บทที่ 10 - ผสานพลังความสามารถใหม่สุดแกร่ง

บทที่ 10 - ผสานพลังความสามารถใหม่สุดแกร่ง

อธิการบดีพาคนเดินออกจากโรงเรียนไป นายทหารคนหนึ่งทนไม่ไหวจึงถามขึ้น

"ท่านอธิการบดีครับ ผมรู้สึกเหมือนพวกเราถูกหลอกหรือเปล่าครับ"

"งั้นเหรอ"

อธิการบดีชะงักไป

เขาหันกลับไปมอง ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติจริงๆ

แต่ก็บอกไม่ถูกว่าผิดปกติตรงไหน

"ไม่มั้ง เสี่ยวหลินคนนั้นดูจริงใจดีออก!"

อธิการบดีลูบปลายคาง

"แถมที่เขาอธิบายก็ดูมีหลักการ น่าจะเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการฝึก ไม่งั้นคงไม่ถูกส่งมาหรอก!"

นายทหารอีกคนพยักหน้าเห็นด้วย

"ผมก็คิดแบบนั้นครับ เขาเป็นแค่คนหนุ่ม จะกล้าหลอกอธิการบดีได้ยังไง! แล้วท่านดูสิ นักเรียนพวกนั้นสงบเสงี่ยมขึ้นเยอะเลย ยอมวิดพื้นกันอย่างตั้งใจ ก่อนหน้านี้ดื้อจะตาย แต่ตอนนี้ยอมตื่นมาฝึกร่างกายตอนดึกดื่น แสดงว่าผู้บังคับกองร้อยคนนี้ต้องมีดีแน่ๆ ครับ!"

คนอื่นๆ ก็พยักหน้าเห็นด้วย แม้เหตุการณ์เมื่อครู่จะดูวุ่นวายไปหน่อย

แต่ผลลัพธ์ที่ออกมา ก็ถือว่าดีทีเดียว

อธิการบดีหัวเราะร่วน

"เอาเถอะๆ อย่าไปกวนเวลาฝึกพวกเขาเลย เด็กสมัยนี้หัวรั้นกันจะตาย มีคนโหดๆ มาปราบซะบ้างก็ดีเหมือนกัน!"

พูดจบ เขาก็เดินจากไป

คนอื่นๆ มองหน้ากัน แล้วรีบเร่งฝีเท้าเดินตามไป

ขณะเดียวกัน หลินรุ่ยยืนเอามือไพล่หลัง ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม

อู๋กังทำหน้าประจบประแจง ยกนิ้วโป้งให้เขา

"เหล่าหลิน เจ๋ง โคตรเจ๋งเลย! ตอนนี้ฉันขอคารวะนายจากใจจริงเลยนะ!"

"ดูสิๆ ปัญหาที่ใครก็แก้ไม่ตก แต่นายกลับจัดการได้สบายๆ แถมยังทำให้อธิการบดียอมรับได้อีก ฉันล่ะนับถือนายจริงๆ!"

หลินรุ่ยมองท่าทางประจบของเขาแล้วหัวเราะร่วน

"ตอนนี้ไม่คิดว่าฉันกระโดดลงกองไฟแล้วเหรอ"

อู๋กังหัวเราะร่า

"กองไฟนั่นมันสำหรับคนอื่น แต่สำหรับนาย มันคือบ่อน้ำพุร้อนให้ลงไปแช่สบายๆ ต่างหาก เหล่าหลิน นายเกิดมาเพื่อเป็นทหารผู้บัญชาการจริงๆ ให้เป็นแค่นายทหารฝ่ายวัฒนธรรมน่ะเสียของแย่เลย!"

หลินรุ่ยหัวเราะร่วน

"พอได้แล้ว เลิกประจบสักที ฉันต้องไปดูลูกศิษย์พวกนั้นก่อน!"

เขาหันกลับไป มองเห็นนักเรียนทุกคนกำลังวิดพื้นอย่างเอาเป็นเอาตาย ยิ่งกว่าตอนแรกเสียอีก

เขารู้ดีว่าเด็กพวกนี้กำลังคิดอะไรอยู่

คงหมดสิ้นความหวังแล้ว ก็เลยต้องจำใจทำถึงขนาดนี้!

หลินรุ่ยเอามือไพล่หลัง เดินทอดน่องเข้าไปหาอย่างสบายใจ

"เร็วเข้าหน่อย ดูสภาพพวกนายสิ คุณยายแถวบ้านฉันยังทำได้ดีกว่าพวกนายอีก!"

หลินรุ่ยตะคอกเสียงดัง

เหล่านักเรียนถึงกับพูดไม่ออก ตอนนี้เหงื่อของพวกเขาหยดลงพื้นจนแทบจะเป็นแอ่งน้ำอยู่แล้ว

คุณยายข้างบ้านทำได้ขนาดนี้เลยเหรอ

นี่มันสัตว์ประหลาดชัดๆ!

แต่ไม่มีใครกล้าเถียง แถมยังเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นอีก

ช่วยไม่ได้ พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว แถมทุกคนยังหวาดระแวง กลัวว่าจะมีมีดบินมาปักหัวตอนไหนก็ไม่รู้

ทุกคนจึงใช้แรงทั้งหมดที่มี วิดพื้นขึ้นลงอย่างบ้าคลั่ง

พอมีหลินรุ่ยมายืนคุม นักเรียนกลุ่มนี้ก็ยิ่งทุ่มเทมากขึ้น

ภาพที่เห็นทำเอาเหล่าทหารเก่าถึงกับอึ้งไปตามๆ กัน

บางคนถึงกับตบหน้าตัวเอง เพื่อให้แน่ใจว่าไม่ได้ฝันไป

"เชี่ยเอ๊ย!"

ทหารเก่าคนหนึ่งกลืนน้ำลายดังเอื๊อก

"ถ้าไม่ได้เห็นกับตา ให้ตายฉันก็ไม่เชื่อ!"

ทหารเก่าอีกคนพูดอย่างดีใจ

"ผู้บังคับกองร้อยคนใหม่ของเราเก่งจริงๆ นะ ผู้บังคับกองร้อยคนก่อนๆ จัดการปัญหาไม่ได้ แต่เขาเพิ่งมาแค่ 3 ชั่วโมง ก็ปราบเด็กพวกนี้ได้อยู่หมัด โคตรเทพเลย!"

"ไอ้เด็กพวกนี้คงนึกไม่ถึงแน่ ว่าคราวนี้จะเจอของจริง คืนนี้สงสัยได้นอนผวาแน่ๆ!"

เหล่าทหารเก่ากลั้นขำกันสุดฤทธิ์

เฉินหมินพูดอย่างตื่นเต้น

"ต่อไปนี้ทุกคนต้องตั้งใจทำงานกับผู้บังคับกองร้อยนะ เขาคือตัวอย่างของทหารจากกรมทหารเหล็กกล้าที่ 3 อย่างแท้จริง ได้ทำงานกับเขา ถือว่าไม่เสียชาติเกิดที่ได้เป็นทหาร!"

ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วยอย่างหนักแน่น!

แม้หลินรุ่ยจะเพิ่งมาอยู่ได้แค่ 2 ชั่วโมงกว่าๆ แต่เขาก็ได้ใจทหารเก่าทุกคนไปเต็มๆ

นี่แหละคือทหารที่แท้จริงในอุดมคติของพวกเขา

อู๋กังเดินเข้ามาใกล้หลินรุ่ยแล้วหัวเราะเบาๆ

"เอาล่ะ เห็นนายเก่งขนาดนี้ ฉันก็กลับได้อย่างสบายใจแล้วล่ะ เดี๋ยวจะกลับไปบอกผู้บังคับการให้เขาสบายใจได้ มีนายอยู่ที่นี่ รับรองไม่มีปัญหา!"

เขาพยักหน้าให้หลินรุ่ย แล้วหันหลังเดินกลับไปที่รถ

40 นาทีต่อมา นักเรียนทุกคนก็วิดพื้นเสร็จ และใต้ร่างของทุกคนก็มีรอยเหงื่อเป็นรูปคนปรากฏอยู่จริงๆ

ส่วนจิงซือเหว่ยและพวกเด็กหัวรั้น ก็จำใจต้องวิดพื้นเพิ่มอีก 500 ครั้ง ท่ามกลางสายตาของเพื่อนๆ

พอวิดพื้นครบคนสุดท้าย พวกเขาก็ล้มฟุบลงกับพื้น เหงื่อกระเซ็นไปทั่ว

"รวมแถว!"

เฉินหมินตะโกนลั่น

นักเรียนทุกคนรีดเร้นเรี่ยวแรงหยดสุดท้าย กัดฟันลุกขึ้นมาจัดแถวอย่างรวดเร็ว

หลินรุ่ยกวาดสายตามองพวกเขา

"ตั้งแต่นี้ไป พวกนายต้องจำคำพูดของฉันไว้ให้ขึ้นใจ ตราบใดที่การฝึกทหารยังไม่จบ คำสั่งของฉันคือสิ่งที่พวกนายห้ามสงสัยและห้ามขัดขืนเด็ดขาด เข้าใจไหม"

"รับทราบ!"

ทุกคนตอบกลับด้วยน้ำเสียงอิดโรย

"ดังๆ หน่อย อยากทำอีกเซ็ตหรือไง"

หลินรุ่ยตะคอก

"รับทราบครับผู้บังคับกองร้อย!"

นักเรียนทุกคนตะโกนตอบสุดเสียงทันที

"ติ๊ง ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ คุณประสบความสำเร็จในการควบคุมกองทัพและได้รับการยอมรับ ระบบกำลังส่งมอบรางวัล!"

"ติ๊ง ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ได้รับมุมมองพระเจ้า กำลังผสานเข้ากับโฮสต์!"

หลินรุ่ยรู้สึกทันทีว่าในหัวของเขากลายเป็นเหมือนเรดาร์

และเบื้องหน้าของเขาก็ปรากฏหน้าจอขนาดใหญ่ขึ้นมา

บนหน้าจอแสดงภาพสถานที่รอบๆ และขอบเขตของภาพก็กำลังขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ

ชั่วพริบตา เมื่อการเปลี่ยนแปลงสิ้นสุดลง ภาพบนหน้าจอก็ครอบคลุมไปถึงนอกโรงเรียนเลยทีเดียว

เพียงแค่เขาคิด พื้นที่ในรัศมีนี้ ไม่ว่าเขาอยากจะมองจากมุมไหน หรือซูมเข้าซูมออก ก็ทำได้ตามใจชอบ

"ติ๊ง ผสานเสร็จสมบูรณ์! มุมมองพระเจ้าระดับเริ่มต้น ครอบคลุมพื้นที่รัศมี 1 กิโลเมตร โฮสต์สามารถตรวจสอบวัตถุทุกอย่างในพื้นที่ได้โดยไม่มีข้อจำกัดใดๆ ทั้งสิ้น!"

หลินรุ่ยรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก!

ความสามารถนี้มันโคตรโกง!

สำหรับทหาร ไม่ว่าจะเป็นการปฏิบัติภารกิจ การซ้อมรบ หรือแม้แต่ในสงครามจริง

ความสามารถนี้ จะทำให้เขามองเห็นภาพรวมทั้งหมด และไม่มีวันพ่ายแพ้

สุดยอด!

สุดยอดของจริง!