บทที่ 163 แยกย้ายกันหลบหนี!
บทที่ 163 แยกย้ายกันหลบหนี!
พลังงานของปืนใหญ่พิฆาตดาราถูกรวบรวมจนถึงขีดสุด ลำแสงสีเงินพุ่งตรงเข้าใส่กลุ่มของสื่อเจี่ย แต่สื่อเจี่ยที่เห็นดังนั้นกลับแค่นหัวเราะอย่างดูแคลน
หากปืนใหญ่พิฆาตดารานี้ยิงโดนเขาเข้าจริงๆ ก็คงพอจะทำให้เขาแสบๆ คันๆ ได้อยู่บ้าง
แต่เรื่องอะไรเขาจะต้องยืนโง่ๆ อยู่กับที่ให้ยิงโดนล่ะ!
เพียงชั่วพริบตา เขาก็เคลื่อนตัวออกจากจุดเดิมแล้วพุ่งขึ้นไปอยู่เหนือยานรบหมายเลขหนึ่งโดยตรง
กระสุนปืนใหญ่พิฆาตดารายิงพลาดเป้า ผู้คนที่อยู่ภายในยานต่างพากันตกตะลึงจนเสียขวัญ ยกเว้นเพียงเซวียนหยวนเช่อคนเดียว
เซวียนหยวนเช่อเห็นฉากนี้แล้วกลับไม่ได้รู้สึกแปลกใจแต่อย่างใด
แม้พลังของปืนใหญ่พิฆาตดาราที่ติดตั้งบนยานหมายเลขหนึ่งจะเทียบเท่าระดับพรตดารา แต่มันก็ต้องยิงให้โดนเป้าหมายเสียก่อน ซึ่งระดับพรตดาราไม่ใช่ดวงดาวเคราะห์ที่ยืนนิ่งๆ ให้คุณยิงถล่มเสียเมื่อไหร่
‘ดูท่าคงต้องหาทางช่วยสวี่เป้าฟานทีหลังแล้วสินะ’
เซวียนหยวนเช่อถอนหายใจในใจ
ลำพังตัวเขาในตอนนี้ ต่อให้เปิดใช้งาน วิชาคลั่ง ก็ยังไม่มีพลังเทียบเท่าระดับพรตดาราอยู่ดี
จะหนีเอาตัวรอดคนเดียวน่ะทำได้สบาย แต่การจะพาสวี่เป้าฟานหนีไปด้วยในตอนนี้ ถือว่ายากเกินไปหน่อย เพราะหากเกิดการปะทะกันหรือสื่อเจี่ยเริ่มโจมตี แรงปะทะเพียงเล็กน้อยก็น่าจะทำให้สวี่เป้าฟานปางตายได้แล้ว
สถานการณ์บีบบังคับเช่นนี้ มีแต่ต้องชิ่งหนีไปก่อน แล้วค่อยรอให้ตนเองดูดซับผลึกดาราจากพื้นที่ระบบจนระดับพลังเลื่อนขึ้นเสียก่อน ถึงจะกลับมาช่วยสวี่เป้าฟานได้
“ปืนใหญ่พิฆาตดาราไม่มีทางยิงโดนพวกโจรสลัดอวกาศพวกนั้นหรอก”
ใบหน้าของสวี่เป้าฟานดูแย่ลงถนัดตา ตอนนี้เขานึกเสียใจเป็นที่สุด หากรู้ล่วงหน้าว่าจะต้องมาเจอโจรสลัดอวกาศแบบนี้ เขาคงไม่ดั้นด้นออกมาตามหาวังวนจักรวาลให้เสียเวลา
ดูจากสถานการณ์แล้ว การที่เขาจะถูกจับได้นั้นเป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น
หากตกไปอยู่ในมือโจรสลัดอวกาศ ถ้าโชคดีหน่อยก็แค่ถูกปล้นจนหมดตัวแล้วขายไปตลาดมืดอวกาศ แต่ถ้าโชคร้ายเจอพวกโจรสลัดอวกาศที่โหดเหี้ยมอำมหิตเข้า ก็คงถูกฆ่าทิ้งทันทีที่นั่น
สวี่เป้าฟานเหลือบมองเซวียนหยวนเช่อทั้งสามคนอยู่ครู่หนึ่ง หลังจากครุ่นคิดได้เขาก็ถอนหายใจออกมา
“เดี๋ยวฉันจะเปิดระบบยานรบ แล้วพวกเราแยกย้ายกันหนี รอดไปได้กี่คนก็ถือว่าคนนั้นโชคดีแล้วกัน”
เฉินหลางชิงกับหลิวเสวียนหูสบตากัน ก่อนจะหันไปมองเซวียนหยวนเช่อและโจรสลัดอวกาศที่อยู่ภายนอก ท้ายที่สุดพวกเขาก็ตกลงตามข้อเสนอนี้
“ตกลง! แยกย้ายกันหนี!”
สี่คนแยกย้ายกันหนีไปคนละทางยังมีโอกาสรอดมากกว่า หากยังดื้อรั้นอยู่บนยานรบต่อไป ในไม่ช้าก็คงถูกจับไปพร้อมกันหมด
……
เหนือยานหมายเลขหนึ่ง สื่อเจี่ยกำลังนั่งยองๆ อยู่บนปืนใหญ่พิฆาตดาราพลางลูบไล้เปลือกนอกของมันอย่างหลงใหล
“ปืนใหญ่พิฆาตดารานี่ใช้วัสดุเหล็กดารานภาเป็นวัตถุดิบในการผลิตเลยหรือเนี่ย!” ดวงตาของเขาเปล่งประกาย
ยานรบระดับนภากาศลำนี้มีมูลค่าสูงกว่ายานรบระดับเดียวกันทั่วไปอย่างน้อย 50 เปอร์เซ็นต์!
รวยเละแล้ว! รวยเละแล้ว! ถ้าขายยานลำนี้ทิ้งได้ เขาก็คงไม่ต้องทำงานไปอีกสองร้อยปีเลยทีเดียว!
ในระหว่างที่สื่อเจี่ยกำลังเพ้อฝันอยู่นั้น เซวียนหยวนเช่อทั้งสี่ก็ปรากฏตัวขึ้นภายนอก และต่างฝ่ายต่างแยกย้ายกันหนีไปคนละทิศทาง
จิตสัมผัสของสื่อเจี่ยรับรู้สถานการณ์ได้ในทันที เขาแค่นหัวเราะในใจ
นึกว่าแยกกันหนีแล้วฉันจะจับพวกแกไม่ได้หรือไง?
เขาหันไปสั่งลูกน้องของตน “ตามไปเก็บพวกมันให้หมด!”
“รับทราบครับพี่ใหญ่!”
สื่ออี๋ สื่อปิ่ง สื่อติง และคนอื่นๆ ต่างแยกย้ายกันไล่ตามสวี่เป้าฟาน เฉินหลางชิง และหลิวเสวียนหูไป ส่วนตัวสื่อเจี่ยเองเลือกที่จะไล่ล่าเซวียนหยวนเช่อ
……
ร่างของเซวียนหยวนเช่อเคลื่อนไหววูบไหวต่อเนื่อง ไม่นานก็ทิ้งระยะห่างจากยานรบมาได้ไกลมากแล้ว แต่ในขอบเขตจิตสัมผัสของเขา ร่างของสื่อเจี่ยก็เริ่มปรากฏให้เห็น
“ไอ้หนู อย่าหวังว่าจะหนีไปจากเงื้อมมือฉันได้เลย!” สื่อเจี่ยแสยะยิ้มขณะจ้องมองแผ่นหลังของเซวียนหยวนเช่อ
ระดับเจ้าดวงดาวริอ่านจะหนีจากเงื้อมมือเขา ช่างคิดไปได้ไกลเกินจริงเสียจริง!
……
ตัดมาทางด้านเซวียนหยวนเช่อ
เมื่อเขารู้ตัวว่าคนที่ไล่ตามมาคือสื่อเจี่ย เขาก็ไม่ได้รู้สึกตื่นตระหนกแม้แต่น้อย
เขามีวิชา ก้าวย่างกาลอวกาศ ที่สามารถเคลื่อนย้ายพริบตาได้ แถมยังทิ้งเครื่องหมายไว้เพื่อกลับไปยังจุดที่ทำสัญลักษณ์ได้ตลอดเวลา
เพียงเท่านี้ เขาก็สามารถปั่นหัวสื่อเจี่ยให้หัวหมุนเล่นได้สบายๆ
ในกรณีที่เลวร้ายที่สุด ต่อให้หนีไม่รอด เขาก็แค่ระเบิดพลังตัวเองทิ้ง แล้วใช้ วิชาลับ หลบหนีเข้าสู่ความว่างเปล่า จากนั้นค่อยรอเวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมงแล้วฟื้นคืนชีพกลับมาใหม่
ก็คนมันหน้าด้านแบบนี้แหละ!
(จบบท)