขาในตอนนี้อยู่ที่ 1,000 หยวน

แต่เขาเพียงวันเดียว กลับหาเงินได้มากกว่าค่าครองชีพเกือบทั้งเดือน

จี๋หรงเจิงราวกับสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่ผิดปกติในหอพัก เขาอาศัยจังหวะว่างระหว่างเล่นเกม หันหน้ามาถาม

“พวกนายสองคนเป็นอะไรไป? มาล็อคอินเข้าเกมกันสิ?”

เฉินเซียวยิ้มพร้อมพูดว่า “ไม่มีอะไร นายเล่นของนายไปเถอะ”

ประจวบเหมาะกับที่เกมรอบใหม่เริ่มต้นขึ้น จี๋หรงเจิงพูดพลางหันกลับไป และพูดขึ้นว่า “อย่าทะเลาะกันล่ะ ไม่มีเรื่องอะไรที่เกมตาเดียวจะแก้ไม่ได้หรอกนะ”

ฉินซินไม่ได้สนใจเขาเลย เขาทำมือส่งสัญญาณเรียกเฉินเซียว และทั้งสองก็เดินออกจากหอพักไป

“นาย...”

“ถ้าเห็นเป็นพี่น้องก็อย่าถาม” เฉินเซียวกล่าว

“เวร นายโชคดีแบบสุด ๆ เลยว่ะ”

เฉินเซียวยิ้มแต่ไม่พูดอะไร ในใจคิดว่าถ้ามีเวลาคงต้องไปเปิดบัญชีของตัวเองเสียแล้ว ตอนนี้เงินทุนยังน้อยก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าต่อไปมีมากขึ้นก็คงจะไม่สะดวกนัก

และต่อไปก็ต้องมีทีมงานมืออาชีพของตัวเองด้วยถึงจะดี

เหมือนอย่างเช่นลวี่หยวนมู่เย่ในวันนี้ ตอนที่ตกต่ำสุดมันลงไปถึง 6 จุด แต่เขากลับเข้าไปซื้อตอนที่มันอยู่ในระดับกลาง

หากเขาสามารถช้อนซื้อในจุดต่ำสุด และไปขายทำกำไรในจุดสูงสุดได้ ผลกำไรในวันนี้ก็จะไม่ใช่แค่ 6.7 จุด แต่จะเป็น 12.7 จุดเลยทีเดียว

แน่นอนว่า ถึงแม้จะมีทีมงานมืออาชีพ ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะซื้อได้ในจุดต่ำสุดเสมอไป

แต่อย่างน้อยก็คงจะมีชั้นเชิงมากกว่าที่เฉินเซียวทุ่มหมดหน้าตักเพื่อซื้อในครั้งเดียวแบบนี้

“ไปเถอะ วันนี้พ่อจะเลี้ยงเส้นหมี่น้ำนายเอง”

“เชี่ย แกหาเงินได้เจ็ดร้อยแต่กลับจะเลี้ยงพ่อแกแค่นี้เนี่ยนะ?”

“ไสหัวไปเลย จะกินหรือไม่กินก็เรื่องของนาย”

ฉินซิน “......”

......

คนที่เล่นหุ้นต่างก็เข้าใจดี โดยเฉพาะตอนที่ยังมีเงินทุนน้อย ก็ยิ่งต้องทำให้ทุกแดงทุกสตางค์เกิดประโยชน์สูงสุด เพื่อที่จะสร้างทุนให้เพิ่มพูนอย่างรวดเร็วผ่านดอกเบี้ยทบต้น

ตอนนี้เฉินเซียวก็เป็นแบบนั้น ในเมื่อแน่ใจว่าได้กำไรชัวร์ ๆ เขาก็ไม่คิดจะใช้จ่ายฟุ่มเฟือยจนกว่าจะสะสมเงินทุนได้มากพอ

ทุกอย่างมักยากเสมอในตอนเริ่มต้น แม้ว่าจะมีนิ้วทองคำ แต่ก็ยังต้องอาศัยกระบวนการที่ค่อยเป็นค่อยไป

คืนนั้น เฉินเซียวปิดโทรศัพท์มือถือและนอนนิ่ง ๆ อยู่บนเตียง

เสียงหอบหายใจอันยุ่งเหยิงจากลำโพงคอมพิวเตอร์ของจี๋หรงเจิงฝั่งตรงข้าม ไม่ได้ทำให้เกิดความปั่นป่วนใด ๆ ในใจของเขาเลยแม้แต่น้อย

เฉินเซียวนึกย้อนกลับไปถึงเงิน 700 กว่าหยวนที่หามาได้ในวันนี้ ราวกับว่ามันไม่ใช่แค่ 700 หยวน แต่เป็นเงินกว่า 7 ล้านหยวน

เขารู้ตัวดีว่า ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ถือว่าเขาได้กุมกุญแจสู่จุดสูงสุดของยอดพีระมิดเอาไว้แล้ว

ตราบใดที่เขาก้าวเดินไปอย่างมั่นคง ไม่ช้าก็เร็วเขาจะก้าวข้ามผ่านชนชั้นต่าง ๆ และขึ้นไปสู่จุดสูงสุดได้อย่างแน่นอน

เช้าวันรุ่งขึ้น เฉินเซียวตื่นแต่เช้า เขาไปวิ่งบนลู่วิ่งยางในสนามกีฬาอยู่สองรอบ ก่อนจะไปกินข้าวที่โรงอาหาร

เพื่อนนักศึกษาบางคนที่คุ้นหน้าคุ้นตากัน เมื่อทักทายก็ล้วนแต่สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของเฉินเซียว

เขาแต่งตัวเหมือนปกติ ภาพลักษณ์ภายนอกก็ไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลง แต่สายตา ท่าทาง และทุกท่วงท่ากลับเผยให้เห็นถึงความมั่นใจ ความแน่วแน่ และความเยือกเย็น ซึ่งทำให้เขาดูมีเสน่ห์ดึงดูดใจเป็นพิเศษ

เมื่อก่อนเวลาที่ถานเฉิงเจอเฉินเซียว เธอจะไม่แม้แต่จะปรายตามองเลยด้วยซ้ำ แต่วันนี้ เธอกลับหันมามองเขาอยู่หลายครั้ง

ในใจของเธอก็เหมือนกับเพื่อนนักศึกษาคนอื่น ๆ ที่มีความสงสัยคล้าย ๆ กัน

ผู้ชายธรรมดา ๆ คนนี้ ทำไมจู่ ๆ ถึงได้เปล่งประกายราวกับหยกที่ถูกกะเทาะเปลือกออกไป

เธอเพิ่งจะคิดอยากจะเข้าไปทักทาย เฉินเซียวก็ลุกขึ้นอย่างสง่างามและเดินกลับไปทางหอพักเสียแล้ว

ทุกย่างก้าวที่เขาเดิน ท่ามกลางผู้คนมากมายกลับดูโดดเด่นไม่เหมือนใคร

การเปิดตลาดในช่วงเช้าไม่มีอะไรให้น่าสงสัย หุ้นเหอตานหรูเย่ที่ราคาค่อนข้างคงที่เมื่อวานนี้ เมื่อเปิดตลาดก็พุ่งชนซิลลิ่งทันที

ทุนของเฉินเซียวเมื่อวานนี้คือ 11,735 วันนี้กลับพุ่งไปถึง 12,908 ทันที

สองวันได้กำไรมา 1,908 หยวน

แน่นอนว่ายังต้องจ่ายอากรแสตมป์อีก 0.3% นอกเหนือจากนั้นก็คือกำไรล้วน ๆ

การลงทุนทำกำไรในตลาดหุ้นของประเทศ ไม่ต้องเสียภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา

นี่แทบจะเทียบเท่ากับค่าครองชีพถึงสองเดือนเลยทีเดียว

อีกทั้งเฉินเซียวยังคาดเดาได้ว่า ความเร็วในการหาเงินของเขาจะยิ่งเพิ่มมากขึ้นตามเงินทุนที่เพิ่มขึ้น

ข้อความลับของวันนี้ได้รับการอัปเดตแล้ว

ข้อความระบุว่า วันที่ 25 พฤษภาคม หุ้นของกลุ่มบริษัทฉีเหอเพิ่มขึ้นสูงสุด 10.00%

เป็นการพุ่งชนซิลลิ่งอีกครั้ง

เฉินเซียวขายหุ้นของเหอตานหรูเย่และซื้อหุ้นของกลุ่มบริษัทฉีเหอเข้ามาอย่างไม่ลังเล

เพราะเขาไม่รู้ว่าพรุ่งนี้เหอตานหรูเย่จะยังคงพุ่งชนซิลลิ่งอีกหรือไม่ แต่สำหรับกลุ่มบริษัทฉีเหอมันจะพุ่งไปถึงซิลลิ่งอย่างแน่นอน

เนื่องจากวันนี้ยังมีเวลาเหลือ และหลังจากนี้เขาก็ไม่ต้องคอยติดตามสถานการณ์ในตลาดหุ้นอีก เฉินเซียวจึงวางแผนที่จะไปเปิดบัญชีของตัวเองที่บริษัทหลักทรัพย์

น่าเสียดายที่ตอนนี้เงินทุนของเขายังมีน้อยเกินไป จึงไม่สามารถใช้เลเวอเรจได้

ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ทำกำไรสูงสุดได้แค่สิบหรือยี่สิบเปอร์เซ็นต์หรอก

เมื่อออกจากประตูมหาวิทยาลัย เฉินเซียวก็เลือกที่จะนั่งรถเมล์

เพราะเงินทั้งหมดอยู่ในบัญชี ในกระเป๋าของเขาเหลือเศษเหรียญอยู่ไม่กี่เหรียญเท่านั้น

ตั้งแต่มีตลาดหุ้นมา ไม่ว่าสถานการณ์จะเป็นอย่างไร ในห้องโถงซื้อขายของบริษัทหลักทรัพย์ก็จะมีคนกลุ่มหนึ่งปักหลักอยู่ตลอดทั้งปี

เฉินเซียวไม่รู้ว่าคนกลุ่มนี้มีเล่ห์เหลี่ยมอะไรซ่อนอยู่ในหัวบ้าง แต่ไม่ว่ายังไงแต่ละคนก็ดูเหมือนพวกขาใหญ่กันทั้งนั้น

แต่นี่ก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเขาเลย

เฉินเซียวไม่ได้คิดจะปล่อยให้ตัวเองหมกมุ่นอยู่กับการศึกษาเรื่องตลาดหุ้น เพราะในสายอาชีพนี้มีผู้ชนะน้อยเกินไป และคนที่สามารถชนะได้ตลอดก็ยิ่งมีน้อยจนแทบจะหาไม่ได้เลย

ใครก็ตามที่ปรากฏตัวออกมา ต่างก็เป็นระดับตำนานทั้งนั้น

หากวันหนึ่ง เฉินเซียวไม่สามารถมองเห็นข้อความลับล่วงหน้าได้อีก เขาจะหยุดมือทันทีโดยไม่ลังเล และจะไม่แตะต้องหุ้นอีกต่อไป

หลังจากหยุดยืนอยู่กลางห้องโถงชั่วครู่ เฉินเซียวก็เดินตามป้ายบอกทางตรงไปยังช่องเปิดบัญชี เขาทำตามขั้นตอน และไม่นานก็สามารถเปิดบัญชีได้สำเร็จ

จากนั้นเขาก็เดินตรงออกจากห้องโถงซื้อขาย

“คุณผู้ชายคะ กรุณารอสักครู่ค่ะ”

ทันทีที่เดินออกจากประตู เฉินเซียวก็ถูกใครบางคนเรียกเอาไว้

เขาหันไปมอง และพบว่าเป็นหญิงสาวผมยาวคนหนึ่งที่สวมชุดยูนิฟอร์มพนักงานออฟฟิศ ซึ่งเผยให้เห็นส่วนโค้งเว้าของเรือนร่างที่สมบูรณ์แบบของเธออย่างชัดเจน

ถุงน่องสีดำ กระโปรงรัดรูปทรงเอ บวกกับเสื้อเชิ้ตสีขาว และแว่นตากรอบดำ ทำให้เธอดูเย้ายวนและมีเสน่ห์เป็นพิเศษ

“คุณเรียกผมเหรอ?”

“ใช่ค่ะคุณผู้ชาย ฉันชื่อซูถัง จากบริษัทการลงทุนฉางหงค่ะ นี่นามบัตรของฉันนะคะ”

เฉินเซียวรับมาดู ด้านบนมีข้อมูลแนะนำบริษัท และช่องทางการติดต่อส่วนตัว

“หึหึ คุณคิดว่า... ผมเป็นคนที่มีเงินพอจะเอามาลงทุนงั้นเหรอ?”

ซูถังยื่นนิ้วเรียวงามออกมาดันแว่นตา “ตอนนี้ไม่มีก็ไม่ได้หมายความว่าต่อไปจะไม่มีนี่คะ เราสามารถคบหาเป็นเพื่อนกันก่อนได้ค่ะ”

เฉินเซียวพูดด้วยรอยยิ้มบาง ๆ “น่าสนใจดีนะ”

โดยปกติแล้ว สาวสวยระดับเธอส่วนใหญ่มักจะหยิ่งยโส และแทบจะไม่มีทางมาเสียเวลาคุยกับชายหนุ่มธรรมดา ๆ แบบนี้หรอก นอกเสียจากว่าจะเป็นมิจฉาชีพที่แฝงตัวมาเพื่อจุดประสงค์บางอย่าง

“งั้น... ขอเพิ่มเพื่อนหน่อยได้ไหมคะ?”

“ได้สิ ผมมีคำถามเกี่ยวกับการซื้อขายหุ้นบางอย่าง ขอคำแนะนำจากคุณหน่อยได้ไหมครับ?”

ซูถังยิ้มบาง ๆ “ยินดีให้บริการค่ะ”

เฉินเซียวพยักหน้า เขาก้าวขึ้นรถเมล์เพื่อกลับมหาวิทยาลัยภายใต้สายตาที่จ้องมองของเธอ

จนกระทั่งรถเมล์คันนั้นแล่นลับสายตาไป ซูถังถึงได้สติกลับมา

เขาเคยผ่านประสบการณ์แบบไหนมากันแน่ ถึงได้มีความสุขุมเยือกเย็นและความมั่นใจขนาดนั้น?

ซูถังเพิ่งเรียนจบเมื่อปีที่แล้ว และเข้ามาทำงานในบริษัทการลงทุนชั้นนำระดับท็อปของเมืองจินหนิงได้เกือบปีแล้ว

แม้จะพูดไม่ได้ว่าผ่านการพบปะผู้คนมานับไม่ถ้วน แต่เธอก็พอจะได้เห็นโลกมาบ้าง และจนถึงตอนนี้ เธอก็เคยเห็นบุคลิกที่ราวกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างล้วนอยู่ในการควบคุมได้จากแค่ตัวของเฉินเซียวเพียงคนเดียวเท่านั้น

ผู้ชายที่มีบุคลิกแบบนี้ สำหรับผู้หญิงแล้ว มันถือเป็นแรงดึงดูดใจที่อันตรายมาก

แม้ว่าเขาจะแต่งตัวธรรมดา หรือแม้แต่อายุที่ยังดูอ่อนเยาว์ไปบ้างก็ตาม