บทที่ 45 ฉินเฟยเอ๋อร์ผู้ตกตะลึง

เมื่อได้ยินคำพูดของฉินเฟยเอ๋อร์

หลินม่อก็เกิดความรู้สึกสงสัยใคร่รู้ขึ้นมา

จากนั้น เขาก็เอ่ยถามออกไป

"ในเมื่อเป็นแบบนั้น... แล้วทำไมคุณถึงคิดจะลาออกมาเป็นสตรีมเมอร์ล่ะครับ?"

ลึกๆ ในใจของหลินม่อยังคงมีความไม่เข้าใจอยู่บ้าง

ก็แน่ล่ะ

ในยุคสมัยนี้... แรงกดดันในการแข่งขันของวงการสตรีมเมอร์มันสูงมากขนาดไหน?

ในเมื่อมีงานประจำที่มั่นคงอยู่แล้ว

แล้วทำไม... ถึงต้องเลือกที่จะลาออกมาทำอาชีพนี้ด้วย?

เมื่อได้ฟังคำถามของหลินม่อ

สีหน้าของฉินเฟยเอ๋อร์ก็พลันดูขมขื่นขึ้นมา

หลังจากทอดถอนใจออกมาหนึ่งครั้ง

เธอก็ส่ายหน้าเบาๆ แล้วตอบ

"พูดกันตามตรง... จริงๆ แล้วฉันไม่ได้ลาออกมาเป็นสตรีมเมอร์เองหรอกค่ะ แต่ฉัน... ถูกไล่ออกต่างหาก"

สิ้นประโยคนั้น

หลินม่อก็ยิ่งรู้สึกสนใจมากยิ่งขึ้น

"ถูกไล่ออกเหรอ?"

เมื่อเจอคำถามซักไซ้ของหลินม่อ

ฉินเฟยเอ๋อร์ก็ได้แต่ถอนหายใจยาวออกมาอีกครั้ง

จากนั้น เธอก็จัดการเล่าประสบการณ์การถูกไล่ออกของตัวเอง... ให้เขาฟังอย่างละเอียด!

สรุปให้ฟังง่ายๆ ก็คือ!

ในระหว่างที่ฉินเฟยเอ๋อร์ทำงานอยู่นั้น

เธอได้บังเอิญไปพบว่า... ผู้อำนวยการฝ่ายการเงินของบริษัทกำลังยักยอกเงินกองกลางอยู่

ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังเตรียมตัวจะนำเรื่องนี้ไปรายงานให้ประธานกรรมการบริษัททราบ

เธอกลับดันไปเปิดประตูชน... ความลับอันดำมืดที่บอกใครไม่ได้ระหว่างประธานบริษัทกับผู้อำนวยการฝ่ายการเงินเข้าอย่างจัง

ด้วยเหตุนี้เอง... เธอจึงถูกเด้งไล่ออกในทันที

และผลลัพธ์ก็คือ

ทั้งเงินเดือนที่ควรจะได้รับและเงินชดเชยตามกฎหมายแรงงาน... ทางบริษัทกลับจงใจเตะถ่วงและไม่ยอมจ่ายให้เธอเลยแม้แต่แดงเดียว

แถมตัวเธอ... ยังถูกขึ้นบัญชีดำสั่งแบนจากคนในสายอาชีพเดียวกันอีกด้วย

ภายใต้สถานการณ์ที่อับจนหนทาง เธอจึงทำได้เพียงมาเป็นสตรีมเมอร์เพื่อหาเงินประทังชีวิต

แต่ใครจะไปคาดคิดล่ะ... ว่าวงการสตรีมเมอร์มันก็ไม่ได้หากินกันง่ายๆ

ในช่วงเวลาสองเดือนที่ตกงาน

ถ้าหากไม่ได้เป็นเพราะเธอเซ็นสัญญากับทางแพลตฟอร์ม... จนมีเงินเดือนขั้นต่ำการันตีให้เดือนละหกร้อยหยวนล่ะก็

เกรงว่า... ตัวเธอคงจะอดตายไปนานแล้ว!

และต่อให้จะเป็นแบบนั้นก็เถอะ

ก่อนหน้านี้ ตัวฉินเฟยเอ๋อร์... ก็ได้วางแผนเตรียมจะเก็บกระเป๋าย้ายออกจากมหานครเซี่ยงไฮ้เพื่อกลับบ้านเกิดอยู่แล้ว

แต่นึกไม่ถึงเลยจริงๆ... ว่าจะได้มาพบกับหลินม่อเข้าเสียก่อน

"สถานการณ์ของคุณนี่มัน..."

สีหน้าของหลินม่อดูจนใจอยู่ไม่น้อย

"จัดว่าซวยซับซวยซ้อนเอาเรื่องเลยนะ"

เขาส่ายหน้าเบาๆ โดยไม่รู้ว่าจะสรรหาคำพูดไหนมาปลอบใจดี

"เอาอย่างนี้สิ พรุ่งนี้คุณย้ายไปอยู่ที่ห้องว่างของผมก็แล้วกัน

ต้องมาทนอุดอู้ຢູ່ໃນห้องเล็กๆ แบบนี้... มันจะไปสบายตัวได้ยังไง"

หลินม่อเอ่ยเสนอขึ้นมาอย่างเด็ดขาด

ห้องชุดให้เช่าที่โครงการ 'จวินเยว่ฮวาถิง' ของเขานั้น... ในเวลานี้ปล่อยเช่าออกไปได้กว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์แล้วก็จริง

แต่ก็ยังคงเหลืออยู่อีกสองสามห้อง

ซึ่งเป็นห้องชุดที่มีขนาดพื้นที่ใช้สอยค่อนข้างใหญ่... จึงปล่อยเช่าได้ยากกว่าปกติ

และในเมื่อมันปล่อยเช่าได้ยากนัก

ถ้าอย่างนั้น... สู้ยกห้องชุดห้องหนึ่งให้ฉินเฟยเอ๋อร์เข้าไปอยู่ฟรีๆ เลยน่าจะดีกว่า

ไม่ว่าจะเป็นเหตุผลเรื่อง... ห้องที่กว้างขวาง เวลาจะทำกิจกรรมออกกำลังกายตอนกลางคืนมันก็สะดวกสบาย แถมยังมีฉากให้เลือกเปลี่ยนได้หลายมุม

หรือจะเป็นเหตุผลเรื่อง... แผนการในอนาคตที่เขาอยากจะสับรางให้บรรดาสาวๆ สามารถอยู่ร่วมกันได้อย่างกลมเกลียว

ทุกอย่าง... ล้วนจำเป็นต้องเตรียมบ้านพักเอาไว้ให้พร้อมหลายๆ หลัง

เพราะมีเพียงวิธีนี้เท่านั้น... ถึงจะสามารถบริหารจัดการเวลาได้อย่างสมบูรณ์แบบ!

ทางด้านฉินเฟยเอ๋อร์ก็ถึงกับสะดุ้งตกใจ!

เธอรีบหันมามองหลินม่อด้วยแววตาตื่นเต้นดีใจพลางถาม

"จริงเหรอคะ?"

"แน่นอนว่าต้องจริงสิ!"

หลินม่อพยักหน้าตอบยิ้มๆ

เมื่อได้ยินคำยืนยันนั้น

ฉินเฟยเอ๋อร์ก็โผเข้าหอมแก้มหลินม่อฟอดใหญ่ไปหนึ่งที!

หลินม่อส่งยิ้มรับบางๆ

จากนั้น ทั้งสองคนก็เริ่มเปิดฉากพูดคุยแลกเปลี่ยนกันอย่างลึกซึ้งอีกครั้ง

และค่ำคืนนี้... ก็จบลงด้วยบทเพลงบรรเลงรักอันแสนเร่าร้อน

...เวลาเที่ยงครึ่งของวันต่อมา

หลินม่อกับฉินเฟยเอ๋อร์... ถึงได้รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา

ก็แหงล่ะ ร่างกายของหลินม่อได้รับการปรับแต่งจากน้ำยาเสริมพลังกายมาแล้วนี่นา!

สมรรถภาพทางกายของเขา... พุ่งทะยานขึ้นไปอยู่บนจุดสูงสุดของมนุษย์ธรรมดาตั้งนานแล้ว!

เขาสามารถ... สู้ศึกหนักโต้รุ่งยันฟ้าสางได้อย่างสบายๆ โดยไม่สะทกสะท้าน

ทว่าทางด้านฉินเฟยเอ๋อร์นั้นต่างกัน

เรือนร่างของเธอ... เป็นเพียงสรีระของมนุษย์ธรรมดาเดินดิน

ดังนั้น จนถึงตอนนี้... ทั่วทั้งร่างของเธอจึงยังคงตกอยู่ในสภาพหมดเรี่ยวหมดแรง

เมื่อมองดูภาพตรงหน้า

หลินม่อก็หันไปถามฉินเฟยเอ๋อร์

"เอาเป็นว่า... พรุ่งนี้เราค่อยย้ายบ้านกันดีไหม?"

เมื่อได้ยินแบบนั้น

ฉินเฟยเอ๋อร์ก็รีบส่ายหน้าปฏิเสธทันทีพลางตอบ

"ไม่เป็นไรค่ะ! ฉันไหว!"

"ตกลง ถ้าอย่างนั้นคุณก็ลุกไปอาบน้ำก่อนเถอะ"

พูดจบ หลินม่อก็กดโทรศัพท์หา โจวว่านไฉ จากบริษัทตัวแทนอสังหาริมทรัพย์เลี่ยนเจียในทันที

หลังจากอธิบายรายละเอียดให้ปลายสายฟังจบ

หลินม่อถึงได้ลุกไปจัดการธุระส่วนตัวและอาบน้ำชำระกาย

หลังจากนั้น ทั้งสองคนก็พากันเดินออกจากห้องไป

"ขึ้นรถสิ"

หลินม่อหยิบกุญแจรถปากานีออกมาแล้วกดลงไปเบาๆ

ไฟหน้าของตัวรถ... พลันกะพริบตอบรับขึ้นมาในทันที!

วินาทีต่อมา

ประตูปีกนกนางนวล... ก็ค่อยๆ กางเลื่อนเปิดขึ้นโดยอัตโนมัติ!

เมื่อได้จ้องมองซูเปอร์คาร์สีเทาเงินสุดโฉบเฉี่ยวคันนี้

ดวงตาของฉินเฟยเอ๋อร์... ก็เปล่งประกายวาววับขึ้นมาในทันที!

จากนั้น เธอก็ก้าวขึ้นไปนั่งประจำที่บนเบาะข้างคนขับ

เมื่อได้กวาดสายตามองดูการตกแต่งภายในที่บุด้วยหนังแท้ชั้นเลิศ... ประกอบกับเส้นสายไฟแอมเบียนต์ไลต์ที่โอบล้อมอยู่รอบทิศทาง

จิตใจของเธอก็อัดแน่นไปด้วยความตื่นเต้นสุดขีด!

ฝ่ามือเล็กๆ ลูบไล้ไปตามคอนโซลรถ... ฉินเฟยเอ๋อร์ในเวลานี้ เรียกได้ว่าพึงพอใจอย่างถึงที่สุด!

ก่อนที่เธอจะเอ่ยถามขึ้น

"ว้าว... พี่ใหญ่คะ รถสปอร์ตคันนี้ของพี่... ราคาคงจะไม่เบาเลยใช่ไหมคะ?"

หลินม่อกดสตาร์ทเครื่องยนต์

ก่อนจะตอบกลับไปส่งๆ อย่างไม่ใส่ใจ

"ก็พอใช้ได้แหละ... ราคาก็ตกอยู่ที่สามสิบเก้าล้านกว่าหยวน เกือบๆ สี่สิบล้านนั่นแหละ"

ประโยคเดียวสั้นๆ

กลับทำเอาฉินเฟยเอ๋อร์... ถึงกับนั่งช็อกอ้าปากค้างไปในทันที!

สามสิบเก้าล้าน!

เกือบๆ สี่สิบล้านหยวน...

คำพูดประโยคนี้...

มันพ่นออกมาได้ชิลจัดประหนึ่งว่ารถคันนี้ไม่ได้ราคาเกือบสี่สิบล้านหยวน...

แต่ราคาแค่สามพันเก้าร้อยหยวนอย่างนั้นแหละ!

และในเวลานี้เอง ท่าทีของฉินเฟยเอ๋อร์ก็เริ่มเปลี่ยนเป็นเกร็งและประหม่าขึ้นมา

เธอนั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเบาะ... ไม่กล้าขยับเขยื้อนซี้ซั้วอีกเลย

"พวกเราไปหาอะไรทานมื้อเที่ยงกันก่อนเถอะ นี่มันก็เที่ยงครึ่งแล้ว

เดี๋ยวทานเสร็จ... ผมจะพาคุณไปแวะซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่สักชุดสองชุด แล้วค่อยเลยไปย้ายบ้าน"

เมื่อได้ฟังแผนการนั้น

ฉินเฟยเอ๋อร์ก็พยักหน้ารับพลางตอบ

"ตกลงค่ะ!"

ทว่าวินาทีต่อมา เธอกลอกตาไปมาอย่างซุกซนพลางเอ่ยถาม

"คิกๆ พี่ใหญ่คะ... ถ้าอย่างนั้น... ระหว่างนี้ฉันขอเปิดไลฟ์สดไปด้วยได้ไหมคะ?"

เมื่อได้ยินคำขอนั้น หลินม่อก็นิ่งคิดคำนวณอยู่ในใจครู่หนึ่ง

ก่อนจะตอบกลับไป

"ก็เอาสิ... เดี๋ยวพอขับไปถึงร้านแล้วคุณก็กดเปิดไลฟ์ได้เลย"

เมื่อคืนนี้หลินม่อได้ตรวจสอบเงื่อนไขดูแล้ว

ว่าหากตัวเขาต้องการจะปลดล็อกรับรางวัลในขั้นที่สาม

มันจำเป็นต้องใช้ค่าชื่อเสียงสูงถึงแปดล้านแต้ม!

แปดล้านแต้ม!

ซึ่งในปัจจุบัน... ตัวเขามีสะสมตุนเอาไว้แล้วห้าล้านแต้ม!

การจะหาเพิ่มอีกแค่สามล้านแต้ม...

สำหรับหลินม่อแล้ว... มันก็คือเรื่องกล้วยๆ ที่ไม่ได้มีความท้าทายอะไรเลย!

"ได้เลยค่ะ!"

ซูเปอร์คาร์แล่นฉิวพุ่งทะยานไปตามท้องถนน

เพียงไม่นาน... ทั้งสองคนก็เดินทางมาถึงลานจอดรถชั้นใต้ดินของตึกไอเอพีเอ็ม

และหลังจากจอดรถเข้าที่สนิทเป็นที่เรียบร้อย

ฉินเฟยเอ๋อร์ก็จัดการกดเปิดไลฟ์สตรีมในทันที

ผลพวงจากไลฟ์สตรีมอันแสนดุเดือดเมื่อคืน... ส่งผลให้ยอดผู้ติดตามช่องของเธอ พุ่งทะลุห้าแสนคนไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว!

ดังนั้น ทันทีที่สัญญาณไลฟ์ถูกเปิดขึ้น!

ก็มีแฟนคลับนับพันชีวิต... แห่แหนกดพุ่งทะลักเข้ามาในห้องไลฟ์สตรีมอย่างพร้อมเพรียง!

ฉินเฟยเอ๋อร์ฉีกยิ้มกว้าง ยกไม้กันสั่นขึ้นมาถือพลางทักทาย

"ฮัลโหล... สวัสดีค่ะทุกคน คอนเทนต์ไลฟ์สดของฉันในวันนี้... ก็คือจะพาพวกคุณมาเปิดหูเปิดตากันค่ะ~"

สิ้นคำทักทายนั้น

บรรดาแฟนคลับในห้องไลฟ์... ต่างก็เริ่มพิมพ์คอมเมนต์หยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน

"เอาเรื่องเว้ย! หายไปแค่คืนเดียว... สตรีมเมอร์ช่องนี้เหลิงขึ้นเยอะเลยนี่หว่า!"

"พอมีลูกพี่ 'โว่เฉา' คอยเป็นแบ็กอัปหนุนหลังให้... สตรีมเมอร์ตัวน้อยก็วางก้ามใหญ่เลยนะฮะ!"

"นั่นสิ... ถึงกับกล้ามาหลอกด่าว่าพวกเราเป็นพวกไม่เคยเห็นโลกกว้างซะด้วย~"

เมื่อได้อ่านคอมเมนต์เหล่านั้น

ทางด้านฉินเฟยเอ๋อร์... กลับยังคงมีท่าทีนิ่งเฉยไม่สะทกสะท้าน

บนใบหน้ายังคงประดับไว้ด้วยรอยยิ้มหวานพลางกล่าว

"มาค่ะ... เดี๋ยวฉันจะแพนกล้องให้พวกคุณดู... รถสปอร์ตของพี่ใหญ่ 'โว่เฉา' กัน!"

พูดจบ

ฉินเฟยเอ๋อร์ก็ค่อยๆ ขยับหมุนไม้กันสั่น

แพนเลนส์กล้อง... ไปจับจ้องที่ซูเปอร์คาร์คันงามเบื้องหน้าอย่างช้าๆ

และทันทีที่ตัวรถปรากฏขึ้นสู่สายตาชาวช่อง

ภายในห้องไลฟ์สตรีม... ก็เดือดพล่านขึ้นมาประหนึ่งภูเขาไฟระเบิดอีกครั้ง!