บทที่ 410: สนามรบเหวลึกที่ถูกพลิกกลับ (ฟรี)

[ได้ยินว่ามีหมาเห่าอยู่แถวนี้ ตอนนี้หมาอยู่ไหนเหรอ?]

[ทำไมเงียบจัง เมื่อกี้ยังคึกคักกันอยู่เลย เห่าต่อสิ!]

[ราชาปีศาจแล้วไง? ต่อหน้าซูเฉิน ก็เหมือนแมลงวัน โดนตบทีเดียวก็ตาย น่าขำจริงๆ!]

[ฉันเป็นนักเรียนของมหาวิทยาลัยต้าเซีย และมีโอกาสได้เรียนห้องเดียวกับเทพซู ขอแสดงความยินดีกับทุกคนที่เมื่อกี้เยาะเย้ยเทพซูไว้ด้วยนะ เตรียมตัวรับของดีได้เลย]

[ของดีอะไร?]

[ใครๆ ก็รู้ว่าเทพซูเป็นคนที่ตอบแทนบุญคุณก็จัดหนัก ตอบแทนความแค้นก็จัดเต็ม ฮ่าๆ]

เมื่อเห็นช่องแชตของดาวสีน้ำเงินถูกยึดโดยชาวต้าเซีย ชาวเน็ตที่เมื่อครู่ยังหัวเราะกันอย่างสะใจก็หน้าแดงก่ำ คนที่อยู่ในพื้นที่หนาวถึงกับเห็นไอร้อนลอยออกจากศีรษะได้ชัดเจน

พวกเขายังอยากเถียงกลับ แต่พอเห็นประโยคที่ว่า "เตรียมตัวรับของดี" ก็มีสติขึ้นมาทันที

เมื่อเงยหน้ามองภาพบนท้องฟ้า แล้วเห็นว่าราชาปีศาจพวกนั้นถูกซูเฉินเล่นงานจนอยู่ในสภาพน่าอนาถแบบนั้นแล้ว

ถ้าซูเฉินตามตัวพวกเขาผ่านอินเทอร์เน็ตได้จริงๆ...

พอคิดได้แบบนี้ พวกเขารีบเปิดประวัติแชต ตั้งใจจะลบข้อความก่อนหน้าออก แต่ก็พบว่ามันเลยเวลาลบไปแล้ว

หลังจากซูเฉินสังหารราชาปีศาจ ผู้ที่ได้รับผลกระทบมากที่สุด แน่นอนว่าไม่ใช่ประเทศอื่นๆ บนดาวสีน้ำเงิน

แม้ว่าซูเฉินจะแสดงพลังที่แข็งแกร่งอย่างน่าเหลือเชื่อ

แต่ดาบของเขายังไม่ได้ฟันลงมาที่พวกนั้น ดังนั้นในตอนนี้จึงยังไม่เจ็บตัว

แต่ฝั่งเหวลึกแตกต่างออกไป

ในเวลานี้ ตั้งแต่ปีศาจระดับล่างไปจนถึงเทพปีศาจ ทุกใบหน้าต่างเต็มไปด้วยความหวาดผวาและตื่นตระหนก

ตัวตนที่พวกมันเคยมองว่าไร้เทียมทาน ครองโลกนับหมื่น มีพลังมหาศาล เป็นยอดสูงสุดของพีระมิดแห่งเหวลึก

ตอนนี้กลับถูกเก็บเกี่ยวอย่างไร้ค่าเหมือนต้นหญ้า

จะไม่ให้พวกมันจิตใจพังทลายได้ยังไง?

ยิ่งไปกว่านั้น การตายของราชาปีศาจไม่ได้สร้างแค่บาดแผลทางจิตใจอย่างรุนแรง

ภายในกองทัพปีศาจ ยังมีเทพเทียมจำนวนมากจากอาณาจักรเทพของราชาปีศาจ

พวกมันเป็นศัตรูที่กองทัพหนอนรับมือได้ยาก

แม้แต่เทพมนุษย์ลงมือเอง ก็ยังต้องใช้แรงไม่น้อยกว่าจะสังหารได้

แต่ตอนนี้ เมื่อเจ้านายของพวกมันตาย พลังแห่งกฎที่ห่อหุ้มพวกมันก็สลายไป

เทพเทียมเหล่านี้จึงเลเวลลดลง กลายเป็นปีศาจธรรมดา และถูกกองทัพหนอนกลืนกิน

อัลเดลี่ออกคำสั่งพร้อมกันไปยังกองทัพหนอนและเทพมนุษย์ที่กำลังต่อสู้อยู่ในโลกนับหมื่น

‘โต้กลับ!!!’

ในพริบตา กระแสของสงครามก็พลิกผัน กองทัพหนอนเปลี่ยนจากตั้งรับเป็นรุก!

เทพมนุษย์ก็หัวเราะอย่างได้ใจ ไล่ล่าเทพปีศาจที่กำลังหนีแตกตื่น

นี่คือโอกาสทองในการเก็บค่าประสบการณ์ จะปล่อยให้หลุดมือได้ยังไง!

ตาชั่งแห่งสงครามเริ่มเอนเอียง ปีศาจนับไม่ถ้วนกลายเป็นอาหารของเผ่าหนอน และโลกของเหวลึกจำนวนมากเริ่มล่มสลาย

บนสนามรบขนาดใหญ่แห่งหนึ่งในชั้นที่ 57 กะโหลกลอยอยู่กลางอากาศ และหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

กะโหลกนี้ก็คือโกรเต้ ที่เคยถูกเทพพวกเดียวกันไล่ล่าจนเหลือเพียงความเป็นเทพ

ตอนที่มันติดต่อซูเฉินผ่านมงกุฎกระดูก ความหวังเดิมของมันก็แค่ต้องการให้ซูเฉินช่วยสะสมพลังเทพสงครามเล็กน้อย เพื่อที่ในอนาคตจะได้ฟื้นคืนชีพ

แต่มันไม่เคยคิดเลยว่าซูเฉินจะเก่งขนาดนี้ เขาจุดชนวนสงครามที่ยืดเยื้อยาวนาน แถมยังรุนแรงถึงระดับนี้ได้

ตอนนี้ พลังเทพสงครามที่มันสะสมไว้ เพียงพอสำหรับการฟื้นคืนชีพแล้ว แถมยังสามารถทะลุไปถึงเทพระดับกลางได้โดยตรง แม้แต่การจะไปถึงจุดสูงสุดก็ไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป!

เพราะแค่เทพระดับกลาง ดูเหมือนจะช่วยอะไร "สหายรัก" ของมันไม่ได้แล้ว

โกรเต้เงยหน้ามองท้องฟ้า มองราชาปีศาจที่กำลังประจบสอพลอ แล้วถอนหายใจพลางส่ายหัว "สหายรัก… เจ้าพัฒนาเร็วเกินไปแล้ว รอข้าหน่อยไม่ได้เหรอ~"

ทันใดนั้น เสียงหัวเราะแหลมคมและเจ้าเล่ห์ก็ดังมาจากไม่ไกล "ฮ่าๆๆ ข้าจะต้องฟื้นคืนชีพได้อีกในไม่ช้า!"

"พวกมนุษย์สารเลว คิดว่าทำลายร่างเทพของข้าได้แล้วจะจบเหรอ? รอข้าสะสมพลังอีกหน่อย ข้าจะทำให้..."

"เดี๋ยวก่อน เกิดอะไรขึ้น! ไอ้หนอนพวกนี้ทำไมเก่งขึ้นขนาดนี้ แล้วปีศาจทำไมถึง..."

เมื่อได้ยินเสียงที่ดูสับสน โกรเต้ก็ขมวดคิ้ว

นี่มันตัวอะไร?

โผล่มาจากที่ไหน?

ทำไมถึงไม่รู้สถานการณ์เลย?

มันลอยเข้าไปใกล้ๆ และไม่นานก็เห็นลูกตาขนาดมหึมาสีเลือด

ลูกตานี้ก็คือเทพปีศาจแห่งการสังหาร เทพปีศาจตัวแรกที่ซูเฉินสังหารหลังจากได้รับ "เทพนักรบ"

ตอนนั้นมันคาดการณ์ไว้ว่า เมื่อซูเฉินกลับมาเหวลึก จะต้องเกิดการสังหารนองเลือด ทำให้มันสามารถฟื้นคืนชีพได้อีกครั้ง

และมันก็เกิดจริงๆ

แต่มันกลับเป็นการสังหารฝ่ายเดียว และฝ่ายที่ถูกฆ่าก็คือฝั่งเหวลึก

ขณะที่มันกำลังมองอย่างงุนงง โกรเต้ก็ลอยมาข้างๆ แล้วถามว่า "เทพปีศาจ?"

เทพปีศาจแห่งการสังหารหันไปจ้องโกรเต้ ก่อนจะถามกลับอย่างสงสัย "อันเดด?"

"ฮ่าๆ ใช่จริงๆ ด้วย เป็นเทพปีศาจ งั้นก็โชคดีของข้าล่ะสิ!"

เทพแห่งต้าเซียฆ่าเร็วเกินไป โกรเต้เพิ่งฟื้นร่างเทพขึ้นมา อาร์ติแฟกต์ในมือก็ไม่เหมาะกับการต่อสู้แบบตัวต่อตัว ทำให้แย่งฆ่าใครไม่ได้เลย

แต่ตอนนี้กลับเจอเทพปีศาจที่เพิ่งฟื้นคืนชีพแบบงงๆ นี่คือโอกาสที่มันจะตอบแทนสหายรัก!

โดยไม่รอให้เทพปีศาจแห่งการสังหารตั้งตัว ร่างของโกรเต้ก็หายวับ แล้วไปปรากฏตัวข้างลูกตาในพริบตา

เมื่อปรากฏอีกครั้ง โกรเต้เปลี่ยนจากกะโหลกยักษ์เป็นโครงกระดูกปกติ แขนขวากลายเป็นคมมีดกระดูกสีขาวหยกเปล่งประกายแสง

"ตายซะ!" มันพุ่งแทงอย่างรุนแรง คมมีดเสียบเข้าไปในลูกตาทันที

เทพปีศาจแห่งการสังหารเพิ่งฟื้นคืนชีพ ยังไม่ทันเข้าใจสถานการณ์ก็ถูกโจมตีแล้ว

โดนฟันโดยไม่มีการป้องกัน พลังชีวิตก็หายไปกว่าครึ่งทันที

เมื่อได้สติ มันก็ยิงคลื่นพลังออกมา กระแทกโกรเต้ให้ถอยไป จากนั้นก็หนีอย่างสุดชีวิต

โกรเต้จะปล่อยเหยื่อที่อยู่ในมือหนีไปได้ยังไง?

มันรีบไล่ตามทันที

สองร่างไล่ล่ากันมุ่งหน้าไปยังประตูเหวลึก

แต่เมื่อเข้าใกล้ เทพปีศาจแห่งการสังหารก็พบว่าการต่อสู้หน้าประตูรุนแรงยิ่งกว่าเดิม

เทพมนุษย์บางคนเหยียบร่างเทพปีศาจ แล้วฟันหัวขาดอย่างโหดเหี้ยม

มันตกใจสุดขีด รีบหันหลังหนีอีกครั้ง

ทุกที่ที่มีการสังหาร ล้วนอยู่ในขอบเขตรับรู้ของมัน

ทั้งโลกเต็มไปด้วยสงคราม และมีการฆ่าฟันอยู่ทุกหนแห่ง

ไม่นาน เทพปีศาจแห่งการสังหารก็พบรอยแยกมิติสีดำสนิท

รอยแยกนี้ดูเหมือนถูกทิ้งร้างมานาน ไม่มีแสงแม้แต่น้อย แถมบริเวณใกล้ๆ ยังมีพลังทำให้ปีศาจรู้สึกขยะแขยง

แค่ดูครั้งแรกก็รู้ว่าไม่ใช่สถานที่ที่ดีเลย

แต่ในสถานการณ์นี้ มันไม่มีทางเลือก

ไม่เข้า = ตาย

เข้าไป = อาจจะรอด

มันจึงพุ่งเข้าไปทันที

โกรเต้รู้ว่าทั่วทั้งเหวลึกเหนือชั้นที่ 60 กำลังอยู่ในสงคราม และประตูมิติก็ไม่สามารถข้ามได้หลายชั้นในครั้งเดียว

ด้วยความที่เริ่มเลือดร้อนเช่นกัน มันจึงตามเข้าไปโดยไม่ลังเล

แสงวูบหนึ่งสว่างขึ้น ก่อนที่รอยแยกจะปิดลง โลกกลับคืนสู่ความเงียบงันดังเดิม

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ]

……………