บทที่ 105 ของขวัญจากท่านอัคคี

บทที่ 105 ของขวัญจากท่านอัคคี

สภาพของพิมพ์เขียวใบนี้เรียกได้ว่า... ดูไม่จืดเลยจริงๆ

ถังชีชีเป็นคนแรกที่โผล่หน้าเข้ามาใกล้ แล้วจ้องเขม็งไปยังแผ่นหนังแกะที่ยับยู่ยี่นั่น:

“พี่สาวศูนย์... พี่... พี่แน่ใจนะว่าหยิบมาไม่ผิด?”

“ไอ้ของพรรค์นี้เนี่ยนะ... ดูยังกับเศษกระดาษที่ถูกคุ้ยมาจากถังขยะไม่มีผิด”

“มันจะใช้ได้จริงเหรอ?”

ศูนย์ไม่ได้ตอบอะไร เธอค่อยๆ กางพิมพ์เขียวออกบนดาดฟ้าเรืออย่างระมัดระวัง

แววตาสีฟ้าอ่อนของเธอยังคงเรียบเฉยไม่ไหวติง

เมื่อพิมพ์เขียวกางออกจนหมด ทุกคนก็เห็นชื่อที่อยู่ด้านบนสุดชัดเจน:

พิมพ์เขียวดัดแปลงเรือเงามรณะ

แต่สายตาของซูหลางกลับกวาดผ่านตัวอักษรพวกนั้นไป แล้วไปหยุดอยู่ที่กลางภาพ

ตรงนั้นมีเส้นประสีเงินเทาร่างเป็นเงาจางๆ ของเรือลำหนึ่ง

เงาจางๆ นันไม่ได้มีลักษณะของเรือที่ชัดเจนนัก

ไม่มีเสากระโดง ไม่มีตำแหน่งติดตั้งปืนใหญ่

เรียกได้ว่าทั้งลำเป็นเพียงแค่โครงร่างเปล่าๆ เท่านั้น

ทว่ารอบๆ โครงร่างพื้นฐานเหล่านั้น

กลับมีเส้นทึบที่ดูเด่นชัดขึ้นมา

ซึ่งวาดรายละเอียดโครงสร้างซับซ้อนไว้อีกมากมาย

โครงสร้างที่เพิ่มเข้ามานี้ทั้งประณีตและซับซ้อน

ดูราวกับชุดเกราะภายนอกที่งอกออกมาจากโครงร่างเรือเดิม

เพื่อห่อหุ้ม เสริมความแข็งแกร่ง และปรับแต่งมันในทุกๆ ด้าน

ซูหลางขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด ก่อนจะถามอย่างไม่แน่ใจ:

“ศูนย์... นี่มันดูไม่เหมือนการสร้างใหม่จากศูนย์นะ”

“มันเหมือนกับการ... ดัดแปลงจากตัวเรือเดิมที่มีอยู่มากกว่าหรือเปล่า?”

ศูนย์พยักหน้าพลางชี้ไปที่ด้านล่างของพิมพ์เขียว

ทุกคนเพ่งมองไปที่นั่น เห็นข้อความสั้นๆ สลักไว้อยู่ไม่กี่บรรทัด:

แผนการดัดแปลง“เรือเงามรณะ”

ประเภทเรือ: เรือดำน้ำเฉพาะทางพลังไอน้ำ

【เงื่อนไขพื้นฐาน: ระดับเรือ LV.3 ความทนทานของตัวเรือ ≥2000】

【หัวใจหลักของการดัดแปลง: ใช้โครงเรือเดิมเป็นแกนกลาง ติดตั้ง“ระบบเกราะคอมโพสิตแบบยืดหดได้”ชุดกำลังกังหันไอน้ำแรงดันสูง“ถังอับเฉาแบบกันน้ำและกลไกทรงตัว” เพื่อเสริมความแข็งแกร่งโครงสร้างและเพิ่มขีดความสามารถในการดำน้ำระยะสั้น】

【ขนาดตัวเรือหลังดัดแปลง (โดยประมาณ): ยาว 45 เมตร กว้าง 8 เมตร ระวางขับน้ำประมาณ 150 ตัน】

ถังชีชียืดคอสุดชีวิตขณะอ่านข้อมูลเหล่านั้น

พอนับนิ้วคำนวณดูแล้ว ดวงตาของเธอก็เริ่มเป็นประกายวาววับขึ้นเรื่อยๆ :

“ยาว 45 เมตร กว้าง 8 เมตร? ระวางขับน้ำ 150 ตันเนี่ยนะ?”

“โห! นั่นไม่เท่ากับว่ามันใหญ่กว่าเรือเพิร์ลของพวกเราในตอนนี้ตั้งรอบหนึ่งเลยเหรอ!”

สีหน้าของหลินชิงหย่าฉายแววครุ่นคิด:

“เรือดำน้ำเฉพาะทาง... ฉันเข้าใจแล้ว”

“แนวคิดการออกแบบพิมพ์เขียวนี้ ไม่ใช่การสร้างเรือดำน้ำลำใหม่ทั้งหมด”

“แต่คือการใช้เรือระดับ 3 ที่มีอยู่เป็น‘แกนกลาง’”

“แล้วติดตั้งชั้นเกราะโลหะที่มีกลไกพิเศษเข้าไปข้างนอก”

“ยามปกติ เกราะพวกนี้สามารถหดหรือกางออกเพื่อใช้เป็นเกราะป้องกันชั้นนอกได้”

“แต่ยามที่จำเป็น... มันสามารถห่อหุ้มเรือทั้งลำเอาไว้”

“ทำให้เรือ... กลายเป็นเรือดำน้ำได้ยังไงล่ะ!”

ก่อนหน้านี้ตอนซูหลางนั่งคิดเรื่องทิศทางการอัปเกรดเรือเพิร์ล

เขาเคยคิดถึงการอัดปืนใหญ่เข้าไปเยอะๆ ให้กลายเป็นป้อมปืนเคลื่อนที่

เคยคิดถึงการติดเครื่องยนต์เพิ่มหลายๆ ตัวเพื่อซิ่งเรือแข่งกันกลางทะเล

แต่เขากลับไม่เคยคิดไปถึงเรื่อง “การดำน้ำ” แบบจริงจังเลยสักครั้ง

เพราะในหัวเขามองว่าเรือดำน้ำมันเป็นของระดับสูงเกินไป

ทั้งเรื่องแรงดัน การซีลปิดสนิท การทรงตัว การผลิตออกซิเจน...

ปัญหาเทคนิคเป็นกองทัพแค่คิดก็ปวดหัวแล้ว

ถ้าพิมพ์เขียวนี้ทำได้จริง แล้วติดตั้งลงบนเรือเพิร์ลได้ละก็

แค่คิดภาพก็ฟินจนซูหลางแทบหลุดขำออกมา

สู้ไม่ได้เหรอ? หรือขี้เกียจจะยุ่งด้วย?

ก็ดำดิ่งลงไปใต้น้ำ แล้วหายตัวไปจากสายตาศัตรูซะเลยสิ

อยากรู้จริงๆ ว่าพวกมันจะทำหน้าเอ๋อขนาดไหน?

อยากจะลอบกัด? ดักซุ่ม?

ก็ย่องเข้าใกล้ใต้น้ำ เงียบเชียบจนไม่มีใครรู้ตัว

แล้วจู่ๆ ก็พุ่งขึ้นจากผิวน้ำ มอบเซอร์ไพรส์ให้พวกมันซะหน่อย

อยากรู้จริงๆ ว่าพวกมันจะขวัญหนีดีฝ่อแค่ไหน?

เจอพายุรุนแรง? สภาพอากาศสุดโหด?

ก็ดำลงไปหลบข้างล่าง พ้นจากสภาพอากาศสุดหงุดหงิดบนผิวน้ำซะเลย

คิดแล้วมันจะมันส์ขนาดไหนกันล่ะ

ปัญหาเรื่องความเร็ว ความคล่องตัว หรือเอาตัวรอดจากการถูกรุมล้อมที่เคยกังวลมาตลอด...

ถ้าดำน้ำได้ ปัญหาพวกนี้ก็ถูกแก้ไปได้ง่ายๆ เลย

บวกกับสกิล“ก้าวกระโดดมิติ”ที่หายตัวไปมาได้ดั่งใจนั่นอีก

การผสมผสานเชิงกลยุทธ์พวกนี้ บอกเลยว่ามันจะพลิกแพลงได้สุดๆ

ถังชีชีถูมือด้วยความตื่นเต้น:

“ไอ้ซูจอมขูดรีด ของดีขนาดนี้เนี่ย”

“ทำไมไอ้ตาแก่ขนแดงวิตถารนั่นถึงไม่ใช้เอง? ปล่อยให้มันนอนกินฝุ่นอยู่ในถังขยะทำไม?”

“ถ้าเอาเรือนรกอัคคีไปทำเป็นเรือดำน้ำได้ ป่านนี้มันคงเก่งเวอร์ไปถึงไหนต่อไหนแล้วมั้ง?”

ซูหลางชี้ไปที่เงื่อนไขพื้นฐานในการดัดแปลง:

“ประเด็นสำคัญ มันน่าจะอยู่ตรงนี้แหละ”

แววตาของหลินชิงหย่าฉายความกระจ่างขึ้นมา เธอจึงอธิบายต่อจากสิ่งที่ซูหลางสื่อ:

“ฉันพอจะเข้าใจแล้วล่ะ ชีชี ลองดูนี่นะ”

“เรือเงามรณะลำนี้ในฐานะเรือเฉพาะทางที่ดำน้ำได้”

“มันต้องการความแข็งแกร่งของตัวเรือสูงมาก”

“เงื่อนไขที่ต้องมีค่าความทนทาน ≥2000นั้น ไม่ใช่เรือทั่วไปจะทำได้”

เธอเว้นวรรคเล็กน้อย ก่อนจะวิเคราะห์ต่อ:

“พูดง่ายๆ ก็คือ ถ้าไม่มีพรสวรรค์‘ความทนทานไม่จำกัด’หนุนหลัง”

“เรือเพิร์ลของพวกเราเองก็คงมีค่าความทนทานไม่เกิน 1000 แต้มหรอก”

“ไม่ต้องพูดถึงเรือมาตรฐานทั่วไปที่เห็นกันดาษดื่นเลย”

“เรือพวกนั้นถูกออกแบบมาตายตัว ความทนทานไม่เกิน 500 แต้มด้วยซ้ำ”

“นี่มันของที่เตรียมไว้สำหรับกัปตันที่มีพรสวรรค์พิเศษเท่านั้น”

ถังชีชีถึงบางอ้อ: “อ๋อ! เข้าใจแล้ว!”

“ก็คือเพราะไอ้ซูจอมขูดรีดมีพรสวรรค์พิเศษ เลยผ่านเงื่อนไขพอดีสินะ!”

ศูนย์พยักหน้าเห็นด้วยอยู่ข้างๆ

นานๆ ทีเธอถึงจะเสริมขึ้นมาสักคำ: “วัตถุดิบ หายาก”

ทุกคนพากันเหลือบไปดูรายการวัสดุอันน่าเวียนหัว แล้วก็พากันสูดปากออกมา

วัสดุทั่วไปก่อนหน้านี้ยังพอทำใจไหว

ก็แค่พวกไม้ก้อนเหล็กก้อนทองแดงผ้าใบเชือกในปริมาณมหาศาลเท่านั้น

ถึงจำนวนที่ต้องการจะดูน่ากลัวไปบ้าง

แต่ตลอดช่วงที่ผ่านมา พวกเขาก็ได้พลังจากการเก็บตกแบบไม่จำกัดมาตลอด

ก็ถือว่ารวบรวมมาได้จนเกือบครบแล้ว

แต่ที่น่าหนักใจคือพวกวัสดุที่ติดป้ายกำกับว่า“หายาก”และ“ระดับตำนาน”ท้ายรายการนั่นสิ:

ทองแดงลาวา (ชั้นเยี่ยม) * 50 หน่วย

【เหล็กเย็นก้นสมุทร (ชั้นเยี่ยม) * 50 หน่วย】

【หัวใจกังหันไอน้ำแรงดันสูง (หายาก) * 2 ชุด】

【ชุดวาล์วกันน้ำความละเอียดสูง (หายาก) * 2 ชุด】

【เอ็นหลักอสูรทะเล (ระดับ 4 ขึ้นไป) * 10 เส้น】

【ไจโรสโคปอัตโนมัติ (ระดับตำนาน) * 1 เครื่อง】

...

ซูหลางมองดูรายการพวกนี้แล้วถอนหายใจเบาๆ :

“ตอนนี้ฉันพอเข้าใจแล้วว่าทำไมท่านอัคคีถึงไม่ได้ใช้มัน”

“อย่างแรก เขาหาเรือที่เหมาะจะเป็นพื้นฐานการดัดแปลงไม่ได้”

“อย่างที่สอง การรวบรวมวัสดุพวกนี้มันก็ยากไม่ใช่เล่น”

“ถ้าเอาเวลาไปทุ่มกับของพวกนี้ สู้ไปสร้างเรือลำอื่นเพิ่มให้มันรู้แล้วรู้รอดไปดีกว่า”

ซูหลางกวาดสายตามองเพื่อนร่วมทีมทั้งสามคน:

“เอาไงล่ะ... จะสร้าง หรือไม่สร้างดี?”

ถังชีชีเป็นคนแรกที่กระโดดเด้งตัวขึ้นมา:

“สร้าง! ต้องสร้าง! สร้างแน่นอน!”

“เรือดำน้ำเชียวนะ! เท่จะตาย!”

“ต่อไปพวกเราอยากไปไหนก็ไป อยากจะซัดใครก็ซัด!”

“สู้ไม่ได้ก็ไม่ต้องไปเล่นตามกติกา ดำลงน้ำหนีแม่งเลย! แค่คิดก็ฟินแล้ว!”

หลินชิงหย่าพยักหน้าเล็กน้อยเป็นการเห็นด้วย:

“ความเป็นไปได้ถือว่าสูงมาก อีกอย่างเราไม่มีความจำเป็นต้องสร้างกองเรือขนาดใหญ่”

“และวัสดุส่วนใหญ่ ท่านอัคคีก็เก็บรวบรวมไว้ให้เราหมดแล้วด้วย”

“ส่วนพวกไจโรสโคปหรือเอ็นอสูรทะเลระดับ 4... นั่นแหละคือปัญหาที่แท้จริง”

นัยน์ตาของซูหลางฉายแววคมกริบ:

“ตัดสินใจแล้ว! กลับไปที่แนวปะการังนักเดินทางก่อน ไปหาเถ้าแก่ถงซูดู!”

“ใช้ที่นั่นเป็นฐานชั่วคราว ระหว่างรวบรวมวัสดุก็หาข่าวไปด้วย!”

“ศูนย์ เก็บพิมพ์เขียวนี้ไว้ให้ดี แล้วเริ่มจัดการไอ้ส่วนที่พอจะหาได้ก่อนเลย”

ศูนย์พยักหน้าแล้วรับพิมพ์เขียวไป

ในตอนที่ซูหลางกำลังสั่งให้หันหัวเรือมุ่งหน้ากลับไปยังแนวปะการังนักเดินทางนั่นเอง

“โครมมม——”

เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวดังขึ้นโดยไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยมาจากด้านหลัง

ถึงจะห่างออกไปหลายสิบไมล์ทะเล แต่แรงสั่นสะเทือนก็ยังทำให้เรือเพิร์ลโคลงเคลงอย่างรุนแรง

ทั้งสี่คนหันขวับไปมองพร้อมกัน มันมาจากทางทิศของหมู่เกาะลาวา