ตอนที่ 265 การทดสอบของเพลิงปรโลกเก้าสุญญตา พบเผ่าปักษาทองปีกใหญ่อีกครั้ง

ตอนนั้นเอง เสียงประหลาดก่อนหน้านี้ก็ดังขึ้นในสมองอย่างกะทันหัน เฉินหลานพยักหน้า กัดนิ้วของตัวเอง แล้วหยดโลหิตแก่นแท้หยดหนึ่งลงบนไฟผี

ทันทีที่เลือดสัมผัสกับไฟผี เปลวไฟก็ลุกโชนขึ้นอย่างฉับพลัน แผดเผาอย่างรุนแรง แล้วห่อหุ้มเขาไว้ในพริบตา ก่อนจะหายวับไป

เฉินหลานเพียงรู้สึกว่าตัวเองมืดตาลง จากนั้นก็มีลมเย็นยะเยือกพัดผ่าน ทำให้เขาลืมตาขึ้นในทันที

ภาพตรงหน้าทำให้เขาตะลึง เขาพบว่าตัวเองอยู่บนเรือไม้ลำเล็ก และยังส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดอยู่ ราวกับว่าอีกแค่เสี้ยววินาทีก็จะคว่ำและจมลงก้นน้ำ

รอบด้านมืดสนิท มองไม่เห็นอะไรเลย แม้แต่จิตสำนึกก็ไม่อาจมองเห็นสิ่งใด ด้านล่างคือแม่น้ำสีดำ เรือเล็กล่องไปตามกระแสสู่ที่ไกลออกไป โดยไม่รู้ว่าปลายทางอยู่ที่ไหน

อีกทั้งเขายังพบว่าตัวเองบินไม่ได้ ราวกับมีบางสิ่งดูดเขาไว้เช่นนั้น ไม่อาจเหินฟ้าได้

“อืม?” เฉินหลานชะงักเล็กน้อย เขาพบว่าบริเวณหัวเรือมีเทียนเล่มหนึ่ง เขายื่นมือไปหยิบขึ้นมา แต่กลับถูกลมเย็นพัดใส่ เทียนจึงดับลงในทันที

ทันใดนั้น เฉินหลานก็ตกอยู่ในความมืดมิดไม่สิ้นสุด มองอะไรไม่เห็นเลย

ซี้~~ ตอนนั้นเอง เสียงร้องประหลาดดังขึ้นข้างหูเขา

ชั่วพริบตา เขารู้สึกได้ถึงลมเย็นพัดผ่าน และสัมผัสได้ว่ามีบางอย่างบินผ่านเหนือศีรษะเขา เป็นสิ่งที่ใหญ่มาก

วินาทีต่อมา เทียนก็ติดไฟขึ้นเอง ทำให้รอบด้านกลับมาสว่างชั่วคราว

เฉินหลานขมวดคิ้วมองไปยังก้นแม่น้ำ ใต้ลงไปนี้น่าจะซ่อนสัตว์อสูรบางชนิดอยู่ ส่วนเทียนเล่มนี้ก็คือสิ่งสำคัญที่ใช้ปกป้องเขา หากดับลง พวกสัตว์อสูรเหล่านั้นก็จะฉวยโอกาสโจมตี ต้องไม่ปล่อยให้เทียนดับอย่างเด็ดขาด

คิดได้ดังนั้น เขาจึงวางเทียนไว้ตรงหน้าอก ใช้อีกมือปิดไว้ ไม่ให้ลมเย็นพัดถูกเทียน เพื่อป้องกันไม่ให้มันดับ

ระหว่างทาง เขายังลองจุดเปลวไฟด้วยตัวเอง แต่กลับพบว่าไม่ว่าจะเป็นพลังวิญญาณหรือวิถีเพลิงก็ไม่อาจจุดเปลวไฟได้แม้แต่นิดเดียว ดูเหมือนว่าเทียนเล่มนี้จะเป็นสมบัติวิเศษชิ้นหนึ่ง ที่สามารถต้านทานกฎของที่นี่ได้

ทันใดนั้น เทียนก็ดับลงอีกครั้ง เฉินหลานก็สัมผัสได้อีกว่ามีบางอย่างกำลังเข้าใกล้เขา!

โครม! สัตว์อสูรตัวหนึ่งพุ่งขึ้นมาจากน้ำ เฉินหลานเรียกหอกเทพสายฟ้าออกมาทันที แล้วแทงออกไปหนึ่งครั้ง

โฮก!!! เสียงคำรามของสัตว์ดังก้อง เทียนก็ลุกติดขึ้นมาอีกครั้ง

ภาพตรงหน้าทำให้เขาชะงักเล็กน้อย เขาเห็นสัตว์อสูรตัวหนึ่งหน้าตาคล้ายคางคก ถูกแทงทะลุท้องจนตายไปแล้ว

สมแล้วที่ใต้ลงไปนี้ซ่อนสัตว์อสูรอยู่ แต่สัตว์อสูรพวกนี้ก็อ่อนแอเกินไปหรือเปล่า แค่ครั้งเดียวก็ตายแล้ว?

แล้วตอนนั้นเอง พลังปราณสีเทาที่ไม่สะดุดตาสายหนึ่งก็ลอยออกจากปากของสัตว์อสูร แล้วมุดเข้าไปในเทียน ทำให้เปลวไฟของเทียนแรงขึ้น

เขารู้สึกได้ชัดเจนว่าเรือลำนี้เร็วขึ้นแล้ว! พอเห็นอย่างนั้น เฉินหลานก็เข้าใจในทันทีว่าเทียนเล่มนี้เทียบได้กับเครื่องยนต์ของเรือเล็ก ส่วนพลังปราณที่พวกสัตว์อสูรพ่นออกมาจากปากก็คือน้ำมันเชื้อเพลิง ตราบใดที่เชื้อเพลิงมีมากพอ ก็จะเพิ่มกำลังได้เต็มที่ และไปถึงปลายทางได้เร็วกว่าเดิม

คิดได้ดังนั้น เฉินหลานก็เข้าใจว่าตัวเองควรทำอย่างไรแล้ว เขามองไปที่เทียน แล้วเป่าลมออกไปแรงๆ หนึ่งครั้ง

แน่นอนว่าเทียนก็ดับลงตามที่เขาคิดไว้! พอเทียนดับ เขาก็สัมผัสได้ว่าภายใต้น้ำมีความเคลื่อนไหวผิดปกติ และยังมีเสียงคำรามของสัตว์ที่ลอยออกมาเลือนราง สัตว์อสูรเหล่านั้นเริ่มจะขยับกันแล้ว

“ชอบอยู่ในน้ำใช่ไหม งั้นก็ลองชิมรสของสายฟ้าสวรรค์ดู”

เฉินหลานเอ่ยด้วยรอยยิ้มบาง พลันยกมือขวาขึ้นสูง สายฟ้านับไม่ถ้วนรวมตัวกันที่มือขวา ถึงขั้นเรียกกลุ่มเมฆสายฟ้าออกมาในพื้นที่แคบๆ นี้ได้

กลุ่มเมฆสายฟ้าก้อนเล็กๆ ลอยอยู่เหนือศีรษะ ส่งเสียงเปรี๊ยะๆ แสงฟ้าแลบและเสียงฟ้าร้องดังสนั่น อย่ามองว่ากลุ่มเมฆสายฟ้านี้ยาวแค่กว่าหนึ่งเมตร เพราะภายในนั้นแฝงสายฟ้าที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง

“ทำลาย!” เฉินหลานตะโกนเสียงเย็น แล้วสะบัดมือใหญ่ลง

ตูม! สายฟ้าสวรรค์นับไม่ถ้วนกวาดซัดไปทั่วรอบตัวเขา ปกคลุมทั่วทั้งผิวน้ำ สัตว์อสูรในน้ำพลันกรีดร้องโหยหวน จนกระทั่งเสียงเงียบลง ศพนับไม่ถ้วนก็ลอยขึ้นสู่ผิวน้ำ

เมื่อศพเหล่านั้นลอยขึ้นมาบนผิวน้ำ พลังปราณเป็นสายๆ ก็พุ่งออกจากปากของสัตว์อสูรเหล่านั้น แล้วมุดเข้าไปในเทียน

วิ้ง! ในชั่วพริบตา เรือเล็กก็เหมือนจรวด พุ่งออกไปในทันที ความเร็วรวดเร็วจนแทบมองไม่ทัน แถมยังไม่ต้องเลี้ยวอะไรเลย พุ่งตรงอย่างเดียว

ระหว่างล่องไป เฉินหลานใช้สายฟ้าสวรรค์สังหารสัตว์อสูรในน้ำอย่างต่อเนื่อง พลังปราณที่หลั่งให้เรือเล็กยิ่งมาก ความเร็วก็ยิ่งเร็ว จนเหลือเพียงเงาเลือนลาง ไม่รู้ว่าฆ่าไปนานแค่ไหน และไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร ความเร็วของเรือเล็กก็ค่อยๆ ช้าลง จนกระทั่งหยุดอยู่ข้างบันไดหินแห่งหนึ่ง ถึงปลายทางแล้ว

เฉินหลานกระโดดขึ้นอย่างรวดเร็ว แล่นลงบนบันไดหินอย่างมั่นคง จากนั้นเรือเล็กก็จากไปในทันที ไม่ได้หยุดแม้แต่น้อย

เขาไม่ได้คิดอะไรมาก เดินขึ้นไปตามบันไดหินทีละขั้น จนเห็นประตูหินที่ปิดสนิทแห่งหนึ่ง

【ไม่คิดเลยว่า เจ้าเข้ามาได้เร็วขนาดนี้ แต่ข้างหน้าก็ยังมีคนที่เร็วกว่านี้อีก】

สิ้นเสียง ประตูหินก็เปิดกว้าง เฉินหลานก้าวเดินเข้าไป

คนที่ควรจะเร็วกว่าน่าจะเป็นเผ่าปักษาทองปีกใหญ่สินะ ดูเหมือนว่าเขาจะเคยมาที่นี่มาก่อน จึงรู้วิธีมาถึงอย่างรวดเร็ว

โครมๆๆ! พอเพิ่งก้าวเข้าไปในประตูหิน คบเพลิงนับไม่ถ้วนก็สว่างขึ้นพร้อมกัน ส่องทางข้างหน้าให้เขา

ที่นี่ใช้จิตสำนึกไม่ได้ ด้านหน้าเป็นทางเดินแคบ

【ยินดีต้อนรับสู่เขาวงกตของข้า มีเพียงไปถึงปลายทางเท่านั้น จึงจะท้าทายข้าได้】

เขาวงกต?

เฉินหลานยิ้มกว้าง แล้วเดินต่อไปข้างหน้า จนถึงปลายทาง พบว่าเป็นทางแยก ไม่อาจใช้จิตสำนึกได้ จึงไม่รู้ว่าทางไหนถูก

แต่เขาไม่อยากเดินเขาวงกต

เฉินหลานกำหมัดขวาแน่น รวมวิถีแห่งพลัง แล้วชกเข้าไปที่กำแพงตรงหน้าอย่างรุนแรง! ตูม!!! ฟ้าดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง กำแพงระเบิดกระจายทันที พลังหมัดแผ่ซ่านออกไป ทะลวงกำแพงไปกว่าสิบๆ ชั้นโดยตรง

เขาวงกตนี้มีค่ายกลคุ้มกันอยู่ แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้นก็ยังต้านหมัดของเขาไม่ไหว

เฉินหลานก้าวเดินต่อไปท่ามกลางซากปรักหักพัง ไม่ใช่แค่เขาวงกตหรอก แค่เดินไปถึงปลายทางก็พอแล้ว

【ห้ามฉวยโอกาส!】

เสียงดังขึ้นมาอีกครั้ง กำแพงที่ถูกทุบแตกเหล่านั้นกลับคืนสู่สภาพเดิมในพริบตา

เห็นอย่างนั้น มุมปากของเฉินหลานก็ยกขึ้นเล็กน้อย แล้วชกออกไปอีกครั้ง ไม่สนคำเตือนของอีกฝ่ายแม้แต่น้อย จะยังไงก็แล้วแต่ เขาจะทำตามใจตัวเอง

เป็นอย่างนี้ เขาชกกำแพงพัง ฝั่งตรงข้ามก็ซ่อมกำแพง แต่ทุกครั้งเขาก็เดินหน้าได้สองก้าว ระยะห่างจากปลายทางยิ่งใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

โฮก!!! ตอนนั้นเอง เสียงคำรามของสัตว์หลายสายก็ดังขึ้น เฉินหลานหันไปมองด้านข้าง แล้วเห็นสัตว์อสูรนับพันนับหมื่นตัวพุ่งเข้ามา

เฉินหลานค่อนข้างจนใจ ทำไมต้องจัดพวกนี้มาเสมอ แถมสัตว์อสูรพวกนี้ยังเป็นถึงระดับจักรพรรดิเซียนทั้งหมด ไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาเลยนี่นา

"ไป กำจัดสัตว์อสูรพวกนี้ให้หมด" เฉินหลานโบกมือใหญ่ หอกเทพสายฟ้าและภาพโลกปรากฏขึ้นข้างกายเขา สมบัติวิเศษทั้งสองชิ้นนี้มีสติปัญญา เดิมทีคือดาบเล็กกับแม่น้ำเล็ก จึงฟังเข้าใจได้

【ได้!】

【ได้เวลาฆ่าแบบไม่ยั้งอีกแล้ว】

ในชั่วพริบตา สมบัติวิเศษทั้งสองชิ้นเริ่มออกสังหารอย่างดุเดือด ด้วยพลังของสมบัติโกลาหลทั้งสองชิ้น การจัดการสัตว์อสูรพวกนี้สบายมาก

ส่วนเฉินหลานก็ยังคงทุบกำแพงต่อไป เดินออกจากเขาวงกตไป พอมาถึงด้านหลัง ดูเหมือนคนลึกลับคนนั้นจะยอมแพ้ไปแล้ว ไม่ซ่อมกำแพงอีก ปล่อยให้เขาทำลายกฎได้ตามใจ

ไม่นาน เฉินหลานก็มาถึงปลายทาง เห็นบันไดกว้างขวางสายหนึ่งที่ทอดขึ้นไปด้านบน และยังมีสัตว์อสูรหน้าเคยคุ้นตัวหนึ่งกำลังเดินขึ้นบันไดอยู่ นั่นคือเผ่าปักษาทองปีกใหญ่!

“เฮ้ นกโง่ เจอกันบังเอิญจริง ๆ”

(จบตอน)