บทที่ 251 ลูกพลับสมบัติ

“อืม! รสชาติเหมือนแอปเปิลปกติเลย! น่าจะแค่ผลใหญ่ขึ้น ส่วนปริมาณน้ำไม่ได้ต่างจากเดิมเท่าไหร่นะ”

วาชิด้าออกความเห็น พอกัดคำต่อไปก็เริ่มกินคำใหญ่ขึ้น “เจ้านี่เรียกแอปเปิลยักษ์กลายพันธุ์ได้เลยนะ... เอ๊ะ?”

กัดไปคำเบ้อเริ่ม น้ำกลับพุ่งปรี๊ดออกมา!

“ทำไมข้างในมีแต่น้ำล่ะเนี่ย?”

ไหลเลอะเทอะเต็มมือเธอไปหมด

โม่หลานชะโงกหน้าเข้ามาดู “ดูเหมือนจะมีเนื้อแค่ตรงเปลือกนอกนะ ลองหั่นดูสักลูกเถอะ!”

เธอเลือกแอปเปิลลูกใหญ่มาหนึ่งลูก แล้วจัดการฝานจุกบนจาน “มีเนื้อหนาแค่หนึ่งเซนติเมตรเอง ข้างในเป็นน้ำผลไม้ทั้งหมดเลย”

เธอใช้ช้อนตักน้ำขึ้นมาจิบ “รสชาติเหมือนน้ำแอปเปิลเลย หวานอมเปรี้ยวกำลังดี อร่อยใช้ได้นะ!”

วาชิด้าเองก็ดื่มน้ำผลไม้ตาม “ฉันว่าต้นแอปเปิลนั่นควรเปลี่ยนชื่อเป็นต้นน้ำแอปเปิลนะ ออกผลมาเป็นน้ำแอปเปิลล้วน ๆ ประหยัดแรงคั้นไปได้เยอะเลย! ถ้าต้นผลขนมปังรู้จักทำตัวรู้ความแบบนี้บ้างก็คงดี”

“ต้นน้ำแอปเปิลเหรอ? ก็เหมาะดีนะ เอาชื่อนี้แหละ!” ซิลฟ์กล่าว

การตั้งชื่อให้พืชกลายพันธุ์ที่เพิ่งเพาะปลูกใหม่ ก็เป็นเรื่องที่ทำให้เธอปวดหัวอยู่เหมือนกัน

“มาลองชิมผลไม้อย่างอื่นกันต่อเถอะ!”

โม่หลานเลือกดูครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบผลไม้สีส้มขึ้นมาลูกหนึ่ง “นี่มันลูกพลับนี่นา! ดูไม่เห็นมีตรงไหนกลายพันธุ์เลย หน้าตาเหมือนลูกพลับทั่วไปเปี๊ยบ”

“เป็นลูกพลับกลายพันธุ์จ้ะ ทั้งอัตราการออกผลและขนาดของผล ล้วนเหมือนกับลูกพลับปกติทุกประการ แต่ต้นไม้บอกฉันว่า ภายในผลมีของล้ำค่าซ่อนอยู่”

ตัวซิลฟ์เองก็ยังไม่เคยชิมเหมือนกัน

ถึงแม้ลูกพลับลูกนี้จะนิ่มมือราวกับสุกงอมเต็มที่แล้ว แต่จากบทเรียนของวาชิด้าเมื่อครู่ โม่หลานจึงตัดสินใจว่าจะไม่เอาเข้าปากกัดโดยตรง

เธอวางลูกพลับลงบนจาน แล้วค่อย ๆ ผ่าออกอย่างระมัดระวัง “เนื้อข้างในก็ดูปกติดีนะ”

“หรือว่าของล้ำค่าที่ว่า จะหมายถึงรสชาติของผลไม้กันนะ?” วาชิด้าคาดเดา

“ฉันขอลองชิมหน่อยนะ” โม่หลานตักขึ้นมาคำเล็ก ๆ “หวานมาก แต่ก็เป็นแค่รสชาติกับสัมผัสของลูกพลับธรรมดา ไม่ได้อร่อยเลิศเลอจนถึงขั้นเป็นของล้ำค่าแน่นอน”

วาชิด้ากับซิลฟ์ต่างก็หยิบลูกพลับขึ้นมากินคนละลูก

ซิลฟ์กัดเปลือกลูกพลับให้แตก แล้วดูดกลืนเนื้อและน้ำที่อ่อนนุ่มเข้าไป ความเห็นของเธอตรงกับโม่หลานทุกประการ มันก็แค่ลูกพลับธรรมดา “แล้วของล้ำค่ามันอยู่ตรงไหนกันล่ะ?”

“กร๊อบ~” เสียงประหลาดดังเล็ดลอดออกมาจากปากของวาชิด้าที่กำลังกินลูกพลับคำโต

โม่หลานกับซิลฟ์หันขวับไปมองเธอพร้อมกันทันที

ต่อให้เผลอกัดโดนเมล็ดลูกพลับ ก็ไม่น่าจะเกิดเสียงที่ฟังแล้วชวนเสียวฟันขนาดนี้นี่นา!

วาชิด้าทำหน้าพิลึก จากนั้นแก้มก็ขยับไปมา ก่อนจะคาย... อัญมณีออกมาห้าเม็ด?

ถ้าจะพูดให้ถูกคือสี่เม็ด มีทั้งสีเหลือง สีน้ำเงิน สีแดง และสีเขียว ส่องประกายแวววาว เหลี่ยมมุมชัดเจน เม็ดสีเขียวนั้นแตกออกเป็นสองซีก เสียง “กร๊อบ” เมื่อครู่นี้ก็น่าจะมาจากเม็ดนี้นี่แหละ

การที่ในลูกพลับมีอัญมณีซ่อนอยู่นั้นเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อมาก แต่สิ่งที่โม่หลานกับซิลฟ์เป็นห่วงมากกว่าคือตัววาชิด้า “ฟันของเธอไม่เป็นไรใช่ไหม?”

วาชิด้าก้มมองอัญมณีในมืออย่างจริงจัง เมื่อไม่เห็นเศษฟันปะปนอยู่ เธอก็ตอบอย่างไม่ค่อยแน่ใจ “น่าจะไม่เป็นไรมั้ง!”

ตอนนี้ในปากของเธอไม่รู้สึกถึงสิ่งแปลกปลอมแล้ว

แต่เพื่อความสบายใจ เธอจึงอ้าปากกว้างให้ซิลฟ์และโม่หลานช่วยตรวจดูอีกที

โม่หลานเอาความรู้เรื่องทันตกรรมจากดาวเคราะห์สีน้ำเงินเป็นประกัน “สมบูรณ์แบบไร้รอยขีดข่วน ฟันแข็งแรงดีมาก”

“ตกลงว่าอัญมณีพวกนี้ ก็คือของล้ำค่าที่ต้นลูกพลับบอกงั้นเหรอ?” วาชิด้าถาม “นี่มันอัญมณีจริง ๆ ใช่ไหม? อัญมณีที่ออกผลบนต้นไม้เนี่ยนะ?”

โม่หลานใช้เวททำความสะอาดล้างพวกมันเล็กน้อย ก่อนจะหยิบอัญมณีสีเหลืองขึ้นมาดูเม็ดหนึ่ง “ใช่ อัญมณีจริง ๆ แถมยังเป็นบุษราคัมที่มีความบริสุทธิ์ค่อนข้างสูงด้วย”

“แน่ใจเหรอโม่หลาน? มันเปราะไปหน่อยหรือเปล่า? ฉันกัดกร้วมเดียวก็แตกแล้วนะ” วาชิด้ายังคงไม่อยากจะเชื่อ อัญมณีอะไรจะแตกง่ายขนาดนี้?

โม่หลานลองทดสอบความแข็งดู “ไม่ใช่ว่ามันเปราะหรอก แต่เป็นเพราะฟันของเธอแข็งแรงเกินไปต่างหาก! ยังไงฉันก็ไม่มีทางกัดมันแตกแน่นอน”

ซิลฟ์ถึงขั้นควักค้อนอันเล็กออกมา ลองทุบมรกตครึ่งซีกที่แตกดู “ใช่แล้ว ฉันเองก็คงกัดไม่เข้าเหมือนกัน!”

วาชิด้าพูดด้วยความตกตะลึง “หรือว่ากระเพาะอาหารกลืนกินจะช่วยเสริมความแข็งแกร่งให้ฟันของฉันด้วย?”

เธอมองซ้ายมองขวา จนไปเจอก้อนหินก้อนเล็ก ๆ จึงลุกไปหยิบมันมา แล้วใช้เวททำความสะอาดล้างให้หมดจด “ขอฉันลองดูหน่อยนะว่าเป็นเพราะฟันของฉันจริงไหม...”

โม่หลานและซิลฟ์ยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากห้าม ก็ได้ยินเสียง “กร๊อบ~” ดังขึ้นเสียก่อน

ก้อนหินก้อนนั้น แตกละเอียดอยู่ใต้คมฟันของวาชิด้าอย่างง่ายดาย

แถมยังไม่ได้ใช้ฟันกรามกัดด้วยซ้ำ แต่ใช้แค่ฟันหน้าเท่านั้น

“ฟันถูกเสริมความแข็งแกร่งขึ้นจริงด้วย! ถุย ๆ~” วาชิด้าคายเศษหินออกมา พลางพูดด้วยความตื่นเต้นดีใจ “พวกเธอเองก็ใช้การ์ดบำรุงร่างกายด้วยอาหารมาตลอดไม่ใช่เหรอ? ไม่แน่อาจจะกัดเข้าก็ได้นะ ลองดูสิ!”

โม่หลานกับซิลฟ์มองหน้ากัน เริ่มรู้สึกคันไม้คันมืออยากลองขึ้นมาบ้าง

ครู่ต่อมา ทั้งสองคนก็ถือหินกันคนละก้อนแล้วเริ่มลงมือกัด

“ซี๊ด~”

หินยังไม่ทันแตก แต่ฟันของโม่หลานทนไม่ไหวเสียก่อน “ดูเหมือนฟันของพวกเราจะยังกัดหินไม่เข้านะ”

ซิลฟ์ดึงแขนโม่หลานเบา ๆ เป็นเชิงบอกให้เธอดูที่ก้อนหิน

บนก้อนหินมีรอยฟันตื้น ๆ ประทับอยู่!

รูม่านตาของโม่หลานหดเกร็ง แทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง

วาชิด้าหัวเราะร่า “เห็นไหมล่ะ! ฟันของพวกเธอก็แข็งแรงขึ้นเหมือนกัน ใช้การ์ดบำรุงร่างกายด้วยอาหารเยอะ ๆ เข้าไว้ ไม่ช้าก็เร็วพวกเธอต้องใช้ฟันขบหินให้แตกได้แน่!”

“เป็นการเสริมแกร่งแบบครอบคลุมรอบด้านจริง ๆ แฮะ!” โม่หลานอุทานด้วยความทึ่ง ไม่ต้องรอให้วาชิด้าบอก เธอก็ตั้งใจจะใช้การ์ดบำรุงร่างกายด้วยอาหารให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้อยู่แล้ว

ต่อให้เธอไม่สามารถย่อยก้อนหินได้เหมือนวาชิด้า แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธความสุขที่จะได้ขบก้อนหินให้แตกละเอียดในคำเดียวได้หรอกนะ!

วาชิด้าจัดการลูกพลับที่เหลือจนหมดในไม่กี่คำ “ไม่มีอัญมณีเม็ดอื่นแล้วแฮะ!”

“ในลูกพลับของฉันกับซิลฟ์ก็ไม่มีอัญมณีเหมือนกัน” โม่หลานบอก

“ดูเหมือนว่าของล้ำค่าที่ต้นลูกพลับบอก ก็คืออัญมณีพวกนี้นี่แหละ เพียงแต่ไม่ได้มีซ่อนอยู่ในลูกพลับทุกลูก” ซิลฟ์กล่าว

“ไม่รู้ว่าจะมีลูกพลับสักกี่ลูกที่มีอัญมณีซ่อนอยู่นะ?” โม่หลานรู้สึกสงสัยมาก

ถึงแม้อัญมณีในลูกพลับจะเป็นแค่อัญมณีธรรมดา แต่ต่อให้เป็นอัญมณีธรรมดา มันก็ยังคงมีมูลค่ามากอยู่ดี

ยิ่งไปกว่านั้น แม่มดที่สามารถใช้เวทมิติ ยังสามารถนำอัญมณีธรรมดามาแปรรูปเป็นอัญมณีเวทมนตร์ธาตุมิติได้อีกด้วย

“งั้นพวกเราเก็บลูกพลับมาให้หมด แล้วผ่าดูดีไหม!” ซิลฟ์เสนอ

การทำความเข้าใจสรรพคุณที่แน่ชัดของพืชกลายพันธุ์แต่ละชนิด ก็ถือเป็นขั้นตอนที่สำคัญมากในกระบวนการเพาะปลูกเช่นกัน

“เอาสิ!” วาชิด้าเห็นด้วยเป็นคนแรก พลางลูบพุงตัวเองเบา ๆ “เรื่องเนื้อลูกพลับไม่ต้องกลัวเสียของหรอก ต่อให้เยอะแค่ไหนฉันก็กินไหว!”

เพียงไม่นาน ลูกพลับทั้งหมดก็ถูกเก็บลงมาจนเกลี้ยง

ซิลฟ์รับหน้าที่ล้างลูกพลับ ส่วนโม่หลานคอยสั่งการเครื่องครัวให้หั่นลูกพลับ

ขณะที่วาชิด้ารับหน้าที่เทเนื้อผลไม้ลงในกระเพาะอาหารกลืนกิน เทไปพลางพูดไปพลาง “วันนี้แกลาภปากแล้วนะ! เก็บลูกพลับมาได้ตั้งสองตะกร้าใหญ่แน่ะ!”

ท้ายที่สุด จานผลไม้ใบหนึ่งก็ลอยมาอยู่ในมือของโม่หลาน อัญมณีในจานกองพะเนินเป็นภูเขาลูกย่อม ๆ

“อัญมณีทั้งหมดรวมอยู่ที่นี่แล้ว โดยเฉลี่ยลูกพลับสี่ห้าลูก จะมีอยู่หนึ่งลูกที่เมล็ดกลายเป็นอัญมณีทรงข้าวหลามตัดแบบนี้ ขนาดก็ไล่เลี่ยกัน ปกติจะมีประมาณสามถึงสี่เม็ด และมีครบทุกสีเลย” โม่หลานอธิบาย

“สวยจังเลย!” ซิลฟ์กล่าว “ฉันรู้แล้วว่าจะตั้งชื่อลูกพลับต้นนี้ว่าอะไรดี! ให้ชื่อว่าลูกพลับสมบัติก็แล้วกัน! เพราะมีโอกาสพบของล้ำค่าซ่อนอยู่ในลูกพลับไงล่ะ!”