บทที่ 252 แดนสวรรค์?
บทที่ 252 แดนสวรรค์?
บทที่ 252 แดนสวรรค์?
...หลุยส์ควบคุมพลังแห่งแสงสว่างอีกครั้ง และเริ่มถลกหนังแล่เนื้อพุดดิ้งกับอีกคนหนึ่ง!
โดยเฉพาะนังแพศยาโทวะ!!!
หล่อนมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องของคิเทล่าในตอนนั้น หากเขาไม่สามารถใช้การลบเลือนได้ เขาคงถูกนังแพศยานี่ผนึกไปแล้ว!
คมมีดเฉือนผ่านผิวหนังของพวกมัน เริ่มกรีดลึกถึงเนื้อและกระดูก!
"อ๊ากกกก!!"
"กรี๊ดดดด!!"
ภาพเหตุการณ์ยิ่งทวีความนองเลือดมากยิ่งขึ้น!
เมื่อต้องเผชิญกับบาดแผลฉกรรจ์เช่นนี้ พุดดิ้งพยายามใช้พลังแห่งกาลเวลาครึ่งๆ กลางๆ ของเธอเพื่อย้อนกลับผลลัพธ์
ทว่าเมื่อพลังของเธอปะทะเข้ากับพลังแห่งแสงสว่าง มันก็มลายหายไปในพริบตาราวกับหิมะในฤดูหนาวที่ต้องแสงอาทิตย์แรก!
"คุณพ่อ ฆ่าพวกมันเลยฮะ~~~"
ดักลาสตัวน้อยในอ้อมแขนของหลุยส์ไม่ได้หวาดกลัวภาพอันน่าสยดสยองนี้เลยแม้แต่น้อย ในช่วงเวลาที่อยู่ในโลกมารมืด เขาได้ลงมือสังหารสัตว์มารไปนับไม่ถ้วน
แน่นอนว่าเขาไม่รู้สึกหวาดกลัวอีกต่อไปแล้ว!
พลังแห่งแสงสว่างยังคงเริงระบำต่อไป!
มาถึงจุดนี้ เนื้อส่วนใหญ่บนร่างของโทวะถูกแล่ออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงกระดูกและอวัยวะภายในเท่านั้น พุดดิ้งเองก็มีสภาพไม่ต่างกันนัก เธอกำลังรวยรินอยู่เฮือกสุดท้ายและใกล้จะสิ้นลมหายใจเต็มที!
ในที่สุดหลุยส์ก็ได้ระบายความคั่งแค้นในใจออกไปจนหมด เขาจึงโบกมือขวาขึ้น!
พลังแห่งแสงสว่างอันมหาศาลเข้าห่อหุ้มร่างของโทวะและอีกคนไว้จนมิด และพวกมันก็ถูกลบเลือนไปในชั่วพริบตา!
ดักลาสตัวน้อยตบมือแปะๆ
"คุณพ่อ พวกมันตายแล้ว ดีจังเลยฮะ!"
หลุยส์ลูบหัวลูกชายแล้วคลี่ยิ้ม
"กลัวหรือเปล่าลูก?"
"ไม่เลยฮะคุณพ่อ คุณพ่อบอกว่าคุณแม่เคยถูกพวกมันทำร้าย เพราะงั้นพวกคนเลวพวกนี้ก็ต้องโดนจัดการแบบนี้แหละฮะ~~~"
ดักลาสตัวน้อยปีนป่ายออกจากอ้อมแขนของหลุยส์ ขึ้นไปบนคอ แล้วขี่คอผู้เป็นพ่ออยู่อย่างนั้น
"ถ้าอย่างนั้นพ่อก็เบาใจ"
หลุยส์อุ้มลูกชายเอาไว้และหันไปมองกุเรบิ
"ฉันมีเรื่องจะถามแก ถ้าคำตอบของแกทำให้ฉันพอใจ แกก็จะมีชีวิตรอดต่อไปได้!"
"ท่านหลุยส์ เชิญถามมาได้เลยครับ!"
กุเรบิโค้งคำนับ เขารู้สึกเสียใจเล็กน้อยกับการตายของพุดดิ้ง แต่ตราบใดที่เขายังปลอดภัย นั่นก็เพียงพอแล้ว
"แดนสวรรค์ที่แกพูดถึงมันอยู่ที่ไหน?"
"ท่านหลุยส์ ทำไมถึงถามเรื่องนั้นล่ะครับ?"
กุเรบิถึงกับชะงักไป
หลุยส์กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา
"ดูเหมือนว่าแกคงอยากตายสินะ!"
กุเรบิตัวสั่นเทาและรีบตอบกลับ
"เรียนท่านหลุยส์ แดนสวรรค์ที่ท่านถามถึง แท้จริงแล้วเป็นสถานที่แห่งหนึ่งในจักรวาลเซนโอครับ"
"เลิกไร้สาระได้แล้ว เล่าทุกอย่างเกี่ยวกับแดนสวรรค์มาให้หมด"
"ครับ ครับ ครับ..."
กุเรบิเช็ดเหงื่อบนใบหน้าแล้วเล่าต่อ
"แดนสวรรค์ที่ผมพูดถึงอยู่บนดาวเคราะห์ที่เรียกว่าดาวเคราะห์สีน้ำเงินครับ เมื่อก่อนผม เดมิเกร่า และพุดดิ้ง เคยเป็นมหาจอมเวทที่นั่น"
ดาวเคราะห์สีน้ำเงินงั้นเหรอ?
หลุยส์ตกตะลึง แต่ก็ตระหนักได้ในทันทีว่ากุเรบิกำลังหมายถึงโลกมนุษย์ เขาไม่คาดคิดเลยว่าวิหารพระเจ้าจะมีอยู่มาตั้งแต่ยุคโบราณกาล!
"เล่าต่อสิ"
"ครับ!"
กุเรบิพยักหน้ารับแล้วเอ่ยขึ้น
"ในยุคนั้น แดนสวรรค์เป็นสถานที่ที่มีชื่อเสียงมากในจักรวาลเซนโอ ใครๆ ต่างก็ถือว่าเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้ขึ้นไปยังแดนสวรรค์ และขอเพียงแค่สามารถขึ้นไปได้ พวกเขาก็จะได้รับคำชี้แนะจากทวยเทพ"
"ผม พุดดิ้ง และเดมิเกร่าได้ขึ้นไปบนแดนสวรรค์ด้วยกัน และยังได้รับคำชี้แนะจากทวยเทพด้วย ต่อมา พวกเราทั้งหมดก็ได้กลายเป็นมหาจอมเวทที่มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วภูมิภาค"
"อย่างไรก็ตาม เนื่องจากเหตุการณ์บางอย่าง เดมิเกร่าได้นำพวกเราให้แปรพักตร์จากแดนสวรรค์ และต่อมาพวกเราก็มายังโลกมารมืดครับ"
"เหตุการณ์อะไรกัน?"
หลุยส์ขมวดคิ้วเล็กน้อย
กุเรบิเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เอ่ยปาก
"พวกเราฆ่าเทวทูตฝึกหัดไปคนหนึ่งครับ!"
ตึกตัก!
หัวใจของหลุยส์กระตุกวาบ เจ้านามคนนี้กล้าฆ่าเทวทูตฝึกหัดเชียวเหรอ!
มิน่าล่ะ พวกมันถึงได้หนีออกจากแดนสวรรค์ หากพวกมันไม่ทำเช่นนั้น ท่านไดชินคันคงไม่มีวันปล่อยพวกมันไปแน่!
เพียงแต่... วิสไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้เลย!
"แล้วเกิดอะไรขึ้นต่อล่ะ?"
"หลังจากนั้น พวกเราสามคนก็หนีไปยังโลกมารมืด เนื่องจากเดมิเกร่ามีพรสวรรค์อันแข็งแกร่ง เขาจึงได้รับมอบพลังเทพมารจากท่านเมจิคาบูล่า นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ทำให้เขาสามารถทะลวงเข้าสู่ระดับนักบวชสูงสุดได้ในรวดเดียวครับ!"
กุเรบิถอนหายใจ เขาและพุดดิ้งติดอยู่ในอาณาจักรเทวทูตมาโดยตลอด แม้เวลาจะผ่านไปเนิ่นนานหลายปี พวกเขาก็ยังไม่สามารถทะลวงเข้าสู่อาณาจักรนักบวชสูงสุดได้เลย!
"ท่านหลุยส์ ผมบอกทุกอย่างที่รู้ไปหมดแล้ว ตอนนี้ผมไปได้หรือยังครับ?"
กุเรบิรีบกล่าวขึ้น
เขาได้ทรยศเดมิเกร่าและพรรคพวกไปแล้ว ซึ่งอาจกล่าวได้ว่าเป็นการทรยศต่อโลกมารมืดเช่นกัน หากเขาไม่รีบหนีไปให้เร็วที่สุด เมื่อสี่มหาเทพมาร เมจิคาบูล่า หรือแม้แต่ออลเดมอนกลับมา เขาจะต้องตายแน่!
"ฉันพอใจกับคำตอบของแกมาก!"
หลุยส์พยักหน้า
กุเรบิดีใจจนเนื้อเต้น ไม่คิดเลยว่าหลุยส์จะรักษาคำพูดจริงๆ
ทว่า!
"แกไม่ได้มีส่วนร่วมในเหตุการณ์เมื่อคราวนั้น และฉันก็พอใจกับคำตอบของแกแล้ว ฉันน่าจะปล่อยแกไปนะ!"
น้ำเสียงของหลุยส์แปรเปลี่ยนไป
"แต่อย่างไรก็ตาม แกดันไปฆ่าเทวทูตฝึกหัดเข้า และวิสก็เป็นอาจารย์ของฉัน พวกแกฆ่าพี่น้องของเขา ฉันก็ควรจะแก้แค้นให้เขาสิ เพราะฉะนั้น แกก็ยังต้องตายอยู่ดี!"
หลุยส์ควบแน่นพลังแห่งมิติเวลาและเล็งไปยังกุเรบิ
"ไม่... อย่านะ!!!"
กุเรบิตกใจสุดขีดและเอ่ยด้วยความหวาดกลัว
"ไหนท่านบอกว่าจะปล่อยผมไปไงล่ะ? ท่านไม่รักษาคำพูดนี่นา!!!"
"ตายซะเถอะ!"
หลุยส์แค่นเสียงเย็นชา
พลังแห่งมิติเวลาแปรเปลี่ยนเป็นมังกรสีเงิน คำรามกึกก้องพุ่งเข้าใส่กุเรบิ!
ฟุ่บ!
กุเรบิกลายสภาพเป็นละอองดาวในพริบตา และสลายหายไปในความว่างเปล่า!
หลังจากสังหารกุเรบิ หลุยส์ก็ปลดผนึกมิติเวลาที่ครอบคลุมป่าแห่งนี้ออก
หลุยส์ยืนอยู่ริมทะเลสาบในป่าใหญ่พร้อมกับอุ้มลูกชายเอาไว้
สองพ่อลูกไม่ได้เอ่ยคำใดออกมา
พวกเขายืนนิ่งอยู่พักหนึ่ง
"ฟู่"
หลุยส์พ่นลมหายใจออกมา ในที่สุดเขาก็ได้สังหารศัตรูจากในอดีตจนหมดสิ้น เรื่องราวบาดหมางระหว่างเขากับโลกมารมืดจึงถือเป็นอันยุติลง
ในตอนนั้นเอง ร่างสี่ร่างก็ปรากฏขึ้นริมทะเลสาบ พวกเขาไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเทพมารทั้งสี่ตนนั่นเอง
"ท่านหลุยส์!"
"คุณพ่อ นั่นพวกคนที่เจอเมื่อกี้นี้นี่ฮะ!"
ดักลาสตัวน้อยขี่คอหลุยส์พลางดึงผมของผู้เป็นพ่อเบาๆ
หลุยส์ตบมือเล็กๆ ของลูกชายเบาๆ เขามองไปยังเทพมารทั้งสี่แล้วเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้ม
"ยังกล้ามาที่นี่อีกเหรอ? ไม่กลัวว่าฉันจะฆ่าพวกแกหรือไง?"
"…"
พูดตามตรง เทพมารร็อซและอีกสามคนไม่ได้อยากจะปรากฏตัวออกมาเลย หากหลุยส์ไม่รักษาสัญญาที่ให้ไว้กับท่านออลเดมอนของพวกล่ะจะทำยังไง? มันคงจะเลวร้ายมากแน่ๆ!
แต่พวกเขาก็ยังมาปรากฏตัวที่นี่ เพียงเพื่อจะถามเรื่องเดียวเท่านั้น
เทพมารไลล่ากะพริบตาเหี่ยวย่นของเธอแล้วเอ่ยขึ้น
"ท่านหลุยส์ ทำไมท่านออลเดมอนของพวกเราถึงยังไม่กลับมาล่ะคะ?"