บทที่ 31 สองอาหลานตระกูลชุยผู้สิ้นหวัง
บทที่ 31 สองอาหลานตระกูลชุยผู้สิ้นหวัง
ในเวลานี้ ทั่วทั้งร่างของผู้จัดการชุยสั่นสะท้านไปหมด!
เมื่อมองดูเหอเทียนหนิง ประธานกรรมการบริหารที่จู่ๆ ก็เดินกระหืดกระหอบตรงเข้ามา
รวมถึงเหล่ากรรมการบริหารอีกนับไม่ถ้วน
ชั่วพริบตาเดียว ใบหน้าของผู้จัดการชุยก็พลันซีดเผือดไร้สีเลือด!
ส่วนทางด้านเหอเทียนหนิง กลับไม่แม้แต่จะปรายตามองผู้จัดการชุยเลยสักนิด
เขารีบร้อนลุกลี้ลุกลน เดินตรงเข้าไปหาหลินม่อในทันที
พลางเอ่ย "คุ... คุณหลิน ทำไมจู่ๆ ถึงได้มาโดยไม่บอกกล่าวล่วงหน้าเลยล่ะครับ"
เมื่อได้เห็นภาพตรงหน้า
ผู้จัดการชุยก็ถึงกับยืนงงเป็นไก่ตาแตก
จากนั้นเขาก็รีบขยับเข้าไปกระซิบถามหนึ่งในกรรมการบริหารที่ยืนอยู่ตรงนั้น
"อาสาม... นี่มันเรื่องอะไรกันครับ?
ไอ้เด็กนี่... มันก็แค่ไอ้เด็กเมื่อวานซืนไม่ใช่เหรอ!
ท่านประธานเหอมีความจำเป็นอะไร... ถึงต้องไปพินอบพิเทามันขนาดนั้นด้วย?"
เมื่อได้ยินคำถามนั้น
อาสามก็หันขวับมาถลึงตาใส่ผู้จัดการชุยทันทีพลางตวาดเสียงเข้ม
"หุบปากไปเลยนะ! ฉันขอเตือนแกไว้ก่อน!
คนตรงหน้าแกคนนี้... คือเจ้าของคนใหม่ของตึกไอเอพีเอ็มเรา!
ลำพังแค่ค่าเช่าตึกต่อปี... ก็สร้างรายได้ให้เขาเป็นพันกว่าล้านหยวนแล้ว!
และเขาก็คือ... ลูกค้ารายใหญ่ที่สุดของบริษัทเรา!!
ถ้าเกิดเขาเป็นแค่เด็กเมื่อวานซืน... แล้วคนอย่างฉันจะนับเป็นตัวอะไรฮะ?"
สิ้นประโยคตอกหน้าหงายนั้น!
ผู้จัดการชุยก็เริ่มสติหลุดลอยทำอะไรไม่ถูก
เขาจ้องมองหลินม่อที่ยืนอยู่เบื้องหน้า
ทั่วทั้งร่างพลันเย็นเยียบสะท้าน... ประหนึ่งร่วงหล่นลงสู่บ่อธารน้ำแข็ง!
เขารู้ตัวแล้ว!
ว่าเขาจบสิ้นแล้ว!!
ชีวิตของเขาพังพินาศลงโดยสมบูรณ์แล้ว!
คนตรงหน้านี้...
กลับกลายเป็นเจ้าของตึกไอเอพีเอ็มตัวจริงเสียงจริง!
ทว่าเมื่อครู่นี้...
ตัวเขากลับเพิ่งจะพ่นคำพูดดูแคลนเหยียดหยามใส่หน้าอีกฝ่ายไปหยกๆ!
ชั่วพริบตาเดียว
ผู้จัดการชุยก็ยืนขาสั่นสติแตกไปโดยสิ้นเชิง!
ทางด้านหลินม่อ
ทำเพียงแค่แค่นเสียงหัวเราะหยันออกมา
ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาจับขั้วหัวใจ
"เหอะๆ ถ้าเกิดผมไม่มาดูด้วยตาตัวเอง... ก็คงจะไม่รู้เลยจริงๆ!
ว่าพวกคุณจะบริหารจัดการตึกศูนย์การค้าของผม... ได้ดีเยี่ยมถึงขนาดนี้!
ดูท่า... สำหรับเรื่องสัญญาเช่าบริหารจัดการตึกหลังนี้ ว่าควรจะต่อสัญญากับพวกคุณดีหรือไม่...
ผมคงมีความจำเป็นอย่างยิ่ง ที่จะต้องนำกลับไปพิจารณา... แล้วก็พิจารณาดูใหม่อีกหลายๆ รอบแล้วล่ะ!"
ทันทีที่สิ้นคำพูดเย็นเยียบของหลินม่อ
เหอเทียนหนิงที่ยืนอยู่ตรงนั้นก็ถึงกับสั่นสะท้านไปทั้งร่างอย่างไม่อาจควบคุม
บนหน้าผาก... ปรากฏหยาดเหงื่อเย็นผุดซึมไหลรินลงมาไม่ขาดสาย!
เขารีบละล่ำละลักกล่าวถามอย่างร้อนรน
"คุ... คุณหลิน ได้โปรดชี้แนะให้กระจ่างด้วยเถอะครับ
ไม่ทราบว่า... มีไอ้ชาติหมาที่ไหนมันไปกระตุกหนวดเสือล่วงเกินคุณเข้า?"
เมื่อได้ยินคำถาม
หลินม่อก็แค่นเสียงหัวเราะพลางตอบกลับไป
"เหอะๆ พอดีผมได้ยินมา... ว่าที่ตึกไอเอพีเอ็มแห่งนี้ มีกฎเหล็กอยู่ข้อหนึ่ง
ที่ระบุว่า... ห้ามไม่ให้พนักงานส่งอาหารกับพนักงานส่งพัสดุทุกคนก้าวเท้าเข้ามาในตึกไอเอพีเอ็ม... มันเป็นแบบนั้นจริงหรือเปล่า?"
สิ้นคำถามประโยคนั้น
เหอเทียนหนิง
ก็ถึงกับยืนชะงักอึ้งไปในทันที!
ทว่าในเสี้ยววินาทีต่อมา เขาก็หันขวับกลับไปมองด้านหลัง!
จ้องมองกรรมการบริหารรูปร่างผอมแห้งคนหนึ่งพลางแผดเสียงตวาดลั่น!
"กรรมการชุย! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!
งานรักษาความปลอดภัยของตึกนี้... มันอยู่ในความรับผิดชอบของคุณไม่ใช่หรือไง!
ผมถามคุณ... ว่าเรื่องนี้มันเกิดขึ้นได้ยังไง!"
สิ้นเสียงตวาดลั่นห้องนั้น
ชุยเจี้ยนฮุยก็ถึงกับเหงื่อแตกพลั่ก!
เขาหมุนตัวกลับหลังหันไปในทันที!
ก่อนจะเงื้อมือขึ้น... แล้วตบฉาดใหญ่เข้าที่หน้าหลานชายอย่างแรง!
เพียะ!!
เสียงฝ่ามือกระทบแก้มดังก้องขึ้นมาอย่างชัดเจน!
ชุยเจี้ยนฮุยกัดฟันกรอด ประเคนทั้งหมัดทั้งเท้าเข้าใส่หลานชายอย่างไม่ปรานีปราศรัย!
ปากก็พร่ำสบถด่าทอไม่หยุดหย่อน!
ตะคอกลั่น "กูจะกระทืบมึงให้ตายไอ้ตัวบัดซบดีแต่สร้างเรื่อง!
ใครเป็นคนสั่งให้มึงถือวิสาสะตั้งกฎเฮงซวยแบบนี้ขึ้นมาฮะ! ตอบกูมา!"
ชุยเจี้ยนฮุยลงมือทุบตีเตะต่อยอย่างบ้าคลั่ง
สำหรับฉากตรงหน้านี้ หลินม่อทำเพียงแค่ยืนกอดอกแค่นเสียงหัวเราะหยัน
ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาอย่างเนิบนาบ
"เหอะๆ! พอได้แล้ว! ละครตบตาเจ็บตัวพรรค์นี้... ไม่ต้องฝืนแสดงต่อให้เสียเวลาหรอก!"
พูดจบ หลินม่อก็หันไปถามพนักงานส่งอาหารหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างกาย
"พี่ชาย... ผมถามหน่อย กฎที่ห้ามพนักงานส่งอาหารเข้าตึกเนี่ย... มันถูกตั้งมานานแค่ไหนแล้ว?"
เมื่อได้ยินคำถาม
พนักงานส่งอาหารหนุ่มก็ตอบกลับไป
"ก็น่าจะราวๆ ครึ่งปีได้แล้วล่ะครับ"
หลินม่อพยักหน้ารับคำตอบนั้น
จากนั้นเขาก็ปรายตาเย็นเยียบมองดูสองอาหลานตระกูลชุย
แล้วเอ่ย "กฎข้อนี้... ไม่ได้เพิ่งจะถูกตั้งขึ้นมาแค่วันสองวัน แต่มันตั้งมานานถึงครึ่งปีเต็ม!
เวลาครึ่งปี... ผมไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด ว่าคนเป็นอาที่ดูแลฝ่ายนี้อย่างคุณ... จะไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย!"
พูดไปพลาง
หลินม่อก็ตวัดสายตาเย็นเยียบมองไปทางเหอเทียนหนิง
"ประธานเหอ... สองคนนี้ ผมไม่อยากเห็นหน้าอีกแล้ว!
ไม่อย่างนั้นล่ะก็... สำหรับบริษัทบริหารจัดการอาคารของตึกนี้
ผมก็คงต้องพิจารณาหาตัวเลือกใหม่ดูอย่างจริงจังแล้วล่ะ!"
ทันทีที่สิ้นคำประกาศิตของหลินม่อ
เหอเทียนหนิงก็รีบพยักหน้ารับรัวๆ ประหนึ่งไก่จิกข้าว
"ครับๆๆ! ผมเข้าใจแล้วครับ! ผมเข้าใจแล้ว!
เรื่องนี้ขอให้คุณหลินวางใจได้เลยครับ!
ผมจะจัดการแก้ปัญหาให้คุณหลินพึงพอใจอย่างถึงที่สุดแน่นอนครับ!"
เขาค้อมตัวลงโค้งคำนับหลินม่อซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างนอบน้อม
จากนั้น เขาก็หมุนตัวกลับมา
จ้องมองบรรดากรรมการคนอื่นๆ ด้านหลังด้วยสีหน้าที่เด็ดขาดและเย็นชา!
พลางประกาศลั่น
"ทุกท่านครับ ผมมีความเห็นว่า... กรรมการชุยเจี้ยนฮุย มีความประพฤติที่ไม่เหมาะสมที่จะดำรงตำแหน่งกรรมการบริหารของบริษัทเราอีกต่อไป!
ผมขอเสนอ... ให้ถอดถอนชุยเจี้ยนฮุยออกจากตำแหน่งกรรมการบริหาร และไล่ออกจากบอร์ดบริหารในทันที!!
ส่วนผู้จัดการฝ่ายรักษาความปลอดภัยชุยเจี้ยน... ให้ไล่ออกจากบริษัท และขึ้นบัญชีดำห้ามรับเข้าทำงานอีกเป็นอันขาด!"
สิ้นประโยคคำสั่งเด็ดขาดนั้น!
สีหน้าของชุยเจี้ยนฮุยก็พลันเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง!
เขารีบร้องตะโกนเสียงหลงอย่างตื่นตระหนก
"อย่านะครับท่านประธานเหอ! ได้โปรดอย่าถอดผมออกจากตำแหน่งกรรมการบริหารเลยนะครับ!
ผมขอร้องล่ะครับ... ได้โปรดเมตตาปล่อยผมไปเถอะนะครับ!"
เมื่อได้ยินคำอ้อนวอนนั้น
เหอเทียนหนิง
ก็ทำเพียงแค่ส่ายหน้าพลางแค่นเสียงหัวเราะหยัน
"เหอะ... ดูเหมือนจนถึงตอนนี้แกก็ยังไม่ตระหนักรู้สินะ!
ว่าตกลงแล้ว... แกไปล่วงเกินตัวตนระดับไหนเข้า!"
พูดจบ
เหอเทียนหนิงก็หันไปสั่งการเสียงกร้าว
"ตอนนี้... ขอให้ทุกท่านยกมือขึ้นเพื่อลงมติ!"
สิ้นเสียงคำสั่ง!
บรรดากรรมการบริหารที่นั่งอยู่ในที่ประชุม
ต่างก็พร้อมใจกันยกมือขึ้นเพื่อรับรองมติ!
กรรมการบริหารกว่าสิบชีวิต ไม่มีใครคัดค้านแม้แต่คนเดียว ทุกคนต่างชูมือขึ้นอย่างพร้อมเพรียง!
ก็แน่ล่ะ!
วีรกรรมที่ชุยเจี้ยนฮุยได้ก่อเอาไว้
เรียกได้ว่ามันได้ล้ำเส้นและทำลายผลประโยชน์ของพวกเขาโดยตรง!
การเขี่ยชุยเจี้ยนฮุย
ให้พ้นจากบอร์ดบริหาร และริบตำแหน่งกรรมการบริหารคืนในเวลานี้
เพื่อใช้เป็นเครื่องสังเวยลดโทสะของหลินม่อ
ย่อมเป็นทางเลือกที่ต้องจ่ายค่าตอบแทนน้อยที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย!
เมื่อได้จ้องมองผลลัพธ์อันเป็นเอกฉันท์ตรงหน้า
เข่าของชุยเจี้ยนฮุยก็พลันอ่อนยวบ
ใบหน้าซีดเผือด ทรุดร่างลงไปกองกับพื้นอย่างหมดสภาพ!
สิ้นหวัง!!
คลื่นแห่งความสิ้นหวังอันมืดมิด!
ในวินาทีนี้...
ได้ถาโถมเข้าเกาะกุมหัวใจของชุยเจี้ยนฮุยไปจนหมดสิ้น!
ส่วนทางด้านผู้จัดการชุยที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็มีสภาพสติหลุดลอยไม่ต่างกัน
เขาหันไปมองชุยเจี้ยนฮุยผู้เป็นอาด้วยสายตาเลื่อนลอย
พลางเอ่ยถาม "อาสาม... แล้วตอนนี้พวกเราจะ..."
ทันทีที่ได้ยินเสียงของหลานชาย
สีหน้าของชุยเจี้ยนฮุยก็มืดครึ้มและเย็นเยียบลงอย่างสุดระงับ!
ดวงตาของเขาแดงก่ำเป็นสายเลือดในชั่วพริบตา
ก่อนจะง้างมือขึ้น... แล้วฟาดฝ่ามือตบฉากใหญ่เข้าที่หน้าอีกฝ่ายอย่างสุดแรงเกิด!
เพียะ!!
สิ้นเสียงฝ่ามือกระทบเนื้อที่ดังก้องกังวาน!
ชุยเจี้ยนฮุยก็ไม่สามารถอดกลั้นโทสะเอาไว้ได้อีกต่อไป!
เขาแผดเสียงคำรามลั่นอย่างบ้าคลั่ง
"ทำไมกูถึงต้องมีหลานระยำคอยล้างผลาญอาอย่างมึงด้วยฮะ!
ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้ลูกหมาจองหองอย่างมึง... กูจะโดนปลดออกจากตำแหน่งได้ยังไง!
กู... กูจะตบมึงให้ตายไอ้ตัวบัดซบดีแต่ล้างผลาญสร้างเรื่อง!"
ชั่วพริบตาเดียว เสียงร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนาประหนึ่งโดนเชือด
ก็ดังกึกก้องไปทั่วบริเวณหน้าประตูศูนย์การค้า!