บทที่ 408: ความรอบคอบอันยากจะเข้าใจของโก่วเซิ่ง (ส่วนที่ 3) (ฟรี)

บทที่ 408: ความรอบคอบอันยากจะเข้าใจของโก่วเซิ่ง (ส่วนที่ 3)

ลำแสงสอดส่องแยกออกเป็น 20 สาย...

ผลปรากฏว่า...

บัดซบ ดันหาเจออีกแล้ว!

แถมยังเป็นหลงอ้าวเจียวถึง 20 คนพอดิบพอดี!

พวกมันกำลังถูกเชิดราวกับว่าว พุ่งทะยานหลบหนีไปทั่วทุกสารทิศ

ราชันอินทรีทองเนตรมาร: "..."

วินาทีนี้ ไม่เพียงแต่ราชันอินทรีทองเนตรมารที่เงียบงัน แม้แต่วิหคขนแดง ประมุขเผ่าวิหค และเหล่ามหาปิศาจเผ่าวิหคทั้งหมดต่างก็พากันใบ้รับประทาน

มารดามันเถอะ!

เหตุใดถึงยิ่งหาถึงยิ่งเจอเยอะขึ้นเรื่อยๆ เล่า?

ประมุขเผ่าวิหคถึงกับหน้ามืดตาลาย

ในสถานการณ์เช่นนี้ ยังจะทำอันใดได้อีก?

"ฆ่า!"

มันตวาดเสียงกร้าว

การไล่ล่าดำเนินต่อไป!

ความเร็วในการไล่ล่านั้นนับว่ารวดเร็วยิ่งนัก

ทว่าท้ายที่สุดพวกมันก็เป็นเพียงร่างแยกหุ่นฟาง...

เวลาผ่านไปไม่ถึงครึ่งก้านธูป พวกมันทั้งหมดก็กลับมารวมตัวกัน ทว่าข่าวร้ายก็คือ หลงอ้าวเจียวทั้ง 20 คนนั้นแม่งเป็นร่างแยกหุ่นฟางทั้งหมดเลย!

"..."

ประมุขเผ่าวิหคเซถลาไปวูบหนึ่ง "เนตร...เนตรมาร?"

ราชันอินทรีทองเนตรมาร: "..."

"พรวด!"

มันกระอักเลือดเก่าเก็บคำโตออกมาอย่างไม่อาจกลั้น ไม่สนผลกระทบตามมาใดๆ ทั้งสิ้น ดวงตาทั้งสองข้างปรากฏรอยร้าวขึ้นมาทันตาเห็น ราวกับลูกแก้วที่กำลังจะแตกสลาย

ตูม!

ลำแสงสอดส่องแยกออกเป็น 99 สาย และค้นหาหลงอ้าวเจียวพบถึง 99 คนในพริบตา!

ครานี้ หลงอ้าวเจียวไม่ได้พากันวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนไปทั่วทุกสารทิศเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว!

ยังมีอีกส่วนน้อยที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ดิน หรือไม่ก็เร้นกายอยู่ลึกเข้าไปในหมู่เมฆ ภายในค่ายกลพรางตาสักแห่ง เพื่อรักษาอาการบาดเจ็บ

ในที่สุดก็มีความเปลี่ยนแปลง เหล่ามหาปิศาจต่างพากันยินดีปรีดา

"ดูเหมือนว่าพวกเราใกล้จะหาร่างต้นของมันเจอแล้ว!"

"หากข้าเดาไม่ผิด หนึ่งในหลงอ้าวเจียวที่กำลังรักษาอาการบาดเจ็บอยู่นั้น จะต้องเป็นร่างต้นอย่างแน่นอน!"

"ถูกต้อง หลงอ้าวเจียวมาถึงจุดที่ตะเกียงสิ้นน้ำมันแล้ว อีกทั้งยังดิ้นรนสุดชีวิตปานนั้น หากไม่รีบรักษาอาการบาดเจ็บ ต่อให้พวกเราไม่ลงมือฆ่า มันก็คงอยู่ได้อีกไม่นาน ดังนั้นมันจะต้องหยุดพักเพื่อรักษาตัวเป็นแน่"

"เนตรมาร เป็นเพราะความดีความชอบของเจ้าแท้ๆ!"

"วันนี้ เนตรมารมีความดีความชอบใหญ่หลวงที่สุด!"

"เลิกไร้สาระได้แล้ว รีบไปสังหารพวกมันก่อนเถอะ"

"ใช่ๆๆ!"

"ฆ่าพวกที่กำลังรักษาตัวก่อน แต่พวกอื่นก็ปล่อยไปไม่ได้ เผื่อว่าพวกมันจะใช้แผนลวง จริงคือเท็จ เท็จคือจริงเล่า?"

"แยกย้ายกันไปล่าสังหาร!"

"..."

เหล่ามหาปิศาจไม่รอช้า รีบแยกย้ายกันลงมือทันที

หลงอ้าวเจียวและหุ่นฟางล่องหนที่อยู่รอบตัวถูกสังหารไปทีละคนๆ

ทว่า...

กลับไม่มีข่าวดีแจ้งมาเลยแม้แต่น้อย!

"หุ่นฟาง หุ่นฟาง หุ่นฟาง... แม่งก็ยังเป็นหุ่นฟางอยู่ดี"

"นี่มันอันใดกันวะเนี่ย?!!!"

ราชันอินทรีทองเนตรมารยืนอึ้งรับประทานอยู่กลางสายลม อดไม่ได้ที่จะสบถด่าทออย่างบ้าคลั่ง "สมองเจ้ามีปัญหาหรืออย่างไรวะ?!"

"มารดามันเถอะ ใครสั่งใครสอนให้เจ้าเล่นพิเรนทร์เช่นนี้?!"

"ข้าหาร่างต้นของเจ้าไม่เจออยู่แล้ว เจ้ายังจะใช้หุ่นฟางมากมายปานนี้ ส่งมาเป็นระลอกๆ แถมยังมีรูปลักษณ์และพฤติกรรมที่แตกต่างกันออกไปอีก..."

"วิกลจริตไปแล้วหรือไง?!"

"ข้าพอจะเข้าใจความคิดที่อยากจะถ่วงเวลาของเจ้าอยู่หรอก แต่การถ่วงเวลามันใช่เรื่องที่จะเอามาเล่นล้อกันเช่นนี้หรือ?"

"เจ้านี่มัน..."

"มารดามันเถอะ!!!"

ในเวลานี้ มันคิดไม่ออกจริงๆ!

อีกฝ่ายต้องเป็นคนเยี่ยงไรกัน ถึงได้หลุดโลกปานนี้!

ราวกับแม่งมีอาการป่วยทางจิตอย่างรุนแรง

ทั้งที่สามารถนอนหลับฝันดีไร้กังวลได้แท้ๆ เพราะข้าหาเจ้าไม่เจออยู่แล้ว แต่ยังเสือกสิ้นเปลืองสติปัญญาเสกหุ่นฟางออกมามากมายก่ายกอง แถมยังจัดฉากให้มีทั้งวิ่งหนีทั้งซ่อนตัว... จะทำไปเพื่ออันใดกัน?!

จะทำไปเพื่ออันใดกันวะ?!!

มีสติปัญญา มีเวลาว่างปานนี้ ร่างต้นของเจ้าเอาไปวิ่งหนีให้ไกลขึ้นอีกสักหน่อยไม่ดีกว่าหรือ?

หรือต่อให้เจ้าจะเอาเวลาไปร่ำสุรา เที่ยวหอคณิกาเล่า?

อย่างน้อยก็ยังได้หาความสำราญใส่ตัว

แม่งเอ๊ย การเสกหุ่นฟางออกมามากมายเพียงนี้ นอกจากจะเอามาปั่นหัวข้ากับคนในเผ่าแล้ว มันมีข้อดีอันใดต่อเจ้าบ้างหรือเปล่าวะ?

บัดซบเอ๊ย!

"สมองเจ้าแม่งทำด้วยอันใดกันแน่วะ!!!"

"..."

ราชันอินทรีทองเนตรมารขบกรามสบถด่า

และเมื่อพบว่าหลงอ้าวเจียวทั้งหมดล้วนเป็นเพียงหุ่นฟาง ความรู้สึกตื่นเต้นยินดีที่อุตส่าห์ก่อตัวขึ้นมาได้เพียงเสี้ยววินาทีก็มลายหายไปจนสิ้น ซ้ำร้ายยังรู้สึกราวกับถูกคนสาดน้ำเย็นจัดรดตั้งแต่หัวจรดเท้า...

หนาวเหน็บไปทั้งสรรพางค์กาย ตัวสั่นสะท้านอย่างบ้าคลั่ง!

น่าโมโหชะมัด!

อีกทั้งยังอัดอั้นตันใจยิ่งนัก

มารดามันเถอะ จะทำเช่นไรดีเล่า?

หากจัดการเรื่องนี้ได้ไม่ดี เผ่าวิหคทั้งเผ่ามีหวังพินาศย่อยยับเป็นแน่!

"เนตร...เนตรมาร"

ประมุขเผ่าวิหคหันไปมองราชันอินทรีทองเนตรมารอีกครั้ง

ราชันอินทรีทองเนตรมาร: "..."

ใช่ๆๆ แม่งก็เป็นข้าอีกแล้ว แม่งต้องเป็นข้าอีกแล้วใช่หรือไม่?!

ดี ดี ดี!

ข้าขอสู้ตาย!

"อ๊าก!!!"

ราชันอินทรีทองเนตรมารเค้นพลังกระตุ้นวิชาศักดิ์สิทธิ์ประจำกายอย่างสุดกำลังอีกครั้ง ทว่าพอกระตุ้นไปได้เพียงครึ่งเดียว...

กรอบ!

เนตรมารที่เต็มไปด้วยรอยร้าวอยู่แล้วพลันแตกสลาย เนตรมารที่ราชันอินทรีทองเนตรมารภาคภูมิใจนักหนา...ระเบิดแหลกละเอียด! กลายเป็นคนตาบอดไปโดยปริยาย!

"อ๊าก?!!!"

เสียงร้อง 'อ๊าก' ในคราแรกนั้นคือการแผดเสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว

ทว่าเสียงร้องในคราที่สองนี้ กลับกลายเป็นเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส

ดวงตาทั้งสองข้างของราชันอินทรีทองเนตรมารกลายเป็นโพรงเลือดสองรู เลือดสดๆ ไหลทะลักออกมาไม่หยุดหย่อน!

ประมุขเผ่าวิหค: "..."

เหล่ามหาปิศาจ: "..."

วิหคขนแดงกลับรู้สึกฉุนเฉียวขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ มันสบถด่าว่า "เนตรมาร เจ้าแม่งก็ไม่ได้เรื่องนี่หว่า! วันๆ เอาแต่คุยโวว่าพลังเนตรของเจ้าแข็งแกร่งปานนั้นปานนี้ ผลสุดท้ายก็ทำได้แค่นี้หรือ?"

ราชันอินทรีทองเนตรมาร: "???!"

"วิหคเพลิง มารดาเจ้าเถอะ!"

ราชันอินทรีทองเนตรมารแทบจะอกแตกตายด้วยความโกรธ

เพื่อเผ่าพันธุ์แล้ว ข้ายอมสู้ถวายหัว ไม่เสียดายสิ่งใด ผลสุดท้ายตาต้องมาบอดสนิท!

แม่งเอ๊ย แค่นี้ก็ช่างมันเถอะ หากพวกเจ้าเอ่ยปากถามไถ่ข้าสักคำ พูดจาดีๆ สักสองประโยค ข้าก็ยังพอทำใจยอมรับได้ แต่ผลสุดท้ายพวกเจ้าแม่งดันทำตัวประเสริฐนัก นอกจากจะไม่มีคำพูดดีๆ หลุดออกมาสักคำแล้ว ยังจะมาด่าว่าข้าไม่ได้เรื่องอีกหรือ?

ความโกรธแค้นและความน้อยเนื้อต่ำใจถาโถมเข้าใส่ราชันอินทรีทองเนตรมารจนมิดชิด

"ใช่ๆๆ ข้ามันไม่ได้เรื่อง พวกเจ้าผู้ใดเก่งกาจก็เชิญเข้ามาเลย ข้าแม่งตาบอดไปแล้ว ข้าก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าในหมู่พวกเจ้า ผู้ใดจะสามารถหาร่างต้นของหลงอ้าวเจียวพบว่ามันอยู่ที่ใดกันแน่!"

สิ้นเสียงคำราม หลงอ้าวเจียวผู้หนึ่งก็พุ่งพรวดผ่านหน้าผ่านตาพวกมันไปอย่างรวดเร็ว

เหล่ามหาปิศาจ: "..."

สัมผัสเทวะของราชันอินทรีทองเนตรมารย่อมรับรู้ได้ถึงฉากนี้เช่นกัน มันพลันบันดาลโทสะอย่างหนัก "รังแก... ไม่สิ รังแกปิศาจกันเกินไปแล้ว!!!"

ข้าตาบอดไปแล้ว ยังจะมารังแกข้าอีกหรือ?!