ตอนที่ 25 เขตแดนยกระดับ แดนยุทธ์ระดับต่ำ

ตอนที่ 25 เขตแดนยกระดับ แดนยุทธ์ระดับต่ำ

เจ้าหน้าที่ตรวจสอบส่งบัตรประชาชนเสร็จก็จากไปทันที

หลินอ้าวมองบัตรประชาชนในมือเงียบๆ รู้สึกแปลกใหม่อย่างมาก

[ บัตรประชาชนผู้อยู่อาศัยประเทศหลงกั๋ว ]

บนนั้นมีรูปถ่ายครึ่งตัวของเขา

ยังมีหมายเลขบัตรประชาชนที่จัดทำขึ้นใหม่ แตกต่างจากกฎการออกหมายเลขที่มีอยู่เดิม

“ผู้อาวุโส นี่คือบัตรประชาชนที่ทางการออกให้ท่านครับ”

“มีบัตรประชาชนแล้ว ท่านก็คือคนประเทศหลงกั๋ว ออกไปทำธุระข้างนอกจะสะดวกสบายขึ้นมาก ต้องจำไว้ว่าต้องปฏิบัติตามกฎหมาย และระเบียบด้วยนะครับ”

หลี่พั่วเทียนยืนอยู่ข้างๆ อธิบายด้วยรอยยิ้ม

“หึ ข้า หลินอ้าวจะทำอะไร จะถูกการ์ดเล็กๆ ใบนี้จำกัดได้อย่างไร”

หลินอ้าวเบ้ปาก

เขาไม่มีทางไปปฏิบัติตามกรอบกฎหมายพวกนี้จริงๆ หรอก

เขาเก็บบัตรประชาชนไว้ อย่างไรเสียของชิ้นนี้ก็ช่วยให้เขาออกไปข้างนอกได้สะดวกขึ้นมากจริงๆ

ตามที่หลี่พั่วเทียนบอกเขามาหลายวันนี้ การทำซิมโทรศัพท์ และบัตรธนาคารล้วนต้องใช้เจ้าของสิ่งนี้

“ผู้อาวุโส ผมคิดว่าท่านอย่าเพิ่งรีบไปกำจัดพวกอนารยชนเลยครับ”

“โลกปัจจุบันไม่แน่ว่ากำลังจะเข้าสู่ยุคปราณวิญญาณฟื้นคืนชีพ อีกไม่กี่วันบางทีวาสนา และอาวุธวิเศษอาจมีอยู่เกลื่อนพื้นเลยก็ได้”

“ผู้อาวุโสควรฉวยโอกาสช่วงปราณวิญญาณฟื้นคืนชีพนี้แข็งแกร่งขึ้น อนาคตมีความเป็นไปได้สูงที่จะกลายเป็นยอดฝีมือที่เด็ดดาราคว้าเดือน เหินฟ้าดำดินได้”

“เส้นทางวิถียุทธ์ ขโมยหยินหยาง ชิงวาสนาสร้างสรรค์ พลิกความเป็นตาย ควบคุมวัฏสงสาร!”

“นิ้วเดียวจองจำฟ้าดิน หนึ่งยุทธ์สะเทือนจักรวาล!”

“ผู้อาวุโสยังสามารถไปแก้แค้นเซียนแท้ที่ลงมาผู้นั้นได้ด้วยนะครับ”

“ถึงตอนนั้นค่อยช่วยยกระดับผมเล็กน้อย ชีวิตนี้ผมก็ไม่ต้องกังวลเรื่องความมั่งคั่ง และเกียรติยศแล้ว”

“ส่วนพวกอนารยชนเหล่านั้น ไม่จำเป็นต้องกำจัดให้สูญพันธุ์ ให้พวกเขามาเป็นวัวเป็นม้าให้พวกเรา ทำงานที่ลำบาก และเหนื่อยยากที่สุดก็ได้ อนาคตถ้ามีเหมืองวิญญาณ นาวิญญาณ ก็ให้พวกเขาไปขุดเหมือง ไปทำนา ให้ลูกหลานรุ่นแล้วรุ่นเล่าเป็นวัวเป็นม้าให้พวกเราตลอดไป”

หลี่พั่วเทียนค่อยๆ โน้มน้าวอย่างมีหลักการ อยากเกลี้ยกล่อมหลินอ้าวให้รีบฉวยโอกาสช่วงแรกเริ่มของยุคปราณวิญญาณฟื้นคืนผงาดขึ้นมา

ถึงตอนนั้นเขาก็จะได้อาศัยร่มเงาต้นไม้ใหญ่ให้ร่มเย็น

“เส้นทางวิถียุทธ์ ขโมยหยินหยาง ชิงวาสนาสร้างสรรค์ พลิกความเป็นตาย ควบคุมวัฏสงสาร!”

“นิ้วเดียวจองจำฟ้าดิน!”

“หนึ่งยุทธ์สะเทือนจักรวาล!”

เมื่อได้ยินถ้อยคำแฟนตาซีเหล่านี้

ดวงตาหลินอ้าวก็สว่างวาบ ในปากทวนคำเหล่านี้ซ้ำไปซ้ำมา

ชิงหยินหยาง และวาสนาสร้างสรรค์!

พลิกความเป็นตายและวัฏสงสาร!

นี่คือสิ่งที่วิถียุทธ์สามารถทำได้จริงหรือ?

“ของพวกนี้เจ้าได้ยินมาจากที่ใด?”

น้ำเสียงหลินอ้าวตื่นเต้นอยู่บ้าง

เขาราวกับมองเห็นเส้นทางข้างหน้าของวิถียุทธ์ชัดเจนขึ้น

“พวกนี้มาจากนิยายครับ”

“อยู่ในแอปนิยายนี้ หาได้หมดเลย”

“ผมจะบอกผู้อาวุโสให้นะ นิยายพวกนี้สนุกมาก”

“ถึงขั้นเรื่องที่โลกยุคปัจจุบันของพวกเรากำลังเกิดขึ้น ตอนในนิยายก็มีโครงเรื่องคล้ายๆ กันด้วย”

“ตอนนี้พวกเราอาจอยู่ในช่วงแรกเริ่มของยุคปราณวิญญาณฟื้นคืน อนาคตตำนานเทพและสิ่งเหนือธรรมชาติเหล่านั้นมีความเป็นไปได้สูงมากที่จะปรากฏขึ้นในโลกความเป็นจริงทั้งหมด”

“ผู้อาวุโส ท่านลองอ่านนิยายพวกนี้ให้มากหน่อย เอามาอ้างอิงดู เผื่อจะสร้างวิชาสุดยอดไร้เทียมทานออกมาได้”

หลี่พั่วเทียนหยิบโทรศัพท์ที่ซื้อให้หลินอ้าวโดยเฉพาะขึ้นมา เปิดแอปนิยาย แล้วเพิ่มนิยายคลาสสิกเหล่านั้นทั้งหมดเข้าไปในชั้นหนังสือ

“มาจากนิยาย? แต่งขึ้นมาเองหรือ?”

หลินอ้าวอดยอมรับจินตนาการของคนยุคปัจจุบันไม่ได้ ช่างกว้างไกลไร้ขอบเขตจริงๆ

การพัฒนาในหลายปีมานี้ เร็วเกินไปจริงๆ

เจ้าเด็กคนนี้พูดมีเหตุผล

เมื่อเทียบกับการไล่ตามจุดสูงสุดแห่งวิถียุทธ์ พวกอนารยชนเหล่านั้นกลับดูไม่สลักสำคัญขึ้นมาแล้ว

เขาตัดสินใจศึกษานิยายเหล่านี้ก่อน ดูว่าสิ่งที่เรียกว่ายุคปราณวิญญาณฟื้นคืน จุดสูงสุดแห่งวิถียุทธ์เป็นเช่นไรกันแน่

……

“ให้เทพยุทธ์ไปอ่านนิยาย หลี่พั่วเทียนนี่น่าสนใจจริงๆ”

ซูฝานนั่งอยู่ใต้ซุ้มองุ่นในลานบ้าน เห็นฉากนี้ในภาพฉาย ก็อดหัวเราะไม่ได้

ตามนิสัยของหลินอ้าว เขาจะไปกำจัดพวกชาวต่างชาติจริงๆ

แต่เวลานี้พอถูกหลี่พั่วเทียนพูดเช่นนี้ กลับกดความคิดที่จะกำจัดอีกฝ่ายลงไป เลือกอ่านนิยายก่อน เพื่อดูว่าจุดสูงสุดของวิถียุทธ์ในนิยายมีพลังระดับใดกันแน่

สำหรับซูฝานแล้ว บางทีหากเปลี่ยนความคิดของหลินอ้าว ให้เขาวิ่งไปต่างประเทศแล้วแสดงพลังเต็มที่ อาจได้รับแต้มหยวนจำนวนมาก

แต่เขาไม่ได้เลือกทำเช่นนั้น

ในมุมมองของซูฝาน เมื่อตัวละครถูกสร้างขึ้นมาแล้ว ก็ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ และพัฒนาไปเอง

แทรกแซงมากเกินไป กลับดูจงใจเกินไป

หลังจากนี้เขาก็ไม่อยากใช้แต้มหยวนเปลี่ยนความคิดผู้อื่นเหมือนที่ทำกับเถียนฮ่าว และหลี่พั่วเทียนอีก

ดังคำกล่าวที่ว่า กะเกณฑ์มากเกินไปจะกลายเป็นผลเสียย้อมคืนกลับมา

หลังจากนี้การปรากฏขึ้นของตำนานเทพ และสิ่งเหนือธรรมชาติ ย่อมจะก่อกระแสเหนือธรรมชาติครั้งใหญ่ คนจำนวนนับไม่ถ้วนจะตัดสินใจเลือกเส้นทางของตนในนั้น และสร้างเรื่องราวชีวิตของตนเองด้วยมือของตน

“ตอนนี้กองทัพทั้งหมดฝึกวิชายืนเสาพยัคฆ์มังกรมาสามวันแล้ว น่าจะใกล้ถึงเงื่อนไขยกระดับเขตแดนแล้วใช่ไหม?”

ความคิดของซูฝานขยับ หน้าจอส่วนตัวปรากฏขึ้น

[ ชื่อ : ซูฝาน ]

[ สถานะ : เจ้าของกระดานหมากฟ้าดิน ]

[ พรสวรรค์ : แปรลวงเป็นจริง ]

[ เขตแดน : ดาวหลานซิง ( แดนยุทธ์สามัญ 99% ) ]

[ ระดับการควบคุม : 0.00000001% ]

[ แต้มหยวน : 514,324 ]

“ความคืบหน้าของแดนยุทธ์สามัญถึงเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์แล้ว?”

“เงื่อนไขการยกระดับเขตแดนจากแดนยุทธ์สามัญเป็นแดนยุทธ์ระดับต่ำมีสามข้อ พื้นที่กว้างของเขตแดนกับทรัพยากรบ่มเพาะบรรลุแล้ว ถ้าอย่างนั้นผู้ที่มีพลังระดับจอมยุทธ์มีอยู่เท่าไหร่แล้ว?”

[ จำนวนสิ่งมีชีวิตภายในเขตแดนที่มีพลังถึงเกณฑ์แดนยุทธ์ระดับต่ำ ( จอมยุทธ์ ) คือ 99 ( ยังไม่บรรลุเงื่อนไขยกระดับ ) ]

“ยังขาดอีกคนเดียวที่ทะลวงผ่าน ก็จะยกระดับได้แล้ว?”

ซูฝานมองข้อความเตือนบนหน้าจอ คาดหวังอย่างมากว่าเมื่อเขตแดนยกระดับแล้ว จะนำความเปลี่ยนแปลงใดมาให้แก่เขาบ้าง

ตอนนี้เอง

หน้าจอก็ปรากฏข้อความเตือนใหม่

[ จำนวนสิ่งมีชีวิตที่มีพลังถึงเกณฑ์แดนยุทธ์ระดับต่ำถึง 100 บรรลุเงื่อนไขยกระดับเขตแดน ]

โดยมีเขาเป็นศูนย์กลาง ระลอกคลื่นหนึ่งแผ่ขยายไปรอบด้านอย่างรวดเร็ว

ทั้งดาวหลานซิงถูกระลอกคลื่นนี้กวาดผ่าน

พันธนาการของสรรพชีวิต และสรรพสิ่งบนดาวหลานซิงราวกับถูกงัดขึ้นมาเสี้ยวหนึ่ง

ผลไม้ป่าและหญ้าป่าที่เติบโตอยู่ในแดนอันตรายสิ้นหวังเหล่านั้น มีพลังชีวิตแข็งแกร่งยิ่งขึ้น

ขีดจำกัดพลังของพวกหมาป่า เสือดาว เสือโคร่ง และสัตว์ดุร้ายต่างๆ ก็ถูกยกระดับขึ้นช่วงหนึ่ง

พรสวรรค์วิถียุทธ์ของคนประเทศหลงกั๋วส่วนน้อย เริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลงแล้ว

ภายในเขตทหารต่างๆ ของประเทศหลงกั๋ว

ทหารบางคนที่กำลังฝึกยืนเสา

ร่างกายส่งเสียงทึบๆ ออกมา ทะลวงผ่านต่อเนื่อง กลายเป็นจอมยุทธ์ขั้นหลอมหนัง

แต่การเปลี่ยนแปลงของซูฝานเองกลับรุนแรงที่สุด

พลังจิตของเขาเพิ่มขึ้นหลายเท่า กระทั่งมีสิ่งที่คล้ายกับจิตหยั่งรู้ในนิยาย

ไม่ต้องลืมตา เขาก็สามารถมองเห็นทุกสิ่งภายในรัศมีหนึ่งกิโลเมตรได้ครบทุกทิศไร้มุมอับ

ความทรงจำของเขาเกิดการเปลี่ยนแปลงพลิกฟ้าคว่ำดิน

ความทรงจำสมัยเด็กค่อยๆ ชัดเจนขึ้น

เขากระทั่งมองเห็นภาพแรกสุดในความทรงจำ

ทารกคนหนึ่งที่ถูกห่ออยู่ในผ้าห่ม ปรากฏขึ้นที่หน้าประตูสถานสงเคราะห์มณฑลเจียงหนานอย่างไร้ร่องรอย

ภายในห่อผ้ามีทองคำแท่งสามแท่ง และกระดาษแผ่นหนึ่งที่เขียนคำว่า “ซูฝาน” ไว้

ตอนเด็กเขาอยากรู้ที่มาของตัวเองมาตลอด

ทำไมตัวเองจึงเติบโตในสถานสงเคราะห์ตั้งแต่เล็ก ทำไมในสถานสงเคราะห์ไม่มีใครแซ่ซู แต่ตัวเองกลับชื่อซูฝาน

แต่ตอนนี้เมื่อมองเห็นความทรงจำในสมอง

ดูเหมือนเขาจะเข้าใจแล้ว

เป็นไปได้ว่าบิดามารดาของเขามีที่มายิ่งใหญ่ แต่เขาคิดว่าความเป็นไปได้นี้ไม่สูงนัก อย่างไรเสียจะมีผู้มีอำนาจคนไหนว่างจัดจนส่งลูกชายของตัวเองออกไปตั้งแต่เล็ก?

หรือไม่ก็ เขาไร้บิดามารดา เป็นสิ่งที่ฟ้าดินให้กำเนิดขึ้นมา?

หรือว่าชาติที่แล้วเขาเป็นมหาผู้ทรงอำนาจไร้เทียมทาน เพียงแค่กลับชาติมาเกิดบนดาวหลานซิง?

หรือว่าเป็นตัวเขาในอนาคต ส่งตัวเองมายังที่นี่?

ในฐานะนักเขียนนิยาย

ในสมองของซูฝานจึงมีการคาดเดาเป็นไปได้จำนวนนับไม่ถ้วนเพิ่มขึ้นมาในพริบตา

“คิดมากไปก็ไม่มีประโยชน์ มองที่ปัจจุบันก่อนดีกว่า”

เขาโยนความคิดเหล่านี้ทิ้งไป แล้วสัมผัสความเปลี่ยนแปลงของตนเองต่อ

ซูฝานยังได้รับความสามารถ “หยิบยืมกระแส” เพิ่มขึ้นมาอีกอย่าง

ภายในขอบเขตจิตหยั่งรู้ เขาสามารถหยิบยืมกระแสแห่งสรรพสิ่งใต้ฟ้าดินได้

หยิบยืมกระแสลม สามารถเหินบินกลางอากาศ สามารถสร้างพายุ……

หยิบยืมกระแสน้ำ สามารถทำให้แม่น้ำไหลย้อน มหาสมุทรพลิกกลับ……

หยิบยืมกระแสดิน รวมไว้ในมือ ก็สามารถแปรเป็นผนึกพลิกฟ้า มือเดียวพลิกฟ้าคว่ำดิน……

หยิบยืมกระแสโลก สามารถหล่อเลี้ยงสรรพสิ่ง……

ผ่านการหยิบยืมกระแส อายุขัยของเขาสามารถยืนยาวเหมือนสรรพสิ่งบนดาวหลานซิง พูดได้ว่าเป็นอมตะแล้ว

“แบบนี้ก็ดีมากแล้ว”

“แม้จะไม่ได้กลายเป็นเซียนแท้ในก้าวเดียว แต่ฉันก็นับว่าเป็นยอดคนเหนือโลกคนหนึ่งแล้ว กระทั่งพูดได้ว่าใต้เซียน ฉันไร้พ่าย”

ซูฝานพอใจกับการยกระดับเขตแดนครั้งนี้อย่างมาก

“ตอนนี้การเพิ่มขึ้นของแต้มหยวนช้าลงมากแล้ว”

“ต่อไป ก็เผยประวัติศาสตร์ราชวงศ์ชิงปีศาจต่อหน้าผู้คนต่อก็แล้วกัน”

เขาตัดสินใจทำให้หนังสือสมัยราชวงศ์ชิงบางเล่ม เกิดการเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง ให้ผู้คนในประเทศหลงกั๋วมีความเข้าใจต่อราชวงศ์ชิงปีศาจอย่างสมบูรณ์