บทที่ 8 - ผู้บังคับกองร้อย ขอร้องล่ะ พวกเรายอมแล้ว!

บทที่ 8 - ผู้บังคับกองร้อย ขอร้องล่ะ พวกเรายอมแล้ว!

มีดสั้นพุ่งเสียบทะลุรองเท้าของเซียวหย่วนตงดังปัง ปักตรึงรองเท้าของเขาลงกับพื้นอย่างแน่นหนา

ปลายมีดปักลงตรงกลางระหว่างนิ้วเท้าสองนิ้วของเขาอย่างแม่นยำ

เซียวหย่วนตงสัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบที่แทรกอยู่ระหว่างนิ้วเท้า เขาตกใจจนเข่าอ่อน ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นทันที

ทุกคนที่เห็นเหตุการณ์ต่างเบิกตากว้างด้วยความช็อก

เหล่าทหารเก่าถึงกับหน้าถอดสี ไม่คาดคิดเลยว่าผู้บังคับกองร้อยคนใหม่จะโหดขนาดนี้ ถึงขั้นใช้มีดจริงๆ แถมยังปาออกไปโดยไม่ลังเลเลยสักนิด

เซียวหย่วนตงที่ยังอยู่ในอาการหวาดผวา ตะโกนร้องเสียงหลง

"แกทำอะไรน่ะ คิดจะฆ่าฉันหรือไง"

"ตกใจหมดเลย เล่นแรงแบบนี้ ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมา แกรับผิดชอบไหวไหม!"

เซียวหย่วนตงร้องไห้โฮพลางดึงมีดออก

เมื่อเห็นว่ารองเท้าแค่ทะลุเป็นรู แต่เท้ายังปลอดภัย เขาก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

ความรู้สึกปวดปัสสาวะตีตื้นขึ้นมา เซียวหย่วนตงต้องพยายามกลั้นไว้อย่างสุดความสามารถ แทบจะราดรดกางเกง

หลินรุ่ยยิ้มบางๆ

"รับผิดชอบเหรอ ฉันรับผิดชอบแน่นอนอยู่แล้ว! ฉันขอเน้นย้ำอีกครั้ง ตราบใดที่พวกนายยังออกไปจากที่นี่ไม่ได้ คำสั่งของฉันคือกฎของพวกนาย!"

หลินรุ่ยกวาดสายตาเย็นชาไปที่นักเรียนสิบกว่าคนที่ไม่ยอมวิดพื้นก่อนหน้านี้

"ฉันให้โอกาสพวกนายอีกครั้ง หมอบลงแล้ววิดพื้นเดี๋ยวนี้"

นักเรียนสิบกว่าคนสบตาหลินรุ่ยแล้วเผลอสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว

ทุกคนมองหน้ากัน เริ่มมีความลังเล

แม้แต่จิงซือเหว่ยกับหม่าฉีที่เป็นตัวตึง ก็เริ่มลังเล แววตาเผยให้เห็นถึงความหวาดกลัว

แม้มีดสั้นที่หลินรุ่ยปาออกไปเมื่อครู่จะไม่ได้เล็งมาที่พวกเขา

แต่มันก็สร้างความตื่นตระหนกให้พวกเขาไม่น้อย

ในสายตาพวกเขาตอนนี้ หลินรุ่ยคือคนบ้า!

เมื่อเซียวหย่วนตงเห็นเพื่อนเริ่มลังเล เขาก็รีบตะโกนขึ้น

"ฉันไม่ทำหรอก แกทำให้ฉันตกใจ ตอนนี้หัวใจฉันรับไม่ไหวแล้ว!"

จิงซือเหว่ยกลืนน้ำลายฝืดคอ กัดฟันพูด

"แกกำลังขู่กรรโชกพวกเรา ฉันจะฟ้องเบื้องบน!"

เซียวหย่วนตงถลึงตาใส่หลินรุ่ย

"เอาสิ โชว์ปามีดอีกรอบสิ ปาใส่รองเท้าข้างนี้นะ ฉันไม่เชื่อหรอก"

หลินรุ่ยยกมุมปากขึ้น ชูนิ้วโป้งให้

"เยี่ยม ใจกล้าดี!"

พูดจบ เขาก็หันไปหาเฉินหมิน

"ไปเอาเชือกมา มัดสองคนนี้ซะ!"

เฉินหมินสะดุ้งเฮือก

"ผู้บังคับกองร้อยครับ แบบนี้มันจะไม่ดีมั้ง"

หลินรุ่ยสั่งเสียงแข็ง

"นี่คือคำสั่ง ไปเร็ว!"

"รับทราบ!"

เฉินหมินทำวันทยหัตถ์อย่างเคร่งครัด แล้วปฏิบัติตามคำสั่งทันที

เขาไม่เหมือนนักเรียนพวกนี้ เขาคือทหาร

สำหรับทหาร การเชื่อฟังคำสั่งต้องมาเป็นอันดับแรก!

อีกอย่างนักเรียนพวกนี้ก็อวดดีเกินไปแล้ว เขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าหลินรุ่ยจะจัดการกับพวกนี้ยังไง

แค่มีดสั้นที่หลินรุ่ยปาออกไปเมื่อครู่ ก็ทำให้เขาประทับใจมากพอแล้ว

เขาไม่นึกเลยว่า ผู้บังคับกองร้อยคนใหม่จะเจ๋งขนาดนี้!

เขาอยากจะเห็นจริงๆ ว่าหลินรุ่ยจะมีลูกเล่นอะไรให้ดูอีก

ไม่นานทหารเก่าก็เอาเชือกมา

จิงซือเหว่ยเห็นว่าพวกเขาเอาจริง ก็ตกใจโวยวาย

"พวกแกกล้ามัดฉันจริงๆ เหรอ ฉันจะบอกให้นะ นี่มันคือการทารุณกรรม ฉันจะฟ้องพวกแกให้หมด โอ๊ย เบาๆ หน่อย แขนฉัน"

ทั้งสองคนถูกมัดติดกับเสาอย่างแน่นหนา

เซียวหย่วนตงด่าทอด้วยความโกรธแค้น

"พวกแกทำแบบนี้ไม่ได้นะ นี่มันทารุณกรรม ฉันจะฟ้องพวกแก จะฟ้องให้หมดทุกคนเลย!"

แต่ตอนนี้นักเรียนคนอื่นๆ ไม่มีใครกล้าพูดอะไรแล้ว เหลือแค่เซียวหย่วนตงกับจิงซือเหว่ยที่ยังโวยวายอยู่

ทุกคนไม่ใช่คนโง่ มองออกว่าผู้บังคับกองร้อยคนใหม่คนนี้ร้ายกาจเกินไป

ไม่ใช่คนที่พวกเขาจะกล้าตั้งคำถามด้วยได้!

หลินรุ่ยยิ้มบางๆ หันหลังไปหยิบปีกไก่สองชิ้นจากเตาย่างบาร์บีคิว

แล้วเดินยิ้มร่ามาหาเซียวหย่วนตงกับจิงซือเหว่ยที่ถูกมัดติดเสาอยู่

"ฉันเป็นคนมีเหตุผลเสมอ เมื่อกี้บอกว่ายังดูโชว์ปามีดไม่จุใจใช่ไหม งั้นฉันจะโชว์ให้ดูอีกสักสองรอบ ให้จุใจไปเลย"

พูดจบ หลินรุ่ยก็เอาปีกไก่ไปวางบนหัวของทั้งสองคน แล้วหยิบมีดสั้นออกมาสองเล่มด้วยรอยยิ้ม

"ขอเตือนด้วยความหวังดี พวกนายอย่าขยุกขยิกจะดีกว่านะ ขืนมีดไม่ปักโดนปีกไก่ แต่ไปปักเข้าตาพวกนายแทน ก็อย่ามาโทษฉันล่ะ"

ตอนแรกเซียวหย่วนตงคิดว่าหลินรุ่ยแค่ขู่ แต่พอเห็นว่าเขาเอาจริง ก็ตกใจจนขนลุกซู่

"แกมันโรคจิตหรือไง อย่า"

ยังพูดไม่ทันจบ หลินรุ่ยที่เดินออกไปไกลแล้วก็หันกลับมากะทันหัน

มีดสั้นพุ่งหลุดจากมือ กรีดอากาศเป็นเส้นสายอันเยือกเย็น

ปัง!

มีดสั้นปักทะลุปีกไก่ ตรึงมันไว้กับเสาอย่างแม่นยำ

เซียวหย่วนตงหน้าซีดเผือด รู้สึกเย็นวาบที่ท้องน้อย ขาอ่อนจนเกือบจะฉี่ราด

จิงซือเหว่ยที่อยู่ข้างๆ ยิ่งหน้าซีดกว่า

แม้มีดสั้นจะไม่ได้เล็งมาที่เขา แต่เขากลับหวาดกลัวยิ่งกว่าเซียวหย่วนตงเสียอีก

"ร้อยโท อย่า"

จิงซือเหว่ยรีบร้องขอความเมตตา แต่ยังพูดไม่ทันจบ จู่ๆ บนหัวของเขาก็ขยับอย่างแรง

ตามมาด้วยเสียงปัง มีดสั้นอีกล่มปักปีกไก่บนหัวเขาติดกำแพงไปอีกคน

แรงปะทะมหาศาลทำให้ด้ามมีดสั่นระริก

"อ๊าก"

จิงซือเหว่ยตกใจจนร้องไห้โฮออกมา

เกิดมาเขาไม่เคยรู้สึกกลัวขนาดนี้มาก่อน ราวกับเพิ่งไปเดินเล่นในยมโลกมาหมาดๆ

ไม่ใช่แค่สองคนนั้น คนรอบข้างทุกคนก็ตกใจแทบช็อก

นักเรียนทุกคนยืนอึ้ง แม้แต่เฉินหมินและทหารเก่าคนอื่นๆ ยังเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

ผู้บังคับกองร้อยคนใหม่นี่ ใช่คนจริงๆ หรือเปล่า

ฆาตกรโรคจิตชัดๆ!

มุมปากของหลินรุ่ยกระตุกยิ้มอย่างพอใจ ความเชี่ยวชาญด้านอาวุธทุกชนิดที่ระบบมอบให้ ทำให้เขาสามารถใช้อาวุธทุกประเภทได้อย่างคล่องแคล่ว

ทักษะอย่างการปามีด ในระยะ 60 เมตร เขาสามารถปาเข้าเป้าได้อย่างแม่นยำ 100%

ในขณะที่ทุกคนกำลังตกตะลึง หลินรุ่ยก็ตะโกนสั่ง

"เฉินหมิน เอาปีกไก่มาวางอีกสองชิ้น เมื่อกี้พวกเขาอาจจะมองไม่ทัน คราวนี้ฉันจะปาให้ช้าลงหน่อย เพื่อตอบสนองความอยากรู้อยากเห็นของพวกเขา ผู้บังคับกองร้อยอย่างฉันเป็นคนใจดีอยู่แล้ว!"

เฉินหมินรับคำ แล้วรีบไปหยิบปีกไก่มาทันที

เซียวหย่วนตงและจิงซือเหว่ยที่ยังไม่ทันหายตกใจ ก็ต้องผวาอีกครั้งเมื่อเห็นทหารเก่าเดินถือปีกไก่ชิ้นใหม่เข้ามา

"เฮ้ยๆๆ ไม่เอาแล้ว!"

เซียวหย่วนตงร้องไห้คร่ำครวญ

"ร้อยโท ผมยอมแล้ว ผมยอมแพ้ราบคาบแล้ว พอเถอะ"

"ผู้บังคับกองร้อย วางเสร็จแล้วครับ!"

เฉินหมินหันหลังวิ่งกลับทันที

พอเขาวิ่งออกไป เซียวหย่วนตงและจิงซือเหว่ยก็มองเห็นหลินรุ่ยได้ถนัดตา

ทั้งสองคนตกใจจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง เพราะตอนนี้หลินรุ่ยดันเอาผ้ามาปิดตาไว้!

"เชี่ยเอ๊ย โคตรพ่อโคตรแม่!"

เซียวหย่วนตงน้ำตาไหลพรากด้วยความกลัว

"หยุดนะ ฉันยอมแล้ว"

ปัง!

ยังพูดไม่ทันจบ มีดสั้นก็พุ่งปักเข้าที่ปีกไก่อย่างแรง คราวนี้ใบมีดจมมิดเข้าไปในเสาถึงครึ่งเล่ม

ด้ามมีดสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง กระแทกเข้ากับหัวของเซียวหย่วนตง

"แม่จ๋า"

เซียวหย่วนตงกรีดร้องเสียงหลง สลบเหมือดไปทันที ของเหลวปริมาณมากไหลซึมทะลุกางเกงนองเต็มพื้น

"นายพูดว่าอะไรนะ"

หลินรุ่ยเปิดผ้าปิดตาออกแล้วตะโกนถาม

"เมื่อกี้ฉันไม่ได้ยิน!"

จิงซือเหว่ยที่อยู่ข้างๆ ร้องห่มร้องไห้คร่ำครวญ

"ผู้บังคับกองร้อย เขาบอกว่าพวกเรายอมแล้ว พวกเราผิดไปแล้ว ขอร้องล่ะ ปล่อยพวกเราไปวิดพื้นเถอะ ผมอยากวิดพื้นแล้ว!"

หลินรุ่ยกระตุกยิ้มที่มุมปาก พวกเด็กหัวรั้นที่คนอื่นจัดการไม่ได้

พอมาเจอเขา ก็กลายเป็นแค่มดปลวกตัวเล็กๆ ที่ถูกบี้เล่นได้สบายๆ

ฉันไม่ตีแก และไม่ลงโทษแก

แต่แค่ขู่ ก็ทำให้แกกลัวจนตายได้!

"ทำไมไม่บอกตั้งแต่แรกล่ะ กองทัพชอบทหารที่เชื่อฟังคำสั่ง!"

หลินรุ่ยยิ้ม

"ถึงพวกนายจะเป็นนักเรียนเตรียมทหาร แต่กว่าจะจบ พวกนายก็ต้องปฏิบัติตามกฎระเบียบของทหารอย่างเคร่งครัดที่สุด เข้าใจไหม"

"รับทราบ!"

จิงซือเหว่ยตะโกนตอบสุดเสียง พวกตัวป่วนอีกสิบกว่าคนก็ตะโกนตอบจนเสียงแหบเสียงแห้งเช่นกัน

แถมยังยืนตัวตรงเป๊ะเหมือนเสาไฟฟ้า มองหลินรุ่ยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความยำเกรง

ฝีมือของหลินรุ่ยเมื่อกี้ ทำให้พวกเขาขวัญผวาไปหมดแล้ว!

"อยากวิดพื้นก็ทำได้! แต่พวกนายขัดคำสั่งฉันก่อนหน้านี้ เพราะฉะนั้น นอกจากจะต้องวิดพื้นจนเหงื่อหยดเป็นรูปคนเหมือนเพื่อนๆ แล้ว พวกนายต้องทำเพิ่มอีก 500 ครั้ง!"

"เข้าใจไหม"

"รับทราบ!"

ไม่มีใครกล้าเถียง!

ตอนนี้อย่าว่าแต่เพิ่ม 500 ครั้งเลย ต่อให้หลินรุ่ยสั่งเพิ่มเป็นพันครั้ง พวกเขาก็ไม่กล้าปริปากบ่นสักคำ

ในสายตาพวกเขา หลินรุ่ยคือคนบ้า การไปต่อรองกับคนบ้า เว้นเสียแต่ว่าพวกเขาจะบ้าไปด้วย!

หลินรุ่ยหันไปมองนักเรียนคนอื่นๆ ทุกคนสะดุ้งโหยง รีบหมอบลงกับพื้นแล้วเริ่มวิดพื้นทันที

หลินรุ่ยสาดน้ำใส่หน้าเซียวหย่วนตง ทำให้หมอนั่นสะดุ้งตื่นขึ้นมา

"อย่าปาฉัน อย่าปา"

หลินรุ่ยเตะก้นเขาไปหนึ่งที

"ถ้าไม่อยากโดนปา ก็รีบวิดพื้น!"

เซียวหย่วนตงไม่กล้าแม้แต่จะผายลม รีบหมอบลงกับพื้นแล้ววิดพื้นฮึดฮัดตามเพื่อนๆ ทันที

ตอนนั้นเอง ทหารเก่าคนหนึ่งก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา

"ผู้บังคับกองร้อย แย่แล้วครับ อธิการบดีพากลุ่มคนมาทางนี้แล้วครับ!"

หลินรุ่ยหันไปมอง เห็นคนกลุ่มใหญ่กำลังวิ่งหน้าตั้งมาจากประตูใหญ่!