บทที่ 62 - ยาที่สามีของคุณแอบใส่ให้กิน

บทที่ 62 - ยาที่สามีของคุณแอบใส่ให้กิน

หลี่จิ้งเองก็รู้สึกสงสัยเช่นกัน เพราะจากที่เล่ามาจนถึงตอนนี้ มันก็ดูเหมือนจะเป็นเรื่องราวอบอุ่นหัวใจของสามีที่รักและเป็นห่วงภรรยาจนอยากให้เธอลาออกมาพักผ่อนอยู่บ้าน แล้วเรื่องแบบนี้มันจะไปเกี่ยวพันกับคดีอาญาได้ยังไงกันล่ะ?

ดูเหมือนหลินเยว่โหรวจะนึกถึงความดีของสามีขึ้นมาได้ เธอยิ้มออกมาอย่างขมขื่น "สามีของฉัน... เขาดีกับฉันมาตลอดเลยค่ะ"

"อย่างนั้นเหรอ?" เถียนเสี่ยวอวี่แค่นเสียงหัวเราะเย็นชา เสียงหัวเราะนั้นมันเย็นยะเยือกเสียจนทำให้อุณหภูมิในห้องส่งลดฮวบลงไปหลายองศา

"อาการป่วยที่คุณบอกเนี่ย มันเพิ่งจะมาเริ่มเป็นเอาตอนที่คุณลาออกมาเป็นแม่บ้านเต็มตัวใช่ไหมล่ะ?"

หลินเยว่โหรวคิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า "ใช่ค่ะ แต่ตอนแรกมันไม่ได้รุนแรงอะไรมาก แค่รู้สึกเหนื่อยบ้างเป็นบางครั้งเท่านั้นเอง"

เถียนเสี่ยวอวี่จ้องมองเธอด้วยแววตาที่คมกริบดั่งใบมีด แล้วพูดประโยคที่สามารถผลักหลินเยว่โหรวให้ตกลงไปในขุมนรกออกมาทีละคำ

"นั่นก็เป็นเพราะว่า คุณไม่ได้ป่วยเลยน่ะสิ"

"แต่เป็นเพราะสามีของคุณ แอบวางยาคุณมาตลอดต่างหาก"

"...หลินเยว่โหรวกรีดร้องออกมาอย่างน่าเวทนา เธอยกมือขึ้นปิดหูและส่ายหน้าไปมาอย่างบ้าคลั่ง ราวกับต้องการจะสลัดคำพูดอันแสนโสมมเหล่านั้นออกไปจากหัว

"ไม่! ไม่ใช่ความจริง! คุณโกหกฉัน! คุณกำลังพูดจาเหลวไหล! สามีของฉันไม่ใช่คนแบบนั้น! เขาไม่ใช่!"

เธอมีท่าทีราวกับคนเสียสติ น้ำตาไหลร่วงเผาะราวกับไข่มุกที่ขาดออกจากสาย ร่างกายและจิตใจของเธอตกอยู่ในสภาวะที่ใกล้จะพังทลายลงเต็มที

ผู้ชมในห้องส่งต่างพากันลุกขึ้นยืน พวกเขามองภาพเหตุการณ์บนเวทีด้วยความตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก

ข้อความคอมเมนต์ในห้องไลฟ์สดก็หยุดนิ่งไปเช่นกัน ทุกคนต่างก็ช็อกกับความจริงอันแสนสะเทือนขวัญจนพูดไม่ออก

ผู้ชายคนหนึ่ง ถึงขนาดยอมเอาภรรยาของตัวเองมาเป็นเครื่องมือติดสินบนทางเพศเชียวเหรอ?

นี่มันไม่ใช่แค่ความโสมมของสันดานมนุษย์แล้ว แต่มันคือการกระทำของปีศาจร้ายชัดๆ!

ใบหน้าของหลี่จิ้งซีดเผือด เธออยากจะเดินเข้าไปปลอบใจหลินเยว่โหรว แต่กลับพบว่าขาทั้งสองข้างของเธอมันหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่วจนก้าวไม่ออกเลยสักนิด

เธอเป็นพิธีกรรายการมานานหลายปี เคยเห็นปัญหาครอบครัวมาก็ร้อยแปดพันเก้า แต่ไม่เคยได้ยินเรื่องราวที่มันน่าขยะแขยงและผิดศีลธรรมขั้นสุดยอดแบบนี้มาก่อนเลยในชีวิต

ทางด้านหลังเวที ซูฉิงกับหวังเหล่ยก็ถึงกับยืนอึ้งไปเช่นกัน

"พระเจ้าช่วย... นี่... นี่มันเรื่องจริงเหรอเนี่ย?" ซูฉิงยกมือขึ้นปิดปาก ขอบตาของเธอแดงก่ำขึ้นมาทันที ในฐานะผู้หญิงคนหนึ่ง เธอไม่อาจจินตนาการได้เลยว่าหลินเยว่โหรวจะต้องแบกรับความเจ็บปวดมากมายขนาดไหน

"ไอ้เดรัจฉานเอ๊ย!" หวังเหล่ยทุบโต๊ะดังปัง แววตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น

เถียนเสี่ยวอวี่มองดูหลินเยว่โหรวที่กำลังสติแตก...

[จบแล้ว]