บทที่ 14 - ความรักวัยใสของเด็กหนุ่ม

บทที่ 14 - ความรักวัยใสของเด็กหนุ่ม

รถยนต์แล่นเข้าสู่บ้านพักตากอากาศสามชั้นย่านชานเมืองอย่างราบรื่น ที่นี่คือเซฟเฮาส์ สภาพแวดล้อมเงียบสงบ ระบบรักษาความปลอดภัยก็อยู่ในระดับแนวหน้า

ทันทีที่ก้าวพ้นประตู เถียนเสี่ยวอวี่ก็พุ่งตรงไปยังห้องรับแขก จัดแจงหยิบอุปกรณ์ไลฟ์สดออกมา ซูฉิงเองก็รู้หน้าที่ ช่วยเธอจัดแสงและฉากหลังอย่างคล่องแคล่ว

จ้าวกางไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาเดินตรวจตราประตู หน้าต่าง และระเบียงของทุกห้องตั้งแต่ชั้นหนึ่งยันชั้นสาม ท่าทางดูเป็นมืออาชีพราวกับสายลับในภาพยนตร์

ส่วนหวังเหล่ยก็อุ้มโน้ตบุ๊กคู่ใจไปนั่งแหม่ะอยู่บนโซฟา นิ้วมือรัวคีย์บอร์ดดังก๊อกแก๊ก ปากก็พึมพำอะไรบางอย่างไม่หยุด

"ระบบรักษาความปลอดภัยของบ้านพักหลังนี้บางเปราะอย่างกับกระดาษสงสัยต้องให้ฉันมาช่วยเสริมความแข็งแกร่งซะแล้ว... เฮ้ย มีคนแอบใช้เน็ตดูหนังซะด้วย ใจกล้าไม่เบานี่"

ทุกคนต่างก็กำลังสร้างเกราะป้องกันที่มองไม่เห็นขึ้นมาในรูปแบบของตัวเอง

หลังจากทดสอบอุปกรณ์ไลฟ์สดเสร็จเรียบร้อย เถียนเสี่ยวอวี่ก็สูดลมหายใจเข้าลึก แล้วกดปุ่มเริ่มการถ่ายทอดสด

แทบจะในเสี้ยววินาที ยอดผู้เข้าชมในห้องไลฟ์สดก็พุ่งทะยานขึ้นด้วยความเร็วที่น่าตกใจ

ห้าพัน... หนึ่งหมื่น... สามหมื่น... ห้าหมื่น...

ข้อความคอมเมนต์บนหน้าจอไหลทะลักเข้ามาราวกับคลื่นน้ำหลาก

"จองที่นั่งแถวหน้า! วันนี้สตรีมเมอร์เตรียมตัวดูดวงให้คนซวยคนไหนอีกเนี่ย"

"สตรีมเมอร์สุดยอดมาก! เรื่องเผือกเมื่อวานฉันยังย่อยไม่หมดเลย!"

"มาแล้วๆ! รายการโปรดตอนกินข้าวของฉันมาแล้ว!"

เมื่อมองดูคอมเมนต์ที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา การหยอกล้อ และความคาดหวังเหล่านี้ ความรู้สึกที่ปั่นป่วนอยู่ในอกของเถียนเสี่ยวอวี่ก็สงบลงไปมากอย่างน่าประหลาด

"วันนี้เรามาเชื่อมสายกันต่อนะคะ" เสียงของเธอที่ส่งผ่านไมโครโฟนออกไปนั้นทั้งชัดเจนและหนักแน่น "กฎเดิมค่ะ ส่งรถสปอร์ตมาได้เลย"

สิ้นเสียงของเธอ เอฟเฟกต์รถสปอร์ตสุดเท่ก็ระเบิดขึ้นบนหน้าจอ

เถียนเสี่ยวอวี่กดรับสาย

หน้าจอถูกแบ่งออกเป็นสองฝั่ง ปรากฏร่างของเด็กหนุ่มในชุดนักเรียนสีฟ้าขาวขึ้นที่อีกด้านหนึ่ง

เขาดูอายุไม่น่าจะเกินสิบเจ็ดสิบแปดปี ดวงตาทั้งแดงและบวมเป่ง บนใบหน้ายังมีคราบน้ำตาที่ยังไม่แห้งสนิทหลงเหลืออยู่ เห็นได้ชัดว่าเพิ่งจะผ่านการร้องไห้มาหมาดๆ

"สวัสดีค่ะ" เถียนเสี่ยวอวี่เอ่ยทักทาย

เด็กหนุ่มไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่เม้มปากแน่น แล้วจ้องมองเธอด้วยดวงตาที่แดงก่ำ

"มีอะไรอยากจะถามไหมคะ"

ริมฝีปากของเด็กหนุ่มขยับเล็กน้อย ทันทีที่เอ่ยปาก น้ำเสียงก็เจือไปด้วยเสียงสะอื้น "เธอ... เธอจะเสียใจทีหลังไหมครับ"

"ใครคะ"

"คนที่ผมโตมาด้วยตั้งแต่เด็ก... โตมาด้วยกัน..." คำพูดที่เหลือของเด็กหนุ่มถูกกลืนหายไปกับเสียงสะอื้น น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างห้ามไม่อยู่

คอมเมนต์ในช่องแชตเริ่มคึกคักขึ้นมาทันที

"บ้าเอ๊ย เปิดมาก็เดือดเลยเหรอเนี่ย รายการคนอกหักหรือไง"

"น้องชายอย่าร้องสิ เสียน้ำตาให้ผู้หญิงคนเดียวมันไม่คุ้มหรอก!"

"เห็นแล้วสงสารจังเลย ยังใส่ชุดนักเรียนอยู่เลยแท้ๆ"

เถียนเสี่ยวอวี่ไม่ได้เร่งเร้า เธอเพียงแค่รอให้เขาสงบสติอารมณ์ลงอย่างเงียบๆ ซูฉิงที่อยู่ด้านข้างทำท่า 'สู้ๆ' ให้เธออย่างแนบเนียน

เด็กหนุ่มสูดน้ำมูกเฮือกใหญ่ ก่อนจะพูดตะกุกตะกัก "พวกเราเรียนอนุบาลมาด้วยกัน อยู่ห้องเดียวกันมาตลอด... ผมนึกว่า เราจะได้อยู่ด้วยกันตลอดไปซะอีก"

"แล้วยังไงต่อคะ"

"เธอหนีไปต่างประเทศกับผู้ชายรวยๆ คนหนึ่งแล้วครับ" น้ำเสียงของเด็กหนุ่มเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและเคียดแค้นที่ไม่อาจสะกดกลั้นเอาไว้ได้ "เธอไม่ได้อธิบายอะไรให้ผมฟังเลยสักคำ แล้วก็หนีไปดื้อๆ เลย"

"สรุปก็คือ คุณอยากรู้ว่าเธอจะเสียใจทีหลังไหมที่ทิ้งคุณไปใช่ไหมคะ"

"ใช่ครับ" เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้น แววตาของเขาเปี่ยมไปด้วยความหวังริบหรี่สุดท้าย "เธอจะเสียใจไหมครับ เธอใจร้ายขนาดนั้น เธอจะรู้สึกผิดบ้างไหม"

เถียนเสี่ยวอวี่มองเขา เธอเงียบไปถึงสามวินาทีเต็ม

"ไม่ค่ะ"

คำสั้นๆ คำเดียวแต่กลับเปรียบเสมือนลิ่มน้ำแข็งที่ตอกลึกลงไปในหัวใจของเด็กหนุ่มอย่างโหดเหี้ยม ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด

"ทำไมล่ะครับ" น้ำเสียงของเขาสั่นเครือ "ผมรักเธอมากขนาดนั้น ทำเพื่อเธอมาตั้งมากมาย ทำไมเธอถึงจะไม่รู้สึกผิดเลยล่ะ"

คอมเมนต์ในช่องแชตระเบิดลงอีกครั้ง

"เชี่ย! สตรีมเมอร์พูดตรงเกินไปไหมเนี่ย เหลือทางรอดให้เด็กมันบ้างเถอะ!"

"จบกันๆ เด็กคนนี้ใจสลายแน่ๆ"

"พูดอ้อมๆ หน่อยไม่ได้หรือไง ฆ่ากันให้ตายไปเลยดีกว่าไหม!"

เถียนเสี่ยวอวี่ไม่ได้สนใจคอมเมนต์ สายตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่เด็กหนุ่ม ก่อนจะพูดต่ออย่างชัดเจนทีละคำ "เพราะผู้ชายที่หนีไปต่างประเทศกับเธอคนนั้น คือน้าชายแท้ๆ ของเธอค่ะ"

เด็กหนุ่มชะงักงันไปในทันที อ้าปากค้าง "อะไร... นะครับ"

"บ้านเธอถูกฟ้องล้มละลาย เป็นหนี้ตั้งหลายล้าน พ่อแม่เธอขายบ้านทิ้งก็ยังใช้หนี้ไม่หมด" เถียนเสี่ยวอวี่พูดด้วยจังหวะที่ไม่เร็วมากนัก แต่ทว่าทุกคำพูดกลับเหมือนก้อนหินที่โยนลงไปในทะเลสาบ "เธอเกลัวว่าจะทำให้คุณเดือดร้อน ก็เลยเลือกที่จะหนีไปหลบหนี้ที่ต่างประเทศกับน้าชายของเธอแทน"

เด็กหนุ่มเบิกตากว้างราวกับไข่ห่าน "เป็นไปไม่ได้... เธอไม่เคยเล่าเรื่องพวกนี้ให้ผมฟังเลย..."

"เธอจะบอกคุณได้ยังไง จะให้เธอบอกว่าบ้านเธอตกจากสวรรค์ลงสู่นรก แม้แต่ค่าเทอมก็ยังไม่มีจ่ายงั้นเหรอ" เถียนเสี่ยวอวี่ย้อนถาม

"ก่อนที่เธอจะบินไปต่างประเทศ เธอเอากำไลทองวงเดียวที่แม่ทิ้งไว้ให้ไปขาย เพื่อเอาเงินมาซื้อรองเท้าผ้าใบเตะบอลรุ่นใหม่ล่าสุดให้คุณ ส่วนตอนนี้ เธอต้องไปเป็นพนักงานล้างจานอยู่หลังครัวร้านอาหารจีนในต่างประเทศ ทำงานวันละสิบสี่ชั่วโมง ก็เพื่อที่จะได้หาเงินมาใช้หนี้ให้หมดไวๆ ยังไงล่ะ"

น้ำตาของเด็กหนุ่มพังทลายลงมาอีกครั้ง ทว่าในครั้งนี้เขาร้องไห้โฮออกมาอย่างเจ็บปวดรวดร้าวโดยไม่สนใจภาพพจน์ใดๆ อีกต่อไป

"ทำไมเธอไม่บอกผมล่ะ ผมช่วยเธอได้นะ..."

"คุณจะช่วยเธอยังไง" น้ำเสียงของเถียนเสี่ยวอวี่ทั้งเย็นชาและอยู่บนพื้นฐานความเป็นจริง "คุณยังเรียนอยู่ชั้นมัธยมปลาย นอกจากค่าขนมที่ได้แต่ละวันแล้ว คุณมีอะไรอีก คุณสามารถหาเงินหลายล้านมาใช้หนี้แทนเธอได้ หรือว่าจะมอบอนาคตที่มั่นคงให้กับเธอได้ล่ะ"

เด็กหนุ่มถูกถามจนพูดไม่ออก ได้แต่ยกมือขึ้นปิดหน้า ปล่อยให้หัวไหล่สั่นเทิ้มอย่างรุนแรง

"ความปรารถนาสูงสุดของเธอ ก็คือการเก็บเงินให้ได้เยอะๆ แล้วแอบบินกลับมาแอบดูคุณที่หน้าสนามสอบเข้ามหาวิทยาลัย" ในที่สุดน้ำเสียงของเถียนเสี่ยวอวี่ก็อ่อนลง

"เธอยอมให้คุณเกลียดเธอ ดีกว่าต้องมานั่งระแวงว่าถ้าคุณรู้ความจริงแล้วคุณจะทิ้งการเรียนเพื่อไปตามหาเธอ จนทำให้อนาคตของตัวเองต้องพังทลายลง"

ในห้องไลฟ์สด คอมเมนต์ที่เคยก่นด่าเถียนเสี่ยวอวี่เมื่อครู่นี้ บัดนี้กลับเงียบสงัดลงอย่างสิ้นเชิง

ผ่านไปเนิ่นนาน เด็กหนุ่มถึงได้ค่อยๆ ลดมือลง ดวงตาที่แดงก่ำเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและปวดใจ

"ผม... ผมควรจะทำยังไงดีครับ"

"ตั้งใจเรียนซะ" เถียนเสี่ยวอวี่ตอบ "สอบเข้ามหาวิทยาลัยดีๆ ให้ได้ แล้วค่อยไปตามหาเธออย่างภาคภูมิใจ"

"แต่ว่า..."

"เธอกำลังรอคุณอยู่นะ" เถียนเสี่ยวอวี่พูดขัดขึ้น "อย่าทำให้เธอต้องผิดหวังล่ะ"

เด็กหนุ่มจ้องมองเถียนเสี่ยวอวี่บนหน้าจอ ความสับสนและความเจ็บปวดในดวงตาค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยแววตาอันมุ่งมั่น เขาพยักหน้าอย่างหนักแน่น

"ผมจะทำครับ" เขาพูดเน้นทีละคำราวกับกำลังให้คำสาบาน "ผมจะต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยให้ได้ แล้วผมจะไปตามหาเธอ!"

"สู้ๆ นะ"

ทันทีที่วางสาย คอมเมนต์และของขวัญในห้องไลฟ์สดก็พุ่งกระฉูดขึ้นมาทันที

"ผู้ชายวัยสามสิบอย่างฉันถึงกับน้ำตาซึมเลย"

"นี่สิถึงจะเรียกว่ารักแท้! ฉันกลับมาเชื่อมั่นในความรักอีกครั้งแล้วเว้ย!"

"ไอ้หนุ่มสู้ๆ นะ! สอบเข้ามหาวิทยาลัยชิงหวาหรือปักกิ่งให้ได้ แล้วบุกไปหาเธอเลย!"

"สตรีมเมอร์ไม่ได้เก่งแค่เรื่องดูดวงนะ แต่ยังเป็นไลฟ์โค้ชอีกด้วย! งานนี้ฉันขอสมัครเป็นแฟนคลับเลย!"

เมื่อได้ยินเสียงระบบประกาศค่าความจริง ก้อนน้ำแข็งในใจที่เกิดจากความหวาดกลัวของเถียนเสี่ยวอวี่ ในที่สุดก็ละลายลงไปได้บ้าง

ออเดอร์นี้ได้รับมาสองหมื่นสามพันแปดร้อยแต้ม

ซูฉิงยื่นขวดน้ำให้ พร้อมกับหัวเราะเสียงเบา "ไม่เลวเลยนะ เริ่มต้นได้สวยเลย ทั้งช่วยดึงสติเด็กวัยรุ่นที่หลงผิด แถมยังทำเงินได้เป็นกอบเป็นกำอีก"

เถียนเสี่ยวอวี่บิดฝาขวดแล้วกระดกน้ำดื่ม น้ำเย็นเฉียบไหลลื่นลงคอไป แต่มันกลับทำให้เธอรู้สึกตาสว่างขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

นี่มันเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น เธอมองดูคอมเมนต์ที่เลื่อนผ่านไปบนหน้าจอ ในหัวมีเพียงความคิดเดียวเท่านั้น

ยังไม่พอ มันยังห่างไกลจากคำว่าพออีกมาก

"ระบบ ตอนนี้ฉันมีค่าความจริงอยู่ทั้งหมดเท่าไหร่"

"สามหมื่นห้าพันสามร้อยแต้ม"

เธอกดรับสายต่อไป

ภาพบนหน้าจอปรากฏร่างของผู้หญิงวัยสี่สิบกว่าปีคนหนึ่งแต่งตัวเรียบง่าย เส้นผมถูกหวีเรียบแปล้จนแทบจะไม่มีเส้นไหนกระเด็นออกมา แต่ทว่าระหว่างคิ้วกลับมีความอมทุกข์ที่ไม่อาจลบเลือนได้แฝงอยู่

[จบแล้ว]