บทที่ 22 นี่ต้องเป็นภาพลวงตาแน่!

บทที่ 22 นี่ต้องเป็นภาพลวงตาแน่!

"เอ๊ะ?"

ทันใดนั้น เจ้าแม่หนี่วาก็ขมวดคิ้วเรียวเล็กน้อย มองไปยังขอบฟ้าด้วยความสงสัย "กลับมีสิ่งมีชีวิตเผ่าปีศาจระดับต้าหลัวจินเซียนตนหนึ่ง กำลังพุ่งตรงมาทางพวกเรา!"

เมื่อสิ้นเสียงของเจ้าแม่หนี่วา ฟางหยางก็สัมผัสได้เช่นกัน จึงมองไปยังทิศทางนั้น

ไม่นาน คิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

เพราะในทิศทางที่เขามองไปนั้น เขากลับสัมผัสได้ว่ากลิ่นอายของสิ่งมีชีวิตเผ่าปีศาจที่กำลังพุ่งเข้ามา ค่อนข้างคุ้นเคยสำหรับเขา

"ปราณผี... ใช่แล้ว!"

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาทั้งสองของฟางหยางก็สว่างวาบ ในที่สุดเขาก็นึกออกว่าผู้ที่มาคือใคร

จอมปีศาจจิ่วอิง!

จอมปีศาจที่ก่อนหน้านี้ถูกเขาบดขยี้หัวทารกไปสองหัว จนต้องใช้วิชาลับหลบหนีไปอย่างหัวซุกหัวซุน

ไม่คาดคิดเลยว่านอกจากอาการบาดเจ็บของมันจะหายดีแล้ว ระดับตบะยังเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว จนตอนนี้ไปถึงระดับต้าหลัวจินเซียนขั้นต้นแล้ว

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า เป้าหมายการเดินทางของมันในครั้งนี้ ก็คือฟางหยาง!

ในขณะเดียวกัน ฟางหยางก็เข้าใจในทันทีว่า ทำไมก่อนหน้านี้ตอนที่ปีศาจสิงโตทองคำเห็นตนเอง ถึงได้ตกใจจนวิญญาณสั่นสะท้าน และรีบถอยหนีไปอย่างกะทันหัน

ที่แท้ก็เพื่อไปรายงานจอมปีศาจจิ่วอิงนี่เอง!

"วิ้ง!"

ในขณะที่ฟางหยางกำลังใช้ความคิด ก็เห็นรุ้งยาวสายหนึ่งพุ่งตรงมาจากนอกขอบฟ้า

เพียงชั่วพริบตามันก็พุ่งมาถึงเหนือศีรษะของพวกฟางหยาง จ้องมองลงมายังพวกฟางหยางจากเบื้องบน

เป็นจอมปีศาจจิ่วอิงอย่างเห็นได้ชัด!

เมื่อเทียบกับเมื่อกว่าสามหมื่นปีก่อน กลิ่นอายของมันยิ่งใหญ่และดุดันกว่าเดิม รอบกายปกคลุมไปด้วยปราณผีสีดำ

ท่ามกลางปราณผีนั้น ราวกับมีภูตผีตนเล็กๆ นับไม่ถ้วนกำลังร้องไห้คร่ำครวญ เสียงนั้นชวนให้ขนลุกขนพองและน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

"เจี๊ยกๆๆ ไอ้อยูหนูใจกล้า เจ้ายังจำข้าได้หรือไม่?"

จอมปีศาจจิ่วอิงมีใบหน้าที่มืดมนดุร้าย สายตาจ้องมองฟางหยางด้วยความอาฆาตแค้นสุดขีด มันคำรามอย่างเกรี้ยวกราด "เมื่อปีก่อน เจ้าทำลายวิชามายาของข้า ทำให้ข้าต้องทนทุกข์ทรมานอย่างไม่มีที่สิ้นสุด!"

"คิดไม่ถึงล่ะสิ? ข้าไม่เพียงแต่ไม่ตายและวิญญาณสูญสลายไปเพราะเหตุนั้น แต่ยังได้รับวาสนาอันยิ่งใหญ่ จนสามารถทะลวงเข้าสู่ระดับต้าหลัวจินเซียนได้สำเร็จ!"

"วันนี้ข้าจะต้องดึงวิญญาณของเจ้าออกมาหลอมละลายนับล้านปี! ให้เจ้าอยู่ไม่สู้ตาย..."

เพิ่งเจอฟางหยาง จอมปีศาจจิ่วอิงก็แผดเสียงคำรามอย่างบ้าคลั่ง

ราวกับต้องการระบายความแค้นที่สะสมมากว่าหลายหมื่นปีออกมาให้หมดสิ้น!

ทว่าหลังจากคำรามไปได้พักหนึ่ง เสียงของจอมปีศาจจิ่วอิงก็หยุดชะงักลงกะทันหัน มันเบิกตากลมโต จ้องมองไปที่ฟางหยางเขม็ง

ในแววตานั้น เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ!

ท้ายที่สุด ความไม่อยากจะเชื่อนั้น ก็แปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวอย่างรวดเร็ว

เพียงชั่วพริบตา ความเย็นยะเยือกก็พุ่งจากฝ่าเท้าขึ้นสู่กระหม่อม ความหวาดผวาอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนเข้าครอบงำจิตใจของมัน

เพราะว่า...!

มันกลับพบว่า ตบะของฟางหยางได้ทะลวงถึงระดับต้าหลัวจินเซียนขั้นต้นแล้วเช่นกัน อีกทั้งพลังเวทของอีกฝ่ายยังถาโถมรุนแรง กว้างใหญ่ไพศาลและต่อเนื่องไม่ขาดสาย

ความหนาแน่นของพลังเวทนั้น ไม่ใช่สิ่งที่มันจะเทียบเคียงได้เลย

"เปะ... เป็นไปได้อย่างไร?"

"เวลาผ่านไปเพียงสามหมื่นกว่าปี เจ้าจะทะลวงจากไท่อี่จินเซียนขั้นต้น มาเป็นต้าหลัวจินเซียนขั้นต้นในตอนนี้ได้อย่างไร?"

"เดิมทีข้าก็อยู่ระดับไท่อี่จินเซียนขั้นปลายอยู่แล้ว ซ้ำยังได้พบกับวาสนาอันยิ่งใหญ่ ก็ยังเพิ่งจะทะลวงมาถึงระดับต้าหลัวจินเซียนขั้นต้นเองนะ!"

"ภาพลวงตา! ใช่แล้ว นี่ต้องเป็นภาพลวงตาแน่!"

"..."

ไม่ผิด!

หลังจากรับรู้ระดับตบะของฟางหยาง จอมปีศาจจิ่วอิงก็แทบคลั่ง ใบหน้าบิดเบี้ยวเข้าหากัน มันคำรามอย่างดุร้าย

นั่นก็เพราะฟางหยางในตอนนี้ ยังคงแข็งแกร่งกว่ามัน!

เช่นนี้ มันก็ไม่สามารถแก้แค้นล้างอายได้เลยน่ะสิ!

สามหมื่นกว่าปี!

เพื่อชำระความอัปยศ มันต้องทนรับความเจ็บปวดและทรมานอย่างแสนสาหัสเกินจินตนาการ กว่าจะมีตบะถึงระดับนี้ได้

ทว่าผลลัพธ์กลับกลายเป็นว่ามันไม่สามารถแก้แค้นได้ แล้วจอมปีศาจจิ่วอิงจะยอมรับความจริงข้อนี้ได้อย่างไร?

ดังนั้น ในวินาทีนี้ มันจึงแทบจะสติแตก!

"บ้าเอ๊ย ไอนี่มันโรคจิตหรือไง!"

มองดูจอมปีศาจจิ่วอิงที่เดี๋ยวก็โกรธแค้น เดี๋ยวก็เกรี้ยวกราด เดี๋ยวก็ไม่ยอมจำนน ฟางหยางก็เอ่ยขึ้นอย่างหมดคำพูด

เพราะดูเหมือนว่าตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่ได้พูดเลยสักคำ มีแต่จอมปีศาจจิ่วอิงที่แสดงละครลิงอยู่ฝ่ายเดียวตลอด

ราวกับเป็นตัวตลกกระโดดโลดเต้น!

"ไผ่น้อย เจ้าจักไอ้หมอนั่นหรือ?" เมื่อเจ้าแม่หนี่วาได้ยินจอมปีศาจจิ่วอิงด่าทอฟางหยาง ก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเรียวเล็กน้อย นัยน์ตาปกคลุมไปด้วยความเย็นชา

กล้าด่าทอฟางหยางต่อหน้าเธอ ทำให้เธอเกิดจิตสังหารขึ้นมาทันที!

"รู้จักสิ เจ้านั่นชื่อจอมปีศาจจิ่วอิง เคยถูกข้าเล่นงานจนบาดเจ็บสาหัส แล้วก็หนีเตลิดไปอย่างทุลักทุเล!" ฟางหยางเบ้ปากพูด

ใบหน้าเต็มไปด้วยความราบเรียบ!

น้ำเสียงนั้นไม่ได้เห็นอีกฝ่ายอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย!

"ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ มิน่าล่ะมันถึงได้ผูกใจเจ็บกับเจ้าเช่นนี้!" เจ้าแม่หนี่วาพยักหน้าเล็กน้อย

"ช่างเถอะ ก็แค่ตัวตลกไร้ค่าเท่านั้น!" ฟางหยางกล่าวอย่างดูแคลน

จริงสิ!

สำหรับฟางหยางในตอนนี้ จอมปีศาจจิ่วอิงไม่นับว่าเป็นอะไรเลย

เขาสามารถสู้รบกับผู้บำเพ็ญเพียรระดับต้าหลัวจินเซียนขั้นปลายได้ด้วยซ้ำ นับประสาอะไรกับจอมปีศาจจิ่วอิงที่อยู่ในระดับต้าหลัวจินเซียนขั้นต้นเหมือนกับเขา?

"เจี๊ยกๆๆ!"

จู่ๆ จอมปีศาจจิ่วอิงที่อยู่ในสภาวะคุ้มคลั่งมาตลอด ก็เปล่งเสียงหัวเราะชั่วร้ายที่แหลมแสบแก้วหูออกมา

มันจ้องมองฟางหยางอย่างเย็นชา ใบหน้าดุร้ายพร้อมกล่าวอย่างมั่นอกมั่นใจว่า "ไอ้หนู ต่อให้พลังการต่อสู้ของเจ้าจะแข็งแกร่งกว่าข้าแล้วอย่างไร? เจ้าก็ไม่กล้าสังหารข้าหรอก!"

"เพราะข้าได้ไปสวามิภักดิ์ต่อเทียนตี้ตี้จวิ้น และตงหวงไท่อี่แล้ว และข้ายังเป็นหนึ่งในสิบเทพปีศาจแห่งสวรรค์เผ่าปีศาจอีกด้วย!"

"หากเจ้าสังหารข้า เกรงว่าในดินแดนหงฮวงอันกว้างใหญ่นี้ คงไม่มีที่ให้เจ้าซุกหัวนอนอีกต่อไป!"

เมื่อพูดถึงตรงนี้ จอมปีศาจจิ่วอิงก็กลับมามีความมั่นใจอีกครั้ง!

ราวกับว่าตราบใดที่มันเปิดเผยตัวตนว่าเป็นหนึ่งในสิบเทพปีศาจของเผ่าปีศาจ ฟางหยางก็จะไม่กล้าลงมืออย่างเด็ดขาด

เผ่าปีศาจ!

นั่นคือหนึ่งในสองเผ่าพันธุ์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในดินแดนหงฮวงในปัจจุบัน และมีแนวโน้มที่จะครองความเป็นใหญ่ในหงฮวงอีกด้วย

สิ่งมีชีวิตในเผ่ามีจำนวนนับไม่ถ้วน ยิ่งไปกว่านั้นยังมีผู้แข็งแกร่งสูงสุดระดับจุนเซิ่งอย่างตี้จวิ้นและไท่อี่

การกล้าไปตอแยกับเผ่าปีศาจ ก็เท่ากับการรนหาที่ตาย!

"พรึ่บ!"

แม้แต่เจ้าแม่หนี่วา เมื่อได้ยินว่าจอมปีศาจจิ่วอิงมีตี้จวิ้นและไท่อี่คอยหนุนหลัง สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

"ไผ่น้อย ตี้จวิ้นกับไท่อี่ผู้นั้นไม่ได้อ่อนแอกว่าข้าเลยนะ เจ้า...!"

"วิ้ง!"

ทว่าเจ้าแม่หนี่วายังกล่าวไม่ทันจบ ก็เห็นร่างของฟางหยางวาบขึ้น แล้วหายไปจากที่เดิม...

[จบแล้ว]