ระบบพลิกชีวิต 365 ไม่เห็นเธอ
ระบบพลิกชีวิต 365 ไม่เห็นเธอ
ระบบพลิกชีวิต 365 ไม่เห็นเธอ
“อธิการบดี คุณมั่นใจขนาดนี้เลยเหรอว่าผมจะตกลง”
เยี่ยชิงเหอรับแฟลชไดรฟ์มาพร้อมรอยยิ้ม
“ฮ่าฮ่าฮ่า ฉันรู้ว่านายต้องตกลงแน่”
ฉินซือหมิงหัวเราะขึ้นมา
จากการที่เยี่ยชิงเหอยินดีช่วยโจวซั่วแก้ปัญหาบนอินเทอร์เน็ต จนถึงตอนหลังที่ช่วยประเทศแก้ปัญหารหัสผ่านแห่งชาติ ก็พอมองออกแล้วว่าเยี่ยชิงเหอเป็นคนที่มีทัศนคติถูกต้องมาก
ชัยชนะในการแข่งขันครั้งนี้ถือเป็นเรื่องดีทั้งต่อฮวาสย่าและต่อมหาวิทยาลัย เยี่ยชิงเหอไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ
“เอาล่ะ ผมจะเอาเอกสารพวกนี้กลับไปดูก่อน
ส่วนผู้เข้าแข่งขัน พวกคุณคัดเลือกกันเสร็จหมดแล้วใช่ไหม”
“ใช่ ผู้เข้าแข่งขันทั้งสี่คนคัดเลือกเสร็จหมดแล้ว ช่วงนี้พวกเขาก็เก็บตัวฝึกซ้อมอยู่ในมหาวิทยาลัยตลอด รอนายทำความเข้าใจเอกสารพวกนี้ทะลุปรุโปร่งเมื่อไหร่ ฉันจะจัดเวลาให้พวกเขาไปหานาย”
“ตกลง”
เยี่ยชิงเหอพยักหน้า
ฉินซือหมิงไม่ได้อยู่ต่อ พูดจบเขาก็จากไป
กินข้าวเสร็จ เยี่ยชิงเหอให้ลูกท้อเข็นรถพาเขาเดินเล่นในมหาวิทยาลัยหนึ่งรอบ จากนั้นก็ไปที่ซินจาย
ในซินจายมีอุปกรณ์ที่ใหญ่กว่า ดูเอกสารพวกนี้ได้ง่ายกว่า
ลูกท้อช่วยเยี่ยชิงเหอเสียบแฟลชไดรฟ์เข้ากับคอมพิวเตอร์ แล้วฉายขึ้นจอใหญ่
ในโฟลเดอร์มีข้อสอบจริงของปีที่ผ่านๆ มา รวมถึงคำตอบและแนวคิดการแก้โจทย์ของแต่ละทีมที่เข้าแข่งขัน
ของพวกนี้ค่อนข้างง่ายสำหรับเยี่ยชิงเหอ แต่แนวคิดบางอย่างก็สร้างแรงบันดาลใจให้เขาได้ดีมาก
ปัญหาครอบคลุมหลายด้านมาก แต่โชคดีที่ช่วงนี้เขาใช้เวลาเรียนรู้ไปเยอะมาก เนื้อหาพวกนี้โดยพื้นฐานแล้วเขาเคยผ่านตามาหมด ดังนั้นสำหรับเยี่ยชิงเหอ การชี้แนะคนอื่นจึงไม่ใช่ปัญหาอะไร
เยี่ยชิงเหอใช้เวลาเกือบทั้งบ่ายอยู่ในซินจาย ศึกษาปัญหาพวกนี้ทีละข้อ ข้อไหนไม่เข้าใจก็หาเอกสารที่เกี่ยวข้องมาเรียนรู้
“ตอนเย็นเราไปกินปิ้งย่างหน้าประตูกันเถอะ ไม่ได้กินปิ้งย่างมานานแล้ว อีกอย่างหน้าร้อนก็ต้องกินปิ้งย่าง ดื่มเบียร์ แล้วก็กินถั่วแระต้มถั่วลิสงสิ”
ตอนถึงเวลากินข้าวเย็น เยี่ยต้าลี่ก็โทรศัพท์มา
“ผมไม่มีปัญหา หว่านเอ๋อร์กับเมี่ยวเอ๋อร์จะกลับมาตอนไหน”
“พ่อโทรหาพวกเธอแล้ว ทางนั้นถ่ายทำเสร็จแล้ว กำลังเดินทางกลับมา คาดว่าอีกสัก 40 นาทีก็คงถึง
ลูกกะเวลาดูนะ อีกครึ่งชั่วโมงลูกกับลูกท้อก็ออกมาจากซินจาย ตรงไปที่ประตูตะวันตกของมหาวิทยาลัยเลย”
“ตกลง”
เรียนต่อในซินจายอีกครึ่งชั่วโมง ลูกท้อก็เข็นเยี่ยชิงเหอมุ่งหน้าไปทางประตูตะวันตกของชิงมู่
ปีกไก่ย่างประตูตะวันตก!
นี่คือร้านอาหารที่พวกเขาเลือกไว้
ร้านนี้ขึ้นชื่อเรื่องปีกไก่ย่าง เนื้อแกะเสียบไม้ปิ้งก็รสชาติไม่เลว
“ชิงเหอ! ทางนี้!”
ตอนที่ทั้งสองคนยังอยู่ห่างจากร้านอาหารระยะหนึ่ง โจวหว่านเอ๋อร์ก็ลุกขึ้นยืนจากโต๊ะตัวหนึ่งหน้าร้าน โบกมือให้ทั้งสองคน
“พวกเรานั่งข้างนอกกันเถอะ วันนี้ข้างนอกค่อนข้างเย็นสบาย มีลมพัดเบาๆ ไม่ต้องเข้าไปข้างในแล้ว เป็นไง”
อันที่จริงเยี่ยชิงเหอก็ชอบนั่งข้างนอกมากกว่าจริงๆ ข้างในถึงจะมีแอร์เย็นสบายกว่า แต่ก็ขาดบรรยากาศคึกคักแบบชาวบ้านไปหน่อย ไม่ค่อยมีอิสระ
“สั่งเสร็จหมดแล้ว นายดูสิว่ามีอะไรต้องสั่งเพิ่มไหม”
“ไม่ต้องแล้ว แค่นี้ก็พอแล้วล่ะ ถ้าไม่พอเดี๋ยวค่อยว่ากัน วันนี้พวกเธอถ่ายรายการเป็นยังไงบ้าง”
เยี่ยชิงเหอกวาดตามองใบสั่งอาหารข้างๆ ลวกๆ รู้สึกว่าน่าจะพอแล้ว
“นายไม่รู้หรอกว่าวันนี้การแสดงสดของเมี่ยวเอ๋อร์มันระเบิดความมันส์ขนาดไหน จริงๆ นะ ตอนนั้นนายควรจะไปดูสักหน่อย
วันนี้เมี่ยวเอ๋อร์เลือกเพลงร็อก
บรรยากาศตอนนั้นไม่ต่างอะไรกับคอนเสิร์ตเลย
โค้ชหลายคนลุกขึ้นยืน โบกมือตะโกนเชียร์เมี่ยวเอ๋อร์ เหมือนแฟนคลับเลย”
โจวหว่านเอ๋อร์เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในสถานที่ถ่ายทำให้ฟังด้วยใบหน้าเบิกบาน
ครั้งนี้เป็นการจับฉลากเลือกเพลงหลังจากจบการแสดงครั้งก่อน ไม่สามารถเลือกเองได้ ซูเมี่ยวเอ๋อร์จับได้เพลงร็อก
ทุกคนต่างก็ไม่คิดว่าซูเมี่ยวเอ๋อร์ที่ร้องเพลงสไตล์เด็กน้อยน่ารักมาตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้จะร้องเพลงร็อกแบบนี้ได้ดี
ถึงแม้ซูเมี่ยวเอ๋อร์จะยังคงสวมชุดโลลิต้า แต่การแสดงสดกลับไม่ด้อยไปกว่าพวกนักร้องร็อกรุ่นเก๋าเลยสักนิด!
เสื้อผ้าสไตล์น่ารัก บวกกับน้ำเสียงที่ติดความเป็นเด็กนิดๆ กลับสามารถร้องเพลงร็อกได้มันส์ระเบิดขนาดนั้น
“พวกนายดูสิ ผู้ชมที่ไปร่วมรายการ แล้วก็โค้ช พอจบรายการก็ตั้งใจโพสต์เวยปั๋วพูดถึงเรื่องนี้กันเลย ถึงจะไม่มีคลิปวิดีโอหลุดออกมา แต่กระแสก็จุดติดแล้ว”
โจวหว่านเอ๋อร์ถือโทรศัพท์ให้พวกเยี่ยชิงเหอดู
ซูเมี่ยวเอ๋อร์ไม่พูดอะไรเลยตลอดเวลา เธอเชิดคางขึ้นเล็กน้อยด้วยใบหน้าภาคภูมิใจ รอให้เยี่ยชิงเหอชมเธออยู่
ผลปรากฏว่าเยี่ยชิงเหอดูจบก็แค่พยักหน้า ไม่ได้สนใจเธอเลยสักนิด เขาหยิบตะเกียบขึ้นมากินออเดิร์ฟเย็นหน้าตาเฉย ทำเอาซูเมี่ยวเอ๋อร์ที่รอมาตั้งนานไม่ยอมทันที
“นี่ เยี่ยชิงเหอ นายไม่คิดจะชมฉันหน่อยเหรอ ฮึ!”
ซูเมี่ยวเอ๋อร์ยื่นปาก ถลึงตา เท้าสะเอว ทำหน้าตาบ่งบอกว่าคุณหนูอย่างฉันไม่สบอารมณ์แล้วนะ
“อ้าว เมี่ยวเอ๋อร์ เธออยู่นี่ด้วยเหรอ เมื่อกี้ฉันไม่เห็นเธอเลย เมื่อกี้เธอมุดอยู่ใต้โต๊ะหรือเปล่า”
ความจริงแล้วเยี่ยชิงเหอจงใจ ตอนที่โจวหว่านเอ๋อร์พูดเรื่องนี้ หางตาเขาก็เห็นสีหน้าของซูเมี่ยวเอ๋อร์แล้ว เขาแค่เตรียมจะแหย่ซูเมี่ยวเอ๋อร์เล่นเท่านั้น
ประโยคที่ว่าไม่เห็นเธอ เมื่อกี้เธอมุดอยู่ใต้โต๊ะหรือเปล่า ทำเอาซูเมี่ยวเอ๋อร์สติแตกทันที
“ไอ้บ้าเยี่ยชิงเหอ ฉันจะสู้ตายกับนาย! อ๊าก!!!”
ซูเมี่ยวเอ๋อร์ผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ พุ่งข้ามตัวโจวหว่านเอ๋อร์มา คว้าแขนเยี่ยชิงเหอหมับแล้วกัดลงไปทันที
“ซี๊ด! เจ็บๆๆ! เธอกัดกะเอาตายเลยเหรอ แค่ล้อเล่นด้วยเอง!”
อันที่จริงซูเมี่ยวเอ๋อร์ก็ไม่ได้ออกแรงกัด แต่เยี่ยชิงเหอแกล้งทำเป็นเจ็บปวดมาก รีบร้องขอความเมตตา
“ฮึ! สมน้ำหน้า! ใครใช้นายมารังแกฉันล่ะ คราวหน้าถ้านายกล้าทำแบบนี้อีก ฉันจะกัดเนื้อที่แขนนายให้หลุดเลย!”
ปฏิกิริยาของเยี่ยชิงเหอทำให้ซูเมี่ยวเอ๋อร์พอใจมาก เธอคลายปากออกด้วยใบหน้าภาคภูมิใจ ชี้หน้าเยี่ยชิงเหออย่างวางมาดแล้วข่มขู่
“ดีๆๆ กลัวเธอแล้ว เธอเก่งที่สุด เธอยอดเยี่ยมที่สุด เธอสูงที่สุด พอใจหรือยัง”
เยี่ยชิงเหอพูดกลั้วหัวเราะ
หลังจากหยอกล้อกันพักหนึ่ง เนื้อเสียบไม้ที่สั่งไว้ก็เริ่มทยอยมาเสิร์ฟ พวกเขาจึงเลิกเล่นแล้วเริ่มลงมือกิน
ลมยามค่ำคืนพัดโชยอ่อนๆ กินเนื้อเสียบไม้คำ ดื่มเบียร์เย็นๆ คำ ช่างสุขใจเหลือเกิน!
“หมายความว่าอีกสองวันนายต้องเป็นอาจารย์สอนนักศึกษาแล้ว แถมยังเป็นอัจฉริยะของภาควิชาคณิตศาสตร์ด้วยเหรอ”
กินอิ่มหนำสำราญ ตอนที่พวกเขากำลังเดินทอดน่องกลับ คนเข็นรถให้เยี่ยชิงเหอก็เปลี่ยนเป็นโจวหว่านเอ๋อร์ เยี่ยชิงเหอเล่าเรื่องตอนกลางวันให้โจวหว่านเอ๋อร์ฟังคร่าวๆ
“ก็ประมาณนั้นแหละ วันนี้ฉันดูโจทย์แล้ว ไม่ถือว่ายากเกินไป แค่ต้องให้นักศึกษามีความคิดสร้างสรรค์เป็นของตัวเองบ้าง”
[จบตอน]